blogRS-9814

Από τη Ruta del Che στην La Paz

Αυτό που προσδίδει στη Βολιβία μια έξτρα νότα «περιπέτειας» είναι η αβεβαιότητα που καλύπτει τις περισσότερες διαδρομές. Οι αποστάσεις δεν μετρώνται σε χιλιόμετρα αλλά σε χρόνο. Η κατάσταση των δρόμων είναι πολλές φορές άγνωστη ακόμα και μεταξύ των ντόπιων, ενώ συχνά αν ρωτήσεις διαφορετικούς ανθρώπους θα πάρεις διαφορετικές απαντήσεις. Οι χάρτες είτε σε ψηφιακή είτε σε έντυπη μορφή είναι ελλιπείς. Τέλος η ύπαρξη βενζίνης ή ακόμα περισσότερο η διαθεσιμότητα της σε ξένους αποτελεί γρίφο. Η βενζίνη στη Βολιβία χαίρει γενναίας επιδότησης από το κράτος, μόνο όμως προς του πολίτες αυτής της χώρας οι οποίοι έτσι την αγοράζουν πάμφθηνα (περίπου 30 λεπτά ανά λίτρο).  Οι ξένοι καλούνται να πληρώσουν την τριπλάσια τιμή. Το πρόβλημα όμως έγκειται στο γεγονός ότι τα πρατήρια επιτρέπεται να πουλήσουν στην “precio por extranero” μόνο αν διαθέτουν τα κατάλληλα παραστατικά ή βιβλία. Για λόγο που δεν γνωρίζουμε, τα περισσότερα βενζινάδικα (χοντρικά, περίπου 4 στα 5) δεν είχαν αυτή τη δυνατότητα, οπότε και προέβαλαν σθεναρή άρνηση να μας δώσουν βενζίνη!

Έχοντας όλα αυτά κατά νου, το 2ο βράδυ στην La Higuera προσπαθήσαμε να βγάλουμε ένα πλάνο για την συνέχεια της πορείας μας. Στο δείπνο συζητούσαμε με έναν Γάλλο που γυρνούσε ντοκιμαντέρ για τον Che και την διαδρομή του στην Βολιβία. Μας είπε ότι μέχρι την Valle Grande, όπου και θα είχαμε τη μόνη μας δυνατότητα για ανεφοδιασμό, ήταν 4 ώρες και από εκεί μέχρι την Cochabamba θα ήταν «full day’s work» σε κακό δρόμο, καθώς και ότι δεν υπάρχει τίποτα στο ενδιάμεσο για να διανυκτερεύσουμε. Εν τέλει, το επόμενο πρωινό φθάσαμε στη Valle Grande μετά από δυόμιση ώρες οδηγώντας ως επι το πλείστον σε άσφαλτο και περνώντας από καταπληκτικά τοπία. Εκεί, όπως και σε αρκετά άλλα μέρη στη Βολιβία, αρνήθηκαν να μας δώσουν βενζίνη και στα 3 πρατήρια αυτού του χωριού. Στο τελευταίο, απλά παράτησα τη μοτοσικλέτα μπροστά από την αντλία, προσπαθώντας να κάνω την ιδιοκτήτρια εκεί να καταλάβει ότι το ντεπόζιτο ήταν άδειο και πως ήταν απλώς αδύνατο να φύγουμε από εκεί. Τότε μου έδειξε τις κάμερες που καταγράφουν το πρατήριο, μου ζήτησε να σπρώξω τη μηχανή στη πίσω πλευρά ώστε να μη φαίνεται και εκεί θα μου έφερνε βενζίνη σε μπιτόνι.  Με αυτό τον τρόπο γεμίσαμε και πληρώσαμε σε τιμή εγχώρια (αφού δεν μας κατέγραφαν οι κάμερες).

Συνεχίσαμε αναθεωρώντας ξανά τα πλάνα μας. Αν μέχρι το Mataral ο δρόμος αποδεικνυόταν κακός θα κατευθυνόμασταν ανατολικά για να διανυκτερεύσουμε στην Saimapata. Κύλισε γρήγορα όμως και έτσι αποφασίσαμε να βγάλουμε το «φουλ μεροκάματο» προς την Cochabamba. Πρώτα θα έπρεπε να διασχίσουμε το ορεινό πέρασμα La Siberia σε υψόμετρο 3.480. μ. «Ξέρετε τι κοινό έχει με την Σιβηρία?» μας είχε πεί ο γάλλος στην La Higuera. « Έχει πολύ κρύο και βροχή». Ήταν μια μοναδικής ομορφιάς διαδρομή, από τις καλύτερες όλου του ταξιδιού. 120 σκληρά χωμάτινα χιλιόμετρα πλάι σε απότομες κατάφυτες χαράδρες , την περισσότερη ώρα μέσα σε χαμηλή πυκνή νέφωση που έδινε στο μέρος μια βαριά μυστηριακή ατμόσφαιρα. Ήταν κρίμα που ο καιρός δεν μας έκανε το χατίρι, με την βροχή να πέφτει στο μεγαλύτερο διάστημα, μη επιτρέποντας μας έτσι να βγάλουμε τις φωτογραφικές μας μηχανές για να αποθανατίσουμε μερικές σπάνιες εικόνες που μας μάγεψαν.

Φτάσαμε στην Cochabamba βράδυ εξουθενωμένοι. Περπατήσαμε παρόλα αυτά για λίγο ψάχνοντας για φαγητό στις καντίνες των δρόμων γύρω από το ξενοδοχείο μας, το οποίο ήταν ένα άθλιο κατάλυμα τόσο βρώμικο που η Έλενα κοιμήθηκε πάνω από τα σκεπάσματα φορώντας τις κορντούρες τις!  Η Cochabamba δεν έχει να προσφέρει απολύτως τίποτα στον επισκέπτη, τουλάχιστον όχι όταν έχεις ζήσει την εμπειρία των Potosi και Sucre. Έτσι, πιεσμένοι καθώς ήμασταν από τον χρόνο αναχωρήσαμε το πρωί της Παρασκευής για την La Paz. Χρειαζόταν να αλλάξουμε λάδια στην μηχανή και στη La Paz θα είχαμε μια καλή ευκαιρία να βρούμε έστω ημι-συνθετικά λιπαντικά. Θα έπρεπε όμως να φθάσουμε σχετικά νωρίς γιατί ήταν Παρασκευή, μη γνωρίζοντας αν τα σχετικά μαγαζιά θα ήταν ανοιχτά το Σάββατο και μη έχοντας καμία διάθεση να περάσουμε ένα Σαββατοκύριακο σε εκείνη τη μεγαλούπολη περιμένοντας τη Δευτέρα για να πραγματοποιήσω την αλλαγή των λαδιών.

Το τοπίο σταδιακά άλλαζε, δίνοντας και πάλι τη θέση του στο ξερό, άγονο, γυμνό altiplano καθώς κινούμασταν διαρκώς άνω των 4.000 μέτρων. Νωρίς το απόγευμα ήμασταν ήδη στη βολιβιανή πρωτεύουσα αλλά το να βρούμε ένα μαγαζί με λάδια ήταν απλά αδύνατον, το να περιηγηθούμε γενικότερα σε εκείνο το χάος ήταν άθλος. Ήταν στιγμές που σκεφτόμουν πως χίλιες φορές καλύτερα να παλεύουμε στην έρημο του altiplano, παρά να προσπαθούμε να επιβιώσουμε – κυριολεκτικά! – στους δρόμους της La Paz. Κάθε έννοια κανόνων οδικής κυκλοφορίας είναι ανέκδοτο. Επικρατεί ο νόμος του ισχυρού ή του πιο τολμηρού.  Μας πήρε πάνω από 1 ώρα για να μπορέσουμε να προσεγγίσουμε το κέντρο και άλλο τόσο για να βρούμε ένα χόστελ, αξιοπρεπές, φθηνό και με χώρο για την μηχανή. Η αλλαγή λαδιών θα έπρεπε να περιμένει μέχρι την Δευτέρα, αφού πλέον ήταν αργά και δεν προλαβαίναμε να συνεχίσουμε το ψάξιμο.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να περιγράψει κανείς τη La Paz. Η λέξη παράνοια είναι η πρώτη που μου έρχεται στο μυαλό, αν και θα πρέπει να ομολογήσω ότι αυτό οφείλεται κυρίως στο απίστευτο κυκλοφοριακό χάος και στο γεγονός ότι πάνω στη μοτοσικλέτα κινδυνέψαμε ουκ ολίγες φορές. Για αυτό λοιπόν κρατώ μια επιφύλαξη, ίσως η εντύπωση που έχω αποκομίσει να αδικεί την βολιβιανή πρωτεύουσα. Εξάλλου είναι αδύνατον σε 2,5 μέρες να μπορέσει κανείς να εντοπίσει όσα (ή έστω αρκετά) από τα ωραία που ενδεχομένως έχει να προσφέρει μια τόσο μεγάλη πόλη. Έστω και έτσι όμως, δεν ενθουσιαστήκαμε ιδιαίτερα. Παρόλο που εκείνες τις 2,5 μέρες περπατήσαμε αρκετά στο κέντρο και στις αγορές και στα στενά, παρόλο που συνεχίσαμε να εφαρμόζουμε την πρακτική μας «τρώμε όπου τρώνε οι ντόπιοι, στα σοκάκια, στα κιόσκια, στις καντίνες», δεν μας κέρδισε η La Paz. Το μόνο που κατάφερε να τραβήξει τη προσοχή μας ήταν η “Αγορά των Μαγισσών” (Mercado de Hechicería) όπου πωλούνται διάφορα αντικείμενα για μαύρη μαγεία. Η εικόνα εμβρύων Llama και ταρυχευμένων μωρών Llama μας σάστισε στην αρχή. Τα θάβουν κάτω απο τα σπίτια τους ή τα καίνε μαζί με βότανα για καλή τύχη ή για ίαση ασθενειών.

Δευτέρα πρωί σηκωθήκαμε πολύ νωρίς και χωρίς να έχουμε κοιμηθεί αρκετά εξαιτίας των πόνων που είχε η Έλενα στη κοιλιά όλη τη νύχτα. Εγώ ένιωθα την κούραση να έχει συσσωρευτεί τόσο πολύ από όλο το ταξίδι, που δεν ήθελα να καβαλήσω τη μηχανή. Έπρεπε όμως να συνεχίσουμε. Δεν θέλαμε να χάσουμε άλλη μια μέρα σε μια μεγαλούπολη.  Αλλάξαμε λάδια στη μηχανή και μεσημεράκι αναχωρήσαμε με πορεία ανατολική, αφού πρώτα δώσαμε πολύωρη μάχη για να βρούμε την έξοδο της πόλης με το GPS να μην έχει τη παραμικρή δυνατότητα να μας δείξει το σωστό δρόμο, όποιον χάρτη και αν του φόρτωνα.

Για μεγαλύτερη συλλογή φωτογραφιών απο τη διαδρομή των 2 ημερών και κυρίως απο την La Paz, click εδω.

Το θρίλερ με τη βενζίνη επαναλήφθηκε, όπου βγαίνοντας από την πόλη το ένα μετά το άλλο τα πρατήρια δεν μας έδιναν βενζίνη, μέχρι που μείναμε. Ο μόνος τρόπος για να ανεφοδιαστούμε ήταν να παίξω ξανά το παιχνίδι της παρατημένης μηχανής μπροστά στην αντλία! Αφήσαμε πίσω μας τη ζεστή πόλη, παρόλο το υψόμετρο της στα ~3.300 μ. , και σύντομα βρεθήκαμε σε μια όμορφη ασφάλτινη ανάβαση, προς το πάσο Cumbre στα ~ 4.630 μέτρα όπου η θερμοκρασία έπεσε στους 2-3ο C.

32 χιλιόμετρα μετά το πάσο, σταματήσαμε στην άκρη του δρόμου. Δεξιά μας ξεκινούσε ένα στενό χωμάτινο κατηφορικό μονοπάτι. Μια παλιά ξεθωριασμένη ταμπέλα προειδοποιούσε. Μπροστά μας ξετυλιγόταν ο «πιο επικίνδυνος δρόμος του κόσμου». Ο «δρόμος του θανάτου», ο γνωστός «death road». Καθώς κούμπωνα τη πρώτη στο κιβώτιο της μοτοσικλέτας και στρέφοντας το τιμόνι προς το μονοπάτι, αισθάνθηκα ένα κόμπο στο λαιμό. Ήμασταν σίγουροι για αυτό που πηγαίναμε να κάνουμε?

Track Log:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s