Κυνηγώντας τον Ήλιο (Νορβηγικά φιόρδ, Βόρειο Ακρωτήρι) – μέρος 1

Ένα οδοιπορικό 24 ημερών στη Σκανδιναβική χερσόνησο. 10.500 χιλιόμετρα στο δρόμο μέχρι το βορειότερο σημείο της Ευρώπης, 23 Ιουλίου με 15 Αυγούστου 2010.

Intro

Θα το πω και ας είναι τετριμμένο. Αυτό το ταξίδι ήταν ένα όνειρο πολλών χρόνων. Πρωτοέμαθα για το nordkapp σε ένα ταξιδιωτικό που είχα διαβάσει στο περιοδικό Μοτο πάνω από 10 χρόνια πριν και από τότε αποτελούσε ένα ιδανικό προορισμό, ξέρετε  τώρα, από αυτά τα πράγματα που «κάθε μοτοσικλετιστής πρέπει να κάνει κάποια στιγμή». Η ιδέα ωστόσο για την πραγματοποίηση του ταξιδιού άρχισε να μονοπωλεί τις σκέψεις μου κατά τα Χριστούγεννα του 2009, όταν κοιτώντας φωτογραφίες από το τελευταίο μου ταξίδι σκεφτόμουν ποιος θα ήταν ο επόμενος προορισμός.

Κάπου μέσα μου απλά είπα ότι ετούτο θα κάνω φέτος και οι άλλες εναλλακτικές ας πάρουν σειρά για μετά. Είναι κάτι που θα το έκανα οπωσδήποτε κάποτε και αυτή η στιγμή μάλλον είναι φέτος, μιας και τα σημάδια για το μέλλον δεν είναι και πολύ ενθαρρυντικά εξαιτίας δυο παραμέτρων.  Κόστος και ο απαιτούμενος χρόνος.

Η Σκανδιναβία και ιδιαίτερα η Νορβηγία είναι ο ακριβότερος προορισμός στην Ευρώπη. Οποιοδήποτε άλλο οδικό μοτο-ταξίδι στην γηραιά ήπειρο ή και αλλού (παράλια Μεσογείου ας πούμε), ίδιας χρονικής διάρκειας και ίδιας χιλιομετρικής απόστασης θα στοιχίσει λιγότερο έως σημαντικά λιγότερο. Φέτος είχα οριακά την οικονομική δυνατότητα, οπότε το timing φαινόταν κατάλληλο.

Μερικές κουβέντες με παρεάκι καλό, με άτομα που ξέρω ή που πιστεύω ότι ταιριάζουμε ταξιδιωτικά. Ποιος ψήνεται να έρθει? ποιος μπορεί? Κανείς… Για κάποιους οι μέρες είναι πολλές, για άλλους τα χρήματα. Φακ ιτ, πάω και μόνος… Αλλά καθώς πλησίαζε ο καιρός βρέθηκε ο συνταξιδιώτης. Κάπτεν, welcome aboard…

Νομίζω πως όσοι έχουμε μπει στο τριπάκι των ταξιδιών με μηχανή, έχουμε το Nordkapp ακουστά. Το Βόρειο Ακρωτήρι είναι ο κεντρικός στόχος για το ταξίδι το οποίο σχεδόν πάντα σχεδιάζεται ΓΙΑ το Νορτνκαπ και μόνο για το Νορντκαπ. Να μη λέω παπαριές, και για μένα έτσι ήταν αρχικά. Μέχρι που το χειμώνα άρχισα να ψάχνω και να βρίσκω πληροφορίες για τη Νορβηγία. Μετά απο ανάγνωση αρκετών ξένων ταξιδιωτικών, συνοδευόμενη απο έτοιμη φιλτραρισμένη πληροφορία απο sites όπως το visitnorway.com, είχα πλέον σχηματίσει άλλη άποψη. Το Νορντκαπ δεν είναι παρά ένα σύμβολο, ένα γεωγραφικό και ψυχολογικό σύνορο. Ότι πήγες εκεί, γιατί ήταν εκεί και είναι το τέλος της Ηπειρου και δεν έχεις αλλού να πας (καβαλόντας δλδ). Οκ. Μα να κάνω 10.000 χλμ ευθεία και ίσως αδιάφορα μόνο και μόνο για να πάω να σταθώ σε ένα βράχο? δε μου καθόταν καλά… και βρήκα συμπλήρωμα.

Η νοτιοδυτική Νορβηγία και λίγο η κεντρική αποτελούν ένα τόπο μαγικό. Τουλάχιστον αυτά έλεγαν (έγραφαν) όλοι όσοι την είχαν επισκεφθεί και εγώ είχα πεισθεί. Καθόρισα πως το ταξίδι για μένα θα ήταν για τα τοπία της Νορβηγίας κυρίως, όχι μόνο για το Nordcapp. Αυτό απλά θα ήταν το κερασάκι στη τούρτα, μαζί με το πέρασμα του Βόρειου Αρκτικού Κύκλου. Έτσι για το ποζάρισμα και το self esteem, για το ψώνιο που όλοι κρύβουμε μέσα μας.

Απλώθηκαν οι χάρτες, αναζητήθηκαν διαδρομές. Υπολογισμοί για μέσες ημερήσιες ταχύτητες, πόσα χλμ θα μπορώ να διανύσω ανα ημέρα, υπολογισμοί για να δώ πόσα περισσότερα μέρη θα μπορέσω να χωρέσω σε όσες μέρες κλέψω από τη δουλειά. Για τη Νορβηγία τελικά βγήκε πρόγραμμα με 11 γεμάτα 24ωρα διασχίζοντας την απο Νότο προς Βορρά, με αρκετό ζιγκ-ζαγκ στο νότο. Έτσι και αλλιώς όσο πιο βόρεια ανεβαίνεις η χώρα στενεύει και οι επιλογές για διαδρομές πραγματικά ελαχιστοποιούνται. Από τις 11 μέρες, οι 2 θα ήταν χωρίς οδήγηση: μια με πεζοπορία και 1 για ξεκούραση κάπου στη μέση της χώρας.

Στο Bόρειο Ακρωτήρι μπορείς να φτάσεις και σε 3 μέρες απο τη στιγμή που θα πατήσεις Σκανδιναβία, άντε σε 4 άμα σε κουράζουν εύκολα τα πολλά ημερήσια χιλιόμετρα. Αλλά είπαμε, δεν ήθελα έτσι. Η χώρα των τρολλ είναι 2,5 φορές όσο η Ελλάδα και με τέτοια απαράμιλλης ομορφιάς τοπία να με περιμένουν, σε ένα πέρασμα 3-4 ημερών, δεν θα έβλεπα τίποτα. Βασικά ούτε 11 μέρες δε φτάνουν, αλλά αυτός ήταν ο μέγιστος χρόνος που μπορούσα να διαθέσω.

Στη συνέχεια η κάθοδος θα γινόταν είτε από Φινλανδία είτε από Σουηδία. Η διαφορά στα τοπία μεταξύ των 2 είναι ανύπαρκτη. Είναι και οι δυο επίπεδες, χωρίς βουνά. Δεν υπάρχουν στριφτερές διαδρομές, δεν υπάρχουν επαρχιακοί ορεινοί φιδίσιοι δρόμοι, από αυτούς που μας αρέσουν. Μόνο ευθείες, ατελείωτες ευθείες, και δάση, δάση παντού. Η Φιλανδία απλά προσθέτει τις χιλιάδες λίμνες της. Ναι χμμ… Με προβλημάτισε το γεγονός ότι ενώ στο διαδίκτυο βρίσκει κανείς 10άδες ride reports για Νορβηγία, για τις 2 γείτονες χώρες δεν βρίσκεις τίποτα! Νada, zero, nothing. Μερικά σκόρπια θρεντς με 2-3 φωτογραφίες το καθένα και χωρίς κανένα ενδιαφέρον. Λογικό μου έκανε…(μιλάω για την ενδοχώρα, όχι για τις μεγάλες πόλεις τους). Έτσι, διάλεξα τη Σουηδία απλά και μόνο γιατί προσέφερε την οικονομικότερη και ταχύτερη επιστροφή. Τόσο ταχύτερη, που θα μας επέτρεπε να περάσουμε και 2 μέρες στη Στοκχόλμη.

Ενημερώνω το καπετάνιο για το πρόγραμμα. Άψογα. Όλα οκ. Η καθημερινότητα δεν αφήνει πολλά περιθώρια ελεύθερου χρόνου και έτσι η προετοιμασία ξεκινά σχεδόν 2 μήνες πριν, για να γίνουν όλα σωστά και χωρίς άγχος. Συμπλήρωμα εξοπλισμού, είδη camping, σερβίρισμα μηχανής, λάστιχα… Τσεκλιστ για να μη ξεχάσω κάτι τη τελευταία στιγμή και παρόλα αυτά κάνα δυο ψιλά τα ξέχασα.

Η διαδρομή του ταξιδιού:

Για το ξεκίνημα του ταξιδιού, κλικ εδώ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s