Absolute Minimal Café

CB 550 ’74 … fuckin’ stellar

(via 8negro, build story at SOHC4 forums)

Κυνηγώντας τον Ήλιο (Νορβηγικά φιόρδ, Βόρειο Ακρωτήρι) – μέρος 7ο

Ένα οδοιπορικό 24 ημερών στη Σκανδιναβική χερσόνησο. 10.500 χιλιόμετρα στο δρόμο μέχρι το βορειότερο σημείο της Ευρώπης, 23 Ιουλίου με 15 Αυγούστου 2010.

Μέρος 7ο: Φιλανδία, Σουηδία

Για το χάρτη του ταξιδιού, κλικ στο 1ο μέρος

Για το 6o μέρος, κλικ εδώ

6 Αυγούστου, Inari – Pajala (Sweden), Χλμ ημέρας : ~ 360

Ξυπνάμε με μια ηλιόλουστη μέρα, η οποία ήταν η 1η στη Σκανδιναβία χωρίς ίχνος νερού. Ούτε σπρέυ, ούτε υγρασία, ούτε μια σταγόνα… τέλεια.

Οι δρόμοι στη Φιλανδία είναι ατελείωτες ευθείες, κάτι που το είχαμε δει και από τη προηγούμενη μέρα οδηγώντας προς Inari.  Παίρνουμε κατεύθυνση προς τα σύνορα με τη Σουηδία. Κάποια στιγμή η άσφαλτος τελείωσε και έδωσε τη θέση της σε ένα βατότατο χωματόδρομο μέσα στο δάσος. 90 χιλιόμετρα ευθείας (!!!) χωματόδρομου. (ναι καλά διαβάσατε, ενενήντα χλμ ευθείας)

Περνώντας τα σύνορα, οι δρόμοι της Σουηδίας ήταν μια απογοήτευση. Παντού σαμαράκια, λακούβες και σπασίματα στην άσφαλτο. Κοπάνημα παντού. Ο χωματόδρομος στη Φιλανδία ήταν καλύτερος. Δεν ήμασταν σε επαρχιακό, ήμασταν σε κεντρική οδική αρτηρία της βόρειας Σουηδίας και όμως όλα τα χλμ της ημέρας (όπως και της επόμενης) ήταν απελπισία.

Και μετά έργα … Πέσαμε σε ένα τμήμα 40 χιλιομέτρων όπου η άσφαλτος εναλλασσόταν με γαρμπίλι. Μπαλώματα 400-500-600 μέτρων ασφάλτου και μετά εναλλάξ με αντίστοιχα κομμάτια από γαρμπίλι. Αλλού τα τμήματα με γαρμπίλι ήταν 6 και 9 χιλιόμετρα συνεχόμενα. Αλλού ήταν τόσο παχύ και απάτητο που κάλυπτε το προφίλ του μπροστινού τροχού. Ανοιχτό γκάζι, άστο να χορεύει και όπου θέλει ας πάει το πίσω. Το μπροστά να μη κολλήσει και διπλώσει…. γκάααααζι αδερφέ, μη σαβουριαστούμε εδώ πάνω, δε λέει…

Φιλανδία

ατελείωτες ευθείες μέσα στα Φιλανδικά δάση

camping στη Pajala

7 Αυγούστου, Pajala – Lycksele, Χλμ ημέρας : ~ 540

Το μόνο ενδιαφέρον σε αυτούς τους δρόμους είναι οι τάρανδοι. Υπάρχουν παντού, πετάγονται ξαφνικά, κυκλοφορούν στο δρόμο, θέλουν προσοχή. Σύγκρουση με ένα ζώο 300 κιλών θα είναι μια πολύ οδυνηρή εμπειρία. Στη Σουηδία είναι η πρώτη αιτία τροχαίων (!)

Αυτός είναι ο κυριότερος λόγος – μετά τα όρια ταχύτητας και την αυστηρή επιβολή τους – που ενώ οι ατελείωτες ευθείες της Σουηδικής ενδοχώρας θα σου επέτρεπαν να πας τάπα, δεν το κάνεις. Οι συναντήσεις με το κατά τα άλλα συμπαθές ζώο ήταν τόσες πολλές και 1-2 φορές τόσο αιφνιδιαστικές που έκλεισα τα μάτια και είπα «πάει, καρφωθήκαμε». Δεν το ρισκάρεις να τρέξεις. Κοντέρ στα 100 άντε 110 και προσοχή. Έτσι τα χλμ έβγαιναν δύσκολα. Η απόλυτη ανία. Πλήξη. Όμορφο το δάσος, αλλά όχι για 1400 χλμ που υπολογίζαμε να κάνουμε συνολικά. Καμία εναλλαγή τοπίου. Κάποιες φορές χτυπούσα το κράνος δυνατά για να ξυπνήσω. Η υπνηλία πιάνει κόκκινα… και δεν κυκλοφορεί και κόσμος εδώ πάνω.

Φτάσαμε στο Lycksele έχοντας φάει λίγο ψιλόβροχο. Το κάμπινγκ ήταν μια πολιτεία ολόκληρη. Εκατοντάδες τροχόσπιτα. Ban them all λέμε. Βρήκαμε ένα ωραίο σημείο στην όχθη της λίμνης και στήσαμε τις σκηνές μας.

Lycksele

8 Αυγούστου, Lycksele – Sonderhaim, Χλμ ημέρας : ~ 510

Η κουβέντα το προηγούμενο βράδυ στο κάμπινγκ στο Lycksele με ένα Νορβηγό δεν μας έφτιαξε το κέφι. Είδε μηχανές – ο ίδιος καβαλούσε μια σπριντ 955 – και ήρθε και μας έπιασε τη κουβέντα. Συστηθήκαμε και τα σχετικά, μας ρώτησε απο που είμαστε και που πηγαίνουμε. Σύντομα γύρισα τη συζήτηση στη Σουηδία, σκέφτηκα πως θα έχει να μας προτείνει κάτι καλύτερο για τη συνέχεια. Αμ δε…

«Νο, It’s boring, fuckin’ boring… Any road you choose, it’s the same bullshit. Endless straights…». Διάολε… συνέχισε δείχνοντας μας στο χάρτη που είχαμε απλώσει στο γρασίδι:

«I’ve done this road, and this one, and over here, and this whole region, and then these roads here … and the smaller ones, ahh and these here, that look twisty on the map but aren’t …». Τι λες τώρα…

«Since it’s Stockholm that you want to go to, just take the shortest way there dude, there’s no meaning at all to try anything else, really…». Και γιατί στο φούτσο είσαι εδώ τότε? Γιατί δεν έμεινες στη Νόργκε να βολτάρεις?

«For the sun dude, I thought I’d take a break from fuckin rain, you know…» και μας κέρασε με το τελειωτικό «yeah… it’s one of the worst summers for Norway this year. Rain above the average, all summer long. It’s not THAT bad usually. It just happened this year…»

αυτή η φωτογραφία συνοψίζει ΌΤΙ υπάρχει για να δείτε στη Σουηδία. That’s all folks... Αυτό είναι το τοπίο, δεν αλλάζει, δεν κινείται, δεν δεν... τίποτα... Το ίδιο ισχύει και για το κομμάτι της Φιλανδίας που κάναμε

Η ανία της Σουηδικής χώρας. Ευθείες, ευθείες, ευθείες… Που και που μερικές καμπές ενώ σπανιότερα και συνήθως κοντά σε οικισμούς ο δρόμος στένευε και έκανε 2-3 διαδοχικές πιο κλειστές στροφές. Τι κλειστές δλδ, με 70 τις έπαιρνες με κλειστά μάτια. Η μονότονη ομορφιά του δάσους παραήταν άχρωμη. Καμία εναλλαγή στο τοπίο, καμία διαφορετική παράσταση. Είχαμε κάνει πάνω από 1000 χλμ, είχαμε ακόμα άλλα 400-500 και πλησιάζαμε ολοένα και πιο κοντά να γίνουμε μέρος της στατιστικής αυτής της χώρας με τα υψηλά ποσοστά αυτοκτονιών. Αυτοκτόνα ρε μλκ! Μην οδηγείς εδώ πέρα, δεν έχει κανένα νόημα…

Ακόμα και το σχετικό κιόσκι που σηματοδοτούσε το πέρασμα του Αρκτικού Κύκλου σε Σουηδικό έδαφος, κοντά στο χωριό Jokkmokk, ήταν βαρετό και δεν είχε καμία μα καμία σχέση με το αντίστοιχο Νορβηγικό στη Μο I Rana. Μάθαμε έστω ότι το Napapiri σημαίνει Αρκτικός Κύκλος στη γλώσσα της φυλής Sami.

όρια Αρκτικού Κύκλου στο Jokkmokk

Το πρωί λοιπόν ξυπνάμε και πριν προλάβουμε να αρχίσουμε το μάζεμα, να σου η βροχή…  Καμία ελπίδα. Βιαστικά και πρόχειρα πακετάραμε. H σκηνή μούσκεμα, τύλιγμα όπως όπως και μέσα στο λουκάνικο βρεγμένη χύμα. Από τη μια τα λόγια του Νορβηγού το προηγούμενο βράδυ, απο την άλλη η βροχή, μας έκαναν να αποφασίσουμε πολύ εύκολα πως μας τελείωσε η ενδοχώρα, να πάει να γαμηθεί και το τεράστιο δάσος που κάποιος το ονόμασε «Σουηδία», χαράζουμε πορεία ανατολικά να βγούμε στα παράλια της χώρας και απο εκεί να κατευθυνθούμε νότια. Στα παράλια θα έχει καλύτερο καιρό, θα δούμε και άλλες εικόνες, ίσως κάτι πιο ενδιαφέρον ρε αδερφέ.

save yourselves και μη επιχειρήσετε κανένα οδικό πέρασμα σαν και αυτό που δείχνει η παρακάτω εικόνα. Γλιτώστε χρήμα και χρόνο ... για Σουηδία επιλέγετε μόνο τις 3 πόλεις του νότου (Stockholm, Goteborg, Malme) και πάτε αποκλειστικά με αεροπλάνο. Ένιθινγκ έλς ις μπούλσιτ

Αν θυμάμαι καλά, ήταν στο advrider.com όπου σε μια ερώτηση κάποιου για τα παράλια της Σουηδίας, ένας ντόπιος είχε απαντήσει στο θρεντ πως καλά θα κάνει να τα αποφύγει γιατί σχεδόν στο σύνολο της απο βορά μέχρι νότο η ακτογραμμή της Σουηδίας είναι μια βιομηχανοποιημένη ζώνη και δε προσφέρει απολύτως τίποτα στον ταξιδιώτη.

Το ποστ επαληθεύτηκε προς μεγάλη μας απογοήτευση. Βιομηχανίες και γύρω τους μικρές πόλεις που προφανώς ζεί ο κόσμος που δουλεύει σε αυτές. Ψιλομιζέρια, σχεδόν φτώχεια θα έλεγα, καμία σχέση με την εικόνα που είχα για αυτή τη χώρα του βορά. Μυρωδιά εργοστασίων και βιομηχανικών αερίων στην ατμόσφαιρα. Αυτή η είναι η Σουηδία? Όλος ο κόλπος της Bothnia, μια μεγάλη χαβούζα… Φτάσαμε στο Soderhaim και στήσαμε τις σκηνές μας λίγα χλμ πιο κάτω απο τα εργοστάσια της ΑΚΖΟ ΝΟΒΕL.

Soderhaim

9 Αυγούστου, Sonderhaim – Stockholm, Χλμ ημέρας : ~ 240

Το πρωί και πριν καν προλάβουμε να φτιάξουμε ένα καφέ η βροχή ήρθε στη παρέα μας και πάλι. Ξανά βρεγμένες  τσουβαλιάσαμε τις σκηνές όπως όπως στα λουκάνικα. Είναι που στα παράλια θα είχαμε καλύτερες συνθήκες. Μέχρι την Uppsala ο ουρανός κατέβασε τα Α-ΠΕΙ-ΡΑ.  Μέχρι εκεί όμως, γιατί μετά κάποιος έκλεισε τη γενική παροχή νερού και φτάσαμε στη Στοκχόλμη με ήλιο.

10 και 11 Αυγούστου, Stockholm, Χλμ : ~ 50

Για τη Στοκχόλμη δεν έχω να γράψω πολλά πράγματα. Μείναμε δυο μέρες σε κάμπινγκ και ήταν μια καλή ευκαιρία για ανάπαυλα απο τη σέλα και το κακό καιρό καθώς και για να το παίξουμε λίγο τουρίστες.

Γνώμη μου είναι ότι σε τέτοια ταξίδια πρέπει να παρεμβάλλονται και κάποιες μέρες χωρίς μηχανή. Κάνει καλό γιατί η κούραση απο την οδήγηση και την συνεχή περιπλάνηση ή εξερεύνηση (ή πείτε το όπως αλλιώς θέλετε) είναι σωρευτική και αρχίζει να επιδρά αρνητικά στη διάθεση και τη ψυχολογία. Έστω και ένα 24ωρο μετά απο πχ 1 βδομάδα συνεχούς οδήγησης (τα όρια είναι διαφορετικά για τις αντοχές του κάθενος) μπορεί να είναι αρκετό για φορτώσουν οι μπαταρίες.

Η πόλη είναι πανέμορφη. Φυσικά σε 2 μέρες δεν προλαβαίνεις να τη γυρίσεις πόσο μάλον να ευχαριστηθείς τα όσα έχει να προσφέρει, αλλά παίρνεις μια καλή γεύση … τόσο καλή που έχω δώσει υπόσχεση να ξαναπάω, κατά προτίμηση χειμώνα.

12 Αυγούστου, Stockholm – Trelleborg – Rostock, Χλμ : ~ 650

Το υπόλοιπο ταξίδι είναι καθαρά διεκπαιρεωτικό και άνευ ενδιαφέροντος. Έχουμε να κάνουμε περίπου 600 χλμ μέχρι το Trelleborg για να πάρουμε το φέρυ για Γερμανία. Λίγα χλμ πριν το Μάλμε, ξανα βροχή για καμιά 150αριά χλμ. Πριν αρχίσει, σκεφτόμουν να κάναμε μια σταση στη Malmo, ίσα για να πάρουμε μια τζούρα από την πόλη. Eκνευρίστηκα τόσο που δεν έβγαλα φλας στην έξοδο του αυτοκινητόδρομου.

Στοκχόλμη

that’s all folks… αρχίζουν τα πλάνα για το επόμενο…

Κυνηγώντας τον Ήλιο (Νορβηγικά φιόρδ, Βόρειο Ακρωτήρι) – μέρος 6ο

Ένα οδοιπορικό 24 ημερών στη Σκανδιναβική χερσόνησο. 10.500 χιλιόμετρα στο δρόμο μέχρι το βορειότερο σημείο της Ευρώπης, 23 Ιουλίου με 15 Αυγούστου 2010.

Μέρος 6ο: Nordkapp!

Για το χάρτη του ταξιδιού, κλικ στο 1ο μέρος

Για το 5o μέρος, κλικ εδω

4 Αυγούστου, Laphaugen – Nordkapp, χλμ ημέρας : ~ 650

Ξυπνήσαμε ήρεμοι το πρωί και αντικρύζοντας τον Ήλιο η διάθεση τονώθηκε αρκετά Δεν υπήρχε ίχνος από χαμηλή νέφωση, οι συνθήκες ήταν ιδανικές. Λίγο μετά έχουμε τη πρώτη συνάντηση στο ταξίδι με κατασκήνωση ρέπλικα χωριού της φυλής sami (στη πορεία θα βλεπαμε και άλλες).

Κυνηγώντας τον Ήλιο (Νορβηγικά φιόρδ, Βόρειο Ακρωτήρι) – μέρος 5ο

Ένα οδοιπορικό 24 ημερών στη Σκανδιναβική χερσόνησο. 10.500 χιλιόμετρα στο δρόμο μέχρι το βορειότερο σημείο της Ευρώπης, 23 Ιουλίου με 15 Αυγούστου 2010.

Μέρος 5ο: Trondheim, Arctic Circle, Bodo, Lofoten

Για το χάρτη του ταξιδιού, κλικ στο 1ο μέρος

Για το 4o μέρος, κλικ εδω

1 Αυγούστου, Trondheim, χλμ ημέρας : 0

To προηγούμενο βράδυ η Eva που μας φιλοξένησε μας είπε πως η διαδρομή για το Bodo βγαίνει σε μια μέρα. Αρχικά το υπολόγιζα για 2, όμως αν εκείνη το κάνει με αυτοκίνητο σε 9 ώρες, τότε δε θα έχουμε πρόβλημα. Μέχρι το Bodo δεν υπάρχουν πλέον σημαντικά πράγματα στο δρόμο για να μας καθυστερήσουν με φωτο-στάσεις παρά μόνο το πέρασμα του Βόρειου Αρκτικού Κύκλου. Το κυριότερο, ο Ε6 που θα ακολουθήσουμε είναι ένας κεντρικός δρόμος χωρίς στροφιλίκι. Προβλέπουμε ότι θα είμαστε στο προορισμό μας χωρίς καθυστέρηση, έτσι αποφασίζουμε να ξεκουραστούμε για μια μέρα αφού το είχαμε ανάγκη.

βολτάροντας στο Trondheim

Κυριακή, ποδαράτο στη πόλη και η βροχή που έπεφτε σχεδόν όλη μέρα δε πολυβοήθησε στη βελτίωση της διάθεσης. Δεν έχει περάσει μια μέρα από τότε που πατήσαμε σε νορβηγικό έδαφος, ειτε χωρίς βροχή είτε χωρίς εκείνο το συνεχές και εκνευριστικό σπρέυ από τον ουρανό.

Το επόμενο πρωί σκοπεύουμε να σηκωθούμε νωρίς στις 7. Άνετα φαίνεται να βγαίνει το Bodo αλλά ας έχουμε μια καβάτζα για τον καιρό. Δεν ξέρεις, μπορεί να αποφασίσει να μας πετάξει όσο νερό κουβαλάει στα φιορδ της μέσης χώρας, έτσι για να σπάσει πλάκα μαζί μας …

2 Αυγούστου, Trondheim – Bødo, χλμ ημέρας : ~ 720

Το πρωί δεν έβρεχε και ανοίξαμε γκάζι, κυνήγι και πάλι για να προλάβουμε τη βροχή, κάπου θα σκάσει, δεν μπορεί. Στο δρόμο συναντάμε πολλούς Νορβηγούς με μηχανές να κατευθύνονται νότια, όλοι τους με ολόσωμες αδιάβροχες φόρμες. Χμμμ, εν καλό αυτό, εν καλό… Γιατί όλοι πάνε νότια και εμείς βόρεια? Γιατί μέχρι εδώ δεν έχουμε συναντήσει άλλες μοτό προς τα πάνω?

Μου θύμιζε σκηνές από ταινίες καταστροφής όπου όλοι εγκαταλείπουν τη πόλη αλλά ο die hard-δε μασάω-σας σκίσω όλους-πρέπει να σώσω το πλανήτη-ήρωας της ταινίας πάει κόντρα στο ρεύμα. Οκ αλλά εμείς τι ακριβώς πάμε να σώσουμε?

Περνώντας τα "όρια" της βόρειας χώρας. Κάτι αλλάζει απο δω και πέρα...

Σε μια στάση σε βενζινάδικο έπιασα για λίγο τη κουβέντα με έναν Νορβηγό από μια παρέα 5-6 χαρλεάδων που πήγαιναν νότια. Φορούσε και αυτός την ολόσωμη αδιάβροχη. Του λέω ότι πάμε nordkapp. Μου απαντά με ένα ύφος όλο νόημα «… hmm, it’s quite rainy you know…» κουνώντας το κεφάλι του σαν να ήθελε να πεί «ε ρε έχετε να φάτε …» . Τι να φάμε ρε, βροχή? Μόλις φάγαμε το 14ο χοτντογκ του ταξιδιού, πήραμε superpowers (ένα λουκάνικο τη μέρα powered by Statoil τη βροχή τη κάνει πέρα).

H άφιξη στα όρια του Βόρειου Αρκτικού Κύκλου ξυπνά περίεργα συναισθήματα. Μόλις λίγα χιλιομετρα πριν, το μέρος μεταμορφώνεται δραματικά. Από εκεί που οδηγάς ανάμεσα σε πλαγιές πλούσιες σε κωνοφόρα, ξαφνικά μπαίνεις σε μια περιοχή όπου τα δέντρα είναι καμμένα από το κρύο και η γη αναδύει μιαν άλλη μυρωδιά. Θα περίμενα σταδιακά, σιγά σιγά να μειώνεται η βλάστηση, όμως η αλλαγή είναι εκπληκτικά απότομη στο βαθμό που η εικόνα είναι post apocalyptic, λες και έχει σκάσει ατομική βόμβα που τα έχει κάνει όλα ίσιωμα και έχει διώξει τους πάντες.

Περπατάω στο παρακείμενο ύψωμα και κάτι ο συμβολισμός του 66ου παράλληλου, κάτι το έντονο κρύο, κάτι η θύμιση ότι δεν ξέρω τι μέρα είναι και δεν έχω καμία αίσθηση του χρόνου, όλα αυτά με κάνουν να συνειδητοποιώ για πρώτη φορά στο ταξίδι ότι είμαι μακριά από το σπίτι μου.

heading north

Φτάσαμε στο Βodo αργά και καταλήξαμε σε κάμπινγκ κατά τις 10. Έκανε τόσο πολύ κρύο που δεν το σκεφτήκαμε να στήσουμε σκηνές. Φορούσα ισοθερμικό, από πάνω φανελάκι και μπλούζα χειμερινή και δε μπορούσα να σταθώ έξω χωρίς τρέμουλο. Υπήρχε καλυβάκι διαθέσιμο και το τσιμπήσαμε ασυζητητί. Έβγαλα τη ρακή που κρατούσα μαζί μου, τσουγκρίσαμε, ήπιαμε να ζεσταθούμε, να «γιορτάσουμε» το πέρασμα το βόρειου αρκτικού κύκλου.

Με δυο στρατιωτικά ξυπνήματα καταφέραμε να επανέλθουμε σχεδόν στο αρχικό πρόγραμμα. Η διάθεση πλέον έχει αρχίσει να ανεβαίνει ξανά.

3 Αυγούστου, Bødo – Lofoten – Laphaugen, χλμ ημέρας : ~ 360

Τα νησιά Lofoten πλασάρονται ως μια από τις καλύτερες ατραξιόν της χώρας. Η αλήθεια είναι ότι δεν το είχα πολυψάξει, 2-3 φωτός στο ιντερνετ έδειχναν ένα τόπο κλασσικά νορβηγικό και γραφικό με μικρά ψαροχώρια που από πίσω τους υψώνονται άγρια βουνά. Οκ, έτσι είναι όλη η Νορβηγία, δεν αλλάζει κάτι. Μπήκαν όμως στο πλάνο μιας και πάντα ψάχνουμε επαρχιακούς δρόμους και επειδή η μόνη εναλλακτική διαδρομή προς το βορρά – περίπου από το Bodo μέχρι το Narvik – είναι η ευθεία του Ε6. Πρωινό ξύπνημα 6:45. Ετοιμαζόμαστε και φεύγουμε καρφί για το λιμάνι του Bodo.

αφήνωντας το λιμάνι του Bodo

μετά απο ένα 2ωρο αρχίζουν να ξεπροβάλλουν τα βουνά των Lofoten

Lofoten

Ενώ τρώμε το γκουρμέ μεσημεριανό μας στη φύση, εκλεκτή ποικιλία κονσέρβας rio mare με κρακερς και τυρί, δε μπορούμε να μη παρατηρήσουμε αυτή τη γκρι κουρτίνα να έρχεται:

έμπνευση το ονομα του χωριού ..."Α"

Τα Lofoten ενώνονται στα βόρεια μέσω στεριάς με την ενδοχώρα

Περάσαμε την περιοχή του Narvik, όπου κατά το 2ο ΠΠ έγιναν επικές μάχες. Μνημεία σε διάφορα σημεία, ταμπέλες για μουσεία, όμως ήμασταν κουρασμένοι και δεν υπήρχε χρόνος για να τα ψάξουμε. Είχαμε καθήσει κάπου για φαγητό λίγο πριν. Ωραίο σημείο, με τραπεζάκια και δίπλα σε θάλασσα. Είχε ήλιο, ήμασταν λίγο ξέγνοιαστοι. Έχω αφήσει το κράνος πάνω στη σέλα της μηχανής. Ξαφνικά μια δυνατή ριπή αέρα ταρακουνάει τα μοτόρια και ακούω το γδούπο του κράνους που σκάει κάτω…

Γυρνάω και βλέπω τη ζελατίνα αλλού, τα “αυτάκια” του αράι αλλού, κομμάτια από το μηχανισμό της ζελατίνας εδω και εκεί … Πόσο ηλίθιος … Μια σκέψη μου έρχεται μόνο. Να μην έχει σπάσει η ζελατίνα. Βροχή και κρύο στη μάπα απο εδώ και πέρα? Κωμικοτραγική η ιδέα να ψάξω για καινούρια ζελατίνα arai εδώ πάνω. Γελάω και ταυτόχρονα μου έρχεται να κλάψω. Σκύβω, την πιάνω και με ανακούφιση βλέπω ότι δεν έχει σπάσει κάπου. Οι βάσεις όμως, εκεί που κουμπώνουν τα αυτάκια και με τη σειρά τους συγκρατούν τη ζελατίνα την έχουν ακούσει για τα καλά. Ταινία γκάφερ. Ότι κινείται ενώ δεν πρέπει να κινείται, στερεώνεται με γκάφερ. Σωτήρια …

Προχωρήσαμε, βρήκαμε καλύβα – αφού το κρύο ήταν εντονότατο – στη περιοχή του Laphaugen. Ρακή, τσιγάρο, άραγμα στη μικρή βεράντα. Έχουμε πλησιάσει στο τελικό μας στόχο και επικρατεί μια περίεργη ηρεμία, βοηθούμενη απο το καθαρό ουρανό.

Laphaugen

Αύριο ξημερώνει μια μεγάλη μέρα …

(για το 6ο μέρος, κλικ εδώ)

3 Αυγούστου, Bødo – Lofoten – Laphaugen, χλμ ημέρας : ~ 360Τα νησιά Lofoten πλασάρονται ως μια από τις καλύτερες ατραξιόν της χώρας. Η αλήθεια είναι ότι δεν το είχα πολυψάξει, 2-3 φωτός στο ιντερνετ έδειχναν ένα τόπο κλασσικά νορβηγικό και γραφικό με μικρά ψαροχώρια που από πίσω τους υψώνονται άγρια βουνά. Οκ, έτσι είναι όλη η Νορβηγία, δεν αλλάζει κάτι. 

Τα νησιά μπήκαν όμως στο πλάνο μιας και πάντα ψάχνουμε επαρχιακούς δρόμους και επειδή η μόνη εναλλακτική διαδρομή προς το βορρά – περίπου από το Bodo μέχρι το Narvik – είναι η ευθεία του Ε6.

Πρωινό ξύπνημα 6:45. Ετοιμαζόμαστε και φεύγουμε καρφί για το λιμάνι του Bodo.

 

3 Αυγούστου, Bødo – Lofoten – Laphaugen, χλμ ημέρας : ~ 360Τα νησιά Lofoten πλασάρονται ως μια από τις καλύτερες ατραξιόν της χώρας. Η αλήθεια είναι ότι δεν το είχα πολυψάξει, 2-3 φωτός στο ιντερνετ έδειχναν ένα τόπο κλασσικά νορβηγικό και γραφικό με μικρά ψαροχώρια που από πίσω τους υψώνονται άγρια βουνά. Οκ, έτσι είναι όλη η Νορβηγία, δεν αλλάζει κάτι. 

Τα νησιά μπήκαν όμως στο πλάνο μιας και πάντα ψάχνουμε επαρχιακούς δρόμους και επειδή η μόνη εναλλακτική διαδρομή προς το βορρά – περίπου από το Bodo μέχρι το Narvik – είναι η ευθεία του Ε6.

Πρωινό ξύπνημα 6:45. Ετοιμαζόμαστε και φεύγουμε καρφί για το λιμάνι του Bodo.

Κυνηγώντας τον Ήλιο (Νορβηγικά φιόρδ, Βόρειο Ακρωτήρι) – μέρος 4ο

Ένα οδοιπορικό 24 ημερών στη Σκανδιναβική χερσόνησο. 10.500 χιλιόμετρα στο δρόμο μέχρι το βορειότερο σημείο της Ευρώπης, 23 Ιουλίου με 15 Αυγούστου 2010.

Μέρος 4ο: Geiranger, Trollstigen, Atlantic Road

Για το χάρτη του ταξιδιού, κλικ στο 1ο μέρος

Για το 3o μέρος, κλικ εδω

31 Ιουλίου, Byrkjelo – Trondheim, Χλμ ημέρας : ~ 560

Το βράδυ στην πανσιόν κοιτάζαμε το χάρτη. Είπαμε να καλύψουμε έδαφος και αυτή τη φορά θα ξυπνήσουμε στις 6 το πρωί χωρίς πολλά πολλά. Και θα το επαναλάβουμε για όσες μέρες χρειαστεί. Είναι ο μόνος τρόπος για να παραμείνουμε στο αρχικό πλάνο. Το έγραψα στην αρχή, μου είχε γίνει εμμονή. Απο εδω πάνω δε φεύγω αν δεν δω αυτά που θέλω …

Byrkjelo, ξημερώματα... ήθελα μόνο να ξυπνήσω και να μην δω βροχή έξω...

6 το πρωί στο πόδι, οι μπότες δεν είχαν στεγνώσει… Ο Γιώργος αποφασίζει να γυρίσει πίσω Ελλάδα. Το χρονικό περιθώριο των ημερών που θα χρειαζόταν για να μπεί σωστή ντίζα (είτε παραγγελία, είτε υποχώρηση στο νότο και μετά ξανά τράβα πάνω) σήμαινε ότι το ταξίδι θα άλλαζε εντελώς. Ξεχνάς στροφιλίκι και ορεινές διαδρομές, ξεχνάς ότι ήθελες να δείς, τραβάς μια ευθεία ελαχιστοποιώντας τις στάσεις και τις αλλαγές ταχυτήτων και πας καρφί για Νορντκαπ.

Και πάλι όμως το ρισκάρεις? Μια δανεική ντίζα από TZR άντεξε 2 βδομάδες στο τρανσαλπ, μια ντίζα ποδηλάτου θα τον άφηνε ξανά πολύ σύντομα και στο Νόρντκαπ η οδική μαααλλον θα αργήσει πολύ να έρθει.

Ηλίας:

Υπνος βαθύς, αλλα και σύντομος. Ειχαμε συζητήσει το προηγούμενο βραδυ διαφορα σενάρια, το αν θα συνεχίζαμε, το αν θα συνεχιζε ο Παπ, τι θα έκανε, που μπορεί να ερχόταν η ντίζα απο Αθήνα, σημεία στάσης, πιθανοι συνδυασμοι.  Το φαγητό και η κουραση μας ηρέμησαν. Ειπαμε να δούμε τα πράγματα το πρωί ψυχραιμότερα. Αυτό που ήταν σίγουρο ήταν το εγερτήριο. 6 το πρωί, ωστε εαν συνεχίσουμε, να καλυψουμε το χαμένο εδαφος.

Ντίζα στη Νορβηγία δύσκολα θα βρίσκαμε, ειδικά όσο πηγαιναμε βόρεια. Εαν του έστελναν απο Αθήνα, θα ήταν στο Τροντχάιμ (η κοντινότερη πόλη), Τρίτη ή Τεταρτη. Εμείς θα είμασταν ήδη 2 με 3 μέρες μπροστά. Νομιζω οτι ο Παπ ειχε αποφασίσει αποβραδίς να γυρίσει πισω. Δύσκολη απόφαση. Το να φτάσεις ως εκει και να πρέπει να γυρίσεις δεν ειναι κατι που εύκολα το βαζεις κατω. Απο την άλλη, ως την πηγη για το νερό είχε ακόμα 2500 χλμ το λιγότερο. Όσο το Ανκόνα – Δανία.

(πολύ) πρωινο ξύπνημα και το πρωτο πράγμα που έκανα ήταν να κοιτάξω απ’ το παράθυρο. Συννεφα, παντού, όσο έβλεπε το μάτι μου. Προς τα εκει απ’ οπου ήρθαμε και προς εκει που θα πηγαιναμε. Βροχή; Κατι έριχνε.  Ξυπνανε και οι υπόλοιποι, ο Γιάννης με ρωτάει για τον καιρό, του λέω. Μαυρίλα. “Τι κάνουμε;” “Συνεχίζουμε, τί άλλο”.  Καφές στα γρήγορα με ψωμι και τυρι κρεμα. Πακετάρουμε, τα ρουχα ειναι ακόμα βρεγμένα, οι μπότες του Γιαννη αποικία με νούφαρα, τα γάντια μου βιοτοπος ραμσάρ και τα μπουφάν ακομα ζυγίζουν ενα τονο.

Κατεβαινουμε κατω, δε μιλάμε πολύ, ο καθένας σκέφτεται τα δικα του, το τί να πει, πως να φερθει, ενδεχομένως τί να μην πει.  Ο Γιώργος σπάει τη σιωπή “Παιδιά εγώ φεύγω, γυρνάω Ελλαδα”.  “Θα τα καταφέρεις ρε;” “Να προσέχεις μαλάκα!”.  Νιώθω πολύ άσχημα, του ‘χα μιλήσει πολύ αποτομα χθες. Θελω να του πω δυο κουβέντες, δε μου βγαινουν. Δινουμε χέρια, αγκαλιαζόμαστε, “να προσέχετε μαλάκες, καλό δρομο και καλό νορντκαπ!”

Άρχοντας. Δεν είναι εύκολο να ξέρεις πότε να υποχωρήσεις και να το πράττεις. Ανεβαίνουμε, στροφη, γκάζι, κορνα, χαιρετισμος, στριβουμε δεξιά προς το βουνο. Η μέρα ξεκινάει, έχουμε πολλά χιλιόμετρα, έχουμε τρεις στόχους να βγάλουμε, να φτάσουμε σχετικά νωρίς στο Τροντχάιμ… κι έχουμε αφήσει κι εναν πισω μας.

Συνεχίζουμε πλέον οι δυο μας, εγώ και ο Ηλίας, και χωρίς να χαλαρώνουμε πάμε για να βγάλουμε 3 στόχους για τη μέρα. 3 μέρη από το αρχικό σχέδιο που θα θέλαμε να δούμε. Ο καιρός ηρέμησε κατά κάποιο τρόπο. Η θερμοκρασία παρέμενε χαμηλά στους 12-14, αλλά η βροχή είχε αντικατασταθεί από ένα ψιλόβροχο που κατά διαστήματα σταματούσε.

Πορεία στους δρόμους 60 – 15 – 63 που οδηγούν σε αυτό που οι Νορβηγοί ονομάζουν το βασιλιά των φιόρδ. Ο 63 στο νότιο κομμάτι του, εκεί που διασταυρώνεται με τον 15, θυμίζει πολύ την aurlandvegen απο τη προηγούμενη μέρα. Στη λίμνη Djupvatnet χρονομεταφερθήκαμε απο Αύγουστο μήνα σε Δεκέμβρη.

Καλοκαιρινές διακοπές στη Djupvatnet

Όποιον Νορβηγό και αν ρωτήσεις λοιπόν, για το που να πας και τι να δεις στη χώρα του, θα σου απαντήσει απλά : “the Geirangerfjord”.  Το μόνο μείον είναι ότι η πραγματική ομορφιά του συγκεκριμένου φιόρδ φαίνεται απο “μέσα”, με καράβι και όχι απο πάνω, απο το δρόμο. O διαθέσιμος χρόνος δεν μας επέτρεπε κάτι τέτοιο.

the Geirangerfjord

Παραμένουμε στον 63 γιατί παρακάτω έχει πάσο … και στα πάσα έχουμε λατρεία. Tο ορεινό πέρασμα είναι το “trollstigen”. Σε ελεύθερη μετάφραση “το μονοπάτι των τρολ”.

trollstigen landmark

Από ψηλά όμως δεν μπορέσαμε να δούμε την εντυπωσιακή θέα του δρόμου που ξετυλίγεται προς τα κάτω αφού τα σύννεφα είχαν καλύψει πλήρως το πάσο. Αν είχε ανοιχτό καιρό, θα αντικρίζαμε κοιτώντας προς τα κάτω αυτό (φωτό δανεική απο το νετ) :

Πήραμε την κατηφόρα και μερικές φουρκέτες αργότερα το σύννεφο είναι από πάνω μας αλλά δυστυχώς έχουμε κατέβει αρκετά και στο στενό αυτό δρόμο τα σημεία όπου μπορείς να σταματήσεις για φωτό είναι ελάχιστα.

Ακολουθούν και τα τροχόσπιτα που δε θες να τους δώσεις ευκαιρία να βρεθούν μπροστά όσο φωτογραφίζεις, γιατί για να τα ξαναπεράσεις μετά θέλει υπομονή, υπομονή, υπομονή και πολύ μπινελίκι. Μιλάμε για τρελό γαμοσταυρίδι … ban the fuckin’ caravans, ψήφο στον Clarkson του top gear.

Περνώντας κάτω απο το σύννεφο στο trollstigen

trollstigen, looking up

Το επόμενο σημείο που είχε τραβήξει τη προσοχή μου κατά το planning stage, ήταν o “atlantic ocean road”.  Ίσως κάποιοι θυμούντε αυτή τη διαφήμιση της Άλφα Ρομέο: http://www.youtube.com/watch?v=PceBajCinJ4  . To 3o κομμάτι, φαίνεται ενδιαφέρον, φαίνεται να έχει κάτι εντυπωσιακό, ε? Τραβήξαμε δυτικά και για πρώτη φορά πιάσαμε ατλαντικό, ακτές Νορβηγίας. Είχα και μια αμυδρή ελπίδα ότι εδω ο καιρός θα ήταν λίγο καλύτερος αφού θα αφήναμε πίσω μας τα βουνά, αλλά ο ωκεανός δεν είναι μεσόγειος αδερφέ. Οκ λοιπόν, ότι δείχνει ωραίο στη TV μπορεί να είναι αποτέλεσμα καλής σκηνοθεσίας και μόνο. Μια μούφα εντελώς ήταν ο atlantic ocean road. Χρόνος χαμένος και καμία σχέση με αυτό που βλέπουμε στη διαφήμιση. Είναι λέει 8 γέφυρες. Θυμάμαι μόνο τις 3. Οι υπόλοιπες 5 ήταν … γεφυράκια, σαν και αυτά που περνάνε τις ρεματιές στο χωριό. Μόνο η μεσαία παρουσιάζει αυτή τη κλίση που βλέπουμε στο σποτ, η οποία ωστόσο δεν είναι και κάτι φοβερό τελικά … και για πολύ λίγο… 100 μέτρα? 2-3 δευτερόλεπτα δόξας? αυτό ήταν…

"atlantic road"

Πλέον έχουμε αποφασίσει να φτάσουμε μέχρι το Trondheim. Έμεναν περίπου 180 χλμ εύκολου – φαινομενικά στο χάρτη – δρόμου και μετά από επικοινωνία με φίλη εκεί, ξέρουμε ότι έχουμε σπίτι να μείνουμε οπότε δεν υπάρχει άγχος για να βρούμε κάμπινγκ ακόμα και αν χαλάσει ο καιρός.

Το ξύπνημα πολύ νωρίς απέδωσε και η απόσταση που καλύψαμε σήμερα ήταν ικανοποιητική και παραπάνω από το προβλεπόμενο. Είδαμε όσα γουστάραμε και καλύψαμε περίπου μισή χαμένη μέρα.

(για το 5ο μέρος, κλικ εδώ).

CB450 ’72 “Lucky13″

Καταπληκτική δουλειά ανακατασκευής και μετατροπής, ένα απο τα πιο όμορφα cafe racers που “κυκλοφορούν” στο net.

(spotted first at ottonero, build story at dotheton forums)