Σερρες, 17-18 Μαιου 2008

σκηνή 1η : απόγευμα κυριακής, στο «καφέ» του ολύμπιου … η γλυκια εκείνη κούραση μπλέκεται με διάφορες σκέψεις για το πως πηγε το 2μερο, με ήχους αλλωνών που ακόμα γυρνάνε μέσα, με σημάδια αφυδάτωσης, μα που είναι η μακαρονάδα αργεί, μωρέ κάτσε να δω τι γράψαμε στη κάμερα μέχρι να έρθει το φαί, ασε βαριέμαι ακόμα και να τεντωθώ προς το τραπέζι να την πιάσω, αααμ τι πιάσιμο είναι αυτό, άραξε κάνε ένα τσιγάρο …

σκηνή 2η: δεν έχω προλάβει να γευτώ αυτές τις πουτάνες τις στιγμές, αυτο το άραγμα στη πίστα, και δευτέρα βράδυ είμαι Αθηνα πάνω απο ένα λαπτοπ να πασχίζω να βγάλω δουλειά. Κοιμήθηκα πάνω του.

Σκηνή 3η : Πήγε κιόλας παρασκευή ρε πούστη μου? γύρισα απο κομοτηνή όπου είχα πάει για δουλειά, το τελευταίο καιρό προσπαθω να μοιάσω στο βέγγο που έτρεχε, και δεν έχω ακόμα κάτσει να κάνω replay στο μυαλό μου τα όσα παίχτηκαν το προηγούμενο σκ στις σέρρες…

(φωτό απο παλιότερο trakcday, Σέρρες, Οκτώβριος ’06 (φωτoγράφος: Στέλιος Εφραιμόπουλος)

Το 3μερο ξεκίνησε με σκέψεις για το πως θα γίνει η άνοδος. Ο ενδεδειγμένος τρόπος για να ανέβει κανείς στις σέρρες είναι φόρτωμα της μηχανής σε μεταφορική ή τραϊηλερ, και αραχτά σε αυτοκινητο με παρέα. Το τρένο δεν το μπορώ.

Με το 4τροχο δεν είναι ο πιο οικονομικός τρόπος, είναι όμως ο καλύτερος όσον αφορα τη φθορά στα λάστιχα ειδικά όταν φοράμε γόμες, είναι επίσης ο πιο ξεκούραστος και ο πιο πρακτικός. Άσε που (δανειζόμενος φράση μοτο-συντάκτη απο πρόσφατο τεύχος του) : Αθήνα-Θεσσαλονική απο εθνική δεν είναι ταξίδι. Έίναι διεκπεραίωση. Καλύτερα με αυτοκίνητο. Έτσι και αλλιώς με μοτό δεν θα δείς τίποτα ενδιαφέρον. Αυτοκίνητο όμως δεν υπήρχε, πάμε λοιπόν καβάλα.

Η κούραση λοιπόν.
Τι να λέμε τώρα… διπλωμένος σαν S πανω στο RR, με ολόσωμη, και ενα σακίδιο πλάτης γεμάτο να πιέζει τη μέση… Το RR η μαμά χόντα δεν το έφτιαξε για ταξίδια, ούτε καν για μακρινές βόλτες. Αναρτήσεις κούτσουρα, πλαίσιο ανένδοτο σε κάθε υποψία ελαστικότητας, σέλα τάκος, καρποί «σπασμένοι» χαμηλά να δέχονται όλο το βάρος και η τενοντίτιδα να καραδοκεί, αυχένας αντίστοιχα «σπασμένος» πάνω για να βλέπεις βρε αδερφέ. Αυτά όταν πηγαίνεις μαξ 140 … είπαμε… χρειάζεται συμβιβασμός όταν φοράς soft compounds στα πατούμενα… τρέφεις και το απατηλό όνειρο του παγκόσμιου-wannabe, ε πως να το κάνουμε δηλαδή? παγκόσμιος χωρίς γόμες γίνεται? δεν γίνεται? κάτσε φάε το παλούκι τώρα …

και κάπως έτσι, αφήνοντας πίσω μια βδομάδα που ανάσα δε πήρα απο δουλειά και τρεξίματα χωρίς να προλάβω να ξεκουραστώ καθόλου, έρχεται στο καπάκι το Αθήνα-Σέρρες α’λά χαμηλοκλιπονάτο να με αποτελειώσει….

6+ ώρες,μαζί με 2 στάσεις για να ισιώσει το κορμί, να πιώ νερό, να φάω γκούντις, να φύγει η κράμπα, να ξεπιαστεί ο κώλος…

Κώλος ε? αυτό είναι πρόκληση για iron butt ρε και άσε να λένε μετά τα μαστόδοντα τύπου GS, βαρκαντέρο, στρώμα-χαμαμάτσου κλπ, για χιλιομετρικές αποστάσεις και μακρινά κουραστικά ταξίδια. Ρε αραχτοί σε κινητές πολυθρόνες, ντροπή ρε … Προσφέρω το CBR μου χωρίς αντάλλαγμα σε αναβάτη ταξιδιάρας να κάνει ρεπετίσιον την άνοδο με τίς ίδιες παραμέτρους όμως. Θα εισπράξω ηθηκή ικανοποίηση μόνο και μόνο που θα δώ τη φάτσα του φτάνοντας…

Αυτά για την κούραση.

Και πάμε στα λάστιχα. Τα περί φθοράς επιβεβαιώθηκαν όταν το πρωί του Σαββάτου παρκάροντας στα pitts πέφτει το μάτι μου στο μπροστινό και βλέπω μια μπλέ περιοχή, λίγο πιο άκρη απο το κέντρο του ελαστικού. Γαμώτ, αυτό το μπλέ δεν υπήρχε 15 μέρες πρίν, όταν τα λάστιχα αυτά συμπλήρωσαν το 1ο τους 2μερο στη πίστα. Δηλδή ακόμα και με ρολαριστούς ρυθμούς σε εθνική, με 140 χαω, οι γόμες πολυμερίζονται και μπαίνουν σε θερμικό κύκλο που τις κάνει γάμησε τα ε? Και μετά, άντε να το βγάλεις απο το μυαλό σου αυτό, μήπως και σε προδώσει το μπλεδιασμένο το ρημάδι? όταν μπαίνεις μέσα και προσπαθεις να βελτιώσεις την οδήγηση σου, τη φόρα σου στο έμπα, να εξοικιωθείς με λίγο ακόμα μεγαλύτερη κλίση, και έχεις και άλλα τέτοιες «λεπτομέρειες» στο κεφάλι.

Τελικά το μπλε το ξέχασα σύντομα, δεν με απασχόλησε σε κανένα session, λύσσα κακιά!!

Δεν υπήρχε περίπτωση να με απασχολήσει, όχι σε αυτούς τους ρυθμούς που γυρνούσα τελικά και όχι χωρίς να παίζω με φρένα υπο κλίση μέσα στη στροφή. Ήταν ενα καλό 2μερο, ενα διπλό trackday με αποτέλεσμα βελτιωμένες γραμμές, βελτιωμένο χρόνο, τόσο ώστε να σκέφτομαι ότι αν σε κάθε επίσκεψη σε αυτή τη πίστα βλέπω τέτοια διαφορά τότε πάμε καλά…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s