Άλπεις 2008

Ένα ταξίδι «με απ’ όλα». Χιλιόμετρα εύκολα και χιλιόμετρα δύσκολα. Όμορφα τοπία και θέα που κόβει την ανάσα. Καιρό καλό και καιρό περίεργο, ταιριαστό με το τόπο, τουλάχιστον έτσι όπως θα τον ήθελα στην πρώτη μου επίσκεψη στα μέρη αυτά. Με γρήγορες εναλλαγές, απο τον ήλιο στη βροχή, στο κρύο, στο ψ***κρυο, στα σύννεφα μέσα, λιγάκι χιονόνερο έτσι για να μας τρομάξει μόνο και ξανά στη λιακάδα και στη ζέστη. Πολλά απρόοπτα, απο μικρά και ασήμαντα, μέχρι σοβαρότερα, απο εκείνα που σου παγώνουν το αίμα και σε κάνουν να λές «όχι Θεέ μου, οχι …»

θέλαμε να περάσουμε απο γνωστά αλπικά πάσα, να οδηγήσουμε σε φημισμένες διαδρομές και μόνο αυτό. Δεν μας ενδιέφεραν συγκεκριμένες πόλεις ή περιοχές με αξιοθέατα, δεν πηγαίναμε για διακοπές και αραλίκι. Όπου θα μας έπιανε η νύχτα εκεί θα μέναμε… Ταξίδι δρόμου, όχι τουρισμός. Άμα θές τουρισμό πάρε το αεροπλάνο και πήγαινε δες τα αξιοθέατα. Η εμπειρία είναι στο δρόμο …

Πρόγραμμα αυστηρό δεν υπήρχε, παρά μόνο ότι  είχαμε 7 μέρες στη διάθεση μας και την επιθυμία να δούμε 3 ελβετικά πάσσα (Furkapass, Grimselpass, Sustenpass), το ιταλικό passo Stelvio, και το Grossglockner και το Edelweisspitze στην Αυστρία. Ότι στη πορεία μας προέκυψαν και άλλα καθόλου δεν μας πείραξε…

Πρωϊνό ξύπνημα κάθε μέρα στις 7, οδήγηση μέχρι τη δύση, και καθορισμός πορείας για την επόμενη μέρα το βράδυ συνοδεία μπύρας… Έτσι θα κυλούσε.

Μέρα 1η

Η 1η μέρα ήταν διεκπεραιωτική. Το τρελό μποτιλιάρισμα στην autostrada μας έριξε τη μέση ωριαία σε 50, μπορεί και πιο κάτω. Φτάσαμε βράδυ στη Ferrara και ίσα που προλάβαμε το κλείσιμο των δρόμων στο ιστορικό κέντρο. Ferrara Busker’s Festival. Διεθνής συγκέντρωση καλλιτεχνών δρόμου, λέει. Πανυγήρι. Όλη η πόλη στο πόδι. Μπύρες στο χέρι και πάμε… Όμορφη πόλη, ιστορικό κέντρο, χαρούμενες φάτσες και μουσική παντού.

Μέρα 2η

Η 2η μέρα προβλεπόταν επίσης διεκπεραιωτική, καθώς απείχαμε ακόμη από το προορισμό μας, την Ελβετία.

Σύντομη στάση στο όμορφο Como για φαγητό και καφέ. Στη συνέχεια η διαδρομή μας έκρυβε μια ευχάριστη έκπληξη. Στο χάρτη ο δρόμος που ενώνει το Locarno με τα Ιταλο-ελβετικά σύνορα φαινόταν μια ευθεία. Είμασταν προετοιμασμένοι για ένα ακόμα βαρετό κομάτι, όταν ξαφνικά συνειδητοποιούμε ότι ο δρόμος αυτός ήταν απόλαυση: ένα στενό πέρασμα, μεσα σε κατάφυτο φαράγγι με την κοίτη του να την διατρέχει κατά μήκος ένας ποταμός.

dsc00872-blog1

Η νύχτα μας βρήκε στη Domodossola. Κάναμε μερικούς γύρους στη πόλη για να βρούμε ξενοδοχείο αλλά τελικά επιστρέψαμε σε εκείνο που τσεκάραμε πρώτο. Τακτοποιήσαμε τα πράγματα σε διαμέρισμα – σοφίτα, ρίξαμε 2-3 κουτουλιές στον τοίχο που είναι επικλινής πάνω από το κρεβάτι, ακριβώς στο ύψος του κεφαλιού… γαμωσταυρίδια και γέλιο, «που πήγανε και τον βάλανε το τοίχο γαμω το φελέκι μου».

Περπάτημα σε αυτή τη κωμόπολη η οποία ήταν αδιάφορη εντελώς. Κόσμος ελάχιστος. Πνίξαμε τη κούραση με pizza και μπύρα.

Μέρα 3η

Το προηγούμενο βράδυ ο σχεδιασμός πορείας για την ημέρα αυτή μας έδειξε ότι για να βγούμε στη τριάδα Furkapass-Sustenpass-Grimselpass, από δω που ήρθαμε θα περάσουμε αναγκαστικά από ένα ακόμα πάσο. Το Simplonpass. Αναγκαστικά… ευτυχία.

Αφήσαμε πίσω μας λοιπόν την Domodossola, με αρκετή ζέστη. Ιδρώσαμε. Λιώσαμε. Κορντούρες ανοιχτές, να μπεί λίγος αέρας μέσα. Στο Simplonpass όμως τα πράγματα άλλαξαν και τα t-shirt μέσα από τις κορντούρες έδωσαν τη θέση τους σε μπλούζες ή και θερμικές επενδύσεις και τα φερμουάρ αερισμού των μπουφάν έκλεισαν …

Ο καιρός βαρύς, σκοτεινιά και ψιχάλες…

day3b_simplonpass_1-blg2

day3b_simplonpass_6-blog2

Το simplonpass, στα 2005 μέτρα, ήταν εύκολο και γρήγορο σε σύγκριση με αυτό που θα ακολουθούσε αργότερα, αλλά παρόλα αυτά καθόλου αδιάφορο. Όλη η ανάβαση περνά από πράσινο τοπίο και καλό δρόμο και ο Ηλίας δεν χάνει ευκαιρία να τραβήξει φωτός on-board :

dsc00894-blog1

Ωστοσο από ψηλά θέα δεν είδαμε. Εγώ τουλάχιστον. Ηλίας? Νικολας? Εγω είχα παλαβώσει. Το πάσσο ήταν πνιγμένο στα σύννεφα και εμείς οδηγούσαμε μέσα από αυτά για αρκετή ώρα. Αλλά και αυτό έχει την ομορφιά του και εγώ πετούσα τη σκούφια μου. Ήταν το ορεκτικό της ημέρας, γιατί το Τρίγωνο που θα ακολουθούσε μετά ήταν ακόμα καλύτερο.

Στα ανοίγματα του καιρού, στάση για φωτό …

day3c_near_brig_3-blg2

Περάσαμε το Brig, φτάσαμε στο Gletsch… H μια από τις 3 κορυφές του Τριγώνου. Ευθεία είναι η ανάβαση για Furka… Αριστερά μας για το Grimsel… Τι διλήμματα έχει να αντιμετωπίσει κανείς. Από πού να πάμε ρε? Πρώτα από δω ή πρώτα από κεί ?

day3d_gletsch_2-blg2

Ανεβαίνουμε για αρχή τη Furka, χωρίς πολλές στάσεις καθώς για να κλείσουμε το Τρίγωνο και να συνεχίσουμε το δρόμο μας θα την ξανακάνουμε, οπότε είπαμε ότι θα σταματήσουμε τότε…

Αριστερά, έτσι για να δούμε τι μας περιμένει μετά, ο δρόμος που ανεβαίνει για Grimsel χάνεται μέσα στο σύννεφο:

day3e_4_grimsel_on_left-blg21

Όχι ότι η ανάβαση για Furka μπροστά μας είναι καθαρή ενώ και αυτός ο δρόμος μοιάζει με παιχνίδι rollercoaster. To κτίριο που διακρίνεται είναι το Belvedere…

day3e_10_furka_ahead-blg2

Ανεβαίνουμε, κάνουμε το πάσο, κατεβαίνουμε από την πίσω μεριά (ανατολικά). Εκεί ήλιος. Δε σταματάμε πουθενά για φωτό και απολαμβάνουμε το τοπίο και μια εκπληκτική θέα οδηγώντας. Χάζεμα. Πρόσεχε βλάκα. Έχει χαράδρα από κάτω… Κοιτάμε κοιτάμε, αλλά να βλέπουμε και που οδηγoύμε … Δύσκολο. Πανέμορφα….

Επειδή κατά το 1ο κατέβασμα επικρατούσε ηλιοφάνεια σε εκείνο το κομμάτι, υποθέσαμε ότι θα είχαμε την ευκαιρία να σταματήσουμε για φωτός στο 2ο πέρασμα. Έτσι, παρασυρμένοι από το τοπίο και με το μυαλό στο χρόνο που θέλαμε για να καλύψουμε τη διαδρομή, δεν κάναμε καμία στάση. Δεν φανταζόμασταν ότι στο 2ο κατέβασμα το μέρος θα ήταν κρυμμένο στα γκρί, ότι δεν θα βλέπαμε πλάι μας ξανά … δεν έβλεπα τίποτα. Εκεί που στο 1ο κατέβασμα θυμάμαι να χάνεται το βλέμμα μου προς τα κάτω προς τη βουτιά εκατοντάδων μέτρων, τώρα χανόταν στα 2-3 μέτρα δίπλα μου…

Η ανάβαση για Sustenpass μας επιφύλασσε το πρώτο απρόοπτο. Έρχεται αριστερή ανηφορική φουρκέτα. Βρέχει και ξαφνικά το pegaso νεκρώνει. Ηλεκτρικά χάνονται, όλα σβήνουν, κοντέρ, φώτα, κινητήρας. Ο Ηλίας μόλις περνά δίπλα μου, πιο πίσω ακολουθεί αυτοκίνητο… Σηκώνω το χέρι κάνοντας σήμα και ελπίζω να καταλάβει κάτι ώστε να ανοιχτεί και να μη καρφωθεί πάνω μου, ενώ με όση φόρα απομένει το κατευθύνω στην άκρη του δρόμου…

Γαμήσι?

Τώρα?

2 χρόνια απροβληματιστης σχέσης, τώρα σου ήρθε? Πάνω στη τρέλα σου ?

Αυτό το timing…

Φλασιές διάφορες… Αν συνέβαινε μερικά δευτερόλεπτα αργότερα, στο κέντρο της στροφής, θα πονούσε πολύ? Μάλλον ….  Αν συνέβαινε σε ευθεία με πολλά περισσότερα χλμ στο κοντέρ και πυκνή κυκλοφορία (βλ autostrada μια-δυο μέρες πρίν) , θα πονούσε και εκεί? Εκεί μαλάκα, περισσότερο…

Χμμ… βρέχει ρε … ε και τι? Εχει σχέση με το σβήσιμο? Καμία… Απλά μου άρεσε η εικόνα απεγνωσμένου biker σε μια ξένη χώρα σε ανάβαση πάσου, να έχει μείνει από βλάβη και να βρέχεται…

Τα καλώδια του κεντρικού διακόπτη αποφάσισαν ότι δεν έκαναν χωριό με την κόλληση που τα υποβάλει το Noale και την έκαναν με ελαφρά … Με βαριά καντήλια ανταπέδωσα εγώ… Και κόβονται τα καλώδια και πάπαλα… Μάλιστα… Η προσωρινή λύση : τους παίζεις μια, τα τραβάς, τα πετάς έξω (θα της πετάξω έξω τα #$%&*), τα ενώνεις, βάζεις μπρός και συνεχίζεις  …

Αλλά συνέχεια σκεφτόμουν για πόσο θα χρειστεί να το κάνω αυτό? Ή αν το ένωσε – χώρισε θα μπορούσε να δημιουργήσει προβλήματα, μήπως η πρόχειρη επαφή των καλωδίων θα μπορούσε να επιφυλάσσει κινδύνους, πχ στο να κάψει την ηλεκτρονική οπότε και το παιχνίδι θα ήταν οριστικά τελειωμένο. Γιατί ρε πουτάνα Απρίλια? Θέλω να σταματάω κάθε λίγο, να φωτογραφίζω, να κάνω το τσιγάρο μου, αυτή τη δουλειά θα κάνω συνέχεια? Θα έχω το κινητήρα να δουλεύει ασταμάτητα ή θα είμαι συνέχεια στο ξεκόλλα μονωτική, αποσύνδεσε καλώδιο (σβήσε), ξαναένωσε καλώδια, μόνωσε, ξεκίνα… ? Και ξανά και ξανά…. Θα μου γ*μήσεις το ταξίδι? Να πας να γ*μηθείς εσύ, εγω το ταξίδι θα το κάνω…

Στο susten δεν βλέπουμε και πολύ μακριά. Παρέα μας τα σύννεφα να καλύπτουν σχεδόν τα πάντα και κατά διαστήματα να ανοίγουν … Το ψιλόβροχο συνεχίζεται …

day3e_19_to_susten-blg2

ενώ ο Ηλίας χαμογελά μέσα απο το κράνος του:

day3e_28_to_susten-blg2

Στο κατέβασμα πλέον, βγαίνοντας από τη τελευταία σήραγγα βγήκαμε και από τα σύννεφα… Διακρίνονται Νικόλας και Ηλίας :

day3e_34_sustenpass-blg2

Στο grimsel μια από τα ίδια… Στην ανάβαση μέχρι το μεγάλο φράγμα απολαμβάνουμε στροφιλίκι και θέα για να  κρυφτούμε αργότερα για άλλη μια φορά σε γκρί πέπλο και υγρασία:

day3e_49_grimselpass-blg2

Κάτω είναι το 1ο φράγμα στο grimsel, εμείς είμαστε στο 2ο :

day3e_50_grimselpass-blg2

day3e_54_grimselpass-blg2

Λίγα μέτρα πιο πάνω φτάνουμε στη κορυφή του grimsel, στα 2165μ. Ομίχλη, σύννεφο, σχεδόν άσπρο μαύρο …

day3e_60_grimselpass-blg2day3e_59_grimselpass-blg2

Ολοκληρώσαμε το grimsel και στο κατέβασμα του βλέπω τη Furka απέναντι. Ευφορία … «πάλι εκεί θα ανέβουμε? «. Βάλε κέρμα στο καρουζέλ και ανέβασε το πιτσιρίκι για άλλη μια γύρα λοιπόν … Λίγη ώρα μετά, έχουμε φτάσει για 2η φορά σε μια μέρα στο Belvedere, από όπου η θέα προς το Gletsch κάτω (εκεί από όπου ξεκινήσαμε νωρίτερα το Τρίγωνο) και με το grimsel δεξιά να πνίγεται από ένα σύννεφο που κινείται πολύ γρήγορα είναι εντυπωσιακή …

day3e_87_furkapass-blog2

Το κατέβασμα απο το grimsel, από όπου ήρθαμε και κλείσαμε το Τρίγωνο :

day3e_69_furkapass-blg2

Belvedere, λίγο πριν το ψηλότερο σημείο του furkapass :

day3e_94_furkapass-blog2

Αφήνουμε το Furkapass και τα 2436 μέτρα. Το τρίγωνο των ελβετικών πάσσων ολοκληρώνεται οριστικά αυτή τη φορά στο Realp. Είμαστε γλυκά κουρασμένοι, 4 φορές ανέβα-κατέβα στα 2000+ μέσα σε λίγες ώρες είναι overdose, αλπικός οργασμός σε δόση XXL… τα 3 ΧΧΧ δεν μπήκαν τυχαία, κάτι σημαίνουν. Μοτοσικλετιστικό όργιο, πολλαπλώς και ακατασχέτως … Με κάτι ψιλοδιαλείματα κατά τη διάρκεια της συνουσίας γιατί η ιταλίδα μου έκανε τα δικά της και μου χαλούσε τη γκαύλα … Καριόλα μη με ξενερώνεις τώρα πάνω στα καλύτερα …

Κάποτε το λέγαν χαρακτήρα. Έχεις ευρωπαϊκό και δή Ιταλικό? Χαλάει … Άρα έχει χαρακτήρα… Ακολουθεί μονόλογος μηχανόβιου με την δίκυκλη. Ψιτ, κούκλα, αυτά σε άλλες εποχές, σέβεντυς, έϊτυς. Τώρα τα περί ρομαντισμού τα έχω χεσμένα, όπου ρομαντισμός βλ. σχέση αλληλένδετη με ξαφνικές και αναπάντεχες περιπτύξεις με γράσα, γερμανοπολύγωνα, και βίδες. Άμα ήθελα να το παίζω «fix it yourself» θα είχα αγοράσει γνήσιο μηχανάκι από τις εποχές εκείνες ή και ακόμα πιο vintage, να ξέρω ότι είναι στο πρόγραμμα. Να βγαίνω για βόλτα και αντι για έξτρα μπλούζα στα μπαγκάζια μου, να κρατάω εργαλεία, λάδια, ανταλλακτικά. Τότε όμως, θα το είχα σαν χόμπυ, συνειδητά, από επιλογή. Τώρα η επιλογή μου είναι άλλη. Άμα εσύ δε θές, υπάρχουν και αλλού πορτοκαλιές…

Αυτά σκεφτόμουν όταν φτάσαμε στο Realp, λίγο τσατισμένος, λίγο αγχωμένος, αλλά και πολύ αποφασισμένος να το πάμε όσο πάει.

day3e_17_realp-blg2

Μέσα στο καφέ είναι η ώρα για ανασυγκρότηση. Η ιταλίδα μας έβγαλε λίγο εκτός χρόνου γιατί αλλού υπολογίζαμε ότι θα είμασταν στο τέλος της ημέρας, σαφώς μακρύτερα. Χάρτης στο τραπέζι, παραγγελία μπύρα, τι θα κάνουμε, που θα αράξουμε… Μας περιμένει μια ενδιαφέρουσα μέρα την επομένη. Ο Ηλίας σκεπτικός, μπορεί και να κατεβάζει καντήλια «viva Italia» , «στα έλεγα εγω μαλάκα, μη πάρεις Ιταλικό», «είμαστε μια παρέα, 2 μηχανές και μια Απρίλια» και άλλα τέτοια φαιδρά.

day3f_2_andermatt-blog2

Ο Νικόλας από την άλλη δεν ταράχτηκε ούτε στιγμή, πέρα απο μερικές γρατζουνιές που προκάλεσε στα καπούλια της busa αφου τα σαμάρια έκατσαν πάνω χωρίς γκάφερ για προστασία.  Εγώ απο την άλλη :

day3f_5_andermatt-blog

…σκέφτομαι τα διαδικαστικά. Ξέρεις τώρα,  να ετοιμαζόμαστε για διαζύγιο, να βρούμε άλλη γκόμενα χωρίς ελαττώματα και τέτοια. Η μπύρα, η πείνα και η κούραση δεν βοήθησαν τη κατάσταση και κάθε τέτοια σκέψη εγκαταλήφθηκε προσωρινά, δλδ μέχρι να γυρίσουμε Ελλάδα.

Μείναμε στο andermatt. Κλασσικό επαρχιακό ελβετικό χωριό, δηλαδή όμορφο εως και κουκλίστικα ψεύτικο. Το πρωί πρέπει να βρούμε λύση πρακτική για το επαναλαμβανόμενο σταμάτα-ξεκίνα. Δεν γίνεται δουλειά με τη μονωτική και τα καλώδια του διακόπτη.

Ένας από τους λόγους της ανυσηχίας για τη κατάσταση του πέγκασο ήταν ότι στην επαρχία, στα βουνά επάνω, ακομα και αν μιλάμε για κεντρική Ευρώπη, δύσκολα θα βρείς συνεργείο ή ανταλλακτικά. Στη περίπτωση του διακόπτη βέβαια, δεν χρειαζόμασταν άμεσα συνεργείο μιας και η λύση που είχαμε σκεφτεί ήταν απλή και αφορούσε την εξεύρεση ενός διακόπτη … λαμπατερ! Ε, όταν το πρωί είδα ότι ακριβώς απέναντι από το ξενώνα μας υπήρχε μαγαζί με ηλεκτρικά είδη σκέφτηκα «δεν μπορεί, κάποιος μου κάνει πλάκα, μου την έχουν στημένη».

Διακόπτης : λογιστική αξία 0,5 ευρώ. Ταξιδιωτική αξία, ανεκτίμητη :

day4a_10_andermatt-blog

Τα καλώδια καθαρίστηκαν από την ελεεινή κόλληση του Νοάλε, συνδέσαμε το λαμπατέρ, δλδ το διακόπτη που φαίνεται παραπάνω, πατάς ανοίγει, πατάς κλείνει. Με το κλειδί να βρίσκεται στον κεντρικό διακόπτη διαβάζει το immobilizer, οπότε άψογα! Για αδιαβροχοποίηση μου πέρασε από το μυαλό να βάζαμε καπότα. Αντρίκια πράγματα?? Η μάρκα δεν θα είχε σημασία. Τελικά δεν του φόρεσα, πήρα τα ρίσκα μου …

και για όσους δεν κατάλαβαν :

day4a_27_andermatt-blog

Μέρα 4η

Ήμασταν περίπου 100 χλμ πίσω και με 1 ώρα καπέλο στην εκκίνηση.  Όταν ταξιδεύεις με ημερήσια μέση ωριαία που δεν ξεπερνά τα 50 χαω, αυτό σημαίνει κοντά 3 ώρες καθυστέρηση. Και με απροόπτα ιταλικής προέλευσης καθώς και με καιρό άστατο, κρατάς και μια πισινή για παν ενδεχόμενο.

Προορισμός μας είναι το Passo Stelvio αλλά η θεά τύχη (και καλά…) μας ρίχνει στο δρόμο άλλα δυο πάσα καθώς χαράσουμε διαδρομή απο Ελβετία προς Ιταλία. Το Julierpass στα 2284 μ. και το Berninapass στα 2330 μ.

καθοδόν προς Julierpass: χωριά, πρασινάδες, λίμνες, χρώματα:

day4b_1-blog2

…η ελβετική χώρα είναι πανέμορφη …

day4b_3-blog2

Άφιξη στο Julierpass, στάση για τσιγάρο και μια ζεστή σοκολάτα:

day4c_1_julierpass-blog2

day4c_12_julierpass-blog2

Στο Berninapass ο καιρός θύμισε τη προηγούμενη μέρα. Παγετώνας πάνω από τη λίμνη:

day4c_14_berninapass-blog2

Το St. Moritz το περάσαμε transit, όμορφη πόλη αλλά δεν είχαμε χρόνο…

Και φτάνουμε στην ανάβαση του Stelvio. Και αρχίζουμε… και ανεβαίνουμε. .. και στάση… και φωτό.  Ξανά και ξανά. Αν σταματάμε σε κάθε στροφή που κρύβει και κάτι όμορφο, δεν θα φτάσουμε πάνω μέχρι το βράδυ. Πόσο όμορφο? ε πολύ… Επιπλέον, το κομάτι απο το davos μεχρι και το bormio και απο εκεί μέχρι τη κορυφη του πάσου έχει χαρακτηρισθεί  από μερικούς ως ο καλύτερος δρόμος στο κόσμο για οδήγηση! Ανάμεσα  σε εκείνους που έχουν αποδώσει το χαρακτηρισμό είναι και η γνωστή αγγλική τηλεοπτική σειρά Top Gear.  Μπορεί ο δρόμος μας να μην πέρασε απο το davos, μιας και ερχόμασταν απο λίγο πιο νότια, αλλά το τμήμα του bormio-stelvio το πιάσαμε μια χαρά και αποχαζέψαμε εντελώς! Θεωρώ πως εκείνο το κομμάτι της διαδρομής δεν το έχουν χαρακτηρίσει έτσι άδικα και ότι αποτελεί εναν απόλυτο προορισμό για κάθε μοτοσυκλετιστή που σέβεται τον εαυτό του. Τελεία και παύλα.

Είναι ακόμα αρχή στην ανάβαση :

day4d_1_stelvio-blog2

Σε μια απο τις φωτο-στάσεις,  όπως πήγα να ξεκινήσω, κάνω μια έτσι, κοιτάζω αριστερά μου και προς τα πάνω, «μαλάκα ζαλίζομαι, που πάει ο δρόμος ωρέ ??» :

day4d_4_stelvio-blog2

Σε κάποιο σημείο ξανασταματάμε… δλδ είχαν σταματήσει οι παντες και εγω φτάνοντας καθυστερημένος όπως πάντα αφού οι φωτογραφίες μου έτρωγαν χρόνο (γάντια, bagster κλπ) βλέπω τον Ηλία και τον Νικόλα να τρέχουν στον αυχένα του βουνού προς το γκρεμό… φαινόντουσαν ηλύθια χαρούμενοι μέχρι που χάθηκαν από κάτω… Που πάνε ρε τα χαμένα?

day4d_7_stelvio-blog21

Αμ, μάλιστα. Έτσι εξηγείται … χωρίς άλλα σχόλια. Η φωτό είναι πραγματικά κακή, δεν έχει πιάσει τίποτα. Η αίσθηση της 3ης διάστασης σε εκείνο το σημείο ήταν απίστευτη:

day4d_19_stelvio-blog2

day4d_25_stelvio-blog2

Με δυσκολία φύγαμε θαρρώ… Εγω τουλάχιστον δεν ξεκουνούσα. Εκεί είναι να κατσεις με τις ώρες.

day4d_30a_stelvio-blog2

Είχαμε όμως και άλλο ανέβασμα. Διάολε, πόσο πιο πολύ θα κολλήσουμε…

Από εκείνη τη πλευρά, τη δυτική, για λιγο ακόμα. Μετά τον αυχένα εκείνο όπου σαλέψαμε με τη θέα, η ανάβαση ομαλοποιείται αρκετά. Σταματάνε οι φουρκέτες και οι στροφές, ο δρόμος ουσιαστικά μπαίνει σε οροπέδιο, προχωρά προς τα «μέσα» και με φυσιολογικές κλίσεις καλύπτει τα υπολοιπόμενα ~300 μέτρα (υψομετρικά) για την κορυφή, οπότε η θέα προς τα «κάτω» κλείνει, εξαφανίζεται.

dsc01188-blog1

Αυτό για τη δυτική κατεύθυνση. Είμαι πλέον στη κορυφή του Stelvio, κοιτάζω δυτικά από όπου ήρθαμε και δε βλέπω τίποτα… Μέχρι να γυρίσω το κεφάλι από την άλλη πλευρά, ανατολικά… Και τότε κατεβάζω το χάπι. Χτες είχαμε σεξ άνευ περιορισμών, σήμερα αρχίζουμε τα ναρκωτικά :

day4d_60_stelvio-blog21

Στη προηγούμενη φωτό διακρίνεται κάτω αριστερά ο δρόμος που θα ακολουθήσουμε αφήνοντας πίσω μας το Stelvio. Εκεί που χάνεται, από εκεί πίσω έχει και άλλο. Για την ώρα, είμαστε στα 2758 μ :

day4d_66_stelvio-blog2

Τσιγάρο… φωτό… τσιγάρο πάλι, γιατί για ένα περίεργο λόγο το τρέμουλο στο χέρι δε φεύγει. Εϊναι η ένταση της πολύωρης οδήγησης, η ικανοποίηση ότι έφτασες σε ένα προορισμό που τόσο πολύ περίμενες… και το κρύο βεβαίως! Ανακτήσαμε δυνάμεις με Hotdog αλα τυρολέζικα, οπότε το δαγκώσαμε διπλά. Μια για το απολαυστικό λουκάνικο και μια από το κρύο.

Μπορεί το πρώτο να το χορτάσαμε, δεν ίσχυσε όμως το ίδιο για την θέα και το μεγαλεπήβολο του τοπίου που γενικότερα σε καθηλώνει εκεί πάνω. Αρχίσαμε να μαζεύουμε τα εγώ μας και πριν το κρύο διαπεράσει για τα καλά το πετσί μας καβαλήσαμε μηχανάκια και φύγαμε.

Φωτό αξιόλογη απο την κατάβαση/ανάβαση ανατολικής πλευράς δεν έχω. Μια για κέρασμα απο το internet :

bbe15649

Εκεί πάνω που τελειώνει ο δρόμος, έχουν βγεί οι προηγούμενες δυο φωτό. Για το κατέβασμα το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι είναι ατελείωτο, σαδιστικό, προκαλεί πόνο στα δάχτυλα απο το παρατεταμένο φρενάρισμα και φυσικά το λατρέψαμε.

Καταλήξαμε στο Bolzano χωρίς ίχνος αντοχής . Αφού ψάξαμε για αρκετή ώρα για ένα αξιοπρεπές ξενοδοχείο και σαλτάραμε με κάτι τιμές που μας έδιναν (200 ευρώ το τρικλινο) βρέθηκε μπροστά μας ένα συμπαθητικό youth hostel το οποίο και επιλέξαμε χωρίς δεύτερη κουβέντα. Περιμέναμε ότι θα βρίσκαμε κοινόβιο και είμασταν έτοιμοι να το καταπιούμε γιατί οι δυνάμεις μας μας εγκατέλειπαν, αλλά αποδύχθηκε εξαιρετικό, πεντακάθαρο, ύσηχο και  καλύτερο απο πολλά … «ξενοδοχεία» τουριστικού χαρακτήρα στην Ελλάδα.  Σωριαστήκαμε στο δωμάτιο με το όνομα «Λιθουανία». Απέναντι μας, το δωμάτιο «Ελλάδα». Για περιήγηση στη πόλη ούτε κουβέντα.  Μα ούτε για μια μπύρα? Μα τίποτα! Τέτοια εξάντληση. Κακό πράγμα τα πάσσα …

Μέρα 5η

Η 5η μέρα προβλεπόταν χαλαρή και διεκπαιρεωτική. Είχαμε ολοκληρώσει τα 2/3 και μας απέμενε η Αυστρία με το Grossglockner και το Edelweisspitze. Είχαμε πει να φτάναμε στο Lienz για διανυκτέρευση και από εκεί να κάναμε τα αυστριακά πάσα την 6η μέρα. Χαλαρά λοιπόν και βλέποντας ότι οι αποστάσεις βολεύουν, αποφασίζουμε να εντάξουμε μερικά ακόμα πάσσα στο μέτρημα. Έτσι βρε αδερφέ, να στρίψουμε λίγο ακόμα, να κρατηθούμε ζεστοί… Οι Δολομίτες!

Τα πάσα αυτά είναι πιο εύκολα από τα ελβετικά και το stelvio. Λιγότερο ασφυκτικές φουρκέτες, ανοδικές κλίσεις πιο ήπιες, και καλύτερη άσφαλτος, σε τσιγκλάνε να παίξεις. Το paso costalunga έφυγε σφαίρα, στο paso Pordoi είπαμε να πάρουμε μια ανάσα:

day5b_3_pordoi-blog1

day5b_6_pordoi-blog2

Κλασσικά, τζούρες, καφείνη και μετά καρμπονάρα … ανάποδα το πήγαμε, μετά έρχεται ο καφές αλλά δε βαριέσαι …

Όση ώρα τρώγαμε απολαμβάναμε μεταξύ άλλων και περάσματα απο κάθε λογής μηχανάκι. Τo αμερικάνικο μέταλλο είχε τη τιμητική του, όπως και σε όλα τα πάσα του ταξιδιού. Guzzi, παλιά fzr exup, cbr1000f του ’90 κάτι, τενερέ το παλιό, μπέμπες R80, R100, και πολλά άλλα, όλα στην πένα! Καινούρια μοντέλα μηχανών… μπα… ελάχιστα. Άλλη νοοτροπία, άλλος τρόπος ζωής. Το πουλ μουρ δεν είναι βασική ανάγκη για τον Δυτικό-Κεντρο-Ευρωπαίο και κατ’ επέκταση δεν υπάρχει λόγος για τακτική ανανέωση της μηχανής του. Με ότι έχει θα ταξιδέψει σε όλη την ήπειρο και θα το χαρεί κιόλας. Ο βλαχογκλάμουρ Έλληνας όμως πρέπει να έχει το τοπ μόντελ ανα πάσα στιγμή.

Να μην ξεχνιώμαστε, είχε θέα …

day5b_52_pordoi-blog2

Ώρα να φεύγουμε. Ο Νικόλας είχε την ιδέα να πάει να στηθεί λίγο πιο κάτω με τη βιντεοκάμερα. Να μας γράψει «όπως θα πέρνω τις στροφές» και έτσ…

Έφυγε λοιπόν ο Ηλίας, πάω να φύγω και εγω… κάτι κουνάει περίεργα. Στη πρώτη στροφή θα μπορούσα να είχα φύγει κανονικά. Για οικόπεδο δλδ… εκεί στα χειμερινά θέρετρα του σκι το αγροτεμάχιο-φιλέτο θα μου κόστιζε κάτι παραπάνω. Όπα όπα… πόδια κάτω, βάρος μπροστά και κουτσά στραβά το γυρνάω το μηχανάκι πισω. Φοβερή επιτυχία η σκηνοθεσία του Νικόλα, του το χάλασα βεβαια γιατι αμα έπεφτα το βιντεάκι στο youtube θα έκανε θραύση.

Γυρνά πίσω και ο Ηλίας … Τελικά, το καφέ που λέγαμε… ότι τον πίνουν μετά το φαγητό και όχι πριν…ε, τον ήπιαμε και αυτόν περιμένοντας την οδική βοήθεια, γιατι που να ξεζαντάρεις (σαμπρελωτό γαρ, και όχι tubeless) στα 2200 μ. χωρίς τα σύνεργα (λεβιέδες) και με σεβαστή αντιπροσωπία απο το ευρωπαϊκό μοτοσυκλετιστικό στερέωμα να είναι αραχτό στην καφετέρια και να κοιτάζει ? Αυτά έχουν οι ακτινωτοί τροχοί, τι να κάνουμε. Κορδονάκι δεν παίρνει…

day5b_61_pordoi-blog

Η οδική μας γύρισε πίσω. Την καθυστέρηση την είχαμε στο τσεπάκι απο την αρχή του ταξιδιού. «Ταξίδι χωρίς απρόοπτα δεν είναι ταξίδι» έλεγα για να μου δίνω θάρρος.

Πως θα πλερώκεις με ρωτά ο ιταλός στο φορτηγό μέσα, ενω κατεβαίναμε το πασο απο την ίδια κατεύθυνση που το ανεβήκαμε, και εγώ έβλεπα το χείλος του γκρεμού απο την υπερυψωμένη θέση της καμπίνας και με έπιανε ίλιγγος και κρύος ιδρώτας… ρε συ αυτός ξέρει που πατά η δεξιά του ρόδα ή θα πάμε κάτω κουτρουβαλώντας ?

– Χάου μάτς? τον ρωτάω παίζοντας το άνετος.
– Τού χάντρεντ φίφτυ, μου απαντά και η άνεση μου έκατσε στο λαιμό … της μαμάς σου ο κώλος μπούστη!

Η οπισθοδρόμηση μας έφερε στο χωριό Moena, γιατί μονο εκεί υπηρχε gomista. Εντωμεταξύ, οι άλλοι δυο απολάμβαναν την κατάβαση του Pordoi και έβλεπαν διάφορα άλλα που έκοβαν την ανάσα, όπως μια μπετονέρια να κατεβαίνει μπούνια και δίχως αύριο. Είναι τρελοί αυτοί οι Ρωμαίοι.

Στη Moena η αλλαγή έγινε γρήγορα. Την ίδια ώρα, ο Νικόλας έβρισκε λύση σε ένα δικό του δράμα. Βρήκε γκάφερ και κάλυψε επιτέλους τα οπίσθια της λευκής του γιαπωνέζας που τόσο της τα πλήγωσε με τα σαμάρια που πήγε και της φόρτωσε. Το πέγκασο φοράει καινούρια σαμπρέλα πίσω, ζυγοσταθμίζεται, λαδώνουμε και την αλυσίδα. Δείχνω το διακόπτη στο μηχανικό καθότι το μαγαζί έφερε ταμπέλα aprilia και έτρεφα φρούδες ελπίδες ότι θα έπαιζε ανταλλακτικό ή μια λύση έστω πιο «επαγγελματική» απο το λαμπατέρ. Ο τύπος με κοίταξε με απορία, ανασήκωσε τους ώμους,  «no no»… τον μπούλο και απο εδώ… συνεχίζουμε με διακόπτη λαμπατέρ, μια χαρά είναι.

Αλλαγή πορείας λοιπόν, να καλύψουμε το χαμένο έδαφος. Εντοπίζουμε νέα διαδρομη. Πλέον ο στόχος μας για διανυκτέρευση είναι η Cortina και για να φτάσουμε θα περάσουμε απο το passo Giaou. Όλη η διαδρομή μετά το San Pellegrino και γύρω απο την Alleghe και την πράσινη λίμνη της (απο τους αντικατοπτρισμούς του δάσους γύρω της) είναι εκπληκτική, το λάστιχο και τη καθυστέρηση την εχουμε ξεχάσει ήδη (εγώ τουλάχιστον, λες οι άλλοι να μπινελίκωναν ?) ενώ το ψιλόβροχο που έπεφτε δεν με ενοχλούσε καθόλου.

Και τώρα ?

Η ανάβαση για το paso Giaou έχει περίπου 20 φουρκέτες. Βρέχει εδώ και λίγη ώρα, πλησιάζουμε την αριστερή φουρκέτα  #10 . Μπροστά μου ο Ηλίας με το tiger, o Νικόλας έχει μείνει λίγο πίσω για φωτό…

Το σλοβάκικο polo κατεβαίνωντας ανοίγεται για να πάρει τη φουρκέτα «ιδανικά», βγαίνοντας στο αντίθετο ρεύμα. Tiger μπροστά του.  Ο-χ-ι …..

Θολούρα…

Πλαστικά και μέταλλα αλλά χωρίς ήχο γιατί δεν θέλω να πιστέψω αυτό που εκτυλίγεται μπροστά μου. Βουβή η σκηνή. Αν μπορούσα θα έκλεινα και τα μάτια. Ο Ηλίας έχει φύγει απο την μια πλευρά του αυτοκινήτου, το tiger παίρνει μια σβούρα πάνω στο καπό του και σκάει κάτω, σερνώμενο μπρος τη μπαριέρα σταματάει μπροστά μου…

Παγωμάρα…

Τον βλέπω, είναι κάτω. Αλλά κωλοκάθεται, κοιτά τον σλοβάκο οδηγό του polo. Ανακούφιση 1η γιατί σκέφτομαι ότι είναι στοιχειωδως καλά. Τρέχω.

-Πονάς?

-Όχι, δλδ λίγο εδω στο πόδι

-Κουνάει?

-Ναι…

-Άλλου?

-Οχι.

-Κάτσε εκεί, μη σηκώνεσαι

Με τη βροχή να πέφτει περνούν τα πρώτα λεπτά και το αρχικό σοκ. Ο Ηλίας είναι καλά, καθισμένος κάτω χωρίς  να έχει κανενα εμφανή τραυματισμό, πέραν του πόνου στο πόδι. Το tiger πιστευουμε ότι ειναι game over…

Συνεννοήσεις ότι να ‘ναι. Οι ιταλοί στο κινητό δεν μιλάνε αγγλικά, ο Ηλίας είναι ο μόνος που μιλά λίγα ιταλικά  οπότε άντε βγάλε άκρη. «Που είστε?». «κάπου εκεί, πασο Giaou… κάπου…». Κομφούζιο…Τελικά τα καταφέρνουμε…

Το ασθενοφόρο με την Λάουρα έφτασε. Τσεκάρουν τον Ηλία, οκ, προληπτικά κολάρο, φορείο και νοσοκομείο. Φτάνει και η polizia stradalle… Και ενώ ο Ηλίας φαίνεται καλά καθώς το ασθενοφόρο τον μεταφέρει προς Cortina, εγω και ο Νικόλας πρέπει να πάρουμε μερικές γρήγορες αποφάσεις. Θα πάει κανείς μαζί του στο νοσοκομείο? Όχι, μας διαβεβαιώνει ότι είναι οκ, υπάρχει και η νοσοκόμα Λάουρα λέει χαριτολογόντας, το προληπτικό τσεκ θα είναι καθαρό. Μένουμε πίσω αφενός για να βγάλουμε άκρη με τη polizia, να δουμε τι θα γράψουν, να μη πάει να τα μαγειρέψει ο σλοβάκος, αφετέρου γιατί έχουμε μια μηχανή στη μέση του πουθενά σε μια ξένη χώρα και κάτι πρέπει να κάνουμε για την μεταφορά της.

Οι ιταλοί τροχαίοι τελικά έκαναν καταπληκτική δουλειά. Μέτρησαν τα πάντα, υπο βροχή, και ο Νικόλας και εγω μένουμε άφωνοι απο την σχολαστικότητα και τον επαγγελματισμό τους. Το σημείο της στούκας και η φουρκέτα έμοιαζαν με τόπο εγκλήματος όπου το CSI είχε σημαδέψει κάτω με κιμωλία τα πάντα, κάθε λεπτομέρεια… πειστήρια, μετρήσεις, γραμμές που τέμνονται, υπολογισμοί. Το πόρισμα βγαίνει κατευθείαν και ο σλοβάκος υπαίτιος πέραν κάθε αμφιβολίας. Τον υποχρεώνουν να πληρώσει επιτόπου πρόστιμο για παράβαση (αντίθετο ρεύμα),  το συμβάν καταγράφεται 100% εις βάρος του στο πρωτόκολλο και τον συνοδεύουν – πάλι υποχρεωτικά – μέχρι την Cortina και το νοσοκομείο για να δει τον Ηλία. Αλλιώς κύριοι, θεωρείται εγκατάλειψη θύματος !  Ακούει Ελλάντα? αρχίδια ακούει …

Έπειτα, πρέπει να κάνουμε κάτι με το tiger.  Βάζω τον τροχαίο πριν φύγει να μας καλέσει οδική.  Του εξηγώ σε αγγλικά και ελπίζω να καταλαβαίνει, οτι δεν ξέρουμε κανέναν, δεν έχουμε τηλεφωνικά νούμερα, ποιόν να καλέσουμε? Οκ. Μιλάνε στον ασύρματο. «Ερχονται, μάλλον απο κορτίνα» μου λέει. Χαιρετουμε, φεύγουν.

Αυτό το μάλλον δεν μου άρεσε. Μήπως δεν κατάλαβε καλά. Η Κορτίνα απείχε απο το σημείο περίπου 15 χλμ, η ώρα περνούσε, ήταν πλέον βράδυ, κατά διαστήματα έβρεχε και το κρύο απο το βουνό άρχισε να γίνεται εντονότερο και πλέον στο πασο δεν κυκλοφορούσε ψυχή. Είμαστε στα 1000 κάτι μέτρα, στη tornanto 10, μπροστά σε μια σηραγγα και κάνουμε μεταξύ μας αστεία για καταστάσεις επιβίωσης. Τα πάσα κανείς ντόπιος δεν τα διασχίζει βράδυ και δυο ξένοι, κάθονται και περιμένουν…

day5d_3_to_giaou-blog

Τελικά η οδική ήρθε. Άργησε αλλά ήρθε. Φορτώσαμε, συνεννοηθήκαμε, αυτός στα Ιταλικά, εμείς στα αγγλικά, και όποιος κατάλαβε κατάλαβε και φυγαμε για το νοσοκομείο της Cortina. Τουλάχιστον θα λέμε οτι κάναμε πέρασμα σε δολομιτικό πάσο στις 10 τη νύχτα. Πίσω απο τα βουνά αστραπές… Ναι, τέτοια κάνε μας τώρα… άσε να φτάσουμε πρώτα ρε … και μετά ξεσκίσου στη βροχή …

Φτάνοντας στην Cortina o Ηλίας μας περίμενε στο προάυλιο του νοσοκομείου, περιποιημένος, με το τζηνάκι του και το κολάρο του. Περίεργο χαμόγελο… ανακούφηση σίγουρα. Μπορεί να φταίει και η Λάουρα. Βρήκαμε δωμάτιο με τη βοήθεια του ταξιτζή που μετέφερε τον Ηλία. Σωριαστήκαμε, αλλά απο την υπερένταση δεν κοιμήθηκα. Πολλές οι εικόνες, πάρα πολλές και άλλα τόσα τα συναισθήματα που μαζεύτηκαν σε μια μέρα, με μια γλυκόπικρη γεύση για το τι θα κάνουμε αύριο και για το αν το ταξίδι μας τελείωσε εδω.

Μέρη 6η

Σηκώνεσαι, ανοίγεις τα παράθυρα και αντικρύζεις κάτι που δεν το βλέπεις και κάθε μέρα στα ξυπνήματα σου. Τζούρα αέρα αυτή τη φορά και όχι τσιγάρου, αναζωογονητική.  Η εικόνα έχει το τοπίο, αλλά της λείπει κάτι…

day6a_3_cortina-blog2

…λείπει το tiger

Ο Ηλίας θέλει να μείνει Κορτινα, έχει ενοχλήσεις στο πόδι και στον αυχένα οπότε καλό θα είναι να ξεκουραστεί για μια μέρα. Να δει και το tiger στο γκαράζ. Το οποίο εκ των υστέρων μαθαίνουμε ότι είναι σχετικά οκ και ότι θα μπορέσει να βγάλει το δρόμο της επιστροφής αφου τελικά έχει μόνο σπασμένα πλαστικά, τα προστατευτικά κάγκελα χτυπημένα τα οποία έκαναν τη δουλειά τους, και διάφορα άλλα ψιλα.

Το προηγουμενο βράδυ, όση ώρα περιμέναμε την οδική στο πάσο το κοιτάξαμε και πήραμε μια πρώτη ιδέα. Δεν φαινόταν να είχε πάρει πουθενά το μπροστινό ή ο τροχός. Η σύγκρουση έγινε στο πλάι, ακριβώς πάνω στα προστατευτικά κάγκελα. Ο Νικόλας το οδήγησε για λίγα μέτρα αφου έφυγαν οι μπάτσοι και το μηχανάκι πήγαινε ευθεία. Κανένας κραδασμός, κανένας τζόγος και κανένα περίεργο τράβηγμα αριστερά ή δεξιά. Όλα λειτουργικά…

Αυτά ήταν λοιπόν ήταν τα επόμενα καλά νέα, μετά την σωματική ακεραιότητα του Ηλία, ο οποίος  με μια μέρα ξεκούραση θα μπορεί να συνεχίσει. Το 3ο σκέλος του ταξιδιού, το grossglockner και το edelweispitze, απείχαν απο την Κορτίνα κάτι λιγότερο απο 300 χλμ πήγαινε-έλα. «Πηγαίνετε χωρίς εμένα» ήταν η προτροπή απο τον Ηλία. «Μέχρι το απόγευμα θα έχετε γυρίσει. Μια καλή ημερήσια βόλτα είναι, εγώ το κομμάτι αυτό το έχω ξανακάνει, οπότε όλα καλά». Χωρίς πολλές τύψεις ειναι η αλήθεια, τον αφήσαμε πίσω το καπετάνιο, ντυθήκαμε και φύγαμε για Αυστρία. Το βράδυ θα είμασταν πάλι πίσω στη Κορτίνα.

Έχοντας πλέον μπεί στην Αυστρία, κάναμε μια στάση στο καταρράκτη του Hohe Tauern Park, εκεί όπου κατά το μύθο η όμορφη παρθένα νεράιδα μοίραζε χυλόπιτες σε όλους τους άντρες που τη πολιορκούσαν, ακόμα και στο διάολο τον ίδιο που μεταμφιέστηκε και προσπάθησε να την ξεγελάσει. Έκανε ένα σάλτο από τα βράχια η παρθένα για να του ξεφύγει και έτσι ξεπήδησε ο καταρράκτης. Ο Νικόλας προσπάθησε αλλά την έφαγε τη χυλόπιτα και αυτός… ρε ούτε που τον κοίταξε μιλάμε…

day6b_8_hohetauernpark-blog2

day6b_12_hohetauernpark-blog2

Αλλιώς την περίμενα την ανάβαση για το grossglockner, πιο σφικτή. Τελικά είναι για παιχνίδι και αυτή. Ωραίο στροφιλίκι και μηχανές από όλη την Ευρώπη που το τιμούν δεόντως, ανέβα – κατέβα. Η χαιρετούρα στο δρόμο έδινε και έπαιρνε. Από τα πράγματα που μας αρέσουν όταν καβαλάμε μηχανή.

day6c_52_grossglockner-blog2

Φτάνοντας στο τέλος του δρόμου το κρύο είναι πολύ έντονο και ο δυνατός αέρας, που κατεβαίνωντας απο τον βουνό διασχίζει τον παγατώνα, έκανε εντονότερη την αίσθηση της χαμηλής θερμοκρασίας. Στο πάρκινγκ το αδιαχώρητο… moto only, biker’s friendly κλπ. Αυτοκίνητα δεν έμπαιναν εκεί. Είπαμε, άλλη κουλτούρα.

day6c_1_grossglockner-blog2

Πήγαμε να ανεβούμε στο πύργο Swarowski, να την δούμε λίγο πανοραμικά. Πάλι το μπούλο? «Σορρυ, closed for private event. Come tomorrow». Τουμάροου θα σου στείλω χαιρετίσματα από Ανκόνα ρε μεγάλε… δε πειράζει, αφορμή για να ξανάρθουμε, αφήνουμε ανοιχτούς λογαριασμούς εδώ.

Στη φωτό, στο βάθος είναι η ατραξιόν του grossglockner, o παγετώνας pasterze ο οποίος κάθε χρόνο συρρικνώνεται κατά 10 μέτρα σύμφωνα με τα στοιχεία τους:

day6c_5_grossglockner-blog2
Αν εξω έκανε ψόφο, πήγαμε να περπατήσουμε λίγο στη σηραγγα που οδηγεί μέσα και γύρω από το παγετώνα… Ντάξ. Δαγκώ δαγκώ, την ουρά στα σκέλια και έξω.

Αναχωρήσαμε, στο κατέβασμα ένα morgan (μάλλον), και μια corvette μας τσάγιασαν κανονικά. Κλασσικά, εμείς και καλά χαζεύουμε το τοπίο, δεν ξέρουμε το δρόμο, έχουμε δικαιολογίες. Η συνέχεια του δρόμου προς edelweisspitze είναι περισσότερο απολαυστική.

Φτάσαμε στο Hochtor, στάση για φωτό :

day6d_9_hochtor-blog2

Σήραγγα Hochtor:

day6d_11_hochtor-blog2

Περνώντας τη σήραγγα αποκαλύπτεται ένα τοπίο απίστευτο και, για τα προσωπικά μου γούστα, το πιο επιβλητικό από όλα όσα είχαμε δει στο ταξίδι. Ίσως να ήταν ο καιρός που το έκανε να δείχνει έτσι. Πολύ άγριος και  μουντός. Δεν έβρεχε, αλλά σου προκαλούσε κάτι. Ίσως πάλι, ήταν ότι πίστευα πως πίσω από τη σήραγγα θα εμφανιζόταν το biker’s heaven ευθύς αμέσως, ενώ το μόνο που εμφανίστηκε ήταν μια τεράστια έκταση ορεινών όγκων μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι. Σάστισα για λίγο καθώς αισθάνθηκα πολύ μικρός και ασήμαντος ενώ μικρές νιφάδες χιονόνερου που έσκαγαν στη ζελατίνα του κράνους με έκαναν να θέλω να φτάσω γρήγορα.

Ο αέρας ήταν τόσο δυνατός που κάποιες στιγμές νόμιζα ότι εκανα surf με το ψηλό και ελαφρύ μονοκύλινδρο αφού έγερνα με δύναμη όλη τη μηχανή στο πλάι …για να πάω ευθεία! Η χαμηλή και βαριά busa φυσικά δεν αντιμετώπιζε τέτοια θέματα και ο Νικόλας έμενε πίσω και απολάμβανε το σόου. Wind surfing in the Alps γίνεται? Γίνεται, γίνεται !

Ήξερα ότι στο edelweiss pass γινεται της κακομοίρας από μηχανάκια. Έτσι είχα ακούσει. Η ονομασία biker’s heaven ή biker’s nest στο ηψηλότερο σημείο, στο καφέ, υποθέτω δεν είχε δοθεί τυχαία. Όμως, όταν εμείς φτάσαμε δεν υπηρχαν παρα 5-6 μηχανές όλες και όλες, και για όση ώρα μείναμε εκεί πάνω ο αριθμός αυτός δεν άλλαξε. Για τέτοιο καιρό μιλάμε.

Στην επόμενη φωτό διακρίνεται μια σήραγγα στο κέντρο και στο πάνω μέρος, σχεδόν στη κορυφογραμμή, είναι η σήραγγα του hochtor. Πίσω από εκεί έχει βγεί η προηγούμενη φωτό:

day6e_8_edelweisspize-blog2

Στη κορυφή του edelweisspitze, στο biker’s nest, o Νικόλας το χαίρεται … φτάσαμε:

day6e_11_edelweisspize-blog2

Πριν από καιρό, περνώντας την ώρα μου στο advrider.com είχα πετύχει μια φωτό. Ήταν καταπληκτική από κάθε άποψη (θέμα, τεχνική, φως). Μια φουρκέτα πλακώστρωτη, κοντά σε μια κορυφή, με εντυπωσιακά βουνά απέναντι. Δεν ήξερα, δεν είχα μάθει ποτέ που ήταν τραβηγμένη, έλεγα μόνο «τι ωραία που θα ήταν να βρισκόμουν σε ένα τέτοιο μέρος» και την είχα wallpaper. Στο edelweisspitze, στην 6η μέρα της βόλτας μας, τραβώντας την επόμενη φωτό συνειδητοποιώ ότι βρήκα το μέρος εκείνο και ότι έχω τραβήξει σχεδόν το ίδιο σημείο. Ένιωσα κάπως περίεργα. Ή μάλλον, πολύ περίεργα και σκέφτηκα ότι για κάτι τέτοιες στιγμές αξίζει το ταξίδι, η αναζήτηση, η ταλαιπωρία, ο δρόμος. Εδω, ένιωσα το ταξίδι να αυτοεκπληρώνεται χωρίς να το έχω επιδιώξει καθόλου.

day6e_13_edelweisspize-blog2

Στα 2705 μέτρα:

day6e_18_edelweisspize-blog2

Ήπιαμε μέσα ένα ζεστό καφέ να ξεπαγώσουν τα μυαλά μας και πήραμε την επιστροφή. Το βράδυ στην Κορτίνα ήπιαμε και τις τελευταίες μπύρες αυτού του ταξιδιού.

Μέρα 7η

Η 7η μέρα μας βρήκε και τους 3 να αρματώνουμε το tiger με 2, με 3? (με πόσα ρε?) ρολά γκάφερ για να ασφαλίσουμε τη σπασμένη μπαγκαζιέρα και τον καθρέπτη.  Η busa έλαβε και αυτή μια ενίσχυση γκαφερ παραπάνω στα καπούλια της και είμαστε έτοιμοι. Ο διακόπτης μου ήταν απτόητος.

Γυρίσαμε στην Ανκόνα για να διανυκτερεύσουμε εκεί. Για να έχουμε χρόνο να την δούμε την επόμενη μέρα πριν επιβιβαστούμε στο καράβι. Γιατι? Γιατί όχι. Όπως σωστά σχολίασε ο Ηλίας, πάντα τράνζιτ την περνά ο κόσμος χωρίς να της ρίξει μια ματιά. Πίνοντας το τελευταίο καφέ στον πεζόδρομο, έπεφταν ήδη οι υποσχέσεις για το επόμενο ταξίδι…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s