Abra Malaga mountain pass

Στα ίχνη των Ίνκας

Για να πάει κανείς στο Machu Pichu πρέπει αναγκαστικά να περάσει πρώτα από το Agua Calientes, γνωστό και ως «Machu Pichu Pueblo» («χωριό του Machu Pichu»). Για να φτάσεις στο Agua Calientes υπάρχουν δυο τρόποι. Ο mainstream τρόπος σε θέλει να επιβιβάζεσαι  στο τραίνο που εκτελεί το δρομολόγιο Cusco – Agua Calientes πληρώνοντας ένα ακριβό εισιτήριο για να στριμωχτείς σαν σαρδέλα μαζί με τις ορδές των τουριστών που κατακλύζουν τη περιοχή με σκοπό να επισκεφθούν την χαμένη πόλη των Ίνκας.  Αυτή την επιλογή ακολουθεί η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου, καθώς στο Agua Calientes δεν οδηγεί κανένας δρόμος. Εμείς θα ακολουθούσαμε έναν εναλλακτικό τρόπο. Θα κυκλώναμε οδικώς με τη μηχανή την ευρύτερη περιοχή της ιερής κοιλάδας των Ίνκας μέχρι το χωριό Santa Teresa,  προσεγγίζοντας το Machu Pichu από την πίσω πλευρά. Στη Santa Teresa θα αφήναμε τη μηχανή και μετά από πεζοπορία θα φτάναμε στο Agua Calientes.

Αναχωρήσαμε από το Cusco με την διαδρομή να ξετυλίγεται πάνω στα Περουβιανά βουνά, εν μέσω καταπληκτικών τοπίων, ανεβαίνοντας μέχρι τα 4.300 μέτρα στο ορεινό πέρασμα Abra Malaga.Έβρεχε σε αρκετά κομμάτια, είχε κρύο και θολούρα, τα σύννεφα κάλυπταν το δρόμο και η εντυπωσιακή θέα θύμιζε έντονα Άλπεις. Μετά το Abra Malaga η φιδίσια κατάβαση μας έφερε 2000 μέτρα χαμηλότερα σε μια περιοχή που δεν είχε καμία ομοιότητα με εκείνη στο βουνό λίγα λεπτά πριν. Πολύ ζέστη, υγρασία και τροπική βλάστηση. Ο δρόμος περνούσε από μικρούς οικισμούς, οι αυλές των σπιτιών ήταν γεμάτες μπανανιές και διάφορα άλλα φυτά που δεν μπορούσαμε φυσικά να αναγνωρίσουμε, μας θύμιζαν όμως εικόνες από τα δάση του Αμαζονίου ή της Αφρικής.

Η άσφαλτος εναλλασσόταν με χώμα, ενώ όσο περνούσε η ώρα και χωνόμασταν πιο βαθιά στις απομακρυσμένες περιοχές της επαρχίας του Cusco και η ανθρώπινη παρουσία ελαττωνόταν, οι οικισμοί ξεμάκραιναν, ο δρόμος ήταν άδειος. Στη Santa Maria έπρεπε να διαβάσουμε προσεκτικά το GPS για να βρούμε την έξοδο του χωριού που θα μας έβγαζε στο χωματόδρομο προς την Santa Teresa. Τα 24 χωμάτινα χιλιόμετρα που ακολούθησαν ήταν φανταστικά. Σε κάποια τμήματα η διαδρομή ήταν απαιτητική, με μεγάλες γούβες από αφράτο χώμα, κυλιόμενη πέτρα και νεροφαγώματα. Κινούμασταν κατά μήκος του ποταμού Urubamba ο οποίος ρέει μέσα σε ένα άγριο φαράγγι, με το πλάτος του δρόμου  να είναι αρκετό μόλις για ένα αυτοκίνητο θυμίζοντας μας λίγο από τον death road της Βολιβίας.

Φτάσαμε στη Santa Teresa απόγευμα κάθιδροι και πήγαμε στο μοναδικό camping του χωριού. Οι υποδομές του υποτυπώδεις. Μια τουαλέτα βρώμικη, μια κουζίνα στημένη σε παράπηγμα, κοτόπουλα αλώνιζαν ελεύθερα στο χώρο των σκηνών και τα κουνούπια ήταν μιλιούνια και αδυσώπητα. Ήταν αδύνατο να σταθούμε οπουδήποτε φορώντας κοντομάνικο ή βερμούδα αφού με το που εμφανιζόταν σάρκα εκτεθειμένη γέμιζε στο δευτερόλεπτο τρύπες από τις οποίες έτρεχε αίμα. Συνεννοηθήκαμε με τον ιδιοκτήτη του camping για να φυλάξει τις αποσκευές μας για μια μέρα, χωρίς να μας χρεώσει επειδή θα αφήναμε τη μηχανή και τη σκηνή μας στημένη στο χώρο του. Ο Benny, ένας νέος περουβιανός ξεναγός ήταν εκεί με μια παρέα Αμερικανών που θα τους πήγαινε στο Machu Pichu. Ήρθε και έπιασε τη κουβέντα. Μπορεί και να ψάρευε για πελάτες, ήταν όμως ευγενικότατος, φιλικός και μιλήσαμε για το ταξίδι ενώ μας έδωσε και κάποιες συμβουλές.

Την επομένη ξεκινήσαμε πολύ νωρίς τη πεζοπορία για να γλυτώσουμε από τη ζέστη. Το μονοπάτι που οδηγεί στο Agua Calientes εκτείνεται κατά μήκος και πλάι στις γραμμές του τρένου ενώ ουσιαστικά βρίσκεται μέσα σε τροπικό δάσος. Μετά από δυόμιση ώρες περπάτημα φτάσαμε στο Agua Calientes.

Το χωριό είναι ο ορισμός του αγγλικού όρου «tourist trap». Είναι χτισμένο σε μια πραγματικά ειδυλλιακή τοποθεσία στο τέλος του φαραγγιού και στους πρόποδες των βουνών, εκεί που αναβλύζουν και ξεπηδούν τα θερμά νερά που στη συνέχεια δημιουργούν το ποτάμι. Όμως κατακλύζεται από τουριστικά μαγαζιά, ακριβά καταλύματα και ακριβά φαγάδικα με τις πιτσαρίες να έχουν την τιμητική τους.

Προσπεράσαμε βιαστικά τις κάτω τουριστικές γειτονιές. Όσο πιο πάνω πηγαίναμε τα πράγματα γινόντουσαν λίγο καλύτερα, λίγο πιο τοπικά με λιγότερη βαβούρα, λιγότερη λαοθάλασσα. Τακτοποιηθήκαμε σε ένα από τα πιο φθηνά ξενοδοχεία και περιπλανηθήκαμε στα ενδότερα του Agua Calientes αναζητώντας τα δρομάκια εκείνα στα οποία τα σουβενίρ και οι gringos απουσιάζουν εντελώς και στα οποία τα ταβερνεία γεμίζουν μόνο με ντόπιους που παραγγέλνουν το φθηνό “menu del dia”. Βρήκαμε ένα έξω από το οποίο τα πιτσιρίκια έπαιζαν μπάλα και οι θαμώνες μέσα τρώγοντας παρακολουθούσαν με αφοσίωση περουβιανό ριάλιτι στη TV. Φάγαμε και περιμέναμε την καταρρακτώδη βροχή να σταματήσει πριν γυρίσουμε στο ξενοδοχείο, ελπίζοντας την επόμενη μέρα που θα ανεβαίναμε στο βουνό να μας κάνει το χατίρι ο καιρός. Το βράδυ μια ακόμα βόλτα στην ίδια γειτονιά έκλεισε όμορφα δοκιμάζοντας βρώμικο στο δρόμο.

extra photo gallery at latris blog: click

Track log:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s