DSC_2685_800px

Κυνηγώντας τον Ήλιο (Νορβηγικά φιόρδ, Βόρειο Ακρωτήρι) – μέρος 2

Ένα οδοιπορικό 24 ημερών στη Σκανδιναβική χερσόνησο. 10.500 χιλιόμετρα στο δρόμο μέχρι το βορειότερο σημείο της Ευρώπης, 23 Ιουλίου με 15 Αυγούστου 2010.

Μέρος 2ο: Preikestolen, Lysefjord

Για το 1ο μέρος και το χάρτη του ταξιδιού, κλικ εδώ

23 Ιουλίου, Αθήνα – Πάτρα , χλμ ημερας ~ 210

Ηλίας: Φεύγουμε. Για ενα απο τα holy grail του μοτοσυκλεττισμου, το Nordkapp, στόχος σιγουρα εφικτός, αλλα όχι και αστείος. Πολλά χιλιόμετρα, άλλος κόσμος, άλλες συνθήκες.

Φεύγουμε.  Στ΄αλήθεια. Για πάνω για το μέρος που καποτε ήταν θρύλος, που μπορεί τώρα τα μέσα να το φέρνουν κοντά, δεν παύει ομως να είναι ταξιδι ζόρικο. Αλλα θα τα πουμε όταν φτάσουμε, εδω δε μετράει μονο ο προορισμός.

24 Ιουλίου Ανκόνα – Bolzano, χλμ ημερας ~ 490

Η χαλαρότητα και ευελιξία είναι κάτι που όλοι το θέλουμε στα ταξίδια μας, όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση τα δεδομένα είναι λίγο διαφορετικά. Τα χιλιόμετρα είναι πολλά, τα σημεία ενδιαφέροντος επίσης αλλά οι μέρες είναι λίγες. Για να ικανοποιήσω την εμμονή που μου είχε δημιουργηθεί με τη χώρα του βορρά θα έπρεπε να είμαστε αυστηροί ως προς τα διανυθέντα χιλιόμετρα άνα ημέρα. Τα ήθελα όλα και δεν είχα σκοπό να κάνω πίσω. Αυτό έπαιξε το ρόλο του στην συνολικότερη αίσθηση που βγήκε στη πορεία στο ταξίδι και την οποία ίσως να μπορέσω να μεταφέρω εδώ.

Το πλοίο έφτασε στη Πάτρα με σχεδόν 2,5 ώρες καθυστέρηση. Ακολούθησε και άλλη 1 ώρα χάσιμο στην Ηγουμενίτσα και έτσι το σχέδιο να καλύψουμε τη διαδρομή Ανκόνα – Hirtshalls (Δανία) μέσα σε 2 μέρες αρχίζει να δείχνει χλωμό.

Γιατί είναι άλλο να ξεκινάς από Ανκόνα κατά τις 16:00 και άλλο μετά τις 19:00. Φτάσαμε στο Bolzano τα μεσάνυχτα και κάποια γιορτή ήταν υπεύθυνη για τη πληρότητα των ξενοδοχείων στη πόλη. Ούτε σε youth hostel βρήκαμε. Φάγαμε τη τάπα πληρώνοντας 50 ευρώ το άτομο για 3 μονόκλινα που μπορεί να ήταν πιο στενάχωρα και από τις σκηνές που κουβαλούσαμε. Και χωρίς πρωινό παρακαλώ.

25 Ιουλίου, Bolzano – Nordheim, χλμ ημέρας : ~ 820

Θα το πιέσουμε για να βγάλουμε όσα περισσότερα χλμ και βλέπουμε μπας και πιάσουμε Δανία σήμερα. Όμως,από τη μία η πολύ καθυστερημένη εκκίνηση το πρωί, από την άλλη ένα σεβαστό μποτιλιάρισμα στη γερμανική autobahn πριν το Μόναχο, εγκαταλείπουμε πλέον οριστικά ότι φιλοδοξία είχαμε για το δανέζικο λιμάνι εκείνη τη μέρα. Το ταξίδι ουσιαστικά δεν έχει αρχίσει ακόμα και είμαστε ήδη μια μέρα πίσω, σε ένα πρόγραμμα το οποίο ήταν ήδη σφιχτό. «Κάπως θα το καλύψουμε το χαμένο έδαφος στις επόμενες μέρες».

26 Ιουλίου, Nordheim – Hirtshalls, χλμ ημέρας : ~ 760

Ημέρα και δρομολόγιο άνευ ενδιαφέροντος. Απο τη Δανία δεν καταλάβαμε τίποτα, άμα μας ρωτήσετε πως ήταν, δεν ξέρουμε. Απλά θέλαμε να φτάσουμε στο λιμάνι από όπου θα παίρναμε το πλοίο για Νορβηγία. Γιατί δεν πήγαμε οδικώς απο Κοπεγχάγη ? γιατί για να φτάσουμε εκεί που θέλαμε θα κάναμε ένα κύκλο πάνω απο 800 χλμ.

Διασχίζοντας τα σύνορα της Δανίας

Το Hirtshalls είναι λιμάνι που συνδέει τη Δανία με τη Νορβηγία. Το camping πολύ κοντά στο λιμάνι, ήταν μέσα στο δάσος. Εδω πήραμε τη πρώτη γεύση του βορρά. Ψύχρα, νύχτα χωρίς σκοτάδι και είμαστε ακόμα νότια. H τιμή της καλύβας δια του 3 είχε μικρή διαφορά απο τη σκηνή οπότε το παίξαμε large.

Camp at Hirthshalls, Denmark

Ηλίας : Στο λιμάνι κανουμε καταδρομική και χωριζουμε σε δυο γκρουπ για να ψάξουμε στις δυο αντίστοιχες ναυτιλιακές. Συναγερμός, η μια έχει θεση 2 μερες μετα! Αγωνιώδες τηλέφωνο απο τα παιδια «κλεισε οτι βρεις τώρα».

Αναγκαστική παραμονή στη Δανια ενα βραδυ ακόμα. Δρομολογιακά είμαστε πίσω μια μέρα και αύριο το πλοίο δεν ειναι πρωινο. Θα είμαστε Νορβηγία απο το απόγεμα.  Αναζήτηση καμπινγκ, βρισκουμε ευκολα. Καμπινάκι. Αραγμα και κουβέντες περι ανέμων, υδάτων αλλα και έμψυχων.  Σε τέτοια ταξιδια, οι ψυχές ανοιγουν και λένε πολλά.

27 Ιουλίου, Hirtshalls – Kristiansand – Preikestolen, χλμ ημέρας : ~ 270

Στο λιμάνι του Hirtshalls περιμένοντας το φέρυ

Το πλοίο κάνει περίπου 3,5 ώρες για να φτάσει στο λιμάνι της Kristiansand. Καθώς πλησίαζε, αντικρίζουμε τις ακτές της Νορβηγίας και χαμογελάμε. Αρχίζουμε, το ταξίδι τώρα ξεκινάει.

Ηλίας: Bγαινουμε απο το λιμάνι χωρις να σταματήσουμε πουθενα. Αγνοούμε ταμπέλες για κεντρικους και μεγάλες πόλεις. Σειρα έχουν οι επαρχιακοι δρόμοι μικροι και μεγάλοι. Όσο στενεύει, τόσο καλύτερα.

Ανεφοδιασμός σε βενζίνη, πρώτη επαφή με τις Νορβηγικές τιμές και πόνος στην τσέπη. Πρώτη επαφή και με το «παίρνω καφε στο πλαστικο σε βενζινάδικο», κατι που έμελε να το κάνουμε βίωμα τις επόμενες μέρες. Μεχρι και κριτικές μπορούμε να γράψουμε. Statoil vs Shell vs Esso. Somelier καφεΐνης…

Αλλη χώρα. Η θερμοκρασία κατεβαινει λιγο, αν και έχει ήλιο. Πράσινο, πολύ πράσινο παντού. Πολύ όμως. Και νερά. Πολλά. Εχουμε την εντύπωση οτι ταξιδεύουμε στο νερό πάνω σε λωρίδες γης. Λιμνες, ποτάμια, ρυάκια, καταρράκτες. Στον πρώτο που συναντάμε οι φωτομηχανές παίρνουν φωτιά. Στο δευτερο βγάζουμε καμποσες. Στον τρίτο μια-δυο και αγνοούμε τον τέταρτο. Αντε να ανεβάσεις μουαγέν σε τέτοιοες συνθήκες, άντε να έχεις το νου σου στο δρόμο όταν η φύση γυρω σου φωναζει και σε καλει να τη θαυμάσεις. Βράχια, βουνά, ανεβαινουμε ψηλά. Χωρια με ομορφα, πολύχρωμα, ξύλινα σπίτια. Λουσμένα στο απογευματινο φως.

Πινακίδες που προειδοποιούν για Ταράνδους. Μια αλεπού με κοιτάει στη ακρη του δρόμου.  Ασφαλτος γερη και κατα διαστήματα το τρενακι με τις τρεις μηχανές στρίβει σα δαιμονισμένο.

Μια ματιά στο χάρτη για να επιβεβαιώσουμε τη πορεία μας. GPS ? we don’t know this word, είμαστε τραντίσιοναλ τράβελερς. Οκ, GPS υπήρχε αλλά δε χρησιμοποιήθηκε ποτέ για πλοήγηση. Ο captain άνοιγε το δικό του μόνο για να τσεκάρει υψόμετρα σε κάποια πάσα, ενώ το δικό μου ενσωματωμένο στο nokia δεν είναι και τέρας ακριβείας και μέχρι να βρεί δορυφόρους προλαβαίνεις να κάνεις 2 τσιγάρα.

Εννοείται πως έχουμε επιλέξει επαρχιακό δρόμο. Ήδη από τη πρώτη μέρα και έχοντας κάνει ελάχιστα μόλις χιλιόμετρα στο νότο της Νορβηγίας, η χώρα μας δείχνει την ομορφιά της και ακόμα δεν έχουμε δει τίποτα.

Μετά από μια στάση για φωτογραφίες, φεύγω μπροστά και κάνω νόημα σε Γιώργο και Ηλία ότι θα με προλάβουν παρακάτω. Ο δρόμος ανεβαίνει ψηλά και γρήγορα ο καιρός κλείνει, η πρώτη βροχή του ταξιδιού ξεκινά και η θερμοκρασία πέφτει απότομα στους 11. Το νερό κράτησε για κάνα 10λεπτο και μόλις σταμάτησε, το τοπίο που απλωνόταν μπροστά έδινε αίσθηση ενός τόπου πολύ αφιλόξενου.

Θέλαμε να φτάσουμε σε κάμπινγκ κοντά στο Preikestolen. Προλάβαμε την ρεσεψιόν λίγα λεπτά πριν κλείσει κατά τις 22:00.

Πρώτο καμπανάκι! Πρέπει να προσαρμοστούμε με την απουσία της νύχτας. Αν τα κάμπινγκ κλείνουν τέτοιες ώρες, θα πρέπει να το έχουμε στο νου μας και να μην αφηνόμαστε στην εντύπωση ότι είναι ακόμα 7 ή 8. Σκέφτομαι το αρχικό πλάνο: «Η απουσία σκοταδιού θα μας επιτρέπει να οδηγούμε μέχρι αργά και έτσι να βγάζουμε καλά χιλιόμετρα ανα ημέρα». Αν χάνουμε τα κάμπινγκ θα έχουμε την επιλογή της ελεύθερης κατασκήνωσης. Μόνο που σε αυτή τη περίπτωση, έχουμε υπολογίσει χωρίς τον ξενοδόχο.

Το 1ο από τα πολλά φέρυ-παντόφλες που πήραμε στη Νορβηγία. Αντίτιμο 45 – 50 κορώνες (μοτό και αναβάτης) και χρόνος γύρω στο πεντάλεπτο

Ο ξενοδόχος ήταν ο καιρός. Η βροχή. Ξέρεις ότι αφού πας Νορβηγία θα έχει βροχή και το βάζεις στο προγραμματισμό σου. Αλλά λες ότι θα βρέχει κάποιες μέρες, όχι κάθε μέρα, όχι αυτή τη κατάσταση που συναντήσαμε. Είναι εντελώς διαφορετικό να πείς ότι φεύγεις από το σπίτι σου για ένα ΣΚ και σε πιάνει βροχή. Ξέρεις ότι Κυριακή βράδυ θα είσαι πίσω στη βάση σου και κλάϊν μάϊν. Ή βλέπεις πρόβλεψη καιρού και αν δεν έχεις διάθεση, λές οκ, αναβάλω την εκδρομή για το άλλο ΣΚ.

Τώρα όμως δεν είναι έτσι. Τώρα πρέπει να υπομείνεις βροχή ξανά και ξανά και ξανά και για όσο πάει και ξέρεις ότι βάση για επιστροφή δεν υπάρχει. Επιπλέον, δεν το παίρνεις εύκολα απόφαση να ψάξεις «καλό» σημείο για να στήσεις χύμα σκηνές όταν βρέχει καρέκλες ή όταν θες να στεγνώσεις. Άντε θα το κάνεις μια μέρα. Θα το κάνεις και 2η στο καπάκι? 3ή ? χμμ …

Τις επόμενες μέρες αυτή ήταν μια ακόμα παράμετρος που έπαιξε το ρόλο της στο «κυνήγι» αφού στο πλάνο (και στο budget) δεν υπήρχε η επιλογή για ξενοδοχεία λόγω κόστους. Όταν το κάμπινγκ στη Νορβηγία στοιχίζει περίπου 20€/ άτομο για σκηνή και περίπου 30-35€/ άτομο για καλύβα, δεν γίνεται συζήτηση για δωμάτια.

Στήσαμε τις σκηνές μας στο κάμπινγκ Preikestolen και χωρίς να σκοτεινιάζει πάλεψα να κοιμηθώ. Η μπαλακλάβα έπαιξε το ρόλο μάσκας γύρω από τα μάτια.

28 Ιουλίου, Preikestolen – Roldal, χλμ ημέρας : ~ 180

Το «βράδυ» έβρεξε καλά. Μας έπιασε απροετοίμαστους, τουλάχιστον εμένα. Είχα αφήσει έξω μια τσάντα. Μέσα, ένα μπλουζάκι, τα ισοθερμικά, ένα buff. Το μπλουζάκι κώλος, το πέταξα. Τα ισοθερμικά πρόλαβαν και στέγνωσαν το πρωί όση ώρα μάζευα τη σκηνή. Τα παπούτσια…γαμώτο…Η μέρα περιελάμβανε πεζοπορία και τα παπούτσια είχαν γίνει μούσκεμα. Γιατί τα ξέχασα και αυτά έξω χωρις να τα σκεπάσω με μια σακούλα?

Εν τω μεταξύ, η όψη του βουνού ήταν απογοητευτική. Η πεζοπορία θα μας οδηγούσε σε ένα από τα πιο εντυπωσιακά σημεία της Νορβηγίας με απίστευτη θέα, αλλά με τόσο χαμηλή νέφωση λίγες δεκάδες μέτρα πάνω από τα κεφάλια μας, τι θα καταφέρναμε να βλέπαμε? Μήπως να το καίγαμε? Τζάμπα περπάτημα για 3 ώρες (στο ανέβα, άλλες τόσες στο κατέβα) και μια μέρα χαμένη? Διατηρήσαμε την αισιοδοξία μας χάρη σε 1-2 ανοίγματα που έκανε ο ουρανός λίγο μακρύτερα. Θα ανοίξει και άλλο. Θα το δούμε το θέαμα, πάμε …

To ανέβασμα για το βράχο του preikestolen σε κάποια σημεία είναι δύσκολο, τουλάχιστον για όποιον δεν έχει φυσική κατάσταση. Το μονοπάτι γίνεται στενό και απότομο, άλλες φορές αρκετά γλυστερό με τη πέτρα κάτω βρεγμένη από τη νυχτερινή βροχή.

Το καλό είναι ότι η πληροφορία περί 3 ωρών αποδείχθηκε λάθος μιας και διατηρώντας ρυθμό φτάσαμε πάνω μετά από 1 ώρα και 45 λεπτά περίπου, έχοντας κάνει και 1-2 στάσεις για φωτό και νερό.

Ανεβαίνοντας στο preikestolen
Σιγά σιγά πλησιάζουμε προς τη κορυφή. Αυτό που δεν αποδίδεται στη φωτό είναι η μεγάλη ανηφορική κλίση του βράχου

Λίγα μέτρα είναι ακόμα και ο καιρός μας έκανε το χατίρι. Δεν βρέχει, το σύννεφο καθάρισε, θα το δούμε το μεγαλείο. Γιατί να κάνουμε αυτή τη πεζοπορία?  Γιατί όταν φτάσεις στη κορυφή, αντικρίζεις τη φύση σε μεγάλα κέφια και τη μαγεία των φιόρδ. Μπροστά μας το εκπληκτικό Lysefjord. Αυτή είναι η Νορβηγία που ήθελα να δω.

Preikestolen rock, Lysefjord

Γαλήνη, δέος, άραξε … Η υδάτινη επιφάνεια μπροστά μας δεν είναι λίμνη. Είναι η θάλασσα. Αυτά είναι τα φιορδ. Τεράστιες εισχωρήσεις της θάλασσας προς την ενδοχώρα, μέσα από εσοχές της γής που δημιουργήθηκαν όταν ορεινοί όγκοι κατέρρευσαν υπο το βάρος των παγετώνων.

Ο βράχος preikestolen «πέφτει» κατακόρυφα από ύψος 600 μέτρων!

Η διάθεση ήταν εξαιρετικά ανεβασμένη παρ’ όλη τη κούραση από τις 3,5 ώρες περπατήματος, γιατί εκτός από το θέαμα υπερπαραγωγή είχαμε ξεμπερδέψει από εκεί πολύ νωρίτερα από τις 6 ώρες που έλεγαν τα φυλλάδια για τον επισκέπτη. Με βάση το 6ωρο δεν σκοπεύαμε να βγάζαμε χιλιόμετρα στο υπόλοιπο της ημέρας. Όμως τώρα, είναι 5 το απόγευμα, έχουμε επιστρέψει στο σαλέ, έχουμε τσιμπήσει κάτι, και είναι ευκαιρία να ρολλάρουμε και να καλύψουμε λίγα χλμ. Να καλύψουμε κάτι από την πρώτη χαμένη μέρα.

Και φύγαμε. Και για ώρα περνούσαμε από περιοχές όπου συχνά υπήρχαν κάμπινγκ. Υπήρχε ζωή κοντά. Παρασυρθήκαμε λοιπόν και συνεχίσαμε … Με τόσα μέρη διαθέσιμα, όποια στιγμή το θελήσουμε το σφυρίζουμε το ματς, ε? Και φτάσαμε στο επόμενο φέρυ-παντόφλα. «Με το που περάσουμε απέναντι, στο 1ο κάμπινγκ που θα βρούμε, στήνουμε». Οκ.

Αυτό είναι το τελευταίο φέρυ που πήραμε εκείνη τη μέρα, πριν την απόγνωση

Το φέρυ λοιπόν, μας ξέρασε σε μια περιοχή που σταδιακά όσο οδηγούσαμε απομακρυνόμασταν από πολιτισμό. Άρχισε και το σπρέυ από τον ουρανό. Όχι βροχή, αλλά ένα συνεχές σπρέυ νερού. Δεν χρειαζόταν αδιάβροχα, αλλά η αίσθηση ήταν πως είσαι μέσα σε βροχή. Η θερμοκρασία έπεσε, κυμαινόταν από 11 ως 13, ο δρόμος κυλούσε και τα κάμπινγκ άφαντα. Τι κάνουμε? Γυρνάμε πίσω? Όχι, συνεχίζουμε μπροστά, μα του πούστη… εδώ και τόση ώρα δεν έχουμε δει ένα κάμπινγκ, δεν μπορεί, μετά από λίγες στροφές θα δούμε ταμπέλα… και λίγες ακόμα στροφές … και ακόμα τόσες … και ακόμα τίποτα …

Κάτι το κρύο, κάτι το σπρέυ και η καταχνιά, βγήκε και η κούραση από τη περπάτημα της μέρας, αρχίζουν και εγκαταλείπουν οι δυνάμεις και ψυχολογία παίρνει τη κάτω βόλτα. Ταμπέλα για κάμπινγκ δεξιά. Ανάσταση. Πλησιάζουμε σε ένα χωριό, πουθενά κάμπινγκ. Συνεχίζει ο δρόμος και μπροστά μας ένα βουνό. Που πάμε ρε μλκ? Πινακίδα που γράφει «πάσο ανοιχτό». Πιο πάσο ρε μλκ? Εμείς κάμπινγκ θέλουμε, όχι να ανέβουμε σε πάσο. Ανεβαίνουμε. Φουρκέτες, κλίση 7-8%, ομίχλη, σπρέυ, ψιλόβροχο, κρυώνω. Ο δρόμος οδηγούσε σε χιονοδρομικό κέντρο, εκεί και το κάμπινγκ το οποίο … γαμώ τη τρέλα μου, είναι κλειστό, λειτουργεί χειμώνα μόνο. Παρατημένα τροχόσπιτα, εικόνα εγκατάλειψης, η ώρα είναι περασμένες 9 και πρέπει να γυρίσουμε πίσω… Διάολε … Ξαναβγαίνουμε στο προηγούμενο δρόμο και συνεχίζουμε. Πόση ώρα χάσαμε? Είναι σχεδόν δέκα. 10? Και να βρούμε κάμπινγκ θα μας κλείσουν απέξω.

Και δωσ’του γκάζι. Αρχίζω να απελπίζομαι και ταυτόχρονα κάνω σκέψεις ότι απόψε θα την βγάλουμε πάνω στα μηχανάκια. Σε όλη τη διαδρομή της τελευταίας μιας ώρας δεν υπήρχε σημείο να στήσουμε ελεύθερα. Από τη μια πλευρά του δρόμου η απόκρημνη πλαγιά βουνού και από την άλλη ποτάμι χωρίς όχθη όμως. Ο δρόμος έχει ένα στηθαίο και από κάτω το ποτάμι με βράχια.

Έχουμε σταματήσει για συμβούλιο… τι συμβούλιο, κάνω ένα τσιγάρο και φεύγω μπροστά. Για το επόμενο 10λεπτο οδηγούσα λυσσασμένος και συνειδητοποιώ ότι με τη κούραση που έχω και με το κρύο που τρώω αυτό που κάνω είναι μεγάλη μαλακία. Κόβω για να με προλάβουν οι άλλοι 2 και εκείνη τη στιγμή φτάνω σε διασταύρωση. Ταμπέλα «Roldal». Στη διασταύρωση πάνω, μια άλλη ταμπέλα «B&B» με βελάκι δεξιά.

«Όταν το κάμπινγκ στη Νορβηγία στοιχίζει περίπου 20€/ άτομο για σκηνή και περίπου 30-35€/ άτομο για καλύβα, δεν γίνεται συζήτηση για δωμάτια … »

B&B … θα μας πιάσουν το κώλο… Δε γαμιέτ, πάω να ρωτήσω, τέτοια ώρα τέτοια λόγια, σύνελθε.

– Hello, do you have a room for 3?

– Let me see

– Δες γαμώτο

– We don’t have a room …

– … (όχι γαμώ τη τρέλα μου)

– … but we have an apartment …

– (ε? είπαμε να μας πιάσουν το κώλο, αυτή εδώ θέλει να δώσουμε κώλο) … ehmmm,

– …it is 700

– … τι εφτακόσια? Per person?

– no, no, for the apartment..

– (γρήγοροι υπολογισμοί, ναι εχμ, 230 κάτι κορώνες το άτομο, 30 κάτι ευρώ… φέρ’το) “ok, we will take it”

– …but …

– δεν έχει μπάτ τώρα, τι μπατ? Τι?

– … you must have your own towels and sheets, the apartment doesn’t have

– σιχτήρ με τρόμαξες, “ok we have everything”

– … and you must clean the apartment in the morning before you leave, that’s why it is cheap

– no problem, θα στο γλύψουμε. Garage?

– Oh, yes

(για το 3ο μέρος του ταξιδιού, κλικ εδώ)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s