Πυρηναία, Χώρα Βάσκων και ολίγον απο Άλπεις – 2009

La cuenta (ο λογαριασμός) :

18 μέρες (12 – 30 Αυγ), εκ των οποίων 2 εν πλω, 12 στο δρόμο από την ανατολή μέχρι τη δύση και 4 αραχτοί.

Κάτι περισσότερο από 5.000 χλμ

Ιταλία, Γαλλία, χώρα Βάσκων και πίσω, όχι δια της συντομότερης οδού αλλά δια της απολαυστικότερης, δηλαδή περνώντας από γαλλικές Άλπεις και διασχίζοντας τα Πυρηναία από άκρη σε άκρη δυο φορές, κάνοντας 33+2 ορεινά πάσα, Col γαλλιστί, port ή puerto στα σπανιόλικα, passo στα ιταλικά …

H παρέα :

MikeG, BMW F650GS

npat, Honda CBF600

sonik, KTM 990 Adv

thou-vou, BMW F650GS Dakar

road spirit, BMW F800GS

Η διαδρομή :

Τα 33+2* πάσα, με χρονική σειρά:

Μέρα 2η / Ιταλία, Γαλλία: col Agnel ή Col de Agnello, ακριβώς στο σύνορο Ιταλίας – Γαλλίας (στα 2744 μ.)

Μέρα 4η / Γαλλικά και Καταλανικά Πυρηναία : col de la Quillane (1713 m.), Col de Jau (1514 m.)

Μέρα 5η / Γαλλικά Πυρηναία: C. de Port (1250 m.), C. de Portet de Aspet (1069 m.), C. de Ares (797 m.), C. de Peyresourde (1569 m.)

Μέρα 6η / Ισπανικά Πυρηναία: Alto de Santa Barbara (864 m.)

Μέρα 7η / Ισπανικά Πυρηναία: Puerto de Belate (847 m.)

Μέρα 11η / Γαλλικά και Ισπανικά Πυρηναία: Puerto de Ibaneta (ή αλλιώς Roncevaux pass/ Roncesvalles pass, 1057 m.), Alto de Remendia (1040 m.), Portillo de Lazar (1129 m.), Portillo de Eraize (1578 m.), Col de la Pierre St. Martin (1760 m.), C. de Soudet (1540 m.), Pas de Guilhers (1436 m.), C. de Labays (1351 m.)

Μέρα 12η / Γαλλικά και Ισπανικά Πυρηναία: Col de Abisque (1709 m.), Col de Soulor, (~ 1.460 m.), C. de Tourmalet (2115 m.), C. d’Aspin (1489 m.), Col de Peyresourde (για 2η φορά στο ταξίδι), Port de la Bonaigua (2072 m.), C. del Canto (1725 m.)

Μέρα 13η / Γαλλικά και Καταλανικά Πυρηναία: Port de Envalira (Andorra, 2408 m.), Col de Puymorens (1920 m.), Col de Llous (~ 1345 m.), Col Rigat (~ 1500 m.), C. de la Perche (1579 m.)

Μέρα 15η / Γαλλικές Άλπεις : C. du Labouret (1240 m.), C. de Maure (1346 m.), Col de Restefond, Col de la Bonette (2803 m.)

Μέρα 16η / Ιταλία : passo Braco (613 m.)

Μέρα 18η / Ιταλία : passo Boca Tartaria (1049 m.)

*technically speaking, το Col de la Bonette δεν είναι ακριβώς πάσο αλλά για αυτό θα πούμε παρακάτω. Επίσης, περάσαμε και από άλλα μικρά πάσα (600 μ – 700 μ) τα οποία είτε δεν προκαλούν κανένα ενδιαφέρον (οδηγικά ή από φυσική ομορφιά) είτε δεν ήταν καν σηματοδοτημένα ώστε να αντιληφθούμε ότι κάνουμε πάσο.

φωτό: η τεχνητή λίμνη στο Pontechiannale. Βρισκόμαστε ακόμα στην Ιταλία, κοντά στα σύνορα με Γαλλία και καθοδόν προς το Col Agnel. Η φύση και η διαδρομή SP105 και SP 251 (ανάβαση Col Agnel) είναι απόλαυση

Μπορεί κατά καιρούς να λέμε ότι ζούμε στην καλύτερη χώρα για τη μοτοσικλέτα και αυτό να το ισχυριζόμαστε με κριτήριο την ηλιοφάνεια, αλλά μετά από ένα ακόμα ταξίδι στο εξωτερικό αυτή η άποψη για μένα πάει όλο και πιο πολύ στο πάτο του βαρελιού.

Πρέπει να γράψω ταξιδιωτικό λοιπόν… τώρα τι να γράψει κανείς για αυτό το οδηγικό παραλήρημα, γιατί περί τέτοιου πρόκειται. Όταν αποφασίζουμε να περάσουμε τις καλοκαιρινές μας διακοπές όχι κάνοντας μπάνια, όχι βλέποντας τουριστικούς προορισμούς κατά τα συνήθη – άσχετα αν αυτό που βρήκαμε στο τέλος το χάρτη ήταν ένας τέτοιος – αλλά

… ξυπνώντας κάθε πρωί 7 με 8,

… οδηγώντας μέχρι πριν σουρουπώσει, κλείνοντας κατ’ ελάχιστον 8ωρα στη σέλα (οι υπερωρίες εδώ σε ανταμείβουν θετικά στη ψυχή)

… στήνοντας και ξεστήνωντας σκηνές σχεδόν καθημερινά,

… ψάχνοντας ένα μέρος με σκιά για να σταματήσουμε πριν πάθουμε θερμοπληξία κάποια μεσημέρια,

… αναζητώντας τη τελευταία στιγμή μέρος για να κοιμηθούμε εξουθενωμένοι,

… έχοντας ως μόνο έντυπο υλικό για διάβασμα στο ελάχιστο ελεύθερο χρόνο τους χάρτες μας και όχι κάποιο βιβλίο.

Υπάρχει μια δόση μαζοχισμού σε αυτήν την κατάσταση γιατί τις πρώτες μέρες αφού επιστρέψαμε ένιωθα τόσο πολύ κουρασμένος σωματικά, αλλά στενοχωριόμουν ακόμα περισσότερο που τελείωσε και τα 5.000 χλμ μου φαινόντουσαν λίγα …

φωτό: ανεβαίνοντας στο Col Agnel

Δεν μπορώ να δώσω πολλές περιγραφές σε στυλ τουριστικού οδηγού από πόλεις, κωμοπόλεις ή χωριά που βρήκαμε στο δρόμο μας. Προσπάθησα να γράψω κάτι αλλά δεν… Εξάλλου δεν ήταν αυτός ο σκοπός του ταξιδιού.  Δεν πήγαμε για αστικό τουρισμό, δεν είχαμε μυαλό για να δούμε πλατείες, αγορές, σοκάκια και κόσμο. Τις περισσότερες φορές – για να μη πώ όλες – όπου σταματούσαμε το μόνο που μας απασχολούσε ήταν να πιούμε λίγο νερό, λίγο καφέ, ένα τσιγάρο για να εξισορροπήσει η νικοτίνη την αδρεναλίνη. Να βαστάξουμε λίγο μπας και κόψουν οι 38 κέλσιοι και να στεγνώσουν οι κορντούρες από τον ιδρώτα και πάμε πάλι, έχει και άλλο στροφιλίκι μπροστά.

Οκ, φυσικά θα είναι ψέμα να πούμε ότι δεν το παίξαμε καθόλου τουρίστες: Ένα πρωινό στο Carcassone στο κάστρο, μια μέρα την προτελευταία του ταξιδιού στη Sienna, που μάταια έγιναν προσπάθειες να κερδισθεί η καρδιά της ρεσεψιονίστ στο κάμπινγκ και φυσικά στο San Sebastian που μας κέρδισε όλους τα τρία 24ωρα που του αφιερώσαμε.

Φωτό: από το Col Agnel, κοιτώντας προς την ανατολική πλευρά της ανάβασης (SP 251)

Εκτός απο τις φωτό λοιπόν θα αρκεστώ σε λίγες σκόρπιες σκέψεις μόνο απο το σημειωματάριο μου και  σε μερικά σχόλια για  ορισμένους δρόμους από όσους περάσαμε. Γιατί σχόλια για τους δρόμους? Γιατί αυτό το ταξιδιωτικό είναι για την οδήγηση. Αυτό πήγαμε να κάνουμε, να χαθούμε σε καμπές που ξετυλίγονταν σε μια οροσειρά στη δυτική πλευρά της Ευρώπης, τόσο απλά. Το κείμενο αυτό θα μπορούσε να είναι ένα τεστ, ένα review δρόμων φτιαγμένων για μοτοσικλέτα και τίποτα άλλο, όπου πήγαμε με αποστολή να κάνουμε αξιολόγηση χάραξης, στροφών και πρόσφυσης. Αλλά και αυτό δύσκολο να γραφτεί. Τι να περιγράψεις δλδ και πως? Για το μαύρο φίδι που μας έφαγε, φτιαγμένο από άσφαλτο με πρόσφυση υπεράνω κάθε προσδοκίας?

Ένα απίστευτο ξετύλιγμα δρόμων, ακόρεστο, δυνάμεις να έχεις να χτυπάς το τιμόνι ασταμάτητα δεξιά αριστερά, ξανά και ξανά μέχρι να φτάσεις στο σημείο να πεις «Φτάνει επιτέλους, δώστε μου μια ευθεία να ξεκουραστώ» (το είπα κάποια στιγμή, νομίζω ήταν την 16η μέρα, το ξέρω… σα δε ντρέπομαι ).

photo: η δυτική πλευρά του Col agnel

Το αποτέλεσμα της …αξιολόγησης, κατά την ταπεινή μου άποψη: τα Πυρηναία και κυρίως η γαλλική πλευρά τους είναι o ασφάλτινος Μοτοσυκλετιστικός Παράδεισος της Ευρώπης.

Οι Άλπεις είναι ένα κλικ πάνω όσον αφορά τη φυσική ομορφιά, εκείνη η αγριάδα και το επιβλητικό των αλπικών βουνών και των διαδρομών τους πάνω από τα 2000 μ. προσωπικά με κερδίζει, αλλά αν είναι να μιλήσουμε για στρίψιμο, ή μάλλον για Το Στρίψιμο, τότε τα Πυρηναία κατακτούν το θρόνο, μακράν!

Και για να μη σχηματιστούν λάθος εντυπώσεις: σαφώς και δεν είναι όλοι οι δρόμοι τέλειοι εκεί. Κάναμε αρκετά κομμάτια με σπασμένη άσφαλτο και μπαλώματα, ή κομμάτια τόσο στενά που ιδανικά θα ήθελες motard και πολύ καλή γνώση της διαδρομής για να το ευχαριστηθείς. Ωστόσο η συνολική αίσθηση που μου έμεινε ήταν ότι πρόκειται για τον ιδανικό δρομίσιο προορισμό. Όποιος διαβάζει θα αρκεστεί στο λόγο της τιμής μου ότι στην πλειοψηφία τους οι διαδρομές γαμάνε, προσφέρονται – αν τις ξέρεις, αχ ρε πούστη πότε θα ξαναπάμε – για να ξύνεις «τα πάντα όλα». Επίσης, όταν πιάσεις ρυθμό σε τέτοιο πεδίο βολής, πολύ απλά δε σταματάς για να φωτογραφήσεις. Είναι αμαρτία (αυτός είναι ενας λόγος που από αρκετά κομμάτια δεν υπάρχουν φωτογραφίες. Για την ακρίβεια η φωτογραφίες είναι πραγματικά λίγες, αφού δεν κάναμε άλλη δουλειά απο το να στρίβουμε).

Φωτό: η ομάδα των 4 στο Col Agnel. Tο πάσο είναι το 3ο υψηλότερο της Ευρώπης, στα 2744 μ. και βρίσκεται ακριβώς πάνω στη συνοριογραμμή Ιταλίας-Γαλλίας, συνδέοντας τη κοιλάδα Queyras (Hautes Alpes) με το Pontechiannale στην επαρχία του Cuneo

Εκτός από το καθαρό ασφαλτο-τεστ, αυτό το ταξιδιωτικό είναι και για μέρη που για κάποιο λόγο σε εμάς που καβαλάμε μοτοσικλέτα μας ασκούν μια περίεργη έλξη, ενώ κάποιους άλλους μπορεί να τους αφήνουν παγερά αδιάφορους. Γιατί δηλαδή να θες να δεις το Col τάδε? Τι είναι αυτό που σε τραβάει και πρέπει σώνει και καλά να κάνεις ορεινά περάσματα? Αν κάποιος ψάχνει να βρει αιτιολογία σε αυτές τις γραμμές, μπορεί κάλλιστα να μπεί σε κάποιο αλλο site.  Όποιος ξέρει, συνεχίζει και διαβάζει τη συνέχεια😉

«Που θα πας παιδί μου διακοπές το καλοκαίρι?»

«Θα πάω να στρίψω, στα βουνά στις Άλπεις και στα Πυρηναία».

«Ο Χριστός και Παναγία παιδί μου, ο Θεός να σε φωτίσει»…

«Τζόνυ που θα πας διακοπές ρε μαν? Για πες κάνα καλό νησί»

«Ελπίζω να μπορέσω να κάνω καμιά βουτιά στον Ατλαντικό ρε φίλε»

«Πας καλά μωρέ?»

«Ναι, δυτικά»

Φωτό: κάπου στην κοιλάδα Queyras, στάση για ανεφοδιασμό σε νερό από πηγές

Φωτό: δρόμοι D205t – D5 – D947 – D902 (νότια): φεύγοντας από το Col Agnel προς την κοιλάδα Queyras η διαδρομή κρύβει κομμάτια εξαιρετικής φυσικής ομορφιάς. Αφού ολοκληρωθεί η κατάβαση (D205t-D5) μεγάλο μέρος του D947 «γράφει» μέσα από φαράγγι με ποτάμι στα δεξιά, στενό δρόμο με σπασμένη αλλά καλής πρόσφυσης άσφαλτο, μικρές σήραγγες, πράσινο…

photo: o D947 διασχίζει το εθνικό πάρκο Queyras

Το τέλος των ορεινών διαδρομών στη Γαλλία, στην ευρύτερη περιοχή των Hautes Alpes, μας έφερε στο Gap όπου και διανυκτερεύσαμε. Η συνέχεια την επόμενη μέρα μας επιφύλασσε το πρώτο κύμα ζέστης. Κινούμενοι πλέον σε πεδινό κομμάτι φτάσαμε στην Avignon η οποία υποθέτω θα έχει αρκετό ενδιαφέρον μέσα στο μεσαιωνικό κομμάτι της το οποίο άλλοτε φιλοξενούσε τον Πάπα. Δεν της αφιερώσαμε χρόνο περισσότερο από μια μπύρα και ένα καφέ … Είχαμε μπροστά μας ένα βαρετό κομμάτι εθνικής να διασχίσουμε για να φτάσουμε στην απαρχή του κυρίως πιάτου του ταξιδιού μας, το ανατολικό κομμάτι των Πυρηναίων (Pyrenees Orientales) και αυτή η προσμονή μάλλον γαργαλούσε τα κωλομέρια μας.

φωτό : camping στο (ή στη) Gap

O 5oς της παρέας ήταν ο Βασίλης aka thouvou.  Βρισκόταν στην Ιταλία , στη Γένοβα, και την επόμενη μέρα το απόγευμα θα ξεκινούσε για να μας συναντήσει κάπου… στα Πυρηναία. Είναι τρελός ο καραφλός είναι τρελός. Αλλά για αυτό τον γουστάρω. Έχουμε προπορία χιλίων χιλιομέτρων περίπου καθώς εμείς είμαστε ήδη στο Carcassone και αν συνεχίσουμε να κινούμαστε δυτικά τότε εκείνος μπορεί να χρειαστεί και δυο μέρες για να μας πιάσει.

Αποφασίσαμε λοιπόν να μην προχωρήσουμε εκείνη τη μέρα, αλλά να κάνουμε μια κυκλική διαδρομή ώστε να διατηρήσουμε την απόσταση που μας χωρίζει κάπου στη τάξη των 1000 χλμ. Ο χάρτης μας ήταν ξεκάθαρος : από το Carcassone νότια προς Quillan, από εκεί ένα κύκλο σε πράσινες διαδρομές, από αυτές που χαρακτηρίζονται «γραφικές ή φυσικού κάλους» και επιστροφή στο Quillan.

μεσαιωνικό κάστρο του carcassone

Ο D118 που οδηγεί στο Quillan και συνεχίζει νότια, είναι όμορφος και τα συνδυάζει όλα. Μέχρι την Axat είναι ανοικτό κομμάτι με καλή άσφαλτο και προσφέρεται για γρήγορο στρίψιμο με ροή. Τα street εκεί μπορούν να κάνουν πάρτυ. Μετά την Axat το τοπίο αλλάζει και γίνεται όπως στον D947 δυο μέρες πριν. Στενό – έως πολύ στενό – και επιβλητικό φαράγγι, νερά, σπασμένη άσφαλτος, αλλά με ον-οφφ το διασκεδάζεις δεόντως!

στον D118 οι πινακίδες μας πληροφορούν ότι πλέον βρισκόμαστε στο στοιχείο μας, "department des Pyrenees Orientales"

Oκ, o D118 ήταν ορεκτικό. Γιατί ακολούθησε το επικό κομμάτι, ο N116 από Mont Luis μέχρι Prades … Ήταν το δώρο που μας έγινε, αυτό που μας βγήκε σε καλό για να περιμένουμε τον Dakarόπληκτο.

Απίστευτο! Στρίψε! Στρίψε! ξανά και ξανά! από αργό πολύ τεχνικό κατηφορικό κομμάτι με αμέτρητες φουρκέτες (που αμα τις ξέρεις τις παίρνεις τάπα, όπως ο τύπος με το Benelli TNT που μας πέρασε ξαπλωμένος), μέχρι ένα παραλήρημα συνεχόμενων S, σε φλατ δρόμο που αμα δεν έχει κίνηση μπορείς ναι μεν να τα κόψεις όλα ευθεία αλλά γιατί να το κάνεις αυτό το μεγάλο ατόπημα? Μιλάμε ότι οι εναλλαγές κλίσεων χτυπούσαν κόκκινα, γρήγορα σαν τις μπάλες των φλίππερ όταν βρίσκουν σε εκείνα τα πλευρικά λάστιχα και εκσφενδονίζονται από τη μια πλευρά στην άλλη αλύπητα! Μιλάμε για ένα κομμάτι δρόμου, μήκους ~ 35 χλμ όπου η μηχανή μένει όρθια για το ελάχιστο δυνατό. Αν δεν είχε κίνηση σε επιμέρους σημεία, τότε θα μιλάγαμε για tilt!

photo:  στη λίμνη matemale, στη διαδρομή D118. Το έπος του Ν116 δεν φωτογραφήθηκε, καθώς επρόκειτο για σκληρό πορνό και δεν γινόταν να μας κόψουμε και να μείνουμε με τη … φαγούρα στο χέρι!

Κάπου εκεί και με τη συνδρομή κυκλοφοριακού μποτιλιαρίσματος σε ένα χωριό κοπήκαμε στα δυο, χαθήκαμε με τον νπατ. Αφού κάναμε μια στάση για ανεφοδιασμό σε νερό και στερεά καύσιμα, το παραλήρημα του N116 έδωσε τη θέση του σε σκηνικό βγαλμένο από τον άρχοντα του δαχτυλιδιών είπα εγώ, για ξωτικά, μαγείες και άλλα τέτοια ειπε ο νπατ.  Εκεί μέσα στο D14-D84-D17 από Prades μέχρι Axat … Εκεί μέσα? τι εννοεί το ποιητή? εννοεί ότι πήγανε και φυτέψανε ένα δρόμο μέσα σε ένα μαύρο δάσος. Είχε αρχίσει να ρίχνει που και που καμιά σταγόνα, γενικώς μύριζε βροχή, το δάσος σκούρενε, δεν έμπαινε φως ήλιου εκεί μέσα. Το μέρος ήταν απόκρυφο, μυστικιστικό και κάποια στιγμή με είχε συνεπάρει τόσο πολύ που νόμιζα ότι άκουγα μυθικές σειρήνες. Τελικά θέλω να πιστεύω ότι ήταν βουητό από το αράι μου, αλλά είχα πάθει κοκομπλόκο… Το γιατί όμως ο νπατ, που έκανε μόνος του τη διαδρομή αφου είχαμε χωριστεί, θα μας πει ότι άκουγε και αυτός διάφορα δε ξέρω πόση σύμπτωση μπορεί να κρύβει.

photo: το Col de Jau βρίσκεται στο τελείωμα του D14 και στην αρχή του μαγικού D84

To D14-D84-D17 είχε στροφιλίκι βεβαίως βεβαίως, απλά στην περίπτωση ετούτη ηταν πολύ στενό (δεν χωράνε 1 αυτοκίνητο και η μοτο αν συναντηθούν, σε μεγάλο τμήμα της διαδρομής), και η άσφαλτος ενώ κρατάει τρελά (κατράμι μαύρη, προδιαγραφών «το πιο χοντρό γυαλόχαρτο») έχει τόσο έντονο ανάγλυφο με αποτέλεσμα οι αναρτήσεις να μη σταματάνε το χορό. Επιπλέον το πολύ ψιλό χαλίκι διάσπαρτο σε σημεία έκανε το παιχνίδι να θέλει προσοχή.

Εν τω μεταξύ κάπου μακριά ο παλαβός με το ντακάρ ήταν καθοδόν.

Ξημερώματα… 6 παρά και ξυπνάω μέσα στη σκηνή μου από τον ήχο εισερχόμενου μηνύματος στο κινητό μου.

«Είμαι έξω από το κάμπινγκ».

Αν πω ότι συγκινήθηκα όταν βγήκα έξω και πήγα μέχρι την είσοδο και τον είδα να κάθετε εκεί, θα με πουν κάπως? Ασταδιάλα … Ρε καριόλη έκανες 1000 κάτι χλμ για να μας πιάσεις και να συνεχίσουμε παρέα, οδηγώντας όλη νύχτα από Γένοβα μέχρι Quillan, ε ασταδιάλα ένιωσα κάπως. Από τις στιγμές του ταξιδιού που δεν θα ξεχάσω ….

Φωτό: η υπερένταση και ο ενθουσιασμός μας καλούσαν κάθε βράδυ πριν σβήσουμε στις σκηνές μας, να υγιαίνουμε με καυτό νερό της λεβεντογένας Κρήτης. Η γκαζόζα «Φήμη» εξυπηρέτησε καθαρά σκοπούς καμουφλάζ. Μέσα κρύβονται πολλά οκτάνια. Ο ΠορτοκαλοΜάικ είχε φέρει στα μπαγκάζια του αρκετές από αυτές τις «χειροβομβίδες»

Η επόμενη μέρα μας βρήκε, και τους 5 πλέον, στη καρδιά των Πυρηναίων να κάνουμε τα C. de Port (1250 m.), C. de Portet de Aspet (1069 m.), C. de Ares (797 m.), C. de Peyresourde (1569 m.). Διαδρομή για να ανοίγει το μάτι και η ψυχή.

Σε πολλές από τις διαδρομές του ταξιδιού τα ποτάμια είναι άφθονα και δίπλα τους βρίσκαμε ευκαιρία για διάλειμμα τα μεσημέρια και αναπλήρωση δυνάμεων. Μεγάλος χορηγός των πικνικ μας τα Carrefour. Ε, περί χορηγίας πρόκειται, όταν βρίσκεις φθηνότερα από ότι στην Ελλάδα αρκετές από τις προμήθειες που συνιστούν το γεύμα σου και κρατάς το budget του ταξιδιού χαμηλά. Αρχίζεις να αναρωτιέσαι για τη μαλακία που μας δέρνει εδώ και το κόστος ζωής.

Είχαμε και τις άτυχες επιλογές μας βέβαια, με κάτι τυποποιημένες σαλάτες που δεν τρωγόντουσαν. Ή να θυμηθώ καλύτερα τη κονσέρβα πολυσαλάτα με κοτόπουλο το οποίο για κάποιο περίεργο λόγο γευόμουν ως τόνο. Την έφαγα τη σαλάτα αλλά μαζί και το δούλεμα απο τους άλλους. Ας όψονται τα γαλλικά …

Φωτό: κοντά στη Massat

H μετάβαση στα κεντρικά πυρηναία από τη γαλλική πλευρά στην ισπανική οδηγεί σε άλλο κόσμο. Η διαδρομή A138 μετά το τούνελ Bielsa μέχρι την Ainsa είναι καλή αλλά δεν θυμίζει βέβαια τη γαλλική πλευρά. Αυτό είναι χαρακτηριστικό της ευρύτερης περιοχής. Βρίσκεσαι στα γαλλικά πυρηναία (hautes Pyrenees) και η βλάστηση οργιάζει, η θερμοκρασία είναι ιδανική. Περνάς στην ισπανική επαρχία Huesca και αμέσως το τοπίο αρχίζει και κιτρινίζει με τη θερμοκρασία να ανεβαίνει κατά 6ο C κατ’ ελάχιστον…

φωτό: στο τούνελ Bielsa στα ~ 1820 μ. υψόμετρο, περιμένωντας να περάσουμε τα σύνορα Γαλλίας – Ισπανίας

Οδηγικά, ο δρόμος δεν είναι αδιάφορος αλλά δεν φτάνει τη μαγεία των Haute Pyrenees. Έχει καλή άσφαλτο, όμορφες στροφές, αρκετά πιο ανοιχτές από ότι είχαμε συνηθίσει στη γαλλική πλευρά, και αισθάνομαι ότι αν δεν με είχε βαρέσει η ζέστη κατακέφαλα θα τον απολάμβανα πολύ περισσότερο.

Φτάνοντας Ainsa τρώμε ένα μικρό ξενέρωμα καθώς ο δρόμος έχει μια λωρίδα ανα κατεύθυνση και ξαφνικά αρχίζει να σχηματίζεται ουρά χιλιομέτρων από ακινητοποιημένα αυτοκίνητα, αναγκάζοντας μας να κινηθούμε πολύ αργά αφού με τις βαλίτσες να προεξέχουν θέλει προσοχή. Δεν πρέπει να ήταν καν 12:00 και το θερμόμετρο έδειχνε ήδη τους 33ο , σκεφτόμουν πόσο έχει να ανέβει ακόμα, για πόσο έχει να κρατήσει αυτό το μποτιλιάρισμα και κάπου εκεί αποφάσισα ότι δεν αντέχω να σταματήσω στην Ainsa για να αναζητήσω το φωτογραφικό στόχο της ημέρας.

Φωτό: η εικόνα είναι δανεική απο το internet … Αυτός ήταν και ο μόνος λόγος που είχα χαράξει διαδρομή νότια αφήνοντας πίσω μας την οροσειρά. Να βρούμε την βυθισμένη εκκλησία στην Ainsa.

Δεν τη πάλευα για να το πω απλά. Άσε που μου ήρθε φλασιά ότι ναι μεν «βυθισμένη», αλλά είχα δει και φωτός που κατά καιρούς, λόγω πτώσης της στάθμης των νερών στη τεχνιτή λίμνη το καλοκαίρι, ολόκληρη η εκκλησία αναδυέται και τότε χάνεις το αξιοθέατο της υπόθεσης… Άσ’το, στην μάχη αυτή επικράτησε η αίσθηση του ιδρώτα να ποτίζει την κορντούρα και υπέκυψα…. Φύγαμε …

Μετά την Ainsa και μέχρι το Barbastro σε γενικές γραμμές το σκηνικό παραμένει ίδιο, αλλά προς το τέλος έχουμε εγκαταλείψει πλέον ότι πρασινάδα υπήρχε και οδηγούμε σε τοπίο εντελώς άγονο και ξερό.

φωτό: κοντά στην Ηuesca

Τα ίδια συνεχίζονται και μετά το Barbastro, έχοντας πλέον στρίψει δυτικά με πορεία για Huesca. Πια δεν μιλάμε για Πυρηναία, εδώ μιλάμε για καταστάσεις Mexico! Ο δρόμος …. από Barbastro μέχρι Huesca είναι εντελώς αδιάφορος, εκτός και αν σας αρέσουν εικόνες από εκτάσεις με ξερό χόρτο δεξιά, το ίδιο και αριστερά και στη μέση ένας δρόμος Είχε πλέον μεσημεριάσει για τα καλά και η ένδειξη στο καντράν της μοτο έδειχνε θερμοκρασία περιβάλλοντος 38ο . Στάση επειγόντως! Που ρε καραμήτρο, πού? Που δεν υπάρχει σκιά όσο πιάνει το μάτι και κανένα άνοιγμα στο δρόμο.

Με αυτή τη ζέστη, μέσα στη ζάλη και την κούραση, στα όρια θερμοπληξίας το μυαλό κάνει παιχνίδια. Φευγαλέες εικόνες ότι εδώ θα αφήσουμε τα κόκαλα μας, μοναχικοί καβαλάρηδες στη μέση μιας ερήμου, όρνεα να ίπτανται απο πάνω και άλλα τέτοιες εικόνες φλασάρουν. Τελικά φτάσαμε σε βενζινάδικο και το νερό που είχα μαζί μου στο σακίδιο, παρόλο που είχε βράσει και δεν πινόταν, το αισθάνθηκα πολύ δροσιστικό όπως το άδειαζα ολόκληρο στο κεφάλι μου. Θα ορκιζόμουν ότι σύννεφα ατμών ξεπήδησαν απο το κεφάλι μου απο το βράσιμο.

φωτό: To θερμόμετρο έχει χτυπήσει κόκκινα και αυτό μπροστά θα μπορούσε να είναι οπτασία, σαν άλλη όαση…

Η Huesca ήταν μια πόλη φάντασμα, όλα κλειστά, ψυχή στους δρόμους. Μετά από ένα break μαζέψαμε δυνάμεις για να προσπαθήσουμε να κάνουμε όσο πιο πολλά χλμ αντέξουμε στο υπόλοιπο της ημέρας και να βρούμε ένα κάμπινγκ… Φυσικά τα όρια τις αντοχής μας έδωσαν τέλος στη προσπάθεια καμιά 100η χλμ παραπέρα, ήμασταν τελειωμένοι! Το μέρος βρέθηκε, ένα camping πάνω στη λίμνη Yelsa, και δεν θυμάμαι να έχω απολαύσει άλλη φορά τόσο πολύ βουτιά σε πισίνα!

Στην Ισπανία η βενζίνη είναι (ήταν) φθηνή. Αντιθέτως στη Γαλλία βάζαμε με μέσο όρο πάνω από 1,4 / lit. Στη φωτό, μόλις έχουμε διασχίσει το τούνελ Bielsa και πατάμε για πρώτη φορά Ισπανικό έδαφος. Η πρασινάδα που φαίνεται δε θα διαρκέσει για πολύ ακόμα …

Άφιξη στη Pamplona. Η διαδρομή από τη λίμνη Yelsa ως εκεί είναι αδιάφορη μιας και στην αρχή ο επαρχιακός Ν240 δεν προσφέρει καμιά ομορφιά και εν συνεχεία η εθνική (χωρίς διόδια) Α21 είναι αυτό που είναι.  Μια βαρετή ευθεία …

Στη πόλη που αμολάνε τους ταύρους στους δρόμους και οι μπουζουκοκέφαλοι τρέχουν να γλυτώσουν, φτάσαμε πρωί και οι ρυθμοί των κατοίκων ήταν ακόμα νωχελικοί. Αφήνουμε τα μηχανάκια σε ένα στενό με διαγράμμιση για παρκάρισμα μοτό και περπατάμε σε κεντρικό πεζόδρομο με τα περισσότερα μαγαζιά να είναι κλειστά ακόμα. Κεντρική πλατεία, πρωϊνός καφές και ο νπατ ειδοποιεί ότι ρύθμισε ένα θέμα με τις κλειδαριές στις βαλίτσες και έρχεται να μας βρεί …

Φωτό: Βρισκόμαστε στην αυτόνομη κοινότητα της Navarra η οποία όσο αφορά τη διοικητική διαίρεση είναι διακριτή από την αυτόνομη κοινότητα των Βάσκων. Ωστόσο οι επιγραφές έχουν διπλή γραφή, ισπανικά και βασκικά, αφού πολιτισμικά και ιστορικά και η Νavarra θεωρείται περιοχή βάσκων

Φτάσαμε στο San Sebastian (Donostia στη γλώσσα των Βάσκων) και το 1ο σκέλος του ταξιδιού μας είχε τελειώσει. Ακολούθησαν 3 μέρες αφιερωμένες σε αυτή τη πανέμορφη πόλη… (to be continued).


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s