Απο δω και περα …

blogRS-0779

… ξεκινάνε τα ωραία. Το «ωραία» είναι βέβαια έννοια σχετική. Ωραία είναι για εμάς αλλά εμείς έχουμε προσβληθεί από μικρόβιο, από εκείνο που σε κάνει να διψάς για μέρη μακρινά και να θες να πας ότι και να γίνει. Άμα τώρα προκειμένου να φτάσεις στα μακρινά πρέπει να οδηγήσεις σε μια έρημο με φορτωμένη δικάβαλη μοτοσικλέτα φέρνοντας σώμα και ψυχολογία στα όρια τους, και παρόλα αυτά να επιμένεις «μα είναι ωραία εδώ», τότε ίσως υπάρχει πρόβλημα. Κάποιοι μπορεί να το πουν ταξίδι εσωτερικής αναζήτησης, κάποιοι θα πουν ότι «αυτοί είναι πυροβολημένοι». Αλλά έχουμε ακόμα λίγες μέρες μέχρι να φτάσουμε σε εκείνο το σημείο. Πρώτα, έπρεπε να περάσουμε τη καταπληκτική κοιλάδα Quebrada de las Conchas από την ruta 68 που συνδέει το Cafayate με την Salta.

blogRS-8997

Περίπου 180 χλμ περιτριγυρισμένα από αμμόλιθους, κοκκινόχρωμους σχιστολιθικούς σχηματισμούς και γεωμορφές, σε ένα από τα πιο εντυπωσιακά τοπία του αργεντίνικου βορρά.

"el obelisco"
«el obelisco»

Φτάσαμε στη Salta όπου μείναμε δυο βράδια για ανασυγκρότηση, κυρίως για ανακατανομή των αποσκευών μας. Χρειαζόμασταν να βρούμε ένα πιο πρακτικό και εύκολο τρόπο για τα συνεχόμενα σταμάτα-άνοιξε-βγάλε-βάλε-κλείσε μιας και είχαμε διαπιστώσει αυτές τις πρώτες 3 μέρες ότι χάναμε πολύ χρόνο καθημερινά με αυτή την ιστορία. Τι και αν είχαν γίνει πολλές δοκιμές στο σπίτι πριν φύγουμε. Οι προηγούμενες ταξιδιωτικές εμπειρίες επί ευρωπαϊκού εδάφους δεν βοηθούσαν ιδιαίτερα. Από την αρχή του κιόλας, αυτό το ταξίδι μας δείχνει ότι άλλο πράγμα οι 2-3 εβδομάδες βόλτα solo στην άρτια από πλευράς υποδομών Ευρώπη και άλλο πράγμα να τραβιούνται 2 άτομα low budget με μια μηχανή για μήνες στα νοτιοαμερικανικά βουνά. Κάνεις διατριβή στη χωροταξία και στο καθορισμό προτεραιοτήτων (σχετικά με αυτό σε μελλοντικό ποστάκι).

Αφήσαμε πίσω μας τη Salta ένα πρωινό με ιδανικές καιρικές συνθήκες. Μπροστά μας υψώνονταν οι Άνδεις και ένας κόμπος μου δημιουργούνταν στο στομάχι. Ένας μασίφ ορεινός όγκος που σε εκείνη την επαρχία φτάνει τα 6000 μ. υψόμετρο και εμείς πηγαίναμε καταπάνω του. Πλησιάζαμε, σε λίγα χιλιόμετρα θα ανηφορίζαμε ένα τμήμα της μακρύτερης ραχοκοκαλιάς του πλανήτη. Βέβαια ο κόμπος οφειλόταν και σε άλλες συνιστώσες. Αντί να μπούμε στη Χιλή από το paso Jama ακολουθώντας εκ του ασφαλούς την ασφάλτινη ruta 52, είχαμε επιλέξει να διαβούμε το απομονωμένο και άγριο paso Sico από την χωμάτινη ruta 51, μια διαδρομή που λίγοι πλέον ταξιδεύουν. Ζούσα κατάσταση τύπου «τώρα είναι η στιγμή της αλήθειας», αναφερόμενος στο γεγονός ότι με τόσο φορτωμένο μηχανάκι και δικάβαλος δεν είχα επιχειρήσει ποτέ χωμάτινο ταξίδι. Και τι χώμα! Η ruta 51 ξεπερνάει τα 4.000μ υψόμετρο. Πως θα αντιδρούσε ο οργανισμός μας στην έλλειψη οξυγόνου? Πόσο θα μας επηρέαζε αυτό? Θα την βγάζαμε καθαρή με ελαφρά συμπτώματα ασθένειας υψομέτρου ή όχι? Θα μπορέσουμε να ολοκληρώσουμε τα 200-φεύγα χωμάτινα χιλιόμετρα σε μια μέρα προκειμένου να φτάσουμε σε κάποιο οικισμό πριν το βράδυ ή θα δούμε τους εαυτούς μας να στήνουν σκηνή σε αυτά τα υψόμετρα? Σε αυτή τη περίπτωση, πόσο κρύο θα κάνει εκεί πάνω? Ήξερα για νυχτερινές θερμοκρασίες υπό το μηδέν, δεν πήγαμε αδιάβαστοι. Όμως άλλο είναι να το διαβάζεις και άλλο να το βιώνεις! Με αυτές και με άλλες πολλές ανησυχίες προχωρήσαμε για το ορεινό χωριό San Antonio de los Cobres.

blogRS-9003

H άσφαλτος έδωσε τη θέση της σε χωματόδρομο, το τοπίο σταδιακά αγρίευε καθώς εμείς ανεβαίναμε όλο και ψηλότερα, μετά από λίγο ήμασταν μόνοι μας. Για ώρες δεν συναντήσαμε κανένα άλλο όχημα στο δρόμο. Η ανάσα είχε γίνει βαριά, μια αίσθηση πρωτόγνωρη καθώς τα πνευμόνια στα 4000μ. γεμίζουν χοντρικά με 40% λιγότερο οξυγόνο.

blogRS-0837
Τι παθαίνεις όταν χαζεύεις το τοπίο και ξαφνικά βρίσκεται μπροστά σου μια αμμολακούβα? Αιφνιδιάστηκα, τρόμαξα, τα ~ 420 κιλά του συνόλου ήταν αδύνατον να «διορθώσουν» με το λίγο γκάζι που έδωσα … ξαπλώσαμε …

Η τούμπα δεν είχε άσχημες συνέπειες ευτυχώς. Μια σκισμένη βάση για το tankbag, μια ελαφρώς πετσικαρισμένη βαλίτσα και εμάς τους δυο καλυμμένους απο πάνω μέχρι κάτω με άσπρη σκόνη. Φτάσαμε στο San Antonio de los Cobres με εμφανή τα συμπτώματα του υψομέτρου. Ζαλάδες, πονοκέφαλοι, ταχυκαρδία, αφυδάτωση.

Βρήκαμε ένα ξενώνα, η προσπάθεια να σπρώξω τη μηχανή στη πίσω αυλή ήταν επική. Περπατήσαμε με πολύ αργά βήματα στο χωριό. Γυρίσαμε στο δωμάτιο μας μασώντας φίλα κόκας που αγοράσαμε απο το τοπικό συνεταιρισμό. Δεν βοήθησαν και πολύ. Ζητήσαμε απο την οικοδέσποινα μας να βράσει λίγο νερό για να ρίξουμε μέσα τα φύλλα και να πιούμε το ρόφημα. Αυτή τη φορά ηταν καλύτερα αλλά το σώμα μας ήθελε χρόνο για προσαρμογή. Η πρώτη νύχτα σε αυτό το υψόμετρο ήταν δύσκολη. Τάσεις εμετού, αϋπνία και ταχυκαρδία μας συνόδεψαν μέχρι το ξημέρωμα.

 

Track log:

3 σχόλια στο Απο δω και περα …

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s