Κυνηγώντας τον Ήλιο (Νορβηγικά φιόρδ, Βόρειο Ακρωτήρι) – μέρος 7

Ένα οδοιπορικό 24 ημερών στη Σκανδιναβική χερσόνησο. 10.500 χιλιόμετρα στο δρόμο μέχρι το βορειότερο σημείο της Ευρώπης, 23 Ιουλίου με 15 Αυγούστου 2010.

Μέρος 7: Φιλανδία, Σουηδία

Για το χάρτη του ταξιδιού, κλικ στο 1ο μέρος

Για το 6o μέρος, κλικ εδώ

6 Αυγούστου, Inari – Pajala (Sweden), Χλμ ημέρας : ~ 360

Ξυπνάμε με μια ηλιόλουστη μέρα, η οποία ήταν η 1η στη Σκανδιναβία χωρίς ίχνος νερού. Ούτε σπρέυ, ούτε υγρασία, ούτε μια σταγόνα… τέλεια.

Οι δρόμοι στη Φιλανδία είναι ατελείωτες ευθείες, κάτι που το είχαμε δει και από τη προηγούμενη μέρα οδηγώντας προς Inari.  Παίρνουμε κατεύθυνση προς τα σύνορα με τη Σουηδία. Κάποια στιγμή η άσφαλτος τελείωσε και έδωσε τη θέση της σε ένα βατότατο χωματόδρομο μέσα στο δάσος. 90 χιλιόμετρα ευθείας (!!!) χωματόδρομου. (ναι καλά διαβάσατε, ενενήντα χλμ ευθείας)

Περνώντας τα σύνορα, οι δρόμοι της Σουηδίας ήταν μια απογοήτευση. Παντού σαμαράκια, λακούβες και σπασίματα στην άσφαλτο. Κοπάνημα παντού. Ο χωματόδρομος στη Φιλανδία ήταν καλύτερος. Δεν ήμασταν σε επαρχιακό, ήμασταν σε κεντρική οδική αρτηρία της βόρειας Σουηδίας και όμως όλα τα χλμ της ημέρας (όπως και της επόμενης) ήταν απελπισία.

Και μετά έργα … Πέσαμε σε ένα τμήμα 40 χιλιομέτρων όπου η άσφαλτος εναλλασσόταν με γαρμπίλι. Μπαλώματα 400-500-600 μέτρων ασφάλτου και μετά εναλλάξ με αντίστοιχα κομμάτια από γαρμπίλι. Αλλού τα τμήματα με γαρμπίλι ήταν 6 και 9 χιλιόμετρα συνεχόμενα. Αλλού ήταν τόσο παχύ και απάτητο που κάλυπτε το προφίλ του μπροστινού τροχού. Ανοιχτό γκάζι, άστο να χορεύει και όπου θέλει ας πάει το πίσω. Το μπροστά να μη κολλήσει και διπλώσει…. γκάααααζι αδερφέ, μη σαβουριαστούμε εδώ πάνω, δε λέει…

Φιλανδία
ατελείωτες ευθείες μέσα στα Φιλανδικά δάση
camping στη Pajala

7 Αυγούστου, Pajala – Lycksele, Χλμ ημέρας : ~ 540

Το μόνο ενδιαφέρον σε αυτούς τους δρόμους είναι οι τάρανδοι. Υπάρχουν παντού, πετάγονται ξαφνικά, κυκλοφορούν στο δρόμο, θέλουν προσοχή. Σύγκρουση με ένα ζώο 300 κιλών θα είναι μια πολύ οδυνηρή εμπειρία. Στη Σουηδία είναι η πρώτη αιτία τροχαίων (!)

Αυτός είναι ο κυριότερος λόγος – μετά τα όρια ταχύτητας και την αυστηρή επιβολή τους – που ενώ οι ατελείωτες ευθείες της Σουηδικής ενδοχώρας θα σου επέτρεπαν να πας τάπα, δεν το κάνεις. Οι συναντήσεις με το κατά τα άλλα συμπαθές ζώο ήταν τόσες πολλές και 1-2 φορές τόσο αιφνιδιαστικές που έκλεισα τα μάτια και είπα «πάει, καρφωθήκαμε». Δεν το ρισκάρεις να τρέξεις. Κοντέρ στα 100 άντε 110 και προσοχή. Έτσι τα χλμ έβγαιναν δύσκολα. Η απόλυτη ανία. Πλήξη. Όμορφο το δάσος, αλλά όχι για 1400 χλμ που υπολογίζαμε να κάνουμε συνολικά. Καμία εναλλαγή τοπίου. Κάποιες φορές χτυπούσα το κράνος δυνατά για να ξυπνήσω. Η υπνηλία πιάνει κόκκινα… και δεν κυκλοφορεί και κόσμος εδώ πάνω.

Φτάσαμε στο Lycksele έχοντας φάει λίγο ψιλόβροχο. Το κάμπινγκ ήταν μια πολιτεία ολόκληρη. Εκατοντάδες τροχόσπιτα. Ban them all λέμε. Βρήκαμε ένα ωραίο σημείο στην όχθη της λίμνης και στήσαμε τις σκηνές μας.

Lycksele

8 Αυγούστου, Lycksele – Sonderhaim, Χλμ ημέρας : ~ 510

Η κουβέντα το προηγούμενο βράδυ στο κάμπινγκ στο Lycksele με ένα Νορβηγό δεν μας έφτιαξε το κέφι. Είδε μηχανές – ο ίδιος καβαλούσε μια σπριντ 955 – και ήρθε και μας έπιασε τη κουβέντα. Συστηθήκαμε και τα σχετικά, μας ρώτησε απο που είμαστε και που πηγαίνουμε. Σύντομα γύρισα τη συζήτηση στη Σουηδία, σκέφτηκα πως θα έχει να μας προτείνει κάτι καλύτερο για τη συνέχεια. Αμ δε…

«Νο, It’s boring, fuckin’ boring… Any road you choose, it’s the same bullshit. Endless straights…». Διάολε… συνέχισε δείχνοντας μας στο χάρτη που είχαμε απλώσει στο γρασίδι:

«I’ve done this road, and this one, and over here, and this whole region, and then these roads here … and the smaller ones, ahh and these here, that look twisty on the map but aren’t …». Τι λες τώρα…

«Since it’s Stockholm that you want to go to, just take the shortest way there dude, there’s no meaning at all to try anything else, really…». Και γιατί στο φούτσο είσαι εδώ τότε? Γιατί δεν έμεινες στη Νόργκε να βολτάρεις?

«For the sun dude, I thought I’d take a break from fuckin rain, you know…» και μας κέρασε με το τελειωτικό «yeah… it’s one of the worst summers for Norway this year. Rain above the average, all summer long. It’s not THAT bad usually. It just happened this year…»

Η ανία της Σουηδικής χώρας. Ευθείες, ευθείες, ευθείες… Που και που μερικές καμπές ενώ σπανιότερα και συνήθως κοντά σε οικισμούς ο δρόμος στένευε και έκανε 2-3 διαδοχικές πιο κλειστές στροφές. Τι κλειστές δλδ, με 70 τις έπαιρνες με κλειστά μάτια. Η μονότονη ομορφιά του δάσους παραήταν άχρωμη. Καμία εναλλαγή στο τοπίο, καμία διαφορετική παράσταση. Είχαμε κάνει πάνω από 1000 χλμ, είχαμε ακόμα άλλα 400-500 και πλησιάζαμε ολοένα και πιο κοντά να γίνουμε μέρος της στατιστικής αυτής της χώρας με τα υψηλά ποσοστά αυτοκτονιών. Αυτοκτόνα ρε μλκ! Μην οδηγείς εδώ πέρα, δεν έχει κανένα νόημα…

Ακόμα και το σχετικό κιόσκι που σηματοδοτούσε το πέρασμα του Αρκτικού Κύκλου σε Σουηδικό έδαφος, κοντά στο χωριό Jokkmokk, ήταν βαρετό και δεν είχε καμία μα καμία σχέση με το αντίστοιχο Νορβηγικό στη Μο I Rana. Μάθαμε έστω ότι το Napapiri σημαίνει Αρκτικός Κύκλος στη γλώσσα της φυλής Sami.

όρια Αρκτικού Κύκλου στο Jokkmokk

Το πρωί λοιπόν ξυπνάμε και πριν προλάβουμε να αρχίσουμε το μάζεμα, να σου η βροχή…  Καμία ελπίδα. Βιαστικά και πρόχειρα πακετάραμε. H σκηνή μούσκεμα, τύλιγμα όπως όπως και μέσα στο λουκάνικο βρεγμένη χύμα. Από τη μια τα λόγια του Νορβηγού το προηγούμενο βράδυ, απο την άλλη η βροχή, μας έκαναν να αποφασίσουμε πολύ εύκολα πως μας τελείωσε η ενδοχώρα, να πάει να γαμηθεί και το τεράστιο δάσος που κάποιος το ονόμασε «Σουηδία», χαράζουμε πορεία ανατολικά να βγούμε στα παράλια της χώρας και απο εκεί να κατευθυνθούμε νότια. Στα παράλια θα έχει καλύτερο καιρό, θα δούμε και άλλες εικόνες, ίσως κάτι πιο ενδιαφέρον ρε αδερφέ.

save yourselves και μη επιχειρήσετε κανένα οδικό πέρασμα σαν και αυτό που δείχνει η παρακάτω εικόνα. Γλιτώστε χρήμα και χρόνο … για Σουηδία επιλέγετε μόνο τις 3 πόλεις του νότου (Stockholm, Goteborg, Malme) και πάτε αποκλειστικά με αεροπλάνο. Ένιθινγκ έλς ις μπούλσιτ

Αν θυμάμαι καλά, ήταν στο advrider.com όπου σε μια ερώτηση κάποιου για τα παράλια της Σουηδίας, ένας ντόπιος είχε απαντήσει στο θρεντ πως καλά θα κάνει να τα αποφύγει γιατί σχεδόν στο σύνολο της απο βορά μέχρι νότο η ακτογραμμή της Σουηδίας είναι μια βιομηχανοποιημένη ζώνη και δε προσφέρει απολύτως τίποτα στον ταξιδιώτη.

Το ποστ επαληθεύτηκε προς μεγάλη μας απογοήτευση. Βιομηχανίες και γύρω τους μικρές πόλεις που προφανώς ζεί ο κόσμος που δουλεύει σε αυτές. Ψιλομιζέρια, σχεδόν φτώχεια θα έλεγα, καμία σχέση με την εικόνα που είχα για αυτή τη χώρα του βορά. Μυρωδιά εργοστασίων και βιομηχανικών αερίων στην ατμόσφαιρα. Αυτή η είναι η Σουηδία? Όλος ο κόλπος της Bothnia, μια μεγάλη χαβούζα… Φτάσαμε στο Soderhaim και στήσαμε τις σκηνές μας λίγα χλμ πιο κάτω απο τα εργοστάσια της ΑΚΖΟ ΝΟΒΕL.

Soderhaim

9 Αυγούστου, Sonderhaim – Stockholm, Χλμ ημέρας : ~ 240

Το πρωί και πριν καν προλάβουμε να φτιάξουμε ένα καφέ η βροχή ήρθε στη παρέα μας και πάλι. Ξανά βρεγμένες  τσουβαλιάσαμε τις σκηνές όπως όπως στα λουκάνικα. Είναι που στα παράλια θα είχαμε καλύτερες συνθήκες. Μέχρι την Uppsala ο ουρανός κατέβασε τα Α-ΠΕΙ-ΡΑ.  Μέχρι εκεί όμως, γιατί μετά κάποιος έκλεισε τη γενική παροχή νερού και φτάσαμε στη Στοκχόλμη με ήλιο.

10 και 11 Αυγούστου, Stockholm, Χλμ : ~ 50

Για τη Στοκχόλμη δεν έχω να γράψω πολλά πράγματα. Μείναμε δυο μέρες σε κάμπινγκ και ήταν μια καλή ευκαιρία για ανάπαυλα απο τη σέλα και το κακό καιρό καθώς και για να το παίξουμε λίγο τουρίστες.

Γνώμη μου είναι ότι σε τέτοια ταξίδια πρέπει να παρεμβάλλονται και κάποιες μέρες χωρίς μηχανή. Κάνει καλό γιατί η κούραση απο την οδήγηση και την συνεχή περιπλάνηση ή εξερεύνηση (ή πείτε το όπως αλλιώς θέλετε) είναι σωρευτική και αρχίζει να επιδρά αρνητικά στη διάθεση και τη ψυχολογία. Έστω και ένα 24ωρο μετά απο πχ 1 βδομάδα συνεχούς οδήγησης (τα όρια είναι διαφορετικά για τις αντοχές του κάθενος) μπορεί να είναι αρκετό για φορτώσουν οι μπαταρίες.

Η πόλη είναι πανέμορφη. Φυσικά σε 2 μέρες δεν προλαβαίνεις να τη γυρίσεις πόσο μάλον να ευχαριστηθείς τα όσα έχει να προσφέρει, αλλά παίρνεις μια καλή γεύση … τόσο καλή που έχω δώσει υπόσχεση να ξαναπάω, κατά προτίμηση χειμώνα.

12 Αυγούστου, Stockholm – Trelleborg – Rostock, Χλμ : ~ 650

Το υπόλοιπο ταξίδι είναι καθαρά διεκπαιρεωτικό και άνευ ενδιαφέροντος. Έχουμε να κάνουμε περίπου 600 χλμ μέχρι το Trelleborg για να πάρουμε το φέρυ για Γερμανία. Λίγα χλμ πριν το Μάλμε, ξανα βροχή για καμιά 150αριά χλμ. Πριν αρχίσει, σκεφτόμουν να κάναμε μια σταση στη Malmo, ίσα για να πάρουμε μια τζούρα από την πόλη. Eκνευρίστηκα τόσο που δεν έβγαλα φλας στην έξοδο του αυτοκινητόδρομου.

Στοκχόλμη

that’s all folks… αρχίζουν τα πλάνα για το επόμενο…

 

5 σχόλια στο Κυνηγώντας τον Ήλιο (Νορβηγικά φιόρδ, Βόρειο Ακρωτήρι) – μέρος 7

  1. Κι ά-λλο!!! Κι ά-λλο!!!Θέλω κ την υπόλοιπη διαδρομή μέχρι Ελλάδα!
    Μπράβο παιδιά! Απ’τα πιο όμορφα ταξίδια που έχω κάνει!
    Υπέροχη εμπειρία!Θέλει θάρρος, υπομονή και πολλή επιμονή κ αποδεικνύεται για ακόμη μια φορά πως όταν έχεις πίστη ,δε σε κρατάει τίποτα πίσω !

    Μου αρέσει!

  2. εκπαιδευση στα ΟΥΚ μου φερνει η κατασταση…πολυ πλακα ο τροπος που τα αφηγεισαι..να είστε καλα…γελασα…αισθανθηκα για λιγο την ατμόσφαιρα απο τον ασφαλη καναπε μου..να ειστε καλα να τα θυμαστε και καλα ταξίδια..!! ο γιωργος τι απεγινε?

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s