MotoGP San Marino – Misano 2007, μέρος 1ο

Παρασκευή 31/8

Φτάσαμε Ανκόνα μεσημέρι κατά τις 2. Ετοιμαζόμασταν να βγούμε από το γκαράζ του πλοίου και αντικρίσαμε έξω τον κατακλυσμό! Βέβαια, πριν φύγουμε από Αθήνα, μια ματιά στο ιντερνετ μας είχε δείξει ότι την Παρασκευή προβλέπονταν καταιγίδες, έτσι ήμασταν προετοιμασμένοι. Σταματήσαμε λοιπόν όλοι στη μπουκαπόρτα, ανοίξαμε μπαγκαζιέρες και βγάλαμε τα αδιάβροχα.. Αρματωθήκαμε και περιμέναμε για λίγο μπας και κόψει η βροχή, αλλά το ξανασκεφτήκαμε και αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε. Εξάλλου η βροχή θα μπορούσε να συνέχιζε έτσι για ώρες και εμείς θέλαμε να φτάσουμε στο ξενοδοχείο να οριζοντιωθούμε για λίγο να ισιώσει το κορμί μας… 22 ώρες ταξίδι με το πλοίο, χωρίς καμπίνα, ήταν αρκετές… Το ξενοδοχείο βρισκόταν στο Ρίμινι, που σημαίνει ότι έπρεπε να καλύψουμε μια απόσταση ~106 χλμ από το λιμάνι…

Από autostrada σκεφτήκαμε ότι θα φτάναμε σχετικά σύντομα.

Καλά!! Με το που βγήκαμε από Ανκόνα και λίγο πριν μπούμε autostrada η βροχή δυνάμωσε, για κάποια στιγμή μάλιστα έγινε χαλάζι (!) και η ένταση του αέρα είχε αρχίσει να προβληματίζει. Κινούμασταν σε παραθαλάσσιο δρόμο και δεξιά μας η θάλασσα λυσσομανούσε. Η εικόνα θύμιζε βαριά χειμωνιάτικη ημέρα, από εκείνες που κάθεσαι μέσα γιατί έξω χαλάει ο κόσμος …

Μετά από περίπου 10 χλμ φτάσαμε στα διόδια για την autostrada Α14 για να βρούμε μπροστά μας το ατελείωτο μποτιλιάρισμα! Πρώτη σκέψη, πως στο καλό θα διανύσουμε 100 χλμ υπο καταρρακτώδη βροχή, φορτωμένοι και κινούμενοι ανάμεσα σε σταματημένα αυτοκίνητα?

Σταματήσαμε ξανά αμέσως μετά τα διόδια και αράξαμε για λίγο σε ένα υπόστεγο…

 

dscf1887-blog510.jpg

Δεν πέρασαν όμως 5 λεπτά, και η αρχική σκέψη που κάναμε στο πλοίο, ότι δηλαδή δεν έχει νόημα να περιμένουμε, επικράτησε ξανά και εφόσον ήμασταν όλοι εξοπλισμένοι σωστά, συνεχίσαμε το δρόμο μας…Δεν μασάμε…

Κινούμασταν με ρυθμό χελώνας, πρώτη – δευτέρα στο κιβώτιο, ανάμεσα σε δυο λωρίδες με σταματημένους ιταλούς ΙΧήδες και με την βροχή και τον αέρα να μην καταλαγιάζουν. Μέχρι το 52ο χλμ όμως, οπότε και η βροχή σταμάτησε, καθάρισε ο ουρανός και τελείωσε και το μποτιλιάρισμα… Ανοίξαμε γκάζι και φτάσαμε στο Ρίμινι, συνολικά 2 ώρες μετά από την αποβίβαση μας από το πλοίο…

Ξεκουραστήκαμε για καμιά ώρα, και βγήκαμε για βόλτα με τα πόδια, να δούμε ότι μπορούμε από την κοντινή περιοχή και να καθίσουμε κάπου για φαγητό.

Το Ριμινι είναι ένα παραθεριστικό θέρετρο (Riviera di Rimini). Για πολλές δεκάδες χιλιόμετρα εκτείνεται η παραλία και από την άλλη πλευρά του δρόμου, αμέτρητα ξενοδοχεία το ένα δίπλα στο άλλο, μπαρ, clubs…

 

2007_0831012-blog510.jpg

Tο Αύγουστο το μέρος κατακλύζεται από Ιταλούς που διασκεδάζουν μέχρι το πρωί, μιλάμε για πολλές χιλιάδες κόσμου! Αν η Ιταλία είχε νησιά, τότε το Ρίμινι θα ήταν μια ιταλική «Μύκονος»… Δηλαδή αδιάφορο… ας είναι. Για το ταξίδι αυτό, εξυπηρετεί ένα και μόνο σκοπό… να είναι η βάση μας…

 

2007_0831010-blog510.jpg

Το βράδυ περπατήσαμε σε ένα κεντρικό πλακόστρωτο δρόμο που βρίσκεται παράλληλα και πίσω από τον παραλιακό. Από εστιατόρια και καφετέριες, μέχρι εμπορικά καταστήματα και πλανόδιους μικροπωλητές, παντομίμες, χαρτορίχτρες, καραόκε… Ένα μεγάλο roadshow, με ότι θα μπορούσε να δει κανείς σε ένα εντελώς τουριστικό μέρος …

Όμως η παρακάτω ιταλίδα έκλεψε καρδιές, εντυπωσιακά διατηρημένη και όμορφη. FIAT coupe 2300S. Από άλλη εποχή

 

2007_0831038-blog510.jpg

Ο κόσμος κυκλοφορεί πολύ με ποδήλατα. Φυσικά σε αυτό βοηθά το εκτεταμένο δίκτυο ποδηλατόδρομων (σχεδόν κάθε πεζοδρόμιο φέρει σήμανση ποδηλατόδρομου), ο τρόπος με το οποίο οι οδηγοί αυτοκινήτων σέβονται τα σήματα, τις διαβάσεις, και τους πεζούς, και υποθέτω η ανάλογη παιδεία… Όπως Ελλάντα

Καταλήξαμε στο bar Bounty με έμβλημα τη πειρατική σημαία, και με έναν κιθαρίστα που έδειχνε να έχει πατήσει τα 60 μπορεί και τα 70 (!) και τη συνοδό του να τραγουδάει live ροκιές όλο το βράδυ…

Σάββατο 1/9

Η πληροφορία είχε δοθεί από φίλο που επισκέφτηκε τα μέρη παλιότερα, και επιβεβαιώθηκε από τους μισούς της παρέας οι οποίοι είχαν ξαναέρθει το 2005 για τον αγώνα του Mugello.

Έτσι, ξεκινήσαμε οι άλλοι μισοί στις 9 το πρωί για να ανακαλύψουμε τη μαγική διαδρομή. Το δρόμο SS67 που ενώνει το Forli με το Firenze (Φλωρεντία), και το περίφημο Paso di Muraglione που βρίσκεται περίπου στη μέση της διαδρομής.

Από το Ρίμινι, βγήκαμε autostrada και μετα από 46 χλμ φτάσαμε στο Forli. Από εκεί ακολουθήσαμε τις ταμπέλες για Φιρενζε. Η απόσταση Forli – Firenze είναι ~ 110 χλμ.

 

Μιλάμε για ένα ορεινό επαρχιακό δρόμο, στενό που στο μεγαλύτερο μέρος του ίσα ίσα χωράνε δυο αυτοκίνητα στις δυο λωρίδες του, με στροφιλίκι που μπροστά του η «Επίδαυρος» και ο «Αϊ Γιάννης» ωχριούν, με χάραξη σφιχτή, και με άσφαλτο και πρόσφυση … ΑΛΛΟΥ! Έκανα reset στον εγκέφαλο, να ξεχάσω ότι ήξερα … δεν είναι δυνατόν! Δεν μπορεί να έχουν τέτοια «πίστα» στη διάθεση τους! Τα χιλιάρια της παρέας εσκεμμένα προσπάθησαν να «γλιστρήσουν». Τίποτα! Ακόμα και οι άσπρες διαχωριστικές γραμμές κρατάνε! Και όλα αυτά, ανάμεσα σε καταπράσινο τοπίο, κατά διαστήματα με θέα προς την κοιλάδα της Τοσκάνης, όπου δηλαδή το επέτρεπε η βλάστηση να δεις παραπέρα.

Περάσαμε μέσα από 2-3 χωριά, γραφικότατα και πανέμορφα
2007_0901005-blog510.jpg
Εκεί κόβαμε, όπως και σε κάθε πέρασμα που υπάρχει οικισμός, γιατί είχαμε πληροφόρηση από φίλο ιταλό και μπάτσο, ότι κατά μήκος της διαδρομής σε αυτά τα σημεία είναι μόνιμα εγκατεστημένα τουλάχιστον 5 ραντάρ. Το όριο εντός οικισμού είναι 50, εσύ έρχεσαι με όσα από τις προηγούμενες στροφές, τρως τη φλασιά (από πίσω) και δεν εχεις όρεξη να μάθεις πόσο κάνει η κλήση …
2007_0901008-blog.jpg
Ανεβαίνοντας και κατεβαίνοντας λοιπόν το paso di muraglione, βρίσκεται κανείς μέσα σε ένα πολύχρωμο rollercoaster μοτοσυκλετισμού. Εκατοντάδες μηχανές, στη πλειοψηφία τους supersport και street, να στριφογυρνάνε «φέτες». Μηχανόβιοι από πολλές χώρες (προλάβαμε και είδαμε Δανία, Γερμανία, Αυστρία, Ελβετία), όλοι να αλληλοχεραιτιούνται στο δρόμο! Οι ιταλοί φυσικά είναι σε άλλο επίπεδο. Όλοι τους με ολόσωμες δερμάτινες, με ξύστρες, και γόνατα κάτω, με ταχύτητες ασύλληπτες για εμάς, σε ένα τόσο στενό δρόμο! Φυσικά τον ξέρουν με κλειστά μάτια. Είναι τυχαίο άραγε που τα αστέρια του μοτοgp κατάγονται από τις γύρω περιοχές? Rossi από το Urbino, Dovizioso από το Forli, DeAngelis από το San Marino… Μας είχαν πει εξάλλου: «μην τολμήσετε να προσπαθήσετε να πάρετε από πίσω κάποιον ιταλό! Θα καταλήξετε στο γκρεμό ή σε καμια μπαριέρα!». Οι τύποι απλά δεν πιάνονται! Είχα ακούσει για ένα «αστικό μύθο». Έλεγε ότι η Ducati, το εργοστάσιο της οποίας είναι σχετικά κοντά (forli – bologna περίπου 85 χλμ), έβγαζε της μηχανές της για δοκιμή σε αυτή τη διαδρομή… Έτσι, μια ιδέα για τι είδους δρόμο μιλάμε (Αμ, έτσι τα κάνουν και στρίβουν… ). Λίγο αργότερα, φτάνοντας στο muraglione κάναμε στάση. Επιβαλλόταν. Εκεί είναι το «στέκι». Πως λέμε … «στορκ»? … ναι, καλά, στο περίπου… Εκεί σταματάνε όλοι, είναι «must». Η μηχανές σε παράταξη. Συναντήσαμε και πολλούς Έλληνες, που είχαν έρθει και αυτοί για το αγώνα.

2007_0901013-blog510.jpg
2007_0901014-blog510.jpg2007_0901016-blog510.jpg

 

Από εκεί, πέρασαν στο παρελθόν και άλλοι δικοί μας. Στο σνακ μπαρ που ήταν ανοικτό, η τζαμαρία τίγκα στα αυτοκόλλητα στέκεται ως αναμνηστικό των μηχανόβιων που τίμησαν τη διαδρομή.

2007_0901019-blog510.jpg

2007_0901020-blog.jpg

Μπαίνοντας μέσα στο καφέ του Giovanni, φωτό στους τοίχους που έχουν να πουν πολλά και να επιβεβαιώσουν αυτό που μέχρι τη στιγμή εκείνη ήταν «αστικός μύθος». Η ιστορία της ιταλικής μοτοσικλέτας είναι αναρτημένη εκεί. Φωτογραφίες της ανάβασης Forli-Muraglione, όπου αστέρες όπως ο Αγκοστίνι, ο μπαμπάς Ροσσι και άλλοι, έκαναν χρόνους απλησίαστους ακόμα και για τα σημερινά δεδομένα…. Ιστορικές φωτογραφίες από MV που έκαναν εκεί τις δοκιμές τους πριν τον αγώνα του Μugello, αυτόγραφα από τους Fogarty, Melandri, Agostini, Rossi, Hailwood.

Στην επόμενη φωτό, δανεισμένη από το www.muraglione.it, φαίνεται το πέρασμα Muraglione «ντυμένο» στα καλά του…

 

3.jpg

Εναν εσπρέσσο, ενα panini, και συνεχίσαμε με προορισμό το Firenze (Φλωρεντία).

Φτάνοντας στη Φλωρεντία, είχαμε μια ανασυγκρότηση και άνοιγμα του χάρτη για να επιλέξουμε που θα πάμε στη λιγοστή ώρα που είχαμε στη διάθεση μας. Θέλαμε να γυρίσουμε σχετικά νωρίς το βράδυ στο ξενοδοχείο να ξεκουραστούμε, να κάνουμε μια βόλτα ακόμα στο Ρίμινι, και να την πέσουμε νωρίς για ύπνο (…δηλαδή κατά τις 2…) γιατί το πρωί έπρεπε να είμαστε στη πίστα το αργότερο στις 8:00, που σημαίνει ξύπνημα λίγο πριν τις 6…

(to be continued)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s