Nazca-Huacachina-0871

Οι γραμμές της Nazca και η Παναμερικάνα

Με βάση τις πληροφορίες που είχαμε συλλέξει για τη διαδρομή Abancay-Andahuaylas-Ayacucho και έχοντας δει τι συμβαίνει στους ορεινούς δρόμους του Peru εξαιτίας της βροχής, αποφασίσαμε να αλλάξουμε τα σχέδια μας. Αναγκαστικά θα αφήναμε πίσω μας τις περουβιανές Άνδεις και θα στρεφόμασταν προς την ακτογραμμή του Περού συνεχίζοντας από εκεί τη πορεία μας βόρεια. Εάν τις επόμενες μέρες είχαμε προβλέψεις για καλύτερο καιρό θα ξαναγυρνούσαμε στα μεγάλα υψόμετρα.

Δεν ήταν το καλύτερο πλάνο επειδή τα παράλια είχαμε σκοπό να τα περάσουμε κάποια στιγμή αργότερα ταξιδεύοντας προς το νότο, αλλά δεν είχαμε άλλη επιλογή όπως φάνηκε και το επόμενο πρωί, από την αρχή της διαδρομής μας αναχωρώντας από το Abancay. Οι δρόμοι ήταν πραγματικά σε άθλια κατάσταση στο μεγαλύτερο μέρος για τα επόμενα 100 χιλιόμετρα. Κατολισθήσεις, πέτρες παντού διάσπαρτες στην άσφαλτο, λάσπες, μπλοκαρισμένοι δρόμοι και υποχρεωτικές στάσεις για να περιμένουμε τα συνεργεία να αποκαταστήσουν τη κυκλοφορία. Δε θέλω να σκέφτομαι πως θα ήταν αν κινούμασταν πάνω στο βουνό στην χωμάτινη διαδρομή προς Ayacucho υπο αυτές τις συνθήκες.

Τουλάχιστον ο δρόμος προς τη Nazca μας αποζημίωσε με μια άγρια ομορφιά. Στα 4500 μέτρα ο παγωμένος άνεμος ξύριζε και το απέραντο άγονο υψίπεδο, σκεπασμένο από ένα βαρύ σκοτεινό ουρανό, είχε μια απειλητική όψη που ενέπνεε σεβασμό και δέος. Που και που μερικοί σκόρπιοι οικισμοί μας έκαναν να αναρωτιόμαστε πως και γιατί ζουν εκεί πάνω άνθρωποι. Για άλλη μια φορά όμως, το φωτογραφικό υλικό είναι φτωχό για τους ίδιους λόγους που γράψαμε στο προηγούμενο ποστ. Η βροχή που έπεφτε κατά διαστήματα και το κυνήγι με το χρόνο για να προλάβουμε να μη κλειστούμε από εκείνο το πυκνό μαύρο πέπλο που κινούταν απειλητικά στον ορίζοντα, δεν μας επέτρεψαν να βγάλουμε τις φωτογραφικές μας μηχανές. Είχαμε μια πολύ μεγάλη απόσταση να καλύψουμε, σχεδόν 500 χλμ μέχρι τη Nazca και ο χρόνος μας έμοιαζε να τελείωνε. Σε εκείνη τη γωνιά του Περουβιανού altiplano νιώθεις απομονωμένος, εκτεθειμένος, ευάλωτος και πολύ μικρός.

Πλησιάζοντας στην έρημο Nazca ξεκίνησε η σταδιακή μεταμόρφωση του τοπίου και του κλίματος. Για την ομώνυμη πόλη δεν είχαμε συγκεντρώσει καμία πληροφορία κατά το στάδιο της προετοιμασίας του ταξιδιού γιατί δεν σκοπεύαμε ποτέ να μείνουμε εκεί. Εξάλλου δεν υπάρχει τίποτα το ενδιαφέρον στην πόλη αυτή, καταμεσής της ερήμου. Σταματημένοι στη στο πλάι του δρόμου, ψάχνοντας μέρος για να διανυκτερεύσουμε, μας πλεύρισε ένα ταξί. Ο οδηγός του, ο Benny, φωνάζοντας ρώτησε αν ψάχνουμε για κατάλυμα. Μη έχοντας κάτι να χάσουμε, του είπαμε ναι και τον ακολουθήσαμε. Μας πήγε σε ένα χόστελ, καινούριο, καλοφτιαγμένο, σε ήσυχο σημείο, το οποίο αποδείχθηκε πως ήταν δικό του. Μας άνοιξε την μεγάλη μεταλλική δίφυλλη πόρτα και βάλαμε μέσα τη μηχανή παρκάροντας την στη ρεσεψιόν. Στο βάθος, σε μια εσωτερική αυλή δίπλα στη κοινόχρηστη κουζίνα, σε κεντρικό σημείο φυτεμένο ένα δενδρύλλιο μαριχουάνας για προσωπική κατανάλωση.

Η Nazca είναι γνωστή για τα μεγάλα γεωγλυφικά (http://en.wikipedia.org/wiki/Nazca_Lines) που εντοπίσθηκαν στην έρημο. Το επόμενο πρωί αναχωρήσαμε χωρίς να ενδώσουμε στις προτάσεις του Benny να μας κανονίσει μια πτήση για να δούμε τις γραμμές από ψηλά. Τα 100 δολάρια ανά άτομο για μια εναέρια βόλτα μόλις 30 λεπτών με ένα Τσέσνα είναι ένα ποσό που δεν μπορούμε να δικαιολογήσουμε. Eξάλλου λίγα χιλιόμετρα έξω από την πόλη, στην άκρη του δρόμου έχει στηθεί μια μεγάλη σκαλωσιά από την οποία μπορεί κανείς να δει 2-3 από τα μικρότερα γεωγλυφικά, τα οποία είναι κάπως «ύποπτα» και βολικά χαραγμένα πλάι στο δρόμο.

Έχοντας πια κλείσει 2 μήνες ακριβώς από τότε που πατήσαμε πόδι για πρώτη φορά στη νότια Αμερική, συνεχίσαμε επί της Παναμερικάνα, τον μεγαλύτερο σε μήκος οδικό άξονα της ηπείρου (http://en.wikipedia.org/wiki/Panamerican_Highway)  που διατρέχει όλο το Περού σχεδόν παραλιακά σε μια ατελείωτη έρημο προς βορά και νότο. Οι κορυφές των Άνδεων στα δεξιά μας και οι ακτές του Ειρηνικού Ωκεανού στα αριστερά μας χάνονταν από τα μάτια μας κατά διαστήματα καθώς ο δρόμος άλλοτε τυλιγόταν ανάμεσα σε μεγάλους αμμόλοφους και άλλοτε βυθιζόταν σε μεγάλα γεωλογικά ρήγματα. Αρχικά όλο αυτό το σκηνικό εντυπωσιάζει όμως μετά από λίγο η οδήγηση για ώρες στη μονότονη ευθεία φέρνει πλήξη.

Δεν προχωρήσαμε πολύ εκείνη τη μέρα, φτάσαμε μόνο εώς την φημολογούμενη ειδυλλιακή όαση της Huacachina και γελάσαμε με την άστοχη επιλογή μας, παρασυρμένοι από περιγραφές τρίτων για άλλη μια φορά σε μια κλασσική tourist trap. Το μέρος δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο. Ένας απλός οικισμός, τουριστικά στημένος στην όαση, περιτριγυρισμένος από ψηλούς αμμόλοφους, τόσο έξυπνα προμοταρισμένος που σχεδόν αγγίζει τα όρια της εξαπάτησης (για άλλη μια φορά, οι Περουβιανοί παίρνουν άριστα στο τουριστικό μάρκετινγκ).

Μερικές ακόμα φωτογραφίες απο εκείνες τις 2 μέρες στο blog latris (click).

Τη μέρα που ακολούθησε, οι Περουβιανοί οδηγοί έκαναν ότι μπορούσαν προκειμένου να μη βαρεθούμε πάνω στην Παναμερικάνα. Σε λιγότερο από μισή ώρα, επερχόμενες νταλίκες στο αντίθετο ρεύμα, προσπερνώντας μας ανάγκασαν να βγούμε εκτός δρόμου 3 φορές για να αποφύγουμε τη μετωπική σύγκρουση.

Προσεγγίζοντας τη Λίμα μας κίνησε τη περιέργεια η θέα των πολυάριθμων παραγκουπόλεων στημένων στη έρημο. Εκατοντάδες παράγκες απο ψάθα, χαρτόνι και λαμαρίνα, χωρίς κανένα εμφανές ίχνος υποδομής (νερό, ρεύμα). Εκ των υστέρων, μάθαμε ότι επρόκειτο για τα pueblos jovenes, κάτι αντίστοιχο με τις φαβέλες της βραζιλίας ή τις βίσας της αργεντινής για τις οποίες είχαμε γράψει στα πρώτα πόστ του ταξιδιωτικού.

Πλησιάζαμε στη πρωτεύουσα των 8,5 εκατομμυρίων κατοίκων και αναζητήσαμε τον περιφερειακό δρόμο για να αποφύγουμε το κυκλοφοριακό χάος αλλά μάταια. Η λωρίδα που υποτίθεται θα μας οδηγούσε στον περιφερειακό μας έφερε στο κέντρο, είτε από λάθος δικό μου είτε γιατί ο χάρτης στο GPS δεν ήταν σωστός. Δεν είχα τη δυνατότητα έτσι και αλλιώς εκείνη τη στιγμή να κάνω στην άκρη για να διαπιστώσω τι από τα δύο ίσχυε, με την πινακίδα προς κάποια έξοδο να ξεπροβάλει τη τελευταία στιγμή και με τους Περουβιανούς να αντιδρούν λες και είχαν ως μοναδικό σκοπό να μας εμβολίσουν από κάθε πλευρά.

Φτάσαμε μετά από ώρες στη παραλιακή πόλη  Barancas και ακολουθήσαμε τη τυπική πλέον για εμάς διαδικασία η οποία μας είχε γίνει σχεδόν ιεροτελεστία. Σουλάτσο στη κεντρική αγορά για συλλογή εμπειριών και εικόνων από την ντόπια καθημερινότητα, προμήθειες για το δρόμο και  menu del dia (ή menu del casa) στο συνοικιακό μαγειρείο. Το επόμενο πρωί στεκόμασταν έξω από το ξενοδοχείο, πάνω από το κύμα με το πούσι και τη ψύχρα του ωκεανού να βαραίνουν την ατμόσφαιρα. Παρόλα αυτά, εμείς αποφασίζαμε να στραφούμε ξανά στα βουνά. Αναχωρήσαμε με πορεία προς την Cordillera Blanca («άσπρη οροσειρά»).

Track log:

Ένα σχόλιο στο Οι γραμμές της Nazca και η Παναμερικάνα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s