MotoGP San Marino – Misano 2007, μέρος 2ο

Αποφασίσαμε χωρίς πολύ σκέψη να κατευθυνθούμε προς την piazzale Michelangelo, κυρίως για την θέα που προσφέρει προς όλη την Φλωρεντία και την κοιλάδα του ποταμού Arno, και μετά ότι προλάβουμε από το ιστορικό κέντρο της πόλης, 2-3 σημεία δηλαδή…

Από την piazzale Michelangelo κοιτώντας βορειοανατολικα διακρίνονται οι γέφυρες της Φλωρεντίας, με την ponte vecchio («παλιά γέφυρα») να ξεχωρίζει, το παλάτι Pallazo Vecchio, η Basilica di Santa Croce di Firenze, όπου μεταξύ άλλων βρίσκονται οι τάφοι των Michelangelo, Galileo, Machiavelli, Dante, και τέλος το αρχιτεκτονικό κόσμημα της Φλωρεντίας, ο καθεδρικός ναός Santa Maria del Fiore, γνωστός ως The Duomo.

στη piazzale Michelangelopiazzale Michelangelo #2

Ήπιαμε ένα espresso στη πλατεία, απολαμβάνοντας εκτός από τη θέα προς την πόλη, δυο πανέμορφες Ιταλίδες ντυμένες σε κατακόκκινα φορέματα που πόζαραν μαζί με ένα γαμπρό και τη νύφη του … viva Italia…

Κατεβήκαμε προς το ιστορικό κέντρο και αφήσαμε τις μηχανές σε ένα στενό σοκάκι. Αμέσως βγήκε ένας Ιταλός από ένα γκαράζ που με σπαστά αγγλικά μας προειδοποίησε «εδώ κλέβουν, δεν θα τις βρείτε άμα γυρίσετε». Βρήκαμε ένα άλλο σημείο πιο φωτεινό και με αρκετό κόσμο γύρω, τις κλειδώσαμε με ότι είχαμε και με λίγο άγχος περπατήσαμε προς τη γέφυρα ponte vecchio.

Τι να πρωτοδείς, που να πρωτοπάς και τι να πρωτοθαυμάσεις στις μόλις 2 ωρες που θέσαμε ως όριο νωρίτερα, για μια πόλη που

«αποτέλεσε εμπορικό και οικονομικό κέντρο της Ευρώπης κατά το μεσαίωνα, θεωρείται η γενέτειρα της ιταλικής αναγέννησης, αποκαλείται «η Αθήνα του μεσαίωνα», ενώ το ιστορικό της κέντρο έχει ανακηρυχθεί Σημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO…» [πηγή : wikipedia]

Στους φίλους της αρχιτεκτονικής και της ιστορίας της τέχνης αυτή η πόλη έχει πάρα πολλά να δώσει και να δείξει, υποθέτω. Εμείς περιπλανηθήκαμε σαν τουρίστες που δεν ξέρουν και δεν μπορούν να αντιληφθούν την ιστορική αξία των όσων βλέπαμε, αλλά και να θέλαμε αναγκαστικά θα μέναμε με την απορία … Είπαμε, το ρολόι έτρεχε …. Υπόσχεση για την επόμενη φορά, με αρκετό χρόνο διαθέσιμο για αυτή τη πόλη. Πες πως εκείνη η μέρα ήταν ένα «ορεκτικό» για το μέλλον…

Αναχωρήσαμε από φλωρεντία κατά τις 7 το απόγευμα. Η πλειοψηφία είπε να επιστρέψουμε απο autostrada και όχι ξανά από τον ίδιο δρόμο SS67. Συμφώνησα γιατί ήμουν πολύ κουρασμένος για να δοκιμάσω ξανά το οργασμικό στροφιλίκι του paso d. Muraglione αν και εκ των υστέρων, το μετάνιωσα. Ρότα για Bologna λοιπόν, μέσω της autostrada A1 και από εκεί στην autostrada A14 με προορισμό νότια προς Ρίμινι. (συνολική απόσταση Φιρένζε – Bologna – Ρίμινι ~230 χλμ).

Στο βενζινάδικο έξω από τη Bologna, o υπάλληλος πλησίασε και είπε «καλησπέρα». Ναι, στα ελληνικά. Τα βασικά ήξερε. Καθώς μου έβαζε βενζίνη με ρώτησε στα ιταλικά πλέον: «τι θα υποστηρίξεις αύριο? Ροσσι, εε?» «Στόνερ» του απάντησα θέλοντας να τον πειράξω και να δω αντιδράσεις… «Αααα, θα σου βάλω πετρέλαιο στο ντεπόζιτο εεε, με ακούς Γκρέκο? Πετρέλαιο, εεε…»

Φεύγοντας μου φωνάζει : «εεε, SS67, πήγες?» «Si!» του απάντησα και έσκασε χαμόγελο…

Η autostrada A1 που ενώνει Firenze – Bologna έχει δυο λωρίδες ανά κατεύθυνση και θυμίζει κάτι από περιφερειακό Υμηττού, αλλά προς το καλύτερο. Αρκετό πράσινο δεξιά-αριστερά, πολλές γέφυρες και άλλες τόσες σήραγγες. Κορυφαία άσφαλτος, ανοιχτές καμπές-στροφές που αν στο επιτρέπει το κυκλοφοριακό, τις παίρνεις με όσα, και κάπου εκεί ξεχάστηκα και το μόνο που με επανάφερε στη πραγματικότητα ήταν η κούραση… Διαφορετικά θα έμενα ταμπουρωμένος πίσω από τη ζελατίνα του pegaso προσπαθώντας μάταια να πιάσω τους τρελαμένους Ιταλούς που πάνε μπούνια στην αριστερή λωρίδα με RS4, με Μ3, και άλλα τέτοια παλαβά τετράροδα …

«Ένα CBR που σας χρειάζεται εδώ» ήταν η σκέψη… Λες την επόμενη φορά να έρθω με την 600αρα γκέισα μου?

Κυριακή 2/9 – Ημέρα αγώνα

Ξέραμε ότι ο κόσμος αρχίζει και συρρέει από πολύ νωρίς το πρωί στη πίστα, ειδικά αυτοί που δεν έχουν εισιτήριο σε εξέδρα αλλά στα γρασίδια και στα πρανή γύρω γύρω (στις θέσεις «pratto»). Έτσι, είχαμε αποφασίσει από την προηγούμενη νύχτα να ξυπνήσουμε ξημερώματα και 6:45 το πρωί να είμαστε όλοι έτοιμοι για πρωινό.

7.30 αναχωρήσαμε. Μετά από 18 χλμ φτάσαμε έξω απο τη πίστα και ήδη επικρατούσε το αδιαχώρητο! Βρήκαμε παρόλα αυτά εύκολα θέσεις σε ένα συγκρότημα κατοικιών – studio, όπου είχαν μετατρέψει τον κεντρικό χώρο/πλατεία σε ελεγχόμενο χώρο στάθμευσης και η είσοδος/έξοδος γινόταν μόνο από ένα σημείο με χαρτάκι αριθμημένο.

Κάπου εδώ, άρχισαν τα χρώματα, οι ήχοι, το πανηγύρι, το «λουναπαρκ» και ενιώθα σαν μικρό παιδί … Αυτό που ξετυλιγόταν γύρω μου ήταν απίστευτο!

Από το πρωί ακόμα, πολύ πριν ξεκινήσει η όποια «αγωνιστική» δραστηριότητα, η ατμόσφαιρα, όλο το κλίμα, όλος ο κόσμος, όλες οι εικόνες που βλέπει κανείς εκεί είναι πέρα από τη δυνατότητα μου να τα περιγράψω.

Όταν δε, μπήκαμε στα κυρίως πιάτα, τότε χάθηκε η μπάλα! Αδυνατούσα να παρακολουθήσω αγώνα, έτσι όπως το κάνουμε στο σπίτι, από τη τηλεόραση. Δεν γίνεται! Μα που να πρωτοκοιτάξεις και σε τι να δώσεις προσοχή ?

Στον κόσμο που παραληρούσε στο πέρασμα του Ρόσσι και στις εκδηλώσεις λατρείας προς το πρόσωπο του?

Στις λεπτομέρειες από τη πίστα και τις γύρω υποδομές? (δεν αποφεύγεται η σύγκριση με την ελληνική πραγματικότητα για άλλη μια φορά και η σκέψη είναι καταθλιπτική)

Σε αυτά που σου έρχονται από δεξιά?

Σε αυτά που περνάνε από μπροστά σου?

Σε αυτά που στρίβουν λίγο πιο κάτω, αριστερά σου?

Στο videowall απέναντι για το τι γίνεται στον υπόλοιπο αγώνα? ή σε αυτά που χάνονται στο βάθος ?

Ο ρυθμός ήταν καταιγιστικός. Η αίσθηση της ταχύτητας δεν έχει καμία σχέση με αυτό που βλέπουμε στο χαζοκούτι, η τηλεοπτική εικόνα δεν είναι αντιπροσωπευτική. Στερείται  της αίσθησης των 3 διαστάσεων, και όταν τους βλέπεις να περνάνε από μπροστά σου ΕΤΣΙ, νιώθεις ξαφνικά δέος και σεβασμό. Και εκστασιάζεσαι και κάνεις τουμπεκί ταυτόχρονα … Τα 125 περνούσαν από μπροστά μου όπως περνάνε τα ελληνικά 600άρια και 1000αρια αγωνιάρικα στις Σέρρες…

Ο ήχος …. Αν αυτά που κατά καιρούς μπορεί να ακούμε από ελεύθερα ακραποβιτς-άρροου-ρεμους κλπ, είναι «δυνατά», τότε από ΚΟΝΤΑ ένας κινητήρας 800 κυβικών με 200+ ίππους να στροφάρει στις 18000 στροφές με ελεύθερο σύστημα εξαγωγής είναι εξωφρενικός! Διαπεραστικός ήχος, σε έκανε να θες να ουρλιάξεις. Σου σήκωνε τη τρίχα κάγκελο.

Λοιπόν, το φαινόμενο Ροσσι. Αυτή η ατμόσφαιρα που επικρατεί σήμερα στα motogp οφείλεται ως επί το πλείστον σε αυτόν τον άνθρωπο (κάποιοι θα ισχυριστουν ότι οφείλεται αποκλειστικά σε αυτόν. Ισως να εχουν δίκιο). Το αντιλαμβάνεσαι όταν βρεθείς εκεί. Πως γίνεται ένα ολόκληρο «γήπεδο» να ζητωκραυγάζει και να υποκλίνεται σε ΕΝΑΝ μόνο? Πως γίνεται να βλέπεις παντού «κίτρινο», και κόσμο να βάζει τα κλάματα όταν εγκαταλείπει ο Ροσσι? Ακόμα και οι εξέδρες των σουζούκι, χοντα, ντουκάτι, χειροκροτούσαν και επευφημούσαν το γιατρό στο πέρασμα του, περισσότερο από ότι έκαναν στους δικούς τους αναβάτες.

Το έβλεπα στα πρόσωπα τους, όλων δίπλα μου. Τον λατρεύουν, τον έχουν θεό τους. Άνδρες, γυναίκες, παιδία – στις εξέδρες ήταν οικογένειες ολόκληρες, εξάλλου δεν έτρεχε απλά ένας ιταλός, έτρεχε το δικό τους παιδί, το δικό τους «χωριανάκι» από την Tavollia (απέχει από το μιζανο λίγα  χλμ). Θαρρείς πως όλο αυτό το πανηγύρι, ο θίασος των motogp, δεν υπάρχει πρωταρχικά για τους αγώνες, ούτε για την τεχνολογική εξέλιξη, ούτε για δίψα του ανθρώπου για διάκριση και δόξα, ούτε για τα λεφτά. Υπάρχει μόνο για ένα φαινόμενο. Τον Rossi…

Όταν ο Βαλεντίνο σταματήσει, το motogp δεν θα είναι ποτέ ίδιο ξανά …

Αργά το απόγευμα, έχοντας επιστρέψει στο Ρίμινι το ρίξαμε σε πίτσα, μακαρονάδες και μπύρα Nastro Azzuro, προσπαθώντας να χωνέψουμε όχι το φαγητό αλλά την αίσθηση μιας αξέχαστης μέρας…

(to be continued)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s