Huaraz_CanondelPato-1005

Huaraz, Huascaran & Canon del Pato

Αφήσαμε πίσω μας την ακτογραμμή τραβώντας ξανά προς τα βουνά του Περού. Σύντομα βρεθήκαμε πάλι στις Άνδεις, στα μεγάλα υψόμετρα και στα άγρια τοπία. Η διαδρομή όμορφη, γρήγορη, ασφάλτινη και το μόνο που μας απασχολούσε ήταν η οδήγηση των ντόπιων. Δεν πρέπει να έχω οδηγήσει ποτέ άλλοτε τόσο αμυντικά, τόσο φυλαγμένα και πραγματικά αναρωτιόμασταν. Είναι δυνατόν? Να κυκλοφορούν έτσι χωρίς κανένα αίσθημα αυτοσυντήρησης, χωρίς κανένα απολύτως σεβασμό προς την ανθρώπινη ζωή? Τυφλές προσπεράσεις πάνω σε στροφές η μία μετά την άλλη, μικρά ΙΧ, φορτηγά, νταλίκες δεν είχε σημασία το όχημα ή το σημείο του δρόμου ή οι συνθήκες. Περνάω παντού και πάντα, περνάω εδώ και τώρα, απαιτώ όλο το δρόμο. Ήταν σκέτη παράνοια.

Συνεχίζοντας την ανάβαση μας, πρώτα ξεπρόβαλε η Cordillera Negra. Στη λίμνη Coconcha στα 4000 μέτρα στρίψαμε αριστερά με πορεία προς την Cordillera Blanca η οποία πλέον φαινόταν στο βάθος. Φτάσαμε στο Huaraz πάνω στην ώρα, νωρίς το απόγευμα λίγο πριν αρχίσει η δυνατή βροχή. Το μοτίβο της εποχής των βροχών παρέμενε συνεπές, ατυχώς για εμάς, επιβεβαιώνοντας τα στατιστικά.

Στεκόμασταν στο μπαλκόνι έξω από το δωμάτιο μας στο χόστελ, κοιτάζοντας πότε τη μηχανή που βρισκόταν ακριβώς από κάτω στην αυλή, πότε τις σκεπές των σπιτιών τριγύρω με φόντο τα βουνά που κρυβόντουσαν από τα σύννεφα. Είχαμε μια σπαζοκεφαλιά να λύσουμε. Ιδανικά, θέλαμε να μπούμε στα ενδότερα της λευκής κορδιλιέρας, στον εθνικό δρυμό Huascaran και να τον διασχίσουμε κυκλικά γύρω απο το βουνό Alpamayo, την ορειβατική Μέκα του Περού. Η χωμάτινη διαδρομή 100 χιλιομέτρων είναι πολύ απαιτητική και σκαρφαλώνει, οδικώς, μέχρι σχεδόν τα 4.800 μέτρα σε μια από τις πιο τραχιές, σκληρές και αφιλόξενες περιοχές των Άνδεων. Υπάρχουν, σύμφωνα με πληροφορίες που συλλέξαμε στο Huaraz, 2 καταφύγια κατά μήκος της διαδρομής. Το θέμα είναι ότι λόγω της ιδιαίτερης δυσκολίας του δρόμου, με αυτές τις καιρικές συνθήκες θα ήταν μάλλον επικίνδυνο και ανόητο να το επιχειρήσουμε. Τα oρεινά περάσματα στα 4800 στην Cordillera Blanca δεν έχουν καμία σχέση με τις φλαταδούρες στα αντίστοιχα υψόμετρα στο Altiplano.

Εν τω μεταξύ, στο διπλανό δωμάτιο είχαν αφιχθεί λίγα λεπτά μετά από εμάς δυο γερμανοί, o Matt με Super Tenere και ο Alex με Africa, οι οποίοι ταξίδευαν από βορρά προς νότο έχοντας επιχειρήσει όλη τη κάθοδο από το Εκουαδόρ προς το Περού παραμένοντας στις ανατολικές ορεινές διαδρομές. Όπως προγραμματίζαμε δηλαδή και εμείς το δικό μας ταξίδι απλά με αντίθετη κατεύθυνση. Μας επιβεβαίωσαν αυτό που φοβόμασταν για τα αμέσως επόμενα σκέλη του ταξιδιού τις ημέρες που θα ερχόντουσαν. Οι δρόμοι ήταν ένας εφιάλτης λάσπης. Το βράδυ στο ίντερνετ έψαξα να βρω πιο πρόσφατες πληροφορίες για εκείνα τα κομμάτια. Ένα thread στο advrider, μόλις λίγων ημερών, μας αποθάρρυνε αναφέροντας λίγο πολύ τα όσα μας είπαν οι γερμανοί.

Το πρωί ο καιρός ήταν καλός. Αυτό δεν ήταν έκπληξη, λογικά θα υπήρχε μεταβολή προς το μεσημέρι αλλά παρόλα αυτά, με την ελπίδα ότι μπορεί και να γίνει η εξαίρεση στον κανόνα εκείνη τη μέρα, αποφασίσαμε να μπούμε στον εθνικό δρυμό Huascaran. Έτσι όταν φτάσαμε στο χωριό Yungai στρίψαμε δεξιά εγκαταλείποντας την άσφαλτο.

Ο χωματόδρομος αρχικά ήταν μέσης δυσκολίας, αν μπορεί να σταθεί τέτοιος χαρακτηρισμός. Για ένα μονοκάβαλο μεγάλο ον-οφφ χωρίς αποσκευές δεν θα αποτελούσε πρόβλημα, όμως στη δική μας περίπτωση το ταρακούνημα και το καταχτύπημα ήταν έντονο υποβάλλοντας σε πραγματική δοκιμασία το υποπλαίσιο και το αμορτισέρ του βαρυφορτωμένου GS, ενώ οι μεγάλες κοφτερές πέτρες διάσπαρτες σε πολλά σημεία εφιστούσαν τη προσοχή για τα λάστιχα. Υπήρχαν και τμήματα που ήταν εύκολα επιτρέποντας μας να ανεβάσουμε ταχύτητα ή να χαζέψουμε το τοπίο που ήταν μοναδικό. Που και που ρίχναμε κλεφτές ματιές στις χιονισμένες κορυφές όποτε αυτές ξεπρόβαλλαν ανάμεσα από τα σύννεφα που ολοένα και πύκνωναν. Όσο προχωρούσαμε πιο βαθιά η κατάσταση του δρόμου χειροτέρευε μαζί με τον καιρό. Είχαμε φτάσει μόλις μέχρι τις τυρκουάζ λίμνες Llanganuco και Orcoconcha. Εκεί κάναμε μια στάση για φωτογραφίες όταν ξαφνικά ξεκίνησε η βροχή η οποία σε δευτερόλεπτα έδωσε τη θέση της σε μια πολύ δυνατή χαλαζόπτωση συνοδευόμενη από αισθητή πτώση της θερμοκρασίας. Δεν υπήρχε περίπτωση να συνεχίσουμε υπο αυτές τις συνθήκες προς τα 4.800 μέτρα. Απογοητευμένοι υποχωρήσαμε.

Επιστρέψαμε στο Yungai και στραφήκαμε βόρειοδυτικά. Το πλάνο πια ήταν να φτάσουμε στην Hualanca, να διανυκτερεύαμε εκεί και την επομένη να ξεκινούσαμε για ένα από τα πιο εντυπωσιακά σημεία του Περού, το φαράγγι Canon del Pato. Όμως οι πληροφορίες που είχα συλλέξει ήταν λάθος. Το φαράγγι και ο χωμάτινος δρόμος που το διασχίζει ξεκινούσε 18 χιλιόμετρα πριν την Hualanca. Το δε συγκεκριμένο χωριό έμοιαζε με ένα γκέτο που δεν μας ενέπνεε καμία εμπιστοσύνη. Η ώρα ήταν ήδη 16:00. Από το σημείο εκείνο και έπειτα μέσα στο φαράγγι δεν υπήρχε καμία επιλογή διαμονής, εμείς δεν είχαμε προμήθειες μαζί μας, η κατάσταση του χωματόδρομου ήταν άγνωστη ενώ η απόσταση μέχρι τον πολιτισμό ήταν, αν δεν είχα κάνει πάλι κάποιο λάθος, περί τα 100 χιλιόμετρα.

Είχαμε δυο επιλογές. Ή θα οπισθοδρομούσαμε προς το Huaraz αφού στο Caraz δεν είχαμε εντοπίσει χόστελ ή θα επιχειρούσαμε το φαράγγι. Ρισκάροντας να μας πιάσει η νύχτα εκεί μέσα και αγνοώντας εκείνη τη στιγμή τους όποιους κινδύνους ελλόχευε το πέρασμα του φαραγγιού τέτοιες ώρες, αποφασίσαμε να συνεχίσουμε. Τι ήταν αυτό που δεν γνωρίζαμε? Περίπου μια εβδομάδα αργότερα, την τελευταία μέρα παραμονής μας στο Περού, θα γνωρίζαμε τον Carlos, έναν Περουβιανό μοτοσικλετιστή και μέλος της λέσχης Moto Aventura Peru. Σε μια συζήτηση που είχαμε μας ρώτησε ποιες διαδρομές της χώρας του μας άρεσαν περισσότερο. Όταν του απαντήσαμε «το Canon del Pato» μας είπε με έντονο τόνο «όχι, να μη πάτε εκεί». Του είπα «δεν κατάλαβες, πήγαμε εκεί, το περάσαμε». Μας κοίταζε με τα μάτια γουρλωμένα και με το στόμα ανοιχτό. «Μα είναι πολύ επικίνδυνο, είναι περιοχή συμμοριών και ληστών! Εκεί δεν πάει κανείς!».

Δεν ξέρω κατά πόσο εκείνη η μεταχρονολογημένη πληροφορία του Carlos ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα, το πέρασμα από το φαράγγι ήταν μια δυνατή εμπειρία παρόλα αυτά. Ήταν η πίεση του χρόνου για να μη μας πιάσει η νύχτα, ήταν το επιβλητικό τοπίο και το στενό, σχεδόν κλειστοφοβικό φαράγγι με τα 35 τούνελ σκαμμένα στην άκρη του γκρεμού. Ήταν το δύσκολο τερέν με πολύ πέτρα και άμμο κατά τμήματα ή το ελάχιστο πλάτος του δρόμου που μόλις και μετά βίας χωρούσε ένα φορτηγό και εξαιτίας του οποίου αγχωθήκαμε σε αρκετά σημεία όταν ξαφνικά πίσω από τυφλές στροφές εμφανιζόταν όχημα αναγκάζοντας μας απότομα να ακινητοποιηθούμε και να σταθούμε στην άκρη αγκομαχώντας να μην κατρακυλήσουμε προς τα κάτω. Μπορεί στη Βολιβία να υπάρχει ο δρόμος με το όνομα, αλλά αυτός στο Περού διεκδικεί δικαιωματικά μια θέση σε λίστα των “Most dangerous roads in the world”.

Είχε σουρουπώσει όταν διανύαμε τα τελευταία χιλιόμετρα του φαραγγιού και η αναζήτηση χόστελ στο πρώτο χωριό που συναντήσαμε απέβη άκαρπη. Προχωρήσαμε και βγήκαμε βράδυ στην Panamericana Norte, νηστικοί από το πρωί και κουρασμένοι μετά από σχεδόν 320 χιλιόμετρα εκείνη τη μέρα, εκ των οποίων περίπου τα 180 σε δύσκολους χωμάτινους δρόμους. Καταλήξαμε στο Choisco και στο πρώτο ξενοδοχείο που βρήκαμε εξαντλημένοι. Είχε γκαράζ, ήταν πολύ φτηνό οπότε δεν το ψάξαμε περαιτέρω. Φάγαμε στο κοτοπουλάδικο της γειτονιάς τεράστια ποσότητα για μόλις 5 ευρώ και επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο για να διαπιστώσουμε ότι το δωμάτιο ήταν κατάμεστο από κατσαρίδες. Παντού. Στα έπιπλα, στους τοίχους, στα πατώματα. Δεν με ένοιαξε, δεν είχα αντοχές και έσβησα. Η Έλενα ξάπλωσε χωρίς να καταφέρει να κοιμηθεί. Το μάτι γαρίδα, έψαχνε συνεχώς για τους ανεπιθύμητους επισκέπτες του δωματίου.

Η επόμενη μέρα μας βρήκε για αρχή στην Panamericana. Το θρίλερ με τις νταλίκες στο αντίθετο ρεύμα που ερχόντουσαν καταπάνω μας πετώντας μας έξω από το δρόμο έπαιξε σε επανάληψη κατά συρροή. Η οδήγηση στο Περού εξελισσόταν σε μια από τις πιο αγχωτικές καταστάσεις που έχω βιώσει, αισθανόμενος ότι πραγματικά παίζουμε τη ζωή μας κορώνα γράμματα κάθε μέρα σε κάθε διαδρομή. Δεν μείναμε για πολύ στο παραλιακό μέτωπο. Μετά από 250 χιλιόμετρα ξαναστραφήκαμε στα βουνά. Είμαστε αθεράπευτοι αλλά δεν γινόταν αλλιώς! Εκεί πάνω είναι τα ωραία και έπρεπε να δοκιμάσουμε, κάνοντας ξόρκια για να εξαφανίσουμε τη βροχή, μια ακόμα από τις φημολογούμενες καλύτερες διαδρομές του Περού.

Πορεία προς την Cajamarca λοιπόν χωρίς ιδιαίτερες συγκινήσεις εξαιτίας των πολλών κονβόϊ φορτηγών που μας υποχρέωσαν σε χαμηλές ταχύτητες αλλά και λόγω της βροχής που δεν άργησε να κάνει την εμφάνιση της. Η πόλη μικρή, συμπαθητική και ήσυχη. Χωρίς πολύ σκέψη ξοδέψαμε εκεί ένα 24ωρο για ανάπαυλα. Περίπατοι στο κέντρο και στην αγορά, έχοντας και λίγο το νου μας θυμούμενοι τη δυσάρεστη εμπειρία που είχε βιώσει εδώ το ζευγάρι των Γάλλων που είχαμε συναντήσει στην Norton Pub στο Cusco.

Πολλές ακόμα φωτογραφίες απο το συγκεκριμένο σκέλος του ταξιδιού μας στο blog της Έλενας, click εδω

Track log:

2 σχόλια στο Huaraz, Huascaran & Canon del Pato

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s