Κυνηγώντας τον Ήλιο (Νορβηγικά φιόρδ, Βόρειο Ακρωτήρι) – μέρος 4

Ένα οδοιπορικό 24 ημερών στη Σκανδιναβική χερσόνησο. 10.500 χιλιόμετρα στο δρόμο μέχρι το βορειότερο σημείο της Ευρώπης, 23 Ιουλίου με 15 Αυγούστου 2010.

Μέρος 4ο: Geiranger, Trollstigen, Atlantic Road

Για το χάρτη του ταξιδιού, κλικ στο 1ο μέρος

Για το 3o μέρος, κλικ εδω

31 Ιουλίου, Byrkjelo – Trondheim, Χλμ ημέρας : ~ 560

Το βράδυ στην πανσιόν κοιτάζαμε το χάρτη. Είπαμε να καλύψουμε έδαφος και αυτή τη φορά θα ξυπνήσουμε στις 6 το πρωί χωρίς πολλά πολλά. Και θα το επαναλάβουμε για όσες μέρες χρειαστεί. Είναι ο μόνος τρόπος για να παραμείνουμε στο αρχικό πλάνο. Το έγραψα στην αρχή, μου είχε γίνει εμμονή. Απο εδω πάνω δε φεύγω αν δεν δω αυτά που θέλω …

Byrkjelo, ξημερώματα… ήθελα μόνο να ξυπνήσω και να μην δω βροχή έξω…

6 το πρωί στο πόδι, οι μπότες δεν είχαν στεγνώσει… Ο Γιώργος αποφασίζει να γυρίσει πίσω Ελλάδα. Το χρονικό περιθώριο των ημερών που θα χρειαζόταν για να μπεί σωστή ντίζα (είτε παραγγελία, είτε υποχώρηση στο νότο και μετά ξανά τράβα πάνω) σήμαινε ότι το ταξίδι θα άλλαζε εντελώς. Ξεχνάς στροφιλίκι και ορεινές διαδρομές, ξεχνάς ότι ήθελες να δείς, τραβάς μια ευθεία ελαχιστοποιώντας τις στάσεις και τις αλλαγές ταχυτήτων και πας καρφί για Νορντκαπ.

Και πάλι όμως το ρισκάρεις? Μια δανεική ντίζα από TZR άντεξε 2 βδομάδες στο τρανσαλπ, μια ντίζα ποδηλάτου θα τον άφηνε ξανά πολύ σύντομα και στο Νόρντκαπ η οδική μαααλλον θα αργήσει πολύ να έρθει.

Ηλίας:

Υπνος βαθύς, αλλα και σύντομος. Ειχαμε συζητήσει το προηγούμενο βραδυ διαφορα σενάρια, το αν θα συνεχίζαμε, το αν θα συνεχιζε ο Παπ, τι θα έκανε, που μπορεί να ερχόταν η ντίζα απο Αθήνα, σημεία στάσης, πιθανοι συνδυασμοι.  Το φαγητό και η κουραση μας ηρέμησαν. Ειπαμε να δούμε τα πράγματα το πρωί ψυχραιμότερα. Αυτό που ήταν σίγουρο ήταν το εγερτήριο. 6 το πρωί, ωστε εαν συνεχίσουμε, να καλυψουμε το χαμένο εδαφος.

Ντίζα στη Νορβηγία δύσκολα θα βρίσκαμε, ειδικά όσο πηγαιναμε βόρεια. Εαν του έστελναν απο Αθήνα, θα ήταν στο Τροντχάιμ (η κοντινότερη πόλη), Τρίτη ή Τεταρτη. Εμείς θα είμασταν ήδη 2 με 3 μέρες μπροστά. Νομιζω οτι ο Παπ ειχε αποφασίσει αποβραδίς να γυρίσει πισω. Δύσκολη απόφαση. Το να φτάσεις ως εκει και να πρέπει να γυρίσεις δεν ειναι κατι που εύκολα το βαζεις κατω. Απο την άλλη, ως την πηγη για το νερό είχε ακόμα 2500 χλμ το λιγότερο. Όσο το Ανκόνα – Δανία.

(πολύ) πρωινο ξύπνημα και το πρωτο πράγμα που έκανα ήταν να κοιτάξω απ’ το παράθυρο. Συννεφα, παντού, όσο έβλεπε το μάτι μου. Προς τα εκει απ’ οπου ήρθαμε και προς εκει που θα πηγαιναμε. Βροχή; Κατι έριχνε.  Ξυπνανε και οι υπόλοιποι, ο Γιάννης με ρωτάει για τον καιρό, του λέω. Μαυρίλα. «Τι κάνουμε;» «Συνεχίζουμε, τί άλλο».  Καφές στα γρήγορα με ψωμι και τυρι κρεμα. Πακετάρουμε, τα ρουχα ειναι ακόμα βρεγμένα, οι μπότες του Γιαννη αποικία με νούφαρα, τα γάντια μου βιοτοπος ραμσάρ και τα μπουφάν ακομα ζυγίζουν ενα τονο.

Κατεβαινουμε κατω, δε μιλάμε πολύ, ο καθένας σκέφτεται τα δικα του, το τί να πει, πως να φερθει, ενδεχομένως τί να μην πει.  Ο Γιώργος σπάει τη σιωπή «Παιδιά εγώ φεύγω, γυρνάω Ελλαδα».  «Θα τα καταφέρεις ρε;» «Να προσέχεις μαλάκα!».  Νιώθω πολύ άσχημα, του ‘χα μιλήσει πολύ αποτομα χθες. Θελω να του πω δυο κουβέντες, δε μου βγαινουν. Δινουμε χέρια, αγκαλιαζόμαστε, «να προσέχετε μαλάκες, καλό δρομο και καλό νορντκαπ!»

Άρχοντας. Δεν είναι εύκολο να ξέρεις πότε να υποχωρήσεις και να το πράττεις. Ανεβαίνουμε, στροφη, γκάζι, κορνα, χαιρετισμος, στριβουμε δεξιά προς το βουνο. Η μέρα ξεκινάει, έχουμε πολλά χιλιόμετρα, έχουμε τρεις στόχους να βγάλουμε, να φτάσουμε σχετικά νωρίς στο Τροντχάιμ… κι έχουμε αφήσει κι εναν πισω μας.

Συνεχίζουμε πλέον οι δυο μας, εγώ και ο Ηλίας, και χωρίς να χαλαρώνουμε πάμε για να βγάλουμε 3 στόχους για τη μέρα. 3 μέρη από το αρχικό σχέδιο που θα θέλαμε να δούμε. Ο καιρός ηρέμησε κατά κάποιο τρόπο. Η θερμοκρασία παρέμενε χαμηλά στους 12-14, αλλά η βροχή είχε αντικατασταθεί από ένα ψιλόβροχο που κατά διαστήματα σταματούσε.

Πορεία στους δρόμους 60 – 15 – 63 που οδηγούν σε αυτό που οι Νορβηγοί ονομάζουν το βασιλιά των φιόρδ. Ο 63 στο νότιο κομμάτι του, εκεί που διασταυρώνεται με τον 15, θυμίζει πολύ την aurlandvegen απο τη προηγούμενη μέρα. Στη λίμνη Djupvatnet χρονομεταφερθήκαμε απο Αύγουστο μήνα σε Δεκέμβρη.

Καλοκαιρινές διακοπές στη Djupvatnet

Όποιον Νορβηγό και αν ρωτήσεις λοιπόν, για το που να πας και τι να δεις στη χώρα του, θα σου απαντήσει απλά : «the Geirangerfjord».  Το μόνο μείον είναι ότι η πραγματική ομορφιά του συγκεκριμένου φιόρδ φαίνεται απο «μέσα», με καράβι και όχι απο πάνω, απο το δρόμο. O διαθέσιμος χρόνος δεν μας επέτρεπε κάτι τέτοιο.

the Geirangerfjord

Παραμένουμε στον 63 γιατί παρακάτω έχει πάσο … και στα πάσα έχουμε λατρεία. Tο ορεινό πέρασμα είναι το «trollstigen». Σε ελεύθερη μετάφραση «το μονοπάτι των τρολ».

trollstigen landmark

Από ψηλά όμως δεν μπορέσαμε να δούμε την εντυπωσιακή θέα του δρόμου που ξετυλίγεται προς τα κάτω αφού τα σύννεφα είχαν καλύψει πλήρως το πάσο. Αν είχε ανοιχτό καιρό, θα αντικρίζαμε κοιτώντας προς τα κάτω αυτό (φωτό δανεική απο το νετ) :

Πήραμε την κατηφόρα και μερικές φουρκέτες αργότερα το σύννεφο είναι από πάνω μας αλλά δυστυχώς έχουμε κατέβει αρκετά και στο στενό αυτό δρόμο τα σημεία όπου μπορείς να σταματήσεις για φωτό είναι ελάχιστα.

Ακολουθούν και τα τροχόσπιτα που δε θες να τους δώσεις ευκαιρία να βρεθούν μπροστά όσο φωτογραφίζεις, γιατί για να τα ξαναπεράσεις μετά θέλει υπομονή, υπομονή, υπομονή και πολύ μπινελίκι. Μιλάμε για τρελό γαμοσταυρίδι … ban the fuckin’ caravans, ψήφο στον Clarkson του top gear.

Περνώντας κάτω απο το σύννεφο στο trollstigen
trollstigen, looking up

Το επόμενο σημείο που είχε τραβήξει τη προσοχή μου κατά το planning stage, ήταν o «atlantic ocean road».  Ίσως κάποιοι θυμούντε αυτή τη διαφήμιση της Άλφα Ρομέο: http://www.youtube.com/watch?v=PceBajCinJ4  . To 3o κομμάτι, φαίνεται ενδιαφέρον, φαίνεται να έχει κάτι εντυπωσιακό, ε? Τραβήξαμε δυτικά και για πρώτη φορά πιάσαμε ατλαντικό, ακτές Νορβηγίας. Είχα και μια αμυδρή ελπίδα ότι εδω ο καιρός θα ήταν λίγο καλύτερος αφού θα αφήναμε πίσω μας τα βουνά, αλλά ο ωκεανός δεν είναι μεσόγειος αδερφέ. Οκ λοιπόν, ότι δείχνει ωραίο στη TV μπορεί να είναι αποτέλεσμα καλής σκηνοθεσίας και μόνο. Μια μούφα εντελώς ήταν ο atlantic ocean road. Χρόνος χαμένος και καμία σχέση με αυτό που βλέπουμε στη διαφήμιση. Είναι λέει 8 γέφυρες. Θυμάμαι μόνο τις 3. Οι υπόλοιπες 5 ήταν … γεφυράκια, σαν και αυτά που περνάνε τις ρεματιές στο χωριό. Μόνο η μεσαία παρουσιάζει αυτή τη κλίση που βλέπουμε στο σποτ, η οποία ωστόσο δεν είναι και κάτι φοβερό τελικά … και για πολύ λίγο… 100 μέτρα? 2-3 δευτερόλεπτα δόξας? αυτό ήταν…

«atlantic road»

Πλέον έχουμε αποφασίσει να φτάσουμε μέχρι το Trondheim. Έμεναν περίπου 180 χλμ εύκολου – φαινομενικά στο χάρτη – δρόμου και μετά από επικοινωνία με φίλη εκεί, ξέρουμε ότι έχουμε σπίτι να μείνουμε οπότε δεν υπάρχει άγχος για να βρούμε κάμπινγκ ακόμα και αν χαλάσει ο καιρός.

Το ξύπνημα πολύ νωρίς απέδωσε και η απόσταση που καλύψαμε σήμερα ήταν ικανοποιητική και παραπάνω από το προβλεπόμενο. Είδαμε όσα γουστάραμε και καλύψαμε περίπου μισή χαμένη μέρα.

(για το 5ο μέρος, κλικ εδώ).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s