Κούραση ? ποιά κούραση ?

Οι δυο τελευταίες επισκέψεις στις Σέρρες δεν ξεκίνησαν με το καλύτερο τρόπο…

Το 3μερο της 28ης Οκτωβρίου αναχωρήσαμε από Αθήνα με την εμπορική αμαξοστοιχία… Τα αυτοκίνητα με τις μηχανές φορτωμένες στα τραίηλερ, και όλα μαζί φορτωμένα στα βαγόνια… Εμείς στις κλινάμαξες… Αναχώρηση από Αθήνα κατά τις 23:00… Θεωρητικά θα φτάναμε Θεσσαλονίκη το πρωί κατά τις 7, ξεκούραστοι αφού θα παίρναμε τον υπνάκο μας στο τρένο, θα ξεφορτώναμε και από εκεί οδικώς μέχρι τις Σέρρες όπου και θα είχαμε χρόνο για να τακτοποιηθούμε στο ξενοδοχείο, να ετοιμαστούμε και να μπουκάρουμε στη πίστα κατά τις 10.30. Θεωρητικά…Δεν μπορούσα να ησυχάσω στη κουκέτα… Κάτι η υπερένταση της μέρας, η ετοιμασία, το φόρτωμα των μηχανών, η φασαρία του τρένου… Κοιμόμουν 20 λεπτά, ξυπνούσα… ξανά και ξανά πήγαινε κάπως έτσι, μέχρι που την επόμενη φορά που άνοιξα τα μάτια επικρατούσε ησυχία.. Το τρένο ήταν ακίνητο και μια φωνή έξω από τη πόρτα μας καλούσε να κατεβούμε… Πω ρε πούστη μου, ήταν η πρώτη μου σκέψη… Μα είναι σαν να έχω κοιμηθεί μόλις 2 ώρες… πήγε κιόλας 7 ??

Λίγο ζαλισμένος, πολύ νυσταγμένος, κοίταξα το ρολόι…. 4 !! Μέχρι να βγω στο διάδρομο, φωνές και διάλογοι από έξω έκαναν σαφές το τι συνέβη. Το intercity μπροστά μας είχε εκτροχιαστεί, χωρίς ζημιές και τραυματισμούς ευτυχώς μεν, αλλά καθιστώντας τη γραμμή απροσπέλαστη από τα τρένα για πολλές ώρες…

Μπήκαμε σε λεωφορεία και πήγαμε έτσι μέχρι Θεσσαλονίκη, στο σταθμό των τρένων όπου και θα περιμέναμε μέχρι να μάθουμε τι θα γινόταν με το τρένο… Η τελευταία πληροφόρηση του σταθμάρχη έλεγε ότι οι γραμμές θα ελευθερώνονταν σύντομα και το τρένο θα έφτανε κατά τις 9…

Εντωμεταξύ κοιτιόμαστε μεταξύ μας, όλοι είχαμε μάτια κόκκινα πρησμένα, και γενικώς η όψη μας δεν απείχε πολύ από το κοτοπουλέξ… Καφές, χυμός, κρουασάν… ότι μπορούσαμε, για να κρατηθούμε ξύπνιοι ενώ η αγωνία μας για τα αυτοκίνητα και τις μηχανές που ήταν φορτωμένες στο τρένο ήταν έκδηλη… Όσο περνούσε η ώρα η σκέψη ότι η πρώτη μέρα θα πήγαινε χαμένη γινόταν όλο και πιο έντονη… Ακόμα και αν το τρένο έφτανε στις 9, μέχρι να ξεφορτώναμε και να φτάναμε πίστα, θα πήγαινε 11… Βάλε την ταλαιπωρία, την έλλειψη ύπνου… που να αποδώσεις, πώς να οδηγήσεις στο όριο έτσι…

Το τρένο έφτασε όντως στις 9… Αλλά ένας «ο μαλάκας ο κλασσικός ο Έλληνας» που είχε βάλει το αυτοκίνητο του πρώτο στην ράμπα του βαγονιού, αγνοείτο … Τον πήρε κάπου ο ύπνος?? Δεν ξεφόρτωνε κανείς…

Τελικά ο μαλάκας εμφανίστηκε και εμείς αναχωρήσαμε κατά τις 10… Φτάσαμε στις 11:30 στη πίστα. Εκεί συνέβη το μαγικό… Από τη δίψα και τη λύσσα η κούραση ξεχάστηκε, ένας δεύτερος εσπρέσσο έκανε προσωρινά καλή δουλειά, οι φόρμες μπήκαν, οι πιέσεις στα λάστιχα ρυθμίστηκαν, η ζελατίνα στο κράνος έκλεισε…

Το pitlane ήταν σύντομα πίσω μου και η εικόνα της Κ1 γέμιζε το οπτικό πεδίο…

Λίγους γύρους αργότερα, όταν τα επινεφρίδια είχαν ήδη αδειάσει ποσότητες νορεπινεφρίνης στο σώμα, όταν η ντοπαμίνη έκανε πάρτυ από τη κορυφή μέχρι τα νύχια… ε, τότε …είπα πάρτυ? Yeap bitch, the party is on, ποιος τη χέζει τη κούραση … ποια κούραση?

(φωτό : στην ευθεία της πίστας των Σερρων / φωτογράφος :Σάββας Κουρίδης)

td1107-23-001blog.jpg


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s