DSC_3013_800px

Κυνηγώντας τον Ήλιο (Νορβηγικά φιόρδ, Βόρειο Ακρωτήρι) – μέρος 6

Ένα οδοιπορικό 24 ημερών στη Σκανδιναβική χερσόνησο. 10.500 χιλιόμετρα στο δρόμο μέχρι το βορειότερο σημείο της Ευρώπης, 23 Ιουλίου με 15 Αυγούστου 2010.

Μέρος 6ο: Nordkapp!

Για το χάρτη του ταξιδιού, κλικ στο 1ο μέρος

Για το 5o μέρος, κλικ εδω

4 Αυγούστου, Laphaugen – Nordkapp, χλμ ημέρας : ~ 650

Ξυπνήσαμε ήρεμοι το πρωί και αντικρύζοντας τον Ήλιο η διάθεση τονώθηκε αρκετά Δεν υπήρχε ίχνος από χαμηλή νέφωση, οι συνθήκες ήταν ιδανικές. Λίγο μετά έχουμε τη πρώτη συνάντηση στο ταξίδι με κατασκήνωση ρέπλικα χωριού της φυλής sami (στη πορεία θα βλεπαμε και άλλες). Κακόγουστο στήσιμο κατά τη γνώμη μου, θύμιζε έντονα μια όπως-όπως αρπακόλα φάση τουριστικής εκμετάλλευσης.

sami people
καθαρός ορίζοντας προς κάθε κατεύθυνση για πρώτη φορά μετά απο 9 μέρες

Αρχίζουμε και κινούμαστε παράλληλα με τα langfjord και altafjord και το τοπίο είναι μοναδικό για άλλη μια φορά.

altafjord
altafjord

Έχουμε σταματήσει για φαγητό στο altafjord, λίγα χλμ πριν την Άλτα. Ο Ηλίας προτείνει να φτάσουμε μέχρι την πόλη και κάπου εκεί να την πέσουμε για σήμερα. Και στο αρχικό πλάνο κάπως έτσι ήταν εξάλλου. Βγαίνει όμως αυτό το μεγαλοπρεπές ουράνιο τόξο και κάτι μου λέει ότι αυτό είναι σημάδι, ότι εδώ, σήμερα, πρέπει να το πάμε μέχρι τέρμα.

«Κοίτα τον Ήλιο» του λέω… «λές να έχουμε άλλη ευκαιρία? Ας πάμε μέχρι τέλος σήμερα. Έτσι και αλλιώς δεν σκοτεινιάζει πλέον εδώ πάνω. Τι ώρα δύει εκεί?». «Κατά τις 23:00». «Τι ώρα είναι τώρα?»,«Απόγευμα». «Πόσα χλμ είναι ακόμα? Περίπου τόσα, σωστά?» «Πάμε…»

ίσως το μεγαλύτερο που έχω δει ποτέ, η φωτογραφία το αδικεί… όσο πίσω και να πήγαινα δε γινόταν να χωρέσει στο κάδρο
πρώτη επαφή με τάρανδο… στεκόταν έτσι ακίνητος για κάνα μισάωρο

Αυτή η απόφαση, να φύγουμε εκείνη τη στιγμή, όχι 10 λεπτά αργότερα, να φτάσουμε εκείνο το βράδυ στο Βράχο και όχι την επόμενη μέρα, έδεσε με όλο το κυνηγητό των ημερών με τρόπο μοναδικό όπως θα αποδεικνυόταν στη συνέχεια. Τα επόμενα ~300 χλμ ήταν ατελείωτα και συναρπαστικά. Πλέον, κάθε λεπτό είχε σημασία, κάθε άνοιγμα του γκαζιού. Τρέχαμε και κυνηγούσαμε τον Ήλιο πριν να χαθεί. Κυριολεκτικά. Διαρκώς έπεφτε πίσω από βόρειες κορυφογραμμές στα αριστερά μας, ή χανόταν προσωρινά πίσω απο σύννεφα, για να τον ξαναπιάσουμε μετά από μερικές στροφές. Και κάθε τόσο κοίταγα το ρολόι. Προλαβαίνουμε… Κοίταγα τον ουρανό, μπλε μπλε μπλε … Καριόλη βράχε ερχόμαστε, σε έχουμε ξορκίσει 9 μέρες τώρα.

φτάνoντας στην Nordkapp Kommune

Ηλίας:

«Πέντε λεπτά, αποφασιστικά.»  Κεφάλαιο απο τη Ναυμαχία της Μίντγουέι, αληθινα εκει σε 5′ κριθηκαν όλα. Καπως έτσι εγινε και με μας εκεινη τη μερα. Εαν υπάρχει βραβείο «Wisest decision award», για το 2010 προτεινω τον Γιαννη.  Αποφαση – σταθμος. Ξημέρωσε η μέρα που θα πιάναμε το βορά. Το τέρμα, εκει που τελειώνει η Ευρώπη (και μη πεταχτει κανενας γεωγραφολαγνος να μου πει για Spitsbergen και Novaja Zemlya – για χερσαια Ευρώπη μιλάμε.

Πρόχειροι υπολογισμοι, ο Γιάννης ρίχνει την ιδέα «παμε να το προλάβουμε τωρα που έχει ήλιο, να δουμε ηλιο μεσονυκτίου». Ίσως η στιγμή κατα την οποία γεννηθηκε ο τίτλος του ταξιδιωτικου, το «Κυνηγι του Ηλιου» απέκτησε κι άλλο νόημα πλην του να αποφεύγουμε τη συννεφια και τη βροχη. Μαζεύουμε σα κυνηγημένοι, χώνουμε πραγματα, μπουφαν, κρανος. Δεν ειναι μακρια, αλλα ουτε και διπλα, ο χαρτης ξεγελαει, τωρα ξέρουμε. Εχει στροφες, θελουμε και βενζινη.

Δρομο λέμε…

Ακόμα και όταν ο δρόμος μας έβγαλε πάνω σε ένα οροπέδιο, βρισκόμενοι πλέον σε ζώνη τούντρας, μια πραγματικά χαοτική εικόνα, οπότε και εντελώς ξαφνικά ο ουρανός μαύρισε και άνοιξε τις κάνουλες και οι σταγόνες ήταν σαν στραγάλια, δεν κατάλαβα τίποτα. Έβρεχε δυνατά και μπροστά μου βλέπω τον Ηλία να κουνάει τα χέρια του προς τον ουρανό σαν να έλεγε «ρίξε ρε πούστη, ρίξε ότι έχεις» και ταυτόχρονα φώναζα το ίδιο ενώ έβλεπα στο βάθος, εκεί που μετά από 1,5 εκατοντάδα χιλιόμετρα ήταν ο βράχος, ένα μπλέ ουρανό. «Ρίξε! Δε σταματάμε!». Και όπως ξαφνικά άρχισε, έτσι για να μας αγχώσει, το ίδιο απότομα σταμάτησε μετά από 2-3 λεπτά.

tundra

Είχα διαβάσει αρκετά ταξιδιωτικά για το Nordkapp. Δεν θυμάμαι να είχα δει φωτογραφίες του Βράχου με ήλιο. Είτε η απόλυτη συννεφιά είτε ολοκληρωτική ομίχλη να πνίγει το ακρώτηρι. Ναι, φωτός με ήλιο εκεί πάνω παίζουν στο ιντερνετ, αλλά ποιός ξέρει μετά από πόσες προσπάθειες, μετά από πόσο καρτέρι βγήκαν. Αυτη τη πολυτέλεια, να περιμένουμε 1 μέρα ή και παραπάνω για να δούμε τον Ήλιο του μεσονυχτίου σε περίπτωση κακού καιρού δεν ήταν κάτι που είχαμε στη διάθεση μας.

Στο δρόμο, σε όλη Νορβηγία συναντούσαμε ντόπιους που μας έλεγαν να μην έχουμε ελπίδες να δουμε το Βράχο. Λίγες μέρες πριν, είπε ένας στον pap ότι έχει παει 7 φορές για αυτό το σκοπό και μόνο 1 το πέτυχε. Αυτά σκεφτόμουν όση ώρα τρέχαμε, όση ώρα είχαμε επιδοθεί σε ένα κυνήγι του Ήλιου. Μια φορά στη ζωή σου φτάνεις εδώ πάνω. Αν το πετύχεις ?

Και φτάσαμε … και δε το πιστεύαμε… δεν βγήκε άχνα… σιωπή… μόνο ο λυσσασμένος αέρας ακουγόταν και το σφίριγμα του. Εμείς δεν μιλάμε … κοιτάμε, ρουφάμε κάθε στιγμή.

Ηλίας:

Τελος δρόμου κύριοι, δεν έχει πιο βόρεια. Εδω κατεβαινετε. Παρκαρισμα, ξεπεζεύουμε, εχουμε καταπιει τη γλώσσα μας, η κορυφή ενας γυμνος βραχος και το μνημειο μπροστα απο το κιόσκι να μας περιμένει. Κρυο και αέρας διαολεμένος αλλα ποιος νοιάζεται. Δεν ονειρεύεσαι συντροφε, 71°1′8″N , 25°47′50″E ειναι οι συντεταγμένες και ειναι οι σωστές. Η ωρα ειναι 10 το βραδυ, 4 Αυγουστου του 2010 και εχω βρει το holy grail. Κουραση, πεινα, ταλαιπωρίες, βροχη, κρύο όλα ξεχνιουνται. Εδώ ειναι το Βόρειο Ακρωτήριο.

Δεν ξέρω αν το προκαλούμε εμείς στον εαυτό μας, με την επιθυμία που μεγαλώνει όσο περνά ο καιρός, αν είναι κάποιας μορφής αυθυποβολή επειδή ένα όνειρο γίνεται πραγματικότητα, αλλά αυτό που ένιωθα εκει πάνω δε περιγράφεται. Πόσο κλισέ και στερεότυπο θα είναι να πω ότι τελικά ναι, αυτό είναι κάτι που κάθε μοτοσικλετιστής πρέπει να το ζήσει?

η ώρα είναι περίπου 22:00 … midnight sun (almost)

Mια τελευταία ματιά πριν χαθεί πίσω απο ένα μακρινό σύννεφο … το προλάβαμε για 15 λεπτά… 15 λεπτά περισσότερη στάση στο Altafjord ή πιο αργός ρυθμός και αυτό δεν θα είχε συμβεί ……

Στην αρχή μπορεί να έλεγα ότι οκ καλό το nordkapp αλλά τα φιορδ είναι ένα must see, ότι το ταξίδι θα ήταν για όλη τη Νορβηγία, όμως ο Βράχος τα επισκίασε όλα. Ήταν και λόγω του Ήλιου του μεσονυχτίου ? Που σε εμας τους νότιους από τη Μεσόγειο φαίνεται εξωπραγματικό? Που είναι κάτι απίθανο να το πετύχεις και πρέπει να αισθάνεσαι πολύ τυχερός που το έζησες? Και όμως όχι μόνο είδαμε το ακρωτήρι χωρίς ομίχλη αλλά είχαμε και το γαμημένο άστρο να ακτινοβολεί.

σχεδόν μεσάνυχτα πλέον

Ηλίας:

Ειχα μια αμφιβολία για το αν αυτο που θα δω, αυτό που θα νιωσω σαν ταξιδιώτης, θα με ανταμείψει. Αλλωστε, τι έχει σημασία, το ταξίδι ή ο προορισμός; Τι θα θυμάμαι, τα χιλιομετρα πανω κατω στα φιορδ ή τον ήλιο που χαθηκε για λιγο στις 11:25 για να ξαναβγει στις 01:20;

Δεν υπάρχει απάντηση, άλλωστε δεν εχω ξανακάνει ταξιδι με συγκεκριμένο στοχο, σαν «τερματισμο». Αλλα ναι, ο προορισμός εδώ μετράει. Εδω είμαστε καπου που για να έρθεις απο μια χώρα σαν την Ελλαδα δεν ειναι ευκολο. Δεν ειναι αλπικο πασο που σε μια βδομαδα εχεις γυρίσει καμια δεκαρια αν θες. Δε θα το κάνεις πολλές φορές στη ζωή σου, σχεδον σίγουρα όχι πανω απο μια. Για πολλους λόγους. Χρονος, χρήμα, συνθηκες, παρέα. Πολλά πρέπει να ταιριάξουν και φέτος όλα έκατσαν. Ακόμα κι ο καιρός, τόσες μέρες μας ταλαιπωρεί και σήμερα, σήμερα που ειμαστε στο όνειρο, μας λυπήθηκε.

Περπατάμε με τις φωτομηχανές στο χέρι, περναμε χιλιάδες σκέψεις απ’ το μυαλό. Αξιζει; Μα δεν ειδες τα 40κατι ευρω που δώσαμε εισοδο; Δεν είδες το απέραντο παρκινγκ; Δεν ειδες τα πουλμαν με τις καραβιες τουριστών απο τα κρουαζιερόπλοια στο Ηonningsvag να περπατάνε σαν αγέλες; Δεν ειδες τα καμπερς; Δεν ειδες το τεράστιο κτήριο που έχει χτιστεί, το πανάκριβο εστιατόριο και καφετέρια, το σουβενιρομάγαζο; Ναι, τα είδα και τα περίμενα. Ναι, χανει απο ρομαντισμο, απο μαγεία ανεξερεύνητου, απο παρθενια, απο κατάκτηση.

Ναι, αλλα δεν ειναι και λιγο. Το έβλεπα στα ματια όσων μοτοσυλεττιστων εβλεπαν το GR στις πινακίδες μας και μας έδιναν συγχαρητήρια. Ρε συναδελφε δίτροχε Γερμανε, μια ριξια είσαι, μια βδομάδα ταξιδι ειναι για σένα και έχεις και τα λεφτα να πας. Για ρωτα και μας…  Αξίζει. Ναι. «Πρέπει» σαν μοτοσυκλετιστης κανεις, να παει. Οπως πρεπει να παει στο Στέλβιο, στο Μπονέτ, στο δρομο του Ναπολέοντα, στο Μπιρ Σολταν και σε μερικά ακομα μερη. Ήταν εικονα και ιστορία που ειχα διαβασει. Ήταν όνειρο. Εγινε πραγματικότητα. Γιαννη, τα καταφέραμε σύντροφε

βοράς
«children of the world»

Φύγαμε από το Βράχο με απίστευτα συναισθήματα. Έχω ξεχάσει κάθε ταλαιπωρία, τη βροχή, τα νεύρα, τα αρνητικά των προηγούμενων ημερών. Εδώ είναι το τέρμα φίλε μου …

Στήσαμε σκηνές 13 χλμ από το Βράχο. Γιατί έτσι. Στα @ρχιδια μας το κρύο, εδώ που είμαστε τώρα, έτσι για το γούστο, δεν παίρνουμε καλύβα και ας ξεπαγιάσουμε. Εδώ ρε θέλω να θυμάμαι πως κοιμήθηκα στη σκηνή μου ενώ πίσω μου ήταν μια ταμπέλα που έγραφε «Νορντκαπ 13».

περασμένα μεσάνυχτα, περίπου 00:20

Τελειώσαμε τη ρακή που είχα στα μπαγκάζια.  Γλυκιά ζάλη… είναι περίπου 00:30, 5 Αυγούστου 2010. Εδώ πάνω η έννοια της δύσης και της ανατολής δεν υπάρχει. Τη περίοδο που βρεθήκαμε εκεί, η διαφορά ανάμεσα στα δυο αυτά σημεία στον ορίζοντα είναι μόλις ελάχιστες μοίρες και περίπου 2 ώρες.

ανατολή ηλίου στις ~ 01:30 … αριστερά είναι ο Βράχος του Nordkapp που στεκόμασταν μόλις λίγη ώρα πριν
… και είχε ήδη καλυφθεί …

5 Αυγούστου, Nordkapp – Inari (Finland), Χλμ ημέρας : ~ 380

Το προηγούμενο βράδυ, στον ενθουσιασμό μας πάνω δεν αγοράσαμε κανένα σουβενίρ από το Βράχο. Με τόσο καλό καιρό είπαμε ότι το πρωί πριν πάρουμε το δρόμο της επιστροφής θα περνούσαμε άλλη μια, να κάνουμε τα ψώνια μας και να πιούμε ένα καφέ εκεί πάνω. Το πανάκριβο εισιτήριο (235 κορώνες) έχει ισχύ για 2 μέρες. Είχε καλό καιρό? that’s right… είχε.

Εδώ πάνω δεν έχει κανένα νόημα η πρόγνωση. Ο ήλιος που μπορεί να είδες πριν από λίγα λεπτά ή ο καθαρός ουρανός, δίνουν τη θέση τους σε ομίχλη και βροχή σε μια στιγμή. Εδώ πάνω είναι η θάλασσα του Barrents και ο Βράχος εξουσιάζει τα πάντα και γουστάρει να κρύβεται. H τελευταία φωτό πιο πάνω με την ανατολή και το βράχο κρυμμένο πλέον ήταν η αρχή. Εκείνο το σύννεφο είχε επεκτατικές βλέψεις για όλο το νησί της Nordkapp Komune.

To sleeping bag μου είχε rating 2 C low zone. Από μέσα είχα ένα μεταξωτό liner που υποτίθεται ρίχνει το rating κατά 2-3 βαθμούς . Θεωρητικά είχα κάλυψη λοιπόν για -1 με 0. Φορούσα ισοθερμικά πάνω κάτω, μάλλινες κάλτσες. Πάνω από το ισοθερμικό ένα μακρυμάνικο μπλουζάκι, από πάνω ένα χειμερινό φούτερ. Από πάνω ριχτό το revit. Πάγωσα. Παλάβωσα από το κρύο, δεν κατάφερα να κοιμηθώ πολύ. 6 το πρωί βρίσκομαι με τη σκηνή να έχει πέσει πάνω στο κεφάλι μου, ο αέρας είχε τέτοια ένταση που ήμουν σίγουρος ότι από στιγμή σε στιγμή θα την ξεσκίσει και θα την στείλει στο διάολο ενώ έβρεχε λυσασμένα.

Μαζέψαμε τις σκηνές μαζί, και οι δυο μας 1 σκηνή τη φορά για να μπορούμε να τη κρατήσουμε και πάλι παραλίγο να μας πάρει και να μας σηκώσει σαν kitesurf. Αφού πακετάραμε τραπήκαμε σε φυγή μέσα σε μια καλύβα που είχε τη κουζίνα του κάμπινγκ. «Δλδ τώρα πρέπει με αυτό τον καιρό να ανέβουμε στο βράχο για ένα γαμωσουβενιρ?» Yeap και smokin’ μαζι.

Περίπου 2,5 ώρες μετά το ξύπνημα, κατά τις 8.30 το θερμόμετρο δείχνει πλέον 6C αλλά εδώ πάνω αυτοί οι 6 πρέπει να είναι σε άλλη κλίμακα. Ορατότητα στα 4-5 μέτρα εξαιτίας του σύννεφου και το νερό να σκάει στη ζελατίνα και να χειροτερεύει ακόμα περισσότερο τη κατάσταση. Μπροστά μου ο Ηλίας γίνεται αόρατος και το 800 το κάνω πλαγιοδρομία για να πάω ίσια. Θυμάμαι από χτες πως κάπου εδώ δίπλα έχει χαντάκι …πόσο δίπλα είναι όμως? Δε βλέπω χριστό… Τα 13 χλμ που μας χώριζαν από το Βράχο πρέπει να τα κάναμε σε κάτι λιγότερο από μισάωρο, ρεκόρ βραδυπορίας.

Στις 9 ήμασταν στο κιόσκι που κόβουν τα εισιτήρια και η κοπελιά από μέσα μας κοίταζε λες και είδε φαντάσματα. «Είναι εντελώς τρελοί?». Περάσαμε, παρκάραμε, μετά από 5 βήματα γυρνάω πίσω να δω το μηχανάκι και δεν έβλεπα τίποτα. Νομίζω αν πάω όλο ευθεία προς τα εδώ θα το βρώ το κτίριο. Φτάνουμε στην είσοδο, πάω στη πόρτα … γιατί δεν ανοιγει ρε? Είναι κλειστά! Ανοίγει στις 11. Πάλι καλά που είχε υπόστεγο και χωθηκαμε από κάτω, καθήσαμε και περιμέναμε να περάσει η ώρα. Κατά τις 10 και μισή έρχεται μια τύπισα από μέσα, ξεκλειδώνει «we are still closed but you can come in, don’t sit there and get cold and wet”.

που είναι ο Βράχος ?

Αν φτάναμε 1 μέρα αργότερα… 1 μέρα κυνήγι λιγότερο και δε θα βλέπαμε τίποτα. Ή αν φτάναμε στην 11η μέρα (επί Νορβηγικού εδάφους) που ήταν το αρχικό πλάνο και όχι στην 9η.  Όλες οι συγκυρίες έκατσαν έτσι ώστε να δούμε το Βράχο στα καλύτερα του, το προηγούμενο βράδυ. Κάθε χαμένο χλμ αλλά και κάθε κερδισμένο στη συνέχεια.

Φύγαμε κατά τις 12, φορώντας τα πάντα και την εσωτερική αδιάβροχη επένδυση στο ρέβιτ και εξωτερικά αδιάβροχα, σακούλες στις μπότες, θερμαινόμενα γκρίπ στο φουλ. Θερμαινόμενα γκριπ, χα! Φλασμπακ: Ιούνιος 2009, στο εξουσιοδοτημένο ντήλερ της BMW, συμπληρώνω το χαρτί της παραγγελίας του 800. «Δεν θέλω θερμαινόμενα, ποτέ δεν είχα στις μηχανές μου, (από μέσα μου σκέφτομαι ότι είναι νταβατζιλίκι τα αδικαιολόγητα πολλά ευρώ για ένα εξάρτημα για φλώρους ). «Ξέρεις Γιάννη, δεν εισάγεται χωρίς αυτά. Αν το θες χωρίς, θα πρέπει να γίνει ειδική παραγγελία και θα το παραλάβεις μετά από 4-5 μήνες». «Γαμιέστε, νταβατζήδες, θέλω να φύγω ταξίδι σε λίγες μέρες. Δωσ’το με θερμαινόμενα, αν και σιγά μη τα χρησιμοποιήσω ποτέ …»

Ένα έχω να πω τώρα : Θερμαινόμενα γκριπ rulezz όχι μόνο για αυτό το κρύο αλλά και γιατί βοηθούν στο να έχεις το εσωτερικό της παλάμης σου στεγνό παρόλο το νερό που ποτίζει τα γάντια.  Διασχίσαμε όλο το nordkapp commune, βγήκαμε από τη νορβηγία, μέχρι και λίγο πριν το Inari της Φιλανδίας, έβρεχε. Τουλάχιστον, ο καιρός του χαμού κράτησε μόνο πάνω στο νησί. Την επόμενη φορά τα σουβενίρ στην ώρα τους.

(to be continued – 7ο μέρος κλικ εδώ )

2 σχόλια στο Κυνηγώντας τον Ήλιο (Νορβηγικά φιόρδ, Βόρειο Ακρωτήρι) – μέρος 6

  1. Θα μπορουσα να γραψω παρα πολλα, αλλα ειμαι συγκλονισμενη… δεν εχω λογια παιδια.. το μπραβο ειναι λιγο… απιστευτη εμπειρια ζωης…και το αποκορυφωμα με τον πιο συγκλονιστικο τροπο….σας ευχαριστω που το μοιραστηκατε…….

    Μου αρέσει!

  2. Μπραβο παιδιά,σας παραδέχομαι!Εγω με την παρέα μου είμασταν πέρισυ τον Ιούλιο εκεί…μοτο βόλτα.Πραγματικά το καλύτερο ταξίδι που εχω κάνει και θα το θυμαμαι σε όλη μου τη ζωή!!!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s