why_so_serious__by_lisong24kobe-d5ek08j

Why so serious ?

Καμιά φορά πετυχαίνω μοτοταξιδιωτικές ιστορίες στο ίντερνετ, είτε σε blogs είτε σε φόρουμς, γεμάτες έπαρση και λάβαρα. Κατακτήσαμε τη νότια Αμερική γράφει κάποιος. Φίλε συνοδοιπόρε, τη νότια Αμερική την κατέκτησαν κάποιοι τύποι που έφτασαν εκεί με ξύλινα καράβια πριν αιώνες. Τελεία. Εμείς είμαστε τουρίστες.

Ακόμα όμως και αν το θέσουμε σε αυστηρά μοτοσικλετιστικά πλαίσια, τη νότια Αμερική την «κατέκτησαν» κάποιοι άλλοι μηχανόβιοι που την γύρισαν πριν δεκαετίες, καβαλώντας μηχανάκια χρέπια συγκριτικά με τα δικά μας και έχοντας εξοπλισμό για κλάματα σε σχέση με τις πανάκριβες goretex στολές μας, τα δορυφορικά συστήματα μας και την άπλετη πληροφόρηση στην οποία εμείς σήμερα έχουμε πρόσβαση μέσω του διαδικτύου. Πριν πατήσουμε εμείς τις ρόδες μας εκεί, τις πάτησαν μερικές χιλιάδες άλλοι μοτοταξιδιώτες. Ναι, χιλιάδες. Κάθε χρόνο.

Το ίδιο και για την Αφρική ή για την Ασία και τα πέρατα της Σιβηρίας ή για την εσχατιά της βορείου Αμερικής, τους παγωμένους δρόμους της Αλάσκα. Δεν είναι κανείς μας πρωτοπόρος πια. Οπότε χαμηλά τους τόνους.

Κατακτήσαμε το βόρειο Ακρωτήρι διαβάζω αλλού. Μαζί με εσάς και μένα το έκαναν και μερικές δεκάδες χιλιάδες άλλοι, μέχρι και παππούδες και γιαγιάδες που σταθήκαν στην άκρη του βράχου. Γιατί εσύ και εγω να είμαστε καλύτεροι από αυτούς? Επειδή φτάσαμε με μοτοσικλέτα ενώ εκείνοι με 4τροχο? Ε όχι δα!

Καταλαβαίνω ότι η έκφραση της κατάκτησης μπορεί να έχει ορισμένες φορές, έννοια εσωτερικής αναζήτησης. Ότι νίκησες κάποιους φόβους σου για παράδειγμα. Αλλά τότε προς τι οι τυμπανοκρουσίες? Η εσωτερική αναζήτηση θα έπρεπε να κάνει τον άνθρωπο λίγο πιο ταπεινό, λίγο πιο χαμηλών τόνων. Νομίζω.

Καταλαβαίνω ότι άλλες φορές η έκφραση της κατάκτησης μπορεί να βγαίνει λίγο ανάλαφρα και χαριτωμένα, ως αποτέλεσμα της χαράς που μας πλημυρίζει εκείνη τη στιγμή που φτάνουμε στο μακρινό στόχο. Και θες να κάνεις τη μοιρασιά. Εδώ, στο blog, στο φόρουμ, στο περιοδικό. Μοιρασιά πρέπει να είναι. Ως εκεί όμως. Για να ονειρευτούν και κάποιοι άλλοι, ή για να εμπνευστούν, ή για να θελήσουν να το κάνουν και εκείνοι.

Αλλά το να φουσκώνουμε ως κοκόρια, ως καρδινάλιοι, ως ήρωες, ως σύγχρονοι Μαγγελάνοι … όχι. Σόρρυ. Απλά δεν.

Ταξιδεύουμε με μοτοσικλέτα. Και αυτό δεν είναι κάτι σπουδαίο.

Δεν κάνουμε τίποτα σπουδαίο για την ακρίβεια. Δεν σώζουμε ζωές. Δεν μπαίνουμε στην πρώτη γραμμή μιας μάχης υπέρ της ελευθερίας. Δεν πολεμάμε κατά ενός τυράννου. Δεν είμαστε επιστήμονες που ανακαλύπτουμε τεχνολογίες που θα βελτιώσουν τη ζωή των φτωχών ή των αρρώστων. Δεν κάνουμε τίποτα, μα τίποτα τέτοιο.

Αυτό που κάνουμε είναι να ακολουθούμε ένα αρχέγονο ένστικτο εξερεύνησης. Είναι το αποτέλεσμα της δίψας μας να γνωρίσουμε περισσότερο το κόσμο. Έτσι ήταν πάντα. Αλλά αυτό θέλει σιωπή για να μπορείς να ακούσεις τι έχει να σου πει ο Κόσμος. Δεν θέλει καραμούζες και ντουντούκες. Και μπορεί να γίνει και χωρίς μοτοσικλέτα, ξέρεις.

Με την μοτοσικλέτα, αυτό που κάνουμε δεν είναι τίποτα άλλο από τη καύλα μας. Την καύλα μας κάνουμε μάγκα μου. Αυτό και μόνο αυτό. Τίποτα περισσότερο. Και είμαστε τυχεροί που μπορούμε ή που μπορέσαμε.

Για αυτό λοιπόν ρωτάω, Why so serious ??

2 σχόλια στο Why so serious ?

  1. !!! Εχεις τοσο δικιο.Τα τελευταια χρονια καποιοι παρουσιαζουν τα ταξιδια τους σαν κατι που συμβαινει για πρωτη φορα στην ανθρωποτητα και με ενα σωρο αχρηστες λεπτομερειες (ακομα και μια εκρομη στην Τριπολη).
    Παντως για ακομη μια φορα μπραβο για το ταξιδι σας,τα κειμενα που ειναι οπως πρεπει να ειναι και για τις υπεροχες φωτογραφιες!
    Ελενη – Ηλιας

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s