Εισοδος στο Περου

Μια νέα χώρα ανοιγόταν μπροστά μας και αυτό ήταν αρκετό για να καβαλήσουμε τη μηχανή αισθανόμενοι ενθουσιασμό και αναζωογονημένοι. Είχαμε μεγάλες προσδοκίες για το Περού, οφειλόμενες κυρίως σε ιστορίες ταξιδιωτών που είχα διαβάσει στο advrider.com. Όμως είχαμε και ένα άγχος. Ο μεγάλος αντίπαλος που ανέφερα στο τέλος του προηγούμενου ποστ ήταν η εποχή των βροχών.

Το Περού καλύπτει μια μεγάλη γεωγραφική έκταση με πολλές διαφορετικές κλιματικές ζώνες και με τις εποχές να μην έχουν τα χαρακτηριστικά που γνωρίζουμε στη Μεσόγειο. Στα δυτικά, κατά μήκος της ακτογραμμής του ειρηνικού ωκεανού το κλίμα είναι άνυδρο και ζεστό σχεδόν όλο το χρόνο. Δεν έχει σημασία αν θα βρεθείς εκεί Ιανουάριο μήνα ή Ιούνιο. Οι συνθήκες θα είναι λίγο πολύ ίδιες.

Μόλις μια εκατοντάδα χιλιομέτρων ανατολικότερα της ακτογραμμής υψώνονται οι Άνδεις που διατρέχουν όλη τη χώρα, όπως και όλη την ήπειρο άλλωστε. Στο περουβιανό λοιπόν τμήμα της μεγάλης οροσειράς διακρίνονται δυο εποχές. Η ξηρή εποχή,  που διαρκεί χοντρικά από τον Μάιο εως τον Σεπτέμβριο και εκείνη των βροχών, που ξεκινά σταδιακά από τον Οκτώβριο και διαρκεί εώς τον Απρίλιο. Οι θερμοκρασίες έχουν μικρή διακύμανση όλο το έτος χωρίς να καταλαβαίνεις χειμώνα ή καλοκαίρι, όμως η ποσότητα του νερού που πέφτει την εποχή των βροχών δεν είναι αστεία. Ρίχνει σχεδόν καθημερινά, με ένταση και για αρκετές ώρες. Από μόνο του βέβαια, κάτι τέτοιο δεν καθιστά το ταξίδι με μοτοσικλέτα απαγορευτικό. Σίγουρα προσθέτει κάποιες δυσκολίες, δεν επιτρέπει το camping, χαλάει τις ευκαιρίες για φωτογράφιση και δεν αφήνει να ευχαριστηθείς το τοπίο. Όμως το σοβαρότερο πρόβλημα είναι άλλο. Το αρχικό μας πλάνο ήταν να διασχίσουμε το Περού από νότο προς βορρά παραμένοντας εξολοκλήρου στην ορεινή ζώνη στην οποία οι περισσότερες διαδρομές, οι καλές, εκείνες που προσφέρουν τις καλύτερες εικόνες και σε φέρνουν πιο κοντά στα χωριά με το ανόθευτο περουβιανό στοιχείο, είναι χωμάτινες. Ακατάπαυστη καθημερινή βροχόπτωση και πολύ χώμα σε μια γεωλογικά ασταθή περιοχή, δεν είναι καθόλου μα καθόλου καλός συνδυασμός.

Αυτός ήταν ο λόγος που η καθυστέρηση στην άφιξη της μηχανής, περίπου ένα μήνα πριν, με είχε τσατίσει άσχημα. Ήταν ο λόγος που είχαμε αλλάξει τα σχέδια μας, εγκαταλείποντας την επίσκεψη στους καταρράκτες Iguazu και την διάσχιση της Παραγουάης μετέπειτα, προκειμένου να προλάβουμε να μπούμε στο Περού πριν ανοίξουν οι ουρανοί. Ήταν ο λόγος που στη Βολιβία ήμασταν περισσότεροι βιαστικοί από όσο θα επιθυμούσαμε.

Βολιβία τέλος λοιπόν! Ξεμπερδέψαμε με τον  έλεγχο διαβατηρίων στην Βολιβιανή πλευρά εύκολα και γρήγορα. Λιγα μέτρα παρακάτω, στο συνοριακό σταθμό του Περού ήμασταν οι μόνοι ταξιδιώτες τη στιγμή εκείνη. Οι διαδικασίες απλές με τους αξιωματικούς να έχουν όρεξη για κουβέντα. Το ελληνικό εξαγώγιμο προϊόν που γνώριζαν οι συνομιλητές μας αυτή τη φορά – μετά το επικό «Aaaah Papandreou» στην Βολιβία, περίμενα τα πάντα πλέον – περιορίστηκαν στο Zorba. Κλασσική αξία. Ο Walter, ένας κράχτης που έστηνε καρτέρι για τουρίστες προτείνοντας τους ξενοδοχεία στο Cusco, ήταν λαλίστατος. «Να πιείς Cusquena οπωσδήποτε…» είπε, «… είναι η καλύτερη μπύρα στη χώρα». Μας έδωσε και το φυλλάδιο ενός ξενοδοχείου, φθηνού όπως του ζήτησα. «Να πείς ότι σε στέλνω εγώ, θα σου κάνουν έκπτωση». Τον ευχαρίστησα αν και κοιτώντας τις φωτογραφίες στο έντυπο, φαινόταν πολυτελές και μάλλον θα ήταν εκτός του budget μας.

Αφήσαμε πίσω μας τα σύνορα με προορισμό μας το Puno, μια παραλίμνια πόλη που δεν έχει να προσφέρει κάτι το ιδιαίτερο, είναι όμως πύλη για τα νησιά της Titicaca, της μεγαλύτερης λίμνης της νοτίου Αμερικής, σε υψόμετρο ~ 3.800 μέτρα. Η διαδρομή προς τα εκεί ήταν αδιάφορη, όμως είχαμε την αίσθηση ότι κινούμασταν παραλιακά και αυτό ήταν ευχάριστη αλλαγή μετά από 20 και πάνω μέρες στα βουνά.

Στο Puno κατευθυνθήκαμε στο κέντρο αφού εκεί ήταν τα πιο φθηνά ξενοδοχεία. Ήθελα να βρω ένα στο οποίο θα μπορούσαμε να αφήσουμε τη μηχανή με ασφάλεια ενώ εμείς θα λείπαμε για ένα 24ωρο επισκεπτόμενοι τα νησιά της λίμνης. Η μοναδική επιλογή ήταν τελικά το Hostal Monterey. Πρώτα έπρεπε να πείσω τους αστυνομικούς στην αρχή του πεζόδρομου να με αφήσουν να τον περάσω με τη μηχανή. «No es possible senor». Μα πρέπει για να βάλω τη μηχανή στο πάρκινγκ τους είπα. Με κοίταζαν με το βλέμμα της αγελάδας. «Νο hay cochera en Monterey senor». Ναι ναι, δεν έχει γκαράζ, μέσα στη ρεσεψιόν θα τη βάλω τους είπα. Επαναλαμβανόμενο βλέμμα αγελάδας εκ μέρους τους. Με τα πολλά τους έπεισα ή μπορεί και να είχαν την περιέργεια να δουν για τι πράγμα τους μιλούσε ο ηλίθιος gringo και με ακολούθησαν μέχρι το χόσταλ. Ο Percy ο ρεσεψιονίστ έκανε κυριολεκτικά την είσοδο του Monterey αγνώριστη για να χωρέσει η μηχανή μέσα από τη ρεσεψιόν μετακινώντας όλα τα έπιπλα. Έπρεπε όμως να κατεβάσουμε τη μηχανή και από 2 σκαλοπάτια τεράστια και το να πάρω φόρα για να μπώ μέσα δεν ήταν επιλογή, δεν υπήρχε αρκετός χώρος για να φρενάρω μετά. «Maderas» μου είπε και έφερε από την αποθήκη μισή ντουζίνα ξύλα φτιάχνοντας μια πρόχειρη ράμπα. Τα καταφέραμε γλυτώνοντας από το γραφείο στα αριστερά στη παρά τρίχα. Οι αστυνομικοί που παρακολουθούσαν είχαν μείνει κάγκελο. Σπρώξαμε τη μηχανή στο βάθος, βοηθήσαμε τον Percy να ξαναφτιάξει το χώρο, και περπατήσαμε στο Puno.

Track log:

Ένα σχόλιο στο Εισοδος στο Περου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s