road conditions to Chachapoyas

Επαρχία Amazonas, Peru

Επόμενος προορισμός μας ήταν η πόλη Chachapoyas στην αμαζονιακή επαρχία του Περού. Πριν αναχωρήσουμε από την Cajamarca είχα ρωτήσει έναν αστυνομικό εκεί για την κατάσταση του δρόμου. Σε διάφορες πηγές στο ίντερνετ αναφέρεται πως κατά την εποχή των βροχών το ταξίδι μεταξύ των δυο αυτών πόλεων είναι πρακτικά αδύνατο. Επίσης θέλαμε να μάθουμε αν υπήρχε κάποια πρόσφατη δραστηριότητα κλοπών, μιας και στο παρελθόν είχαν αναφερθεί περιστατικά με ενέδρες σε εποχούμενους τουρίστες. Το όργανο μας είπε ότι δεν υπάρχει πρόβλημα και ότι ο δρόμος είναι ανοιχτός.

Η διαδρομή ήταν εκπληκτική. Καθαρά χωμάτινη, διασχίζει καταπράσινα βουνά με μεγάλες απόκρημνες πλαγιές. Όσο προχωρούσαμε προς τα ανατολικά και καθώς ανεβαίναμε σε υψόμετρο η κατάσταση χειροτέρευε, η λάσπη γινόταν όλο και πιο συχνή, η βροχή πιο έντονη, η θέα χανόταν, το πλάτος του δρόμου όλο και πιο στενό. Η ζελατίνα του κράνους μόνιμα θαμπωμένη και επειδή η ταχύτητά μας ήταν χαμηλή το νερό δεν γλιστρούσε πάνω της. Ανοιχτή συνεχώς για να μπορώ να διαβάζω καλύτερα τα πατήματα, ήμουν μονίμως μούσκεμα. Τα γάντια δεν έκαναν πολύ δουλειά, το νερό όλο και προχωρούσε προς τα μέσα στα μανίκια. Η Έλενα τραγουδούσε πίσω στη σέλα παρόλο που τα αδιάβροχά της είχαν αποδειχθεί ανεπαρκή και ένιωθε το νερό να τρέχει παντού στα πόδια της. Η λάσπη ενώ αρχικά με είχε αγχώσει δεν προέκυψε ποτέ τόσο πηχτή και κολλώδης ώστε να μπουκώσει τους τροχούς. Υπήρξαν σημεία που η Έλενα προληπτικά ξεκαβάλησε για να αισθανθώ εγώ καλύτερα με το κοντρόλ της μηχανής, αλλά πέρα από τα γλιστρήματα, οδηγώντας με σταθερό γκάζι προσεχτικά και συνετά δεν αντιμετωπίσαμε τελικά ιδιαίτερα προβλήματα.

Στα μισά της πορείας μας φτάσαμε σε μια διακλάδωση του δρόμου. Έπρεπε να πάμε αριστερά όμως το πέρασμα ήταν αποκλεισμένο. Μέλος του συνεργείου αποκατάστασης του δρόμου μας είπε ότι δεν επρόκειτο να ανοίξει εκείνη τη μέρα! Μελετώντας το GPS φαινόταν ότι αν πηγαίναμε δεξιά θα καταλήγαμε κάποια στιγμή ξανά στην αρχική μας διαδρομή αλλά ο ψηφιακός χάρτης δεν ήταν “routable” και έτσι αδυνατούσαμε να υπολογίσουμε τα εναπομείναντα χιλιόμετρα. Επιπλέον δεν υπήρχε καμία διασφάλιση ότι η παράκαμψη που θα παίρναμε θα ήταν σε καλύτερη κατάσταση. Δεν είχαμε όμως επιλογή. Με τη βροχή να δυναμώνει χωθήκαμε σε μια εντελώς άγνωστη διαδρομή κρυμμένη μέσα στο πυκνό πράσινο και στην ομίχλη. Αλλά ήταν φανταστικά.

Διανύσαμε μόνο 110 χιλιόμετρα εκείνη τη μέρα. Η ολοήμερη βροχή, η λάσπη και οι υποχρεωτικές στάσεις αναμονής μας καθυστέρησαν πάρα πολύ και φτάσαμε απόγευμα στη μικρή πόλη Celendin. Έξω από την είσοδο του ξενοδοχείου τραβήξαμε τη προσοχή των περαστικών. Υποθέτω δεν είναι συχνό θέαμα μια μεγάλη ον-οφφ μοτοσικλέτα με δυο ταξιδιώτες, ενώ η όψη μας, αρματωμένοι με τα αδιάβροχα, βρεγμένοι, λασπωμένοι, ταλαίπωροι θα ήταν από μόνη της τουλάχιστον περίεργη. Γκαράζ για τη μηχανή 1 τετράγωνο παρακάτω, εκεί που πάρκαραν τα ντόπια ταξί-τρίκυκλα και ένα δωμάτιο ξενοδοχείου που θύμιζε πλυσταριό με όλη την εξάρτηση μας απλωμένη.

Φυσικά η βροχή δεν σταμάτησε ούτε λεπτό. Έπεφτε ακατάπαυστα όλη νύχτα και αυτό προκάλεσε μια ανησυχία για την συνέχεια. Αν μέχρι το Celendin καταφέραμε να γράψουμε μόνο 100 χιλιόμετρα σε μια γεμάτη ημέρα, πως θα ήταν η κατάσταση ακόμα ανατολικότερα, ακόμα πιο βαθιά στην επαρχία Amazonas ? Ξυπνήσαμε πριν ξημερώσει, στις 5:30 με την προσδοκία να έχει σταματήσει η βροχή, όχι γιατί δεν μας αρέσει η οδήγηση έτσι (το εναντίον) αλλά επειδή λασπωμένο τερέν και 400+ κιλά μικτού βάρους δεν είναι και ότι καλύτερο. Φρούδες ελπίδες όμως! Η κατάσταση έδειχνε χειρότερη από τη προηγούμενη μέρα. Οπλιστήκαμε με όσο θάρρος είχαμε, το είδαμε και λίγο χιουμοριστικά και ξεκινήσαμε.

Το να χαρακτηρισθεί εκείνο το κομμάτι από Celendin προς Chachapoyas ως μαγικό θα ήταν λίγο. Understatement. Και έχω ξεμείνει από λέξεις και θα έπρεπε εδώ να συνδράμει συγγραφέας ή ποιητής για να το αποδώσει όπως του αρμόζει. Εγώ θα επαναλάβω φράσεις από τα προηγούμενα και θα κουράσω.

Και εκείνη τη μέρα ακινητοποιηθήκαμε 3 φορές στα βουνά περιμένοντας συνολικά πάνω από 2 ώρες για να απομακρυνθούν λάσπες, χώματα και βράχια. Τουλάχιστον στο τομέα αυτό βγάζουμε το καπέλο στους Περουβιανούς. Μεγάλη ετοιμότητα από τα συνεργεία αποκατάστασης του οδικού δικτύου. Δεν υπήρξαν αιφνιδιασμοί. Όπου είχε συμβεί κατολίσθηση ή υποχώρηση εδάφους υπήρχε σωστή και έγκαιρη σήμανση ακόμα και στο πουθενά. Οργάνωση, τήρηση κανόνων ασφαλείας (δεν είδαμε εργάτη χωρίς ανακλαστικό γιλέκο, κράνος και γάντια εργασίας), όλοι δούλευαν. Δεν υπήρχε ο … επόπτης που εποπτεύει τον 2ο που εποπτεύει τον 3ο κ.ο.κ. Ωχ αδερφέ, βλέπε Ελλάδα.

Στο συμπαθητικό Chachapoyas το πρόβλημα με το στομάχι της Έλενας επέστρεψε με το που γευματίσαμε το απόγευμα. Κράμπες στη κοιλιά και εμετοί μας ανάγκασαν να παραμείνουμε στη πόλη για μια μέρα ακόμη. Το καλό ήταν ότι γνωρίζαμε πλέον πως με λήψη της κατάλληλης αντιβίωσης τα συμπτώματα υποχωρούσαν σύντομα και χωρίς να χάσουμε ούτε λεπτό πήγαμε σε φαρμακείο. Η υπάλληλος εκεί, μόλις της είπαμε ότι θέλουμε αντιβίωση και πριν προλάβουμε να (προσπαθήσουμε) εξηγήσουμε για ποιο λόγο, μας έδειξε με τα χέρια της το στομάχι. Κάτι ξέρουν. 36 ώρες μετά η Έλενα αισθανόταν καλύτερα, τα συμπτώματα είχαν υποχωρήσει αρκετά και  αναχωρήσαμε.

Το αρχικό πλάνο, μήνες πριν, ήταν μετά το Chachapoyas να κατευθυνόμασταν προς το Εκουαδόρ ακολουθώντας τις ανατολικές ορεινές διαδρομές. Όμως ήταν σίγουρο πλέον πως αυτό θα αποδεικνυόταν ένα πολύ μαζοχιστικό σενάριο. Η πληροφορίες που μας είχαν δώσει οι Alex και Matt στο Huaraz, τα πρόσφατα thread στο advrider, και τα όσα βιώναμε οι ίδιοι στις ορεινές ζώνες του Περού, όλα συνηγορούσαν στο ότι δεν υπήρχε λόγος να προσπαθήσουμε να το παίξουμε θαρραλέοι απλά και μόνο για να πούμε ότι παλέψαμε στην ατελείωτη λασπουριά της El Oriente. Δεν είχαμε να αποδείξουμε κάτι. Με ελαφρύτερο μηχανάκι, ή καλύτερα με ελαφρύτερα μηχανάκια, θα προχωρούσαμε. Θα είχε και χαβαλέ. Δικάβαλλοι όχι.

Υπολογίσαμε ότι για να φτάσουμε μέχρι τη Loja τσουλώντας τις ρόδες μας στις λάσπες της El Oriente θα θέλαμε 3-4 μέρες, εάν και εφόσον οι δρόμοι ήταν ανοιχτοί. Από την άλλη, ακολουθώντας τη πεπατημένη ασφάλτινη διαδρομή, θα κάναμε ένα μεγάλο κύκλο και καμιά 700αριά χιλιόμετρα παραπάνω . Όμως θα έβγαινε στον ίδιο ή και σε λιγότερο χρόνο αφού θα κινούμασταν πολύ γρηγορότερα και όλα θα ήταν πολύ πιο ξεκούραστα και λιγότερο επεισοδιακά.

Φύγαμε λοιπόν και όταν φτάσαμε στη διασταύρωση προς Jaen αντί να στραφούμε βόρεια προς το συνοριακό πέρασμα στο San Ignacio συνεχίσαμε δυτικά. Φτάσαμε στα πεδινά και στις μεγάλες εύφορες εκτάσεις με τους αναρίθμητους ορυζώνες. H τροφή του λαού. Δεν υπάρχει menu del dia ή menu del casa στο Περού χωρίς ρύζι. Εκεί μας χτύπησε το κύμα ζέστης και υγρασίας του τροπικού κλίματος με μια αποπνικτική ατμόσφαιρα. Ήταν και η στιγμή που η οθόνη αφής του GPS παρέδωσε πνεύμα. Το πρόβλημα είχε κάνει την εμφάνιση του λίγες μέρες πριν αλλά η οθόνη επανερχόταν πάντα μετά από 1-2 στιγμιαία κολλήματα.  Πια όμως φαινόταν οριστικό. Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν μετά από ένα reboot να προλάβω να κλειδώσω την λειτουργία της οθόνης και πλέον θα συνεχίζαμε χωρίς πλοήγηση και χωρίς χάρτη. Τουλάχιστον έλπιζα να λειτουργεί το track log για να καταγράφει την πορεία μας. Θα έπρεπε στις επόμενες μέρες να βρούμε μια λύση.

Extra photo gallery at latris blog, click here

Με το GPS εκτός, συνεχίσαμε. Το τοπίο γύρω από τη περιοχή του Olmos θύμιζε αφρικανική Σαβάνα μέχρι που σταδιακά μεταμορφώθηκε σε έρημο. Φτάνοντας στην Piura, στα περίχωρα επικρατούσε απίστευτη δυσωδία και εικόνες θλιβερής φτώχειας στα pueblos jovenes. Προσχωρώντας στα ενδότερα της πόλης επικρατούσε χάος, κομφούζιο, ανυπαρξία οδικής παιδείας, και η παρανοϊκή οδήγηση. Άνευ της βοήθειας του GPS τα βρήκαμε σκούρα. Η έκπληξη ήρθε όταν διαπιστώσαμε ότι οι επιλογές για διανυκτέρευση σε αυτή την πόλη ήταν πολύ ακριβές!

Σταθήκαμε σε ένα βενζινάδικο για ανεφοδιασμό της μηχανής και για να πιούμε ένα χυμό, η ζέστη στη έρημο μας είχε κουράσει. Περνάει πεζός περουβιανός, μας βλέπει και έρχεται φουριόζος προς τα εμάς. Χαμογελαστός και ευγενικός, αρχίζει και μιλάει ακατάπαυστα. Δυσκολευόμουν πολύ να τον παρακολουθήσω και σκεφτόμουν «ντάξει φίλε φτάνει, πρέπει να την κάνουμε». Όμως εκείνος επέμενε και αφού πήρα μια ανάσα είπα να κάνω στην άκρη την όποια κούραση και να του δώσω σημασία. Ο Carlos είναι μοτοσικλετιστής, έχει μια Versys, μέλος της λέσχης Moto Aventura Peru και δεν επρόκειτο να μας αφήσει χωρίς να γνωριστούμε καλύτερα.

με τον Carlos
με τον Carlos

Μας βρήκε ξενοδοχείο αλλά χωρίς γκαράζ. Τη μηχανή θα την βάζαμε στο κλειστό πάρκινγκ της εταιρείας που δούλευε, ένα ιδιωτικό ΚΤΕΛ, με φύλαξη όλη τη νύχτα. Το βράδυ βγήκαμε μαζί. Μας ρώτησε που θα θέλαμε να πάμε και του είπαμε εκεί που πάνε οι ντόπιοι, έχοντας φυσικά στο μυαλό μας κάτι σε οριτζινάλ peruviano. Μας πήγε όντως σε μέρος κατάμεστο από Περουβιανούς. Σε ένα υπερ-μεγάλο, υπερ-χλιδάτο, υπερ-εμπορικό κέντρο. Τύφλα να έχει το Mall. Multiplex cinema, πολυτελή καταστήματα, fast food plaza, διεθνή franchise. Δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιαστήκαμε με αυτήν την εικόνα απόβασης του δυτικού «πολιτισμού». Πολύ πιο ενδιαφέρουσα ήταν η εμπειρία του πήγαινε-έλα στο εμπορικό. Πήγαμε με ταξί. Συνδυάστε στο μυαλό σας όλα όσα έχω γράψει μέχρι τώρα για τη σχιζοφρένεια των Περουβιανών όταν πιάνουν τιμόνι. Προσθέστε στην συνταγή τη ψυχοσύνθεση του ταξιτζή. Και μπείτε μέσα. Και φανταστείτε τα υπόλοιπα. Φεύγοντας από τον ναό του σύγχρονου lifestyle η εμπειρία ολοκληρώθηκε μέσα σε ένα τρίκυκλο-μοτοταξί, από εκείνα τα μυριάδες που κατακλύζουν τους δρόμους της χώρας.

Πήγαμε στο σπίτι του Carlos και εκείνος άπλωσε πάνω στο τραπέζι χάρτες και μας έδωσε διαδρομές για το υπόλοιπο του ταξιδιού μας στο Εκουαδόρ. Είχαμε και εκείνη τη κουβέντα για το Canon del Pato. Μας έδωσε τηλέφωνα φίλων του σε δυο άλλες πόλεις, ώστε αν χρειαζόμασταν κάτι να τους καλούσαμε εκ μέρους του. Gracias Carlos! Η επόμενη μέρα θα ήταν η τελευταία – για αυτό το σκέλος του ταξιδιού – στο Περού.

Track log:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s