bolivia, death road

Οδηγωντας στον πιο επικινδυνο δρομο του κοσμου

Στεκόμασταν εκεί λοιπόν, στην αρχή του «δρόμου του θανάτου»! «Εl camino de la Muerte», o παλιός δρόμος Yungas, ο δρόμος της μοίρας, ο δρόμος για το Coroico. Όλα αυτά είναι τα ονόματα μιας διαδρομής της οποίας οι φωτογραφίες κυκλοφορούν εδώ και χρόνια στο ίντερνετ απεικονίζοντας οχήματα να κρέμονται στο χείλος του γκρεμού και συνοδευόμενες απο πομπώδεις περιγραφές και απο αναφορές για 200-300 θανάτους ετησίως.

Ο δρόμος βρίσκεται βορειοανατολικά της La Paz και μέχρι πρόσφατα αποτελούσε την μοναδική σύνδεση με την αμαζονιακή επαρχία Yungas και την μικρή γραφική πόλη Coroico. Στις άκρες του, η χαράδρα φτάνει τα 600 μέτρα βάθος σε ορισμένα σημεία. Σε άλλα, το πλάτος του μόλις και μετά βίας χωρά ένα φορτηγό. Η οδήγηση γίνεται στην αριστερή πλευρά του δρόμου, ώστε ο οδηγός του κάθε αυτοκινήτου να μπορεί να ελέγχει απο το παράθυρο του το πάτημα των τροχών του.

Το 2007 άνοιξε ένας νέος δρόμος, ασφαλτοστρωμένος, με στηθαίο και σύγχρονες προδιαγραφές ο οποίος παρακάμπτει τον παλιό Yungas Road, κυκλώνοντας το ίδιο βουνό απο μια βορειότερη πλευρά και συνδέοντας την Chusquipata με την Yolosa. Έτσι, η κυκλοφορία στον παλιό δρόμο είναι πλέον αραιή, σχεδόν ανύπαρκτη. Τα μόνα οχήματα που συναντά πια κανείς, είναι ως επί το πλείστον τα λιγοστά βαν «υποστήριξης» τα οποία ακολουθούν τουρίστες που πραγματοποιούν τη κατάβαση με ποδήλατα βουνού, φορώντας μπλουζάκια με στάμπες «I survived the world’s most dangerous road». Τώρα αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, με τα σημερινά πλέον δεδομένα δεν υπάρχει τίποτα το επικίνδυνο σε αυτόν τον δρόμο! Δεν είναι ούτε καν δύσκολος, όσον αφορά το τεχνικό κομμάτι της οδήγησης σε χώμα. Είναι μια πανέμορφη, βατότατη χωμάτινη διαδρομή, που δίνει στον ταξιδιώτη μια πρώτης τάξεως γεύση από πραγματικό τροπικό δάσος. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι η ευρύτερη Αμαζονία ξεκινά απο δω και εκτίνεται προς τα ανατολικά!

Η κατάβαση είναι αμ τι άλλο εντυπωσιακή και από το πάσο Cumbre και το κρύο που ξύριζε στα 4600 μέτρα, φτάσαμε σε λίγη ώρα σε υψόμετρο 1000 μ., με την υγρασία και τη ζέστη να αγγίζουν τα υψηλότερα επίπεδα που είχαμε συναντήσει στο ταξίδι μέχρι εκείνη τη μέρα! Η στάσεις ήταν επιβεβλημένες όχι μόνο για φωτογραφίες αλλά για να απαλλαγούμε από τις χειμερινές επενδύσεις των μπουφάν και απο τα ισοθερμικά εσώρουχα τα οποία μας ήταν απαραίτητα μόλις λίγα χιλιόμετρα πριν! Το βασικότερο όμως πρόβλημα που αντιμετωπίζαμε, ήταν η κατάσταση της Έλενας η οποία παρουσίαζε επιδείνωση. Ήταν στιγμές που σταματούσαμε για να κατέβει απο τη μηχανή μη μπορώντας να αντέξει τους πόνους στο στομάχι και την κοιλιά. Έπειτα συνεχίζαμε προσπαθώντας να καλύψουμε την απόσταση μέχρι το Coroico όσο πιο σύντομα γίνεται ώστε φθάνοντας εκεί να μπορέσει να ξεκουραστεί.

Στο Coroico στήσαμε τη σκηνή μας σε ένα όμορφο σημείο και μείναμε για δυο μέρες θέλοντας να ξεκουραστούμε και να αποβάλλουμε από το κεφάλι μας τη βαβούρα της La Paz που μας είχε τρελάνει το προηγούμενο 3μερο. Η φυσική ομορφιά του μέρους σε προϊδεάζει για κάτι τέτοιο, το τοπίο είναι φανταστικό, αλλά η υγρασία, η ζέστη και τα χιλιάδες κουνούπια δεν σε αφήνουν να χαλαρώσεις. Για την Έλενα το δεύτερο βράδυ ήταν ίσως το χειρότερο. Οι κράμπες στο στομάχι κορυφώθηκαν σε ένταση και σε ρυθμό, τόσο που έμεινε διπλωμένη στα γόνατα όλη τη νύχτα υποφέροντας απο τους πόνους. Πλέον η ανησυχία μας είχε πιάσει κόκκινα και φοβόμουν ότι θα έπρεπε άμεσα να φύγουμε απο εκεί, να επιστρέψουμε στη La Paz ή όπου αλλού θα μπορούσαμε να βρούμε ιατρική βοήθεια. Μαζί με εμάς είχε κατασκηνώσει μια παρέα 3 αμερικανών, οι οποίοι μας είπαν το επόμενο πρωί ότι είχαν εμφανίσει τα ίδια συμπτώματα στη Ν. Αμερική και πως η μόνη λύση ήταν η αντιβίωση. Ευτυχώς είχαμε μαζί στο φαρμακείο μας αντιβιοτικά χάπια ευρέως φάσματος με την λήψη των οποίων το πρόβλημα σταδιακά υποχώρησε.

Αναχωρήσαμε από το Coroico με την Έλενα να αισθάνεται καλύτερα μεν, εξαντλημένη δε, ενώ και εγω αισθανόμουν τα επίπεδα της ενέργειας μου στο ναδίρ, εξαιτίας της ξαγρύπνιας και την αποπνυκτικής ατμόσφαιρας. Ξεκινήσαμε την επιστροφή μας προς την La Paz από τον νέο δρόμο. Στο paso Cumbre η θερμοκρασία έκανε βουτιά σχεδόν στους 0ο C και η βροχή που ήταν τόσο δυνατή που μετα βίας έβλεπα μπροστά μου, μας συνόδεψε μέχρι τα προάστια της Βολιβιανής πρωτεύουσας.  Δεν σκοπεύαμε φυσικά να μέναμε εκεί, θέλαμε να συνεχίσουμε προς τη λίμνη Titicaca. H ανυπαρξία περιφερειακής οδού μας οδήγησε αναγκαστικά μέσα στην La Paz όπου βιώσαμε για ακόμη μια φορά καταστάσεις απείρου κάλους, αποφεύγοντας τη σύγκρουση με εισερχόμενα αυτοκίνητα τόσες φορές που έχασα το μέτρημα. Ο γρίφος για την ανεύρεση βενζίνης επαναλήφθηκε και εν τέλει αφήσαμε πίσω μας την πόλη μετά από υπερβολικά μεγάλο χάσιμο χρόνου.

H διαδρομή προς τη λίμνη Titicaca ήταν ενδιαφέρουσα αλλά την κάναμε βιαστικά γιατί πλέον σουρούπωνε και ήμασταν κουρασμένοι, δεν είχαμε κουράγιο ούτε για φωτογραφίες. Στην παραλίμνια πόλη Copa Cabana θα περνούσαμε τη τελευταία μας βραδιά επί βολιβιανού εδάφους, αφού πρώτα διασχίζαμε τον πορθμό της με μια απο τις παλιές ξύλινες φορτηγίδες που εξυπηρετούν τα στενά αυτά.

Track log:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s