Πυρηναία, Χώρα Βάσκων και ολίγον απο Άλπεις – 2009, μέρος 2ο

Την τελευταία μέρα παραμονής μας στο San Sebastian, κάναμε μια βόλτα προς τα δυτικά ακολουθώντας την ακτογραμμή.

Gettaria

Zarrautz

Zarrautz

Zarrautz

στη Zumaia, δίπλα στο παρεκλήσι του San Telmo

Zumaia

Αναχώρηση από San Sebastian. Επιλέγουμε να ακολουθήσουμε τον D918 σε γαλλικό έδαφος και οι λόγοι προφανείς: πράσινος στο χάρτη, ακολουθεί την οροσειρά και τη συνοριογραμμή, μας ξαναοδηγεί στην Ισπανική πλευρά από όπου αργότερα θα ξαναγυρίσουμε προς τα βόρειοανατολικά να εισβάλουμε για άλλη μια φορά στα γαλλικά πυρηναία.

Στον D918 tα πρώτα χλμ είναι όλα μέσα σε αστικές, προαστιακές περιοχές και στην αρχή μπλεκόμαστε με τις ταμπέλες. Αυτό πρέπει να κράτησε κάπου μέχρι το Campo les Baines. Μετά τα σπίτια αραίωσαν, η διαδρομή πραγματικά πρασίνισε και ήμασταν πάλι στις αθλοπαιδιές!

Παρόλο που βρισκόμαστε σε γαλλικό έδαφος, όλα τα χωριά τα οποία συναντήσαμε κατά μήκος του D918 είχαν μάλλον έντονο το βασκικό στοιχείο. Βασκικές σημαίες σε μπαλκόνια, τα ονόματα των χωριών γραμμένα και στις δυο γλώσσες, βασκικές επιγραφές εδώ και εκεί.

Κατά τους βάσκους, η χώρα τους καλύπτει 7 περιοχές . Αναφέρονται σε αυτές συλλογικά ως «Zazpiak Bat» στη γλώσσα τους, που στα αγγλικά αποδίδεται ως «The Seven Are One.» Στη φωτό φαίνονται οι επτά επαρχίες. Οι ανοιχτές κίτρινες βρίσκονται σε γαλλικό έδαφος, οι μωβ εντάσσονται στην τυπικά Αυτόνομη Κοινότητα των Βάσκων και η πράσινη είναι η Αυτόνομη Κοινότητα της Navarra.

Mέχρι εκείνη τη στιγμή σε όλο το ταξίδι δεν είχαμε κάνει ανάβαση πάσου με τον καιρό να δείχνει απειλητικός . Ότι θα αρχίσει να βρέχει, ο ουρανός να είναι μια καταχνιά, το σύννεφο χαμηλά να γλύφει το βουνό κλπ …

Το έχω ξαναπεί, προσωπικά αυτές οι αναβάσεις έτσι μου αρέσουν, με τον καιρό να κλείνει. Όταν λοιπόν η διαδρομή στον Ν135 άρχισε να σκοτεινιάζει από τα σύννεφα, να έχει υγρασία, και να κρυώνει, ψιλοχαμογελούσα μέσα από το κράνος μου.

Στάση στο Puerto de Ibaneta ή αλλιώς port de la Ibaneta ή Roncevaux Pass.

Το στροφιλίκι στον Ν135 είναι πολύ καλό. Ωραία χάραξη με συνεχόμενη σφικτή ροή και με άσφαλτο πολύ καλής πρόσφυσης αν και με κάποια μπαλώματα σε σημεία.  Σε μια κλειστή δεξιά ανηφορική η γραμμή μου είναι τέτοια που βάζω το μπροστινό μου σε μπάλωμα ενώ ήμουν πλαγιασμένος. Στην όψη δεν φαινόταν απειλητικό για αυτό και όταν είδα ότι θα περνούσα από πάνω του δεν έκανα κάτι για να διορθώσω. Με το πάτημα όμως η μηχανή μάλλον κούνησε άσχημα. Λέω μάλλον, γιατί ναι μεν τραντάχτηκα, αλλά κρατώντας γκάζι ανοιχτό δεν αισθάνθηκα καμία ανησυχία, πέρα από το χάλασμα της ροής μου και ότι μείωσα τη κλίση της μοτο. Όμως, ο νπατ ακολουθώντας από πίσω τα είδε αλλιώς τα πράγματα. Αργότερα στη στάση που κάναμε στο Ibaneta μου είπε «κούνησε τόσο πολύ εκεί που σκέφτηκα, πάει, έφυγες…».

Puerto de Ibaneta

Στο πάσο, η ατμόσφαιρα είναι έντονα φθινοπωρινή. Το σύννεφο κινείται γρήγορα, έχει υγρασία, και δόση ψύχρας. Ορατότητα πέρα από το πλάτωμα στο πάσο, μηδέν. Στη κατάβαση, αρκούν μόνο λίγες στροφές για να βρεθούμε σε ηλιόλουστο περιβάλλον με αισθητά ανεβασμένη τη θερμοκρασία. Λες και περάσαμε πύλη σε άλλη διάσταση.

Puerto de Ibaneta

Κατευθυνόμαστε νότια, και πλέον επί ισπανικού εδάφους ο δρόμος είναι ο NA140, μέσα από γραφικά χωριά, συμπαθητικά, και καλή διαδρομή. Στην Isaba o ΝΑ140 τερματίζει διασταυρούμενος με τον Ν1370 τον οποίο και πήραμε προς βορρά, εχμμ για τι άλλο? για να ξανανεβούμε σε υψόμετρο και να μπούμε για άλλη μια φορά στην καρδιά τωv Πυρηναίων. Σαφώς πιο ενδιαφέρον ο Ν1370 από τον ΝΑ140. Περισσότερη πρασινάδα, περισσότερα νερά, καλύτερο στροφιλίκι και περισσότερη ανάβαση.

Πριν περάσουμε τα σύνορα – και ο Ν1370 αλλάξει αρίθμηση σε D132 – ανεβαίνουμε στο Col de la Pierre St. Martin (1760 m.). Άλογα ελεύθερα, σημεία με εκπληκτική θέα.

φωτό: στο Col de la Pierre St. Martin, περιοχή Pyrennes Atlantiques και πιθανόν θέα προς ατλαντικό αν οι συνθήκες ορατότητας ήταν ιδανικές.

photo: peligro! Πολύ σύντομα αφήνοντας πίσω μας το τελευταίο Col μας πρόλαβαν τα σύννεφα. Δεν κάναμε πολύ απόσταση μέχρι να βρεθούμε σε κατάσταση ελάχιστης ορατότητας.

O D132 βόρεια, διασταυρώνεται πολύ σύντομα με τον D918 με τον οποίο είχαμε ξεκινήσει τη μέρα μας. Τα πάσα συνεχίζονται : C. de Soudet (1540 m.), Pas de Guilhers (1436 m.), C. de Labays (1351 m.). Τοπίο: ίδιο όμορφο. Οι δρόμοι: πάντα «στραβωμένοι», δεν υπάρχει ευθεία εκεί πάνω.  Κατασκηνώνουμε στο Eaux Bonnes, σε ένα εκπληκτικό σημείο. Το camping είναι περίπου στα 800 μ, ένα μεγάλο πλάτωμα με γρασίδι και γύρω γύρω βουνό και δάσος.

Eaux Bonnes

Ξυπνάς το πρωί όλος κέφι για μια ακόμη φορά και για μια στιγμή σκέφτεσαι «μα καλά ρε, ξυπνάω 7 το πρωί? στις διακοπές μου?». Η απάντηση που έδωσα στον εαυτό μου ήταν απλά ένα χαμόγελο, ένα κοίταγμα στη μηχανή και δεν χρειάζεται να πω κάτι άλλο… Ποτέ άλλοτε τα πρωινά ξυπνήματα δεν είναι τόσο ευχάριστα, «ανώδυνα», όσο σε ένα ταξίδι δρόμου σαν και αυτό.

Και ξεκινάς όλος κέφι να κάνεις το πρώτο από αρκετά πάσα σε μια μέρα, κατηφορίζεις το χωματόδρομο που σε βγάζει από το κάμπινγκ, σταματάς να ελέγξεις αριστερά αν έρχεται κανείς ανυπομονώντας να ανοίξεις γκάζι και να αφεθείς στον δρόμο και όντως κάποιος έρχεται μόνο που είναι «πεζό δυο» ο τύπος, «βρε όρεξη που την έχει να πηγαίνει τρέξιμο πρωϊνιάτικα στο βουνό και στην ανηφόρα κιόλας!». Κάτι δε μου άρεσε στην εικόνα όμως. Δεν μου άρεσε ότι πιο πίσω του έτρεχαν και άλλοι… όταν κοίταξα και δεξιά, προς τα εκεί που θα πηγαίναμε, είδα ακόμα μερικούς να απομακρύνονται τρέχοντας. «Εεε έλεος ρε μλκ!»

Αγώνας επίσημος, ανεπίσημος, δεν ξέρω τι ήταν, αλλά ήταν αγώνας! Και εμείς ξαφνικά βρεθήκαμε στη μέση! Πάμε και αν μας πουν τίποτα, μας είπαν! Αρχίζει η πιο άχαρη και κωμική ανάβαση πάσου με μηχανές. Πηγαίναμε με 20 χαω (?) ζιγκ ζαγκ ανάμεσα στους δρομείς. Που και που άνθρωποι τις οργάνωσης στην άκρη του δρόμου να μας κοιτάνε, μερικές μηχανές επίσης της οργάνωσης με φωτογράφο πίσω, με τα γιλέκα τους και τα σχετικά.

φτάνωντας στη κορυφή του Col de Abisque, η θέα μοναδική. Αράζουμε πίσω απο ένα κιόσκι αγνοώντας το κόσμο που είχε συρρεύσει για τον αγώνα.

Col de Abisque

ελεύθερα άλογα στο col de soulor, ανάμεσα στα Col de Abisque και Col de Tourmalet

Δεν γινόταν να μην περάσουμε απο το Col de Tourmalet. Το πάσο αυτό είναι ο υψηλότερος ασφαλτοστρωμένος δρόμος στα κεντρικά Πυρηναία. Βρίσκεται στη Γαλλική πλευρά, στη περιοχή Hautes Pyrenees. Η ανάβαση από τη δυτική πλευρά έχει μήκος 19 χλμ και είναι αρκετά ενδιαφέρουσα. Ωστόσο επειδή είναι δημοφιλής προορισμός έχει αρκετή κίνηση και αυτό περιορίζει πάρα πολύ το fun factor του στριψίματος. Η θέα όμως αποζημιώνει.

Tο πάσο είναι από τα ποιο φημισμένα αφού έχει αποτελέσει ειδική διαδρομή του αγώνα Tour de France 47 φορές. Τραβήξαμε ξανά προς το επόμενο πάσο ενω λίγο αργότερα γυρίσαμε σε Ισπανικό έδαφος με κατεύθυνση προς Ανδόρα. Το ανεξάρτητο αυτό κρατίδιο θέλαμε να το επισκεφτούμε λόγω αφορολόγητου καθεστώτος και να το εκμεταλλευτούμε αφενός για φθηνή αλλαγή ελαστικών που ήταν επιτακτική για τον thou-vou, αφετέρου για πιθανά ψώνια για όλους μας.

Το πάσο Bonaigua και τον δρόμο C18 που οδηγεί προς και από αυτό, προσωπικά δεν τα χάρηκα γιατί ήμουν τόσο κομμάτια που δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ. Κρίμα γιατί είχε φρεσκοστρωμμένη άσφαλτο και οι στροφές ήταν σκέτος πειρασμός. Έντονα ανηφορικό και κατηφορικό κομμάτι με κλειστές τεχνικές φουρκέτες. Ο δρόμος αυτός με σβέλτο ρυθμό θα πρέπει να είναι πραγματικά απολαυστικός, ειδικά ανεβαίνοντας τον από την νοτιοανατολική πλευρά, δλδ ανάποδα από ότι το πήγαμε εμείς. Στα υπόψη …

Port de la Bonaigua

H Andorra είναι ουσιαστικά ένα τεράστιο εμπορικό κέντρο, με χιλιάδες επισκέπτες να εισρέουν και από τις δυο πλευρές των συνόρων (Γαλλία – Ισπανία) με αποκλειστικό σκοπό τις φθηνές αγορές. Στο έμπα – έβγα, υπάρχουν τελωνιακοί σταθμοί καθώς η Ανδόρα δεν έχει ενταχθεί στην Ε.Ε. (οι τιμές πάντως είναι σε € ), ωστόσο οι έλεγχοι είναι τυπικοί και δειγματοληπτικοί.  Ψώνια δεν έγιναν. Αναφέρομαι σε είδη μοτοσυκλέτας και εξοπλισμό αναβάτη, όχι σε συνολάκια prada. Στην Ανδόρα αποχαιρετιστήκαμε με τον θουβού ο οποίος έπρεπε να επιστρέψει 2 μέρες νωρίτερα από εμάς.

Col de la Bonette

Δυο μέρες μετά βρισκόμαστε στην ευρύτερη περιοχή της προβηγκίας, να έχουμε κατασκηνώσει στο Apt. To βράδυ κάνουμε μια βόλτα και αράζουμε για φαγητό σε συμπαθητικό εστιατόριο. Εκεί μας προέκυψε το Col de la Bonette, αφού αρχικά δεν υπήρχε στις βλέψεις μας για αυτό το ταξίδι. Σκεφτόμασταν να αράζαμε μια μέρα στο Apt ή κάπου εκεί κοντά, με σκοπό να ξεκουραστούμε. Μια μέρα χωρίς οδήγηση. Ενώ όμως περιμέναμε να μας σερβίρουν το εντρεκότ τρε τρε μπιεν κουίτ (καλοψημένο ρεεεε!), το εντρεκοτ απουά και τα λοιπά γαλλικά εδέσματα, ανοίγει το χάρτη ο νπατ και προτείνει μια κοντινή προς Barcelonette και κάπου εκεί να αράξουμε. «Λίγα χλμ είναι» μας λέει, «καμιά 100ή, μια μικρή ημερήσια βόλτα, θα έχουμε και υπόλοιπο ημέρας για να αράξουμε να ξεκουραστούμε», αυτά ήταν τα λόγια του, ή καπως έτσι.

Του διέφευγε ότι λίγο πιο πέρα ήταν το ψηλότερο πάσο της Ευρώπης και αφού τους εξήγησα πως θα ήταν χαζό να περάσουμε …παραδίπλα και να το αφήσουμε χωρίς να το δούμε,  συμφωνήσαμε όλοι ότι ένα πέρασμα θα το κάνουμε. Δεν χρειάστηκε να προσπαθήσω πολύ είναι η αλήθεια.

Φωτο: ανεβαίνονας στο col de la bonette

Το Col de la Bonette βρίσκεται στις Γαλλικές Άλπεις, εντός του εθνικού πάρκου Mercantour και πάνω στα όρια των περιοχών Alpes Maritimes και Alpes de Haute Provence. Πολύ κοντά βρίσκονται επίσης τα σύνορα με την Ιταλία. Συχνά το μπερδεύουν με το Col de Restefond, (ακόμα και ορισμένοι χάρτες το έχουν σηματοδοτημένο ως το 2ο). Στην πραγματικότητα, το Restefond βρίσκεται 1 χλμ πιο κάτω, στην κατεύθυνση προς Jaussiers. Όλη η περιοχή έχει άγρια ομορφιά. Οδηγικά ο δρομος έχει αρκετά ενδιαφέρον απλά θέλει λίγη προσοχή λόγω στενότητας σε ορισμένα σημεία και … απύθμενης χαράδρας σε περίπτωση που φύγει κανείς προς τα κάτω (κοινώς, θα σε βρούν στην Αυστραλία).

Αντικειμενικά δεν πρόκειται για το υψηλότερο πάσο, μιας και ως πάσο θα ορίζαμε ένα δρόμο που βγαίνει σε αυχένα ορεινού όγκου, προκειμένου ανεβαίνοντας να περάσεις από τη μια πλευρά στην άλλη και να συνεχίσεις με κατάβαση.  Tο πραγματικό Col de la Bonette βρίσκεται στα 2715 μ. κατατάσσοντας το 4o, πίσω από το Col de Iseran, το Passo Stelvio και το Col Agnel. Είναι ο δρόμος που βγαίνει από δεξιά στην επόμενη φωτό. Αυτό που πήγαν και έκαναν, ήταν να στρώσουν μια διαδρομή που κυκλώνει τη κορυφή του βουνού (Cime de la Bonette) που φαίνεται πίσω αριστερά. Το κομμάτι του ασφαλτοστρωμένου δρόμου που κάνει τη λούπα ανεβαίνει μέχρι τα 2803 μ. και είναι ο 2oς υψηλότερος ασφαλτοστρωμένος, ελεύθερος σε κυκλοφορία, δρόμος στην Ευρώπη, αλλά δεν λογίζεται ως «πάσο».

Λίγο μετά τη Barcelonete η θερμοκρασία ήταν γύρω στους 27 . Εκεί πάνω φτάσαμε στις 3 το μεσημέρι με το θερμόμετρο να δείχνει 10. Το μενίρ σηματοδοτεί το col de la bonette και γράφει ιστορικά στοιχεία για τη χάραξη αυτών των δρόμων επι Ναπολέοντα για καθαρά στρατιωτικούς σκοπούς (όπως τα περισσότερα πάσα άλλωστε στις Άλπεις).

Αναχωρήσαμε προς νότο, για το Saint Etienne de Tinee.

Όλη η κατάβαση προς το Saint Etienne de Tinee είναι πολύ όμορφη με χαρακτηριστικά στοιχεία τα εγκαταλειμμένα πολυβολεία από το Β’ ΠΠ εκατέρωθεν του δρόμου και ένα έντονο ροζ/μωβ/βυσσινί χρώμα των πετρωμάτων στο βουνό. Αφού πλέον το υψόμετρο πέσει αρκετά, ο δρόμος κινείται μέσα σε φαράγγι και το πράσινο απλά οργιάζει. Το ίδιο ισχύει και για τον δρόμο D2205 από Saint Sauveur sur Tinee νότια μέχρι το τέλος του (εκεί που διασταυρώνεται πλέον με τον D6202) όπου επιπλέον το στροφιλίκι αποκτά και σοβαρό στριφτερό ενδιαφέρον.

Τελευταίο καμπινγκ σε γαλλικό έδαφος, στο Saint Sauveur sur Tinee δίπλα στο ποτάμι.

Ακολούθησαν 3 μέρες, το τελευταίο κομμάτι του ταξιδιού που δεν το λες ακριβώς αδιάφορο σε καμία περίπτωση:

– η autostrada που συνδέει Νίκαια με Γένοβα προσφέρει κάτι εντυπωσιακό παρόλο που είναι αυτοκινητόδρομος – δλδ υπο άλλες συνθήκες ένα βαρετό κομμάτι δρόμου να κόβεις τις φλέβες σου – καθώς εκτείνεται για πολλά χιλιόμετρα πάνω απο πολυάριθμες αερογέφυρες που εναλλάσονται διαρκώς με σήραγγες, έχοντας στο πλάι (δλδ απο κάτω) την ιταλική ριβιέρα.

– η Σιέννα, μια πανέμορφη πόλη στην οποία μείναμε σχεδόν 2 24ωρα για να ξεκουραστούμε και να συνειδητοποιήσουμε τι κάναμε, προσθέτοντας λίγη δόση άρνησης για το κλείσιμο του ταξιδιού…

– και τέλος η διαδρομή απο Σιέννα προς Ανκόνα, μέσα απο επαρχιακά κομμάτια με φοβερό στροφιλίκι και κλασσικά όμορφο τοσκανέζικο περιβάλλον…

Άντε και στα επόμενα …

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s