Breaking down in Ecuador

Με την μηχανή λοιπόν χαλασμένη στο Εκουαδόρ, στην Παναμερικάνα. Το μόνο σίγουρο ήταν πως επρόκειτο για βλάβη ηλεκτρολογικής ή ηλεκτρονικής φύσεως την οποία εγώ δεν μπορούσα να χειριστώ εκείνη τη στιγμή. Έπρεπε να βρούμε τρόπο να φορτώσουμε τη μηχανή κάπου και να φτάσουμε στο Quito. Εκεί θα υπήρχαν ουκ ολίγα συνεργεία. Επιπλέον γνώριζα πως υπήρχε και αντιπροσωπία BMW. Τους κάλεσα για οδική βοήθεια. Στην άλλη άκρη της γραμμής βρέθηκε τελικά ο μοναδικός άνθρωπος εκεί μέσα που γνώριζε αγγλικά και μπορέσαμε να συνεννοηθούμε. Είπε πως θα προσπαθούσε να βρεί οδική χωρίς να είναι σίγουρος. Θα μας καλούσε πίσω να μας ενημερώσει.

Είχε περάσει 1 ώρα χωρίς καμία εξέλιξη και σκεφτόμουν πως πιθανόν η συνεννόηση να μην ήταν και τόσο … συνεννόηση. Ξαναπήρα τηλέφωνο στην BMW Quito για να ακούσω τον υπάλληλο να μου λέει ότι ακόμα προσπαθεί και δεν έχει κάτι νεότερο. Πρότεινε να ψάξω για βοήθεια εκεί τριγύρω ζητώντας από περαστικούς μια camioneta. 300 μέτρα παρακάτω ήταν σταματημένο ένα περιπολικό. Το πλήρωμα του έκανε τυπικούς ελέγχους σε διερχόμενα αυτοκίνητα. Δεν μιλούσαν καθόλου αγγλικά αλλά κατάφερα να τους εξηγήσω τι είχε συμβεί. Ήρθαν και κάθισαν για λίγο μαζί μας, σήκωσαν το τηλέφωνο. Από το διάλογο τους έπιασα τη πολυπόθητη λέξη εκείνη τη στιγμή. Camioneta. Αποχώρησαν μετά από λίγο λέγοντας ότι θα ξαναπεράσουν για να τσεκάρουν αν είμαστε ok.

Πέρασαν 2 ώρες επιπλέον και με αρκετό εκνευρισμό εγώ σκεφτόμουν μόνο αρνητικά. 20 μέρες χαμένες στην αρχή, χαλασμένη κάμερα, χαλασμένο gps και τώρα αυτό. Δεν θα έλεγα ότι ήταν και μια από τις καλύτερες μου στιγμές. Αξίζει να σημειωθεί πάντως ότι σε εκείνο το μεσοδιάστημα οι αστυνομικοί με τους οποίους είχαμε μιλήσει πέρασαν 2 φορές ρωτώντας μας αν όλα είναι καλά και αν χρειαζόμαστε κάτι.

Εντωμεταξύ, η Έλενα που σε εκείνη τη κατάσταση αποδείχθηκε πιο ψύχραιμη από εμένα είχε ενεργοποιήσει το plan B. Με το φόβο ότι λόγω ανεπαρκών ισπανικών δικών μας, και ανεπαρκών αγγλικών των ντόπιων δεν θα καταφέρουμε να βγάλουμε άκρη, κάλεσε στο τηλέφωνο έναν άνθρωπο που λογικά θα ήταν ο μόνος με τον οποίο θα μπορούσαμε να συνεννοηθούμε. Τον έλληνα πρόξενο στο Εκουαδόρ. Του εξήγησε την κατάσταση ζητώντας του απλά μια συνδρομή σε επίπεδο επικοινωνίας. Ο κ. Εμμανουηλίδης μας εξέπληξε ευχάριστα. Δεν στάθηκε μόνο στο ότι θα καλούσε την αντιπροσωπία BMW για να διαπιστώσει αν είχαμε/είχαν καταλάβει σωστά ή αν η αντιπροσωπία επρόκειτο να στείλει οδική. Ενώ ήταν στο κτήμα του στις πλαγιές του ηφαιστείου Pichincha, αρκετά χιλιόμετρα έξω από το Quito, προθυμοποιήθηκε αμέσως να έρθει ο ίδιος με το φορτηγό του για να φορτώσουμε τη μηχανή. Λίγα λεπτά μετά, σε επικοινωνία με την BMW ο υπάλληλος με ενημέρωνε ότι το αυτοκίνητο της οδικής βοήθειας είχε ξεκινήσει και πως θα έφτανε σε μας σε 2 ώρες. Καλέσαμε αμέσως τον πρόξενο λέγοντας του να μην ξεκινήσει.

Είχαν συμπληρωθεί 6 ώρες μετά από την ακινητοποίηση μας, ήταν 22:00 το βράδυ, οι 2 ώρες αναμονή για την camioneta είχαν γίνει 3, πλέον έκανε κρύο γερό, και εγώ είχα αρχίσει να προετοιμάζομαι ψυχολογικά για να βγάλουμε όλη τη νύχτα εκεί, στην άκρη του δρόμου με τις αστραπές να κάνουν την εμφάνιση τους στο βάθος. Τελικά η camioneta εμφανίστηκε. Και ενώ θα έπρεπε να αισθανθώ μια ανακούφιση, η όψη της μου προκάλεσε ένα ακόμα άγχος. Κοιταχτήκαμε με την Έλενα. «Πες μου ότι ΔΕΝ είναι βαμμένη στα χρώματα του General Lee (Dukes)! Πες μου ότι δεν το ζούμε αυτό!».  Σκηνές κινηματογραφικές πέρασαν από το μυαλό μου. Η μηχανή δεμένη στη καρότσα και το φορτηγό να πηγαίνει μαλιοκούβαρα. Εμείς μέσα χλωμά πρόσωπα. Εγω να φωνάζω «το μηχανάααακιιι, μη το μηχανάααακιι, πιο σιγάααα ρε πελετούδοοο (=μαλάκας)». Προσπαθούσαμε να το διακωμωδήσουμε λίγο, να ξεχαστούμε από την ταλαιπωρία και τα νεύρα (τα δικά μου).

Ο Juan, ο οδηγός της camioneta, έκανε ότι μπορούσε για να αισθανθούμε άνετα. Μας έλεγε σε όλη τη διαδρομή πληροφορίες. Να εδώ είναι το ηφαίστειο. Εκεί το χωριό έχει την τάδε ιστορία. Εδώ φτιάχνουν τα καλύτερα παγωτά του Εκουαδόρ. Κάθε λίγο κοίταζα πίσω από την καμπίνα και έβλεπα το GS να κουνάει δεξιά αριστερά βάρκα γιαλό. Ο Juan πήγαινε γρήγορα. Δεν ξέρω κατά πόσο η αγωνία ήταν ζωγραφισμένη στο πρόσωπό μου, αλλά όποτε με κοίταζε μου έλεγε “ok ok” σαν τον Joe Pesci στο φονικό όπλο. Όταν περάσαμε πάνω από ένα μεγάλο σαμαράκι της εθνικής οδού με 100+ χ.α.ω. είπα πάει αυτό ήταν. Τώρα θα έρθει το άλμα, θα ακουστεί και η ιαχή «Yeeeee-Haaa!» του Bo Duke. Και μετά ο γδούπος του 800 να φέρνει κωλοτούμπες στην παναμερικάνα. Πρέπει να έβγαζα καπνούς απο τα αυτιά και τα ρουθούνια. Ο Juan το κατάλαβε και χαλάρωσε λίγο το πάτημα του γκαζιού.

Φτάσαμε σε ένα προάστιο του Quito περασμένα μεσάνυχτα. Μας ρώτησε αν ήθελε να μας βρεί ξενοδοχείο, του είπα ναι αλλά φθηνό. Πόσο ρώτησε. Μαξ 30 δολάρια του είπα και για τους δυο μας. Πάρκαρε απ’ εξω. Που να καταλάβω εκείνη την ώρα, εξαντλημένος σωματικά και ψυχολογικά περί τίνος επρόκειτο. H Έλενα το μυρίστηκε. Θα περάσω να σας πάρω είπε το πρωί. Μπήκαμε στο δωμάτιο μας. Νομίζω ότι δεν έχω ξαναμπεί στη ζωή μου σε πιο χλιδάτο δωμάτιο ξενοδοχείου. Όλες οι λεπτομέρειες έκαναν το δωμάτιο «large». Πολύ large. Την σιγουρέψαμε τη δουλειά όταν συνειδητοποιήσαμε ότι στο έμπα και στο έβγα δεν βλέπεις κανέναν, δεν σε βλέπει κανένας και το ρουμ σέρβις, η πληρωμή, η συμπλήρωση των στοιχείων σου, τα πάντα γίνονται μέσα από θυρίδα. Ε, το πρωί αντικρίσαμε και την επιγραφή του ξενοδοχείου φεύγοντας. The Love Motel. Εχέμυθα. Διακριτικά.

Το πρωί ο Juan ήρθε να μας πάρει με ένα τζιπ το οποίο έπαιρνε μπροστά μόνο με σπρώξιμο. Θα γίνει ακόμα πιο σουρεάλ η κατάσταση? Μας πήγε στην αντιπροσωπία BMW που είχε αφήσει τη μηχανή νωρίτερα. Μας υποδέχθηκε ο Gabriel με τον οποίο μιλούσα στο τηλέφωνο την προηγούμενη μέρα. Μετά τη χαιρετούρα και τη γνωριμία ρώτησε σε ποιο ξενοδοχείο μας πήγε ο Juan και αν μας άρεσε. Στο άκουσμα του Love Motel δεν μπόρεσε να κρύψει το μειδίαμα ούτε εκείνος ούτε ένας συνάδελφος του που στεκόταν δίπλα. Φώναξε τον μηχανικό και τους ανέφερα το ιστορικό. Την μηχανή θα την κοιτούσαν το απόγευμα. Βρήκαμε χόστελ από τον υπολογιστή του Gabriel στο ιστορικό κέντρο του Quito, μας κάλεσε πριβέ ταξί το οποίο πλήρωσε η αντιπροσωπία και φύγαμε.

Το απόγευμα ο Gabriel είπε στο τηλέφωνο ότι η κατάσταση δεν ήταν καλή. Τα πηνία ήταν καμένα αλλά το πρόβλημα έγκειτο στο ότι δεν υπήρχε ανταλλακτικό και η διαδικασία παραγγελίας και παραλαβής του θα κρατούσε όπως χαρακτηριστικά τόνισε «πάρα, πάρα πολύ». Γίνε πιο συγκεκριμένος του είπα. «Πάνω από μήνα». Το δε κόστος των πηνίων ήταν 1380 δολάρια! Αυτό ήταν καταστροφή. Τα χρήματα αυτά αντιστοιχούσαν για εμάς σε ένα μήνα ταξίδι. Ένα μήνα στο δρόμο. Προσθέτοντας το έξτρα κόστος της παραμονής μας για ένα μήνα στο Quito και τον χαμένο αυτό χρόνο, οδηγούμασταν σε ένα πρόωρο τέλος του ταξιδιού μας.

Αρχίσαμε να εξετάζουμε εναλλακτικές. Παραγγελία μεταχειρισμένων πηνίων από το ebay θα μας γλύτωνε χρήματα αλλά θα καθυστερούσε το ίδιο. Ο κακός της υπόθεσης ήταν οι τελωνιακές διαδικασίες για να εισαχθεί ένα ανταλλακτικό στη χώρα. Επιπλέον με τα μεταχειρισμένα πηνία θα υπήρχε ρίσκο. Η άλλη επιλογή ήταν να βρούμε στο Quito ηλεκτρολογείο στο οποίο θα μπορούσαν να πλέξουν νέα περιέλιξη. Αυτή η λύση θα ήταν επίσης φθηνότερη αλλά χρειαζόταν χρόνο, τόσο για την ανεύρεση ηλεκτρολογείου που θα μπορούσα να εμπιστευθώ όσο και για την ετοιμασία της περιέλιξης, ενώ δεν θα μπορούσα ποτέ να είμαι σίγουρος για την ποιότητα της δουλειάς, ρισκάροντας νέα βλάβη σε μεταγενέστερο σημείο του ταξιδιού. Στράφηκα στο advrider ρωτώντας σχετικά στο τοπικό νοτιοαμερικάνικο subforum, αλλά μετά από δυο μέρες δεν είχε κανείς να προτείνει κάτι με σιγουριά.

Η Έλενα μιλούσε με φίλους μας στην Ελλάδα μέσω skype και FB. Ένας από αυτούς ρώτησε τι κάνουμε, που βρισκόμαστε. Η Έλενα του είπε για το πρόβλημα που μας είχε προκύψει και τότε φάνηκε μια πιθανή διέξοδος. Ο Κώστας είχε συγγενικό του πρόσωπο σε διοικητική θέση στην BMW Ελλάδος. Είπε ότι θα του μεταφέρει τη κατάσταση μας, ζητώντας του να ενεργήσει σαν να είχε ο ίδιος το πρόβλημα. Δεν πίστευα ότι θα μπορούσε να γίνει κάτι. Το επόμενο πρωί πήγα στην BMW. Ο Gabriel με υποδέχθηκε λέγοντας μου ότι είχαν επικοινωνήσει μαζί τους από την Γερμανία ζητώντας αναφορά για την κατάσταση της μηχανής! Δεν πέρασε ένα λεπτό, όταν χτύπησε το κινητό μου. Στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν εκπρόσωπος της BMW από την Ελλάδα. Είχαν ενημερωθεί και είπε πως γινόταν προσπάθεια να βρεθεί ανταλλακτικό και να σταλεί στο Εκουαδόρ το συντομότερο δυνατό, ενώ θα επικοινωνούσε μαζί μου ο Area Manager εκείνης της περιοχής της νοτίου Αμερικής. Πράγματι αμέσως μόλις κλείσαμε, το τηλέφωνο ξαναχτύπησε. Ο Area Manager καλούσε από τον Παναμά, είπε πως είχαν βρεί ανταλλακτικό στην Κολομβία και θα μπορούσαν να το στείλουν στο Εκουαδόρ σε 1-2 μέρες. Αρκεί εγώ να έδινα το ok. Για αυτό θα έπρεπε να βρίσκαμε 1380 δολάρια.

Ότι απόφαση και να παίρναμε θα ήταν μια ή άλλη οικονομικά. Η επιπλέον παραμονή μας στο Quito, αν ακολουθούσαμε την λύση πχ της περιέλιξης, θα μας οδηγούσε σε αλλαγή των αεροπορικών μας εισιτηρίων με αρκετή επιβάρυνση αν θέλαμε να ολοκληρώναμε το ταξίδι όπως το είχαμε φαντασθεί, για  να προλάβουμε να γυρίσουμε όλη την ήπειρο. Η τελική διαφορά στα χρήματα θα ήταν μικρή. Έχοντας χάσει ήδη αρκετά λόγω της καθυστέρησης της εκκίνησης στο Buenos Aires ήμασταν πολύ, πάρα πολύ εκτός budget.

Έτσι, αφού βλέπαμε ότι δεν μπορούσαμε να κερδίσουμε κάτι, αποφασίσαμε να φτιάξουμε τη μηχανή με το original ανταλλακτικό, για να έχουμε μια σιγουριά και την εγγύηση που το συνοδεύει. Το ταξίδι θα περικόπτονταν σημαντικά. Το ενδεχόμενο να εγκαταλείπαμε την Παταγονία ήταν πλέον το πιο πιθανό. Θα το βλέπαμε στη συνέχεια, όπως μας έβγαινε. Εκείνο το απόγευμα έστειλα ένα email στον Gabriel και στον Area Manager επιβεβαιώνοντας τους την παραγγελία των νέων πηνίων. 2 μέρες αργότερα η μηχανή ήταν έτοιμη και εμείς αλλάζαμε τα σχέδια μας και τη διαδρομή μας για μια ακόμη φορά.

Σχετικά με τα πηνία του 800GS: Αφενός η κινητοποίηση της BMW ήταν πραγματικά εντυπωσιακή. Οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ καταρχήν στον Κώστα και έπειτα σε όσους ασχολήθηκαν εντός της εταιρείας. Ωστόσο, αισθάνομαι πως αν δεν υπήρχε αυτή η γνωριμία, την μηνιαία παραμονή μας στο Quito δεν θα την γλυτώναμε. Επιπλέον, η όποια κινητοποίηση εκ μέρους των στελεχών της BMW για την άμεση εξυπηρέτηση μας δεν αναιρεί το γεγονός ότι έχουμε να κάνουμε με προβληματικό εξάρτημα, το οποίο φαίνεται πλέον μέσα από πολλαπλές αναφορές στο ίντερνετ,  για το οποίο η εταιρεία τηρεί σιγή ιχθύος. Περισσότερα για αυτό σε επόμενο ποστ.

Ένα σχόλιο στο Breaking down in Ecuador

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s