blogRS-9244

Bolivian Altiplano – Lagunas Route

Στη Βολιβία θα μπορούσαμε να εισέλθουμε και από άλλο δρόμο, κατευθείαν από τα βόρεια της Αργεντινής χωρίς να κάνουμε τη παράκαμψη μέσω Χιλής. Όμως τότε θα χάναμε το πλέον σουρεάλ τοπίο της ηπείρου.  Το βολιβιανό altiplano στα νοτιοδυτικά της χώρας, τη προστατευόμενη περιοχή Reserva Nacional de Fauna Andina Eduardo Avaroa. Εξωπραγματικό, εξωγήινο, επικό, ασύλληπτο. Σκληρό, προκλητικό και ανόθευτο.

Αν η ruta 51 και το paso Sico μας άφησαν με ανοιχτό το στόμα, στο μέρος εκείνο χάσαμε τα μυαλά μας. Ενεργά ηφαίστεια, θερμές πηγές και θερμοπίδακες (geysers). Βράχοι εκπληκτικά ποικίλοι σε μορφές, χαμηλή θαμνώδη βλάστηση βαμμένη με ζωντανά χρυσά, κόκκινα, μαύρα και φωτεινά λευκά. Λίμνες εμφανίζονται από το πουθενά μέσα στην έρημο με χρώματα κυριολεκτικά φανταστικά τα οποία αντί να περιορίζονται στις συμβατικές μπλε αποχρώσεις, έρχονται σε πράσινο, τυρκουάζ, κίτρινο και κόκκινο! Τα άγρια χρώματα και η εντυπωσιακή τοπογραφία τονίζονται σε πολλά σημεία από το λευκό του αλατιού που κάνει κρούστα στα άκρα των λιμνών και στα ρηχά νερά τους.

Όμως για να γευτεί κανείς αυτή τη μαγεία με μια βαριά φορτωμένη on-off μοτοσικλέτα, πρέπει να προσπαθήσει πολύ. Καταρχήν δεν υπάρχει άσφαλτος. Σε αρκετά κομμάτια δεν υπάρχουν καν χωματόδρομοι. Υπάρχουν απλώς ίχνη από 4×4 χαραγμένα στην άμμο που χάνονται στον ορίζοντα. GPS, χάρτες και πυξίδα είναι απαραίτητα εργαλεία.

Δεύτερον, είναι οι συνθήκες ως συνέπεια του υψομέτρου όπως και στο Paso Sico. Αραιή ατμόσφαιρα, πνευμόνια που αγωνίζονται, αφυδάτωση, εκτυφλωτικός ήλιος που αποπροσανατολίζει και καίει, άνεμος δυνατός και παγωμένος.

Τρίτον, η έλλειψη υποδομών. Εκεί πάνω δε θα βρείς βενζινάδικα. Δεν θα βρείς ιατρό αν τον χρειαστείς. Δεν υπάρχει μέρος να σταθείς υπό σκιά να ξαποστάσεις. Δεν υπάρχει πόσιμο νερό (οι λίμνες έχουν υψηλή περιεκτικότητα σε χαλκό, αρσενικό και άλλα μέταλλα). Δεν υπάρχουν μαγαζιά με προμήθειες και τρόφιμα. Τα κινητά δεν πιάνουν.

Τα σημεία με ανθρώπινη παρουσία είναι συγκεκριμένα. Ο ξενώνας δίπλα στο φυλάκιο στην νότια είσοδο του πάρκου, εκεί που είναι η Laguna Blanca («λευκή λίμνη»). Ο οικισμός στη Laguna Colorada, 100 χιλιόμετρα βορειότερα. Το χωριό Vila Mar, 85 χιλιόμετρα ακόμα πιο βόρεια. Και τέλος το χωριό San Cristobal, περίπου 100 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Vila Mar, όπου και βρίσκεται το μοναδικό σημείο ανεφοδιασμού μετά το San Pedro de Atacama, δηλαδή μετά από διαδρομή 350 χιλιομέτρων στην έρημο! Εκτός όμως της στοιχειώδους βοήθειας σε περίπτωση ανάγκης (και αφού καταφέρεις να φτάσεις σε κάποιο από αυτά), η προσφορά στέγης και φαγητού δεν είναι καθόλου εξασφαλισμένη στα μέρη εκείνα. Οι λιγοστοί ξενώνες που υπάρχουν, με τα απολύτως στοιχειώδη, μπορεί να είναι κλεισμένοι από γκρουπ 4×4 και να αρνηθούν πεισματικά να εξυπηρετήσουν τον τυχαίο ταξιδιώτη. Δεν το υποθέταμε, το γνωρίζαμε από περιγραφές άλλων που την είχαν πατήσει.

Αναλογιζόμενοι όλα τα παραπάνω, λέγαμε ότι θα ήταν τουλάχιστον … ενδιαφέρον. Επικίνδυνο ίσως, αν και το γεγονός ότι θα παραμέναμε κατά μήκος μιας διαδρομής στην οποία διέρχονται καθημερινά 4×4 με τουρίστες που αναζητούν την περιπέτεια μας απάλλασσε εν μέρει από το άγχος.

Παρότι σηκωθήκαμε πολύ νωρίς, το μοναδικό βενζινάδικο στο San Pedro είχε μείνει από καύσιμα και ήταν υπό τροφοδοσία. Πήγε 11:00. Χάσαμε χρόνο και στον έλεγχο διαβατηρίων στην έξοδο του χωριού, οπότε πλέον δεν υπήρχε περίπτωση να επιχειρήσουμε να οδηγήσουμε πέραν του πρώτου ξενώνα, στη Laguna Blanca. Το Paso Sico μας είχε δώσει ένα γερό μάθημα. Το πλάνο άλλαξε. Θα μοιράζαμε την απόσταση των 350 χιλιομέτρων σε 4 μέρες. Δεν υπήρχε λόγος να το παίξουμε μαραθωνοδρόμοι.

Αναχωρήσαμε από το San Pedro ανηφορίζοντας όλο και περισσότερο, έχοντας το ηφαίστειο Licancabur στα αριστερά μας. Λίγο αργότερα μια πινακίδα δείχνει προς την Βολιβία. Αριστερά. Άσφαλτος τέλος. Το βλέμμα αναζητά τη συνέχεια του δρόμου. Σαθρή πέτρα. Μόνο. Έτσι σε καλωσορίζει η Βολιβία στο νότο. Ο Hernan που γνωρίσαμε στο Buenos Aires είπε κάποια στιγμή «μετά την Βολιβία … τίποτα δεν θα είναι πια hard enduro».

στο συνοριακό φυλάκιο
στο συνοριακό φυλάκιο

Στο συνοριακό φυλάκιο συναντήσαμε ένα Τσέχο με ποδήλατο. Εκείνος ολοκλήρωνε τη διαδρομή, πήγαινε προς Χιλή. Το πρόσωπό του καμένο από τον ήλιο. Τα χείλια του σκασμένα. «It’s fucking hard man… too hard». Οι συνοριοφύλακες μας κοίταζαν έκπληκτοι ακούγοντας «Grecia». Σαν να μη το πίστευαν. Ξαναρώτησαν. «Grecia?». «Si!»

blogRS-1060

Στο ξενώνα ρωτήσαμε από τη γυναίκα, μια ρυτιδιασμένη γραφική φιγούρα, με τις κλασσικές κοτσίδες και το παραδοσιακό καπέλο, αν μπορούσε να μας ετοιμάσει κάτι να φάμε. Δεν ήμασταν σίγουροι αν μας καταλάβανε, τα ισπανικά μας ήταν σε νηπιακό στάδιο. Τελικά πιστέψαμε ότι φτάσαμε σε ένα επίπεδο συνεννόησης αφού την είδαμε να σηκώνεται και να πηγαίνει στη κουζίνα. Επέστρεψε λίγα λεπτά αργότερα με μια τεράστια γαβάθα σούπα, αρκετή για να φάνε 4 άτομα, ψωμί και 2 πιάτα τηγανητό λάμα (!) με γαρνιτούρα ρύζι, πατάτα και λίγη σαλάτα. Το αντίτιμο: 4 ευρώ το άτομο. Η επιστροφή μας στα μεγάλα υψόμετρα συνοδεύτηκε απο τα γνωστά πια συμπτώματα. Ευτυχώς, ετούτη τη φορά ήταν πιο ήπια. Η ευγενικότατη οικοδέσπoινα μας ετοίμασε mate de coca, ουσιαστικά ζεστό νερό στο οποίο βάζεις φύλλα κόκας.

Ερχόταν κόσμος στον ξενώνα, ντόπιοι. Μπαίνοντας μέσα όλοι μας χαιρετούσαν. Πήγαιναν στη γυναίκα, την φώναζαν “tia” (θεία), τους έβαζε φαγητό, έφευγαν. Από πού ξεφύτρωναν όλοι αυτοί?  Ήμασταν πάντως συνεπαρμένοι από τη πρώτη μας επαφή με τους Βολιβιανούς. Πίναμε το mate προσπαθώντας να κρατηθούμε ζεστοί, είχε πολύ κρύο, και τους παρατηρούσαμε. Τις κινήσεις τους, τις χειρονομίες τους, τα σκαμμένα πρόσωπα τους από τον ήλιο. Όπως ευγενικά μας χαιρετούσαν ερχόμενοι, έτσι ευγενικά μας καληνυχτούσαν καθώς περνούσαν ένας ένας από το τραπέζι μας φεύγοντας.

Το επόμενο πρωί αφήσαμε πίσω μας τη Laguna Blanca χωρίς να κάνουμε μια παράκαμψη προς τη Laguna Verde γιατί έπρεπε να κρατήσουμε βενζίνη. Υπολόγιζα ότι θα φτάναμε οριακά στο San Cristobal. Τα επόμενα 100 χιλιόμετρα που ακολούθησαν ήταν απίστευτα δύσκολα. Το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής ήταν απλά άμμος. Κάθε κούνημα της μηχανής, κάθε τράνταγμα, κάθε δίπλωμα του μπροστινού μου απορροφούσε όλη την ενέργεια καθώς προσπαθούσα να κρατήσω όλο αυτό το βάρος όρθιο. Θεωρίες και τεχνικές περί οδήγησης στην άμμο, εδώ, με αυτό το φόρτωμα πολύ απλά δεν έχουν εφαρμογή.  Τουλάχιστον εγώ δεν μπορούσα. Αν κάποιος μπορεί, σε αυτά τα κιλά, θα ήθελα να μου δείξει. Χωρίς οξυγόνο όμως ε? Επί ίσοις όροις. Όχι στην παραλία.

blogRS-1118

blogRS-9244

Apacheta. Ένα σημείο στο χάρτη, εκτός πορείας, σε αδιέξοδη διαδρομή πάνω σε βουνό. Εκεί ήταν το τελωνείο. Εκεί έπρεπε να περάσουμε για να δηλωθεί η προσωρινή εισαγωγή της μηχανής στη χώρα. Στα 5.020 μέτρα! Γιατί διάολε εκεί και όχι δίπλα στο συνοριακό φυλάκιο? Γιατί τους βολεύει, δίπλα σε ορυχείο από το οποίο τα ορυκτά που βγάζουν τα στέλνουν κατευθείαν στη Χιλή, για αυτό. Ακόμα πιο αραιή ατμόσφαιρα, ακόμη περισσότερη άμμος. Στο τελωνείο το κεφάλι μας το αισθανόμασταν σαν μπαλόνι. Σέρναμε τα βήματα μας, ήταν σαν κάποιος να μας στραγγάλιζε. Ξεμπερδέψαμε μετά από καμιά ώρα. Όχι γιατί είχε κόσμο, ούτε γιατί ήταν πολύπλοκη η διαδικασία. Ο τελωνειακός έπρεπε να φάει. Η ζωή κινείται πολύ αργά εκεί ψηλά.  Έπειτα δεν είχε σύστημα, ήταν offline. Δεν έβρισκε τη σφραγίδα του.

Προσεγγίζοντας τη Laguna Colorada νιώσαμε πραγματικά ότι βρισκόμασταν σε κάποιο άλλο πλανήτη. Το κόκκινο χρώμα της ήταν έξω από αυτό τον κόσμο. Τα γύρω βουνά επίσης. Πρέπει να το δείς για να πιστέψεις ότι αυτό το μέρος υπάρχει. Στα τελευταία χιλιόμετρα μέχρι τον καταυλισμό, ο δρόμος απλά εξαφανίστηκε, δίνοντας τη θέση του σε ένα στρώμα από μεγάλες πέτρες. Κάπου εκεί, έχοντας ήδη εξαντληθεί, απλά ξάπλωσα με τη μηχανή. Δεν ξέρω που ανακαλύψαμε αποθέματα δύναμης και τη σηκώσαμε. Στο καταυλισμό βρήκαμε ξενώνα μετά από 1-2 αποτυχημένες προσπάθειες. Τα γκρουπ των 4×4 που λέγαμε. Μια ημέρα με φουλ οδήγηση από το πρωί μέχρι τη δύση του ήλιου, για να βγούν μόλις 100 χιλιόμετρα.

στο βάθος η κόκκινη Laguna Colorada
στο βάθος η κόκκινη Laguna Colorada

Διαμονή για 2 συν φαγητό σε ποσότητες ικανές να γεμίσουν 4 μεγάλα στομάχια, mate de coca βράδυ και πρωί συν πρωϊνό, όλα αυτά, όλα, για περίπου 5,5 ευρώ το άτομο.

blogRS-1211
o μικρός Τζίμυ, γιος της ιδιοκτήτριας του ξενώνα, δεν μας άφηνε σε ησυχία

Στεκόμασταν έξω στο ξενώνα και κοιτάζαμε τη λίμνη. Ήρθε ένα τζιπ. Ο οδηγός, Βολιβιανός, ρώτησε αν υπήρχαν κρεβάτια, μετά πιάσαμε τη κουβέντα. Ήθελα να επαληθεύσω τα δεδομένα. Βενζίνη μόνο στο San Cristobal. «Σε φτάνει?» με ρώτησε. Πιστεύω πως ναι. Προθυμοποιήθηκε να μου δώσει. Του είπα δεν θα χρειαστεί. Τον ρώτησα για τη κατάσταση του δρόμου. Προς Villa Mar υπήρχαν δυο επιλογές. Δυτική ή ανατολική διαδρομή. Είπε να πάρω την ανατολική, είπε «mass facil, pista». Πιο εύκολη, πίστα. Αγνοούσα εκείνη τη στιγμή πως όταν λένε πίστα, εννοούν … άμμο. Αποδείχθηκε εφιάλτης. Ακόμα δυσκολότερη από την διαδρομή προς την Laguna Colorada. Υπήρχαν σημεία που έλεγα μέσα σε πλήρη απόγνωση «αδύνατον, δεν γίνεται, δεν πάει». Υπήρχαν σημεία όπου σταματώντας η μηχανή άρχιζε να βυθίζεται μέχρι που εγώ πατούσα κάτω με τα πόδια τόσο λυγισμένα λες και καθόμουν σε χαμηλή στρητ μηχανή και όχι σε μια ψηλή on-off. Υπήρχαν σημεία που η Έλενα έριξε τόσο πολύ περπάτημα, ώστε να μπορέσω εγώ να οδηγήσω, που έφτανε στο τέλος δίπλα μου τόσο κουρασμένη όσο και εγώ.

Η εξάντληση της προηγούμενης μέρας δεν είχε φύγει. Αποτέλεσμα ήταν ότι την επομένη, προς Villa Mar, σε συνδυασμό με το ακόμα πιο δύσκολο τεραίν καταφέραμε μόλις και μετά βίας μετά από σχεδόν 9 ώρες να διανύσουμε την εκπληκτική απόσταση των περίπου 85 χιλιομέτρων. Στην Mar, εγώ απλά παραιτήθηκα. 9 ώρες. 85 χιλιόμετρα! Βρήκαμε ξενώνα, μισοτελειωμένο υπο κατασκευή, αλλά θα ήταν αρκετό. Θέλαμε απλά 4 τοίχους γύρω μας και λίγη τροφή.

η Έλενα νόμιζε ότι είχα σκύψει για να τραβήξει φωτογραφία. Εγώ όμως λιποθυμούσα, το κεφάλι μου σωριασμένο στο tankbag και προσπαθούσα να βγάλω φωνή "κατέβα τώρα, πέφτουμε"
η Έλενα νόμιζε ότι είχα σκύψει για να τραβήξει φωτογραφία. Εγώ όμως λιποθυμούσα, το κεφάλι μου σωριασμένο στο tankbag και προσπαθούσα να βγάλω φωνή «κατέβα τώρα, πέφτουμε»

Δείτε ακόμα περισσότερες φωτογραφίες στη συλλογή εδω

Track log:

4 σχόλια στο Bolivian Altiplano – Lagunas Route

  1. Μπράβο στην Έλενα για τις καλοτραβηγμένες και καλοφτιαγμένες φωτογραφίες, μπράβο και σε σένα που την πάλεψες τόση άμμο δικάβαλος και φωρτομένος, αλλά kai ξαναμαναμπράβο και στην Έλενα που την παλεύει να κάθεται πίσω και να το γουστάρει τόσο! Ξέρετε να περνάτε ωραία, περιμένω με αγωνία το υπόλοιπο!🙂

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s