arequipa-arica-4779

Περού, απο το βορά ως το νότο στην Panamerican Highway

Φτάσαμε στη Mancora αργά το βράδυ εξουθενωμένοι. Που κουράγιο για βόλτες γύρω γύρω μέχρι να βρούμε κατάλυμα. Σταθήκαμε στην άκρη του δρόμου για να ρίξουμε μια ματιά στις σημειώσεις μας και στον οδηγό του LP. Από το horizonsunlimited δεν υπήρχε καμία σύσταση. Ούτε στο LP. Τότε σταμάτησε δίπλα μας ένα μοτοταξί, ένα από εκείνα τα φοβερά τρίκυκλα. Ο οδηγός του βγήκε έξω και μας ρώτησε αν ψάχνουμε για δωμάτιο. Μας έδειξε μερικά φυλλάδια. Διαλέξαμε ένα αφού μας είπε με σιγουριά ότι ήταν φθηνό και μας πήγε μέχρι εκεί. Φθηνό δεν ήταν για 70 Soles (~20 ευρώ), τουλάχιστον για τα δεδομένα του Περού, αλλά τέτοια ώρα τρέχα γύρευε. Ήταν όμως ποιοτικό, καθαρό, είχε μια νότα καλοκαιρινού bungalow.

Η Mancora παρουσιάζεται ως ένας μικρός παράδεισος διακοπών, με μια εξωτική παραλία, με πανέμορφα ξύλινα σπιτάκια δίπλα στη θάλασσα, πέργκολες σκεπασμένες με φοινικόφυλα και άλλα τέτοια ωραία, θυμίζοντας τόπο βγαλμένο από promo καραϊβικής. Έτσι φαίνεται. Σε φωτογραφίες στο ίντερνετ. Για αυτό το λόγο και έχοντας γλυκαθεί από το όμορφο bungalow στο οποίο λιώσαμε μόλις μπήκαμε μέσα, είπαμε να κάναμε δώρο στους εαυτούς μια πολυτέλεια. Δυο μέρες εκεί απολαμβάνοντας χαλάρωση και βουτιές στον ειρηνικό ωκεανό. Μετά από σχεδόν 3 μήνες στο δρόμο το δικαιούμασταν. Αυτό το είπαμε το βράδυ. Που φτάσαμε στα μαύρα σκοτάδια και από την κούραση δεν παρατηρούσαμε τίποτα γύρω μας. Γιατί αυτό που αντικρίσαμε το επόμενο πρωί με το φως της μέρας δεν είχε και πολύ σχέση με τις εικόνες που είχαμε φάει αμάσητες από το διαδίκτυο ούτε με τις περιγραφές μερικών stoned surfers από το U S of A. Wow duuude… aaaawesome place… totally…. Ok.

Κάπου θα κρύβονταν οι ομορφιές της Mancora, δεν μπορεί. Βγήκαμε να τις ανακαλύψουμε. Τι και αν περπατήσαμε όλη την παραλία, όλο το κεντρικό δρόμο με τα μαγαζιά, τα δρομάκια, πάνω κάτω, χωθήκαμε στα στενά, τίποτα. Πέρα από 2-3 συμπαθητικά μπαράκια και επίσης 2-3 όμορφα μικρά συγκροτήματα πάνω στον αιγιαλό, το μέρος σαν σύνολο ήταν αδιάφορο. Για διακοπές έστω. Πίσω από τη βιτρίνα του παραλιακού πεζόδρομου, οι φτωχογειτονιές με τις παράγκες και τους σωρούς σκουπιδιών ήταν η κυρίαρχη εικόνα. Όπως εξάλλου συμβαίνει σχεδόν σε όλο το παραλιακό μέτωπο του Περού.

Σε μια από τις βόλτες μας επιστρέφοντας στο δωμάτιο μας αφήσαμε τον κεντρικό δρόμο και κόψαμε μέσα από τα δρομάκια των γειτονιών μακριά από τα τουριστικά στέκια. Συνειδητοποίησα πως ένας αστυνομικός μας ακολουθούσε, κρατώντας διακριτικά απόσταση. Ήταν όμως προφανές πως η προσοχή του ήταν στραμμένη σε εμάς. Όποτε γυρνούσα να κοιτάξω πίσω μας, εκείνος κοντοστεκόταν, μας κοίταζε και μετά έριχνε ματιές δεξιά αριστερά στα στενά. Μόνο όταν φτάσαμε στη τελευταία στροφή πριν το κατάλυμα μας, σταμάτησε σχεδόν γνέφοντας μας πως όλα καλά, και γύρισε πίσω. Βαδίζαμε σε κακόφημη γειτονιά? Ποιος ξέρει. Αυτή την εντύπωση αποκομίσαμε.

Δεν υπήρχε περίπτωση να χάσουμε μια ακόμη ημέρα εκεί. Όχι λόγο του παραπάνω περιστατικού (που δεν έγινε και τίποτα στο κάτω κάτω) αλλά επειδή η Mancora δεν είχε απολύτως τίποτα το ελκυστικό. Η παραλία ήταν ένας βούρκος, έμπνευση για χαλάρωση δεν έβγαινε και η τοπική καθημερινότητα δεν είχε καμία σχέση με εκείνη των ορεινών χωριών. Οι επόμενες τέσσερις μέρες κύλισαν πάνω στην Panamericana διασχίζοντας περίπου 2.600 χιλιόμετρα μέχρι τα σύνορα με την Χιλή. Εξετάσαμε τo ενδεχόμενο να κατευθυνόμασταν προς τα βουνά για να κάνουμε διαδρομές που εγκαταλείψαμε κατά την άνοδο μας, αλλά το απορρίψαμε γιατί οι συνθήκες εκεί δεν είχαν αλλάξει. Η εποχή των βροχών κρατούσε καλά στις κορδιλιέρες.

Δεν έχεις να κάνεις πολλά στο περουβιανό τμήμα του παναμερικανικού αυτοκινητόδρομου. Γράφεις χιλιόμετρα και καλύπτεις αποστάσεις, ατενίζοντας πότε το απέραντο γαλάζιο του ειρηνικού ωκεανού και πότε την ατελείωτη, αχανή έρημο. Αλλά αυτά τα δυο θεάματα, ενώ υπάρχουν στιγμές που μπορούν και προκαλούν κάποιο δέος κυρίως για το μέγεθος τους και την σκληρότητα τους, σύντομα ξεθωριάζουν και καταλήγουν να περνούν αδιάφορα. Μέχρι που τα στοιχεία της φύσης αποφασίζουν να σου δείξουν λίγο, ένα ελάχιστο μόνο, από τη δύναμη τους. Ξεκίνησε ως δυνατός, πολύ δυνατός άνεμος ερχόμενος από τα δυτικά, από τη θάλασσα. Ακολούθησε η αμμοθύελλα. Το σφυροκόπημα ήταν πολύ έντονο, αναγκάζοντας με να οδηγώ παλεύοντας να κρατήσω τη μοτοσικλέτα όρθια και σε ευθεία πορεία, ενώ τα κεφάλια μας έπαιζαν δεξιά αριστερά σαν σάκοι του μποξ που δέχονται επαναλαμβανόμενα χτυπήματα. Η άμμος άλλοτε ζωγράφιζε κύματα πάνω στην άσφαλτο και άλλοτε υψωνόταν σαν κουρτίνα που έκρυβε το δρόμο. Όποτε μας χτυπούσε μια ριπή, την νιώθαμε να μπαίνει παντού, λες και δεν φορούσαμε τον προστατευτικό μας εξοπλισμό. Να οδηγείς έτσι για λίγες ώρες είναι υποφερτό. Αλλά να κάθεσαι πάνω στη μοτοσικλέτα έτσι όλη μέρα, για 3 από τις 4 ημέρες της καθόδου στην Panamericana, για τα 2.000 απο τα 2.600 χιλιόμετρα, είναι βασανιστήριο.

Αυτές είναι οι εικόνες που βλέπεις όταν διασχίζεις την Περουβιανή έρημο απο το βορά ως το νότο:

Ένα στοιχείο που μας κρατούσε σε εγρήγορση ήταν τα υπόλοιπα οχήματα στο δρόμο. Θα μπορούσαμε να δίναμε τίτλο «φόβος και παράνοια στην Panamericana». Χάσαμε το μέτρημα εκείνες τις 4 ημέρες πόσες φορές μας ανάγκασαν να βγούμε εκτός πορείας, στη ΛΕΑ, ξυστά.

Με το ρυθμό που βγάζαμε χιλιόμετρα οδηγηθήκαμε για μια διανυκτέρευση στη πρωτεύουσα Lima. Η προσέγγιση και η διέλευση μέσα από την μητρόπολη θέλει γερό στομάχι. Όμως το κάναμε μόνο επειδή μας βόλευε έτσι όπως μοιράσαμε τις ημερήσιες αποστάσεις και επειδή είχαμε συγκεκριμένο χόστελ στο οποίο θα καταλήγαμε, οικονομικό και με χώρο για την μηχανή. Είχα αποφασίσει πως αυτή τη φορά θα ακολουθούσα άλλη τακτική. Είχα μια θεωρία. Πως υπο τέτοιες συνθήκες κυκλοφοριακού πανζουρλισμού με τους περουβιανούς να υπακούν σε ένα και μόνο κανόνα, του πιο τολμηρού ή πιο ισχυρού, η αμυντική οδήγηση είναι πιο δύσκολη και παρά τα φαινόμενα, πιο επικίνδυνη. Είσαι σαν ακίνητος στόχος για αυτούς. Μη υπολογίσιμη μονάδα. Και δέχεσαι πυρά από κάθε κατεύθυνση και χάνεις την μπάλα. Οπότε αντί να οδηγώ τέρμα αμυντικά, θα περνούσα στην επίθεση. Θα έκανα ότι κάνουν.

Γίνεσαι ένα με την τρελή ροή, πας μαζί με το μπουλούκι και στις προσπάθειες κλεισίματος μας η όψη του φορτωμένου GS να έρχεται φουριόζο τους έκανε να αφήνουν χώρο και να βγαίνουμε μπροστά. Δεν ήταν εύκολο, είχε αδρεναλίνη στο φουλ. Αλλά όσο παράτολμο και αν ακούγεται απέδωσε. Αισθάνθηκα ότι κινδυνέψαμε πολύ λιγότερες φορές σε σχέση με την πρώτη φορά (ή σε σχέση με κάθε φορά που διερχόμασταν μέσα από Περουβιανή πόλη) και σε 1 ώρα φθάσαμε στο προάστιο Miraflores όπου μας περίμενε το δωμάτιο μας.

Τελευταία στάση μας στο Περού ήταν στην Arequipa. Δεν είχαμε σκοπό να μείνουμε αλλά στον βραδινό μας περίπατο για προμήθειες, είδαμε ένα ιστορικό κέντρο που μας γοήτευσε. Πανέμορφο. Αφιερώσαμε άλλη μια μέρα στην «λευκή πόλη» του Περού (φαίνεται πως κάθε χώρα στην λατινική Αμερική έχει από μια «λευκή πόλη»). Τα κτίρια έχουν ένα χαρακτηριστικό γκρίζο-σταχτί-λευκό χρώμα το οποίο οφείλουν στα οικοδομικά υλικά που χρησιμοποιούν τα οποία είναι πλούσια σε ηφαιστιογενή υλικά. Το επιβλητικό ηφαίστειο Misti, στις παρυφές του οποίου είναι χτισμένη η πόλη, κάθε απόγευμα ρίχνει τη σκιά του, με ένα σχεδόν τέλειο τριγωνικό σχήμα, πάνω στην πόλη!

Στο blog της Έλενας θα βρείτε ακόμα:

46 φωτογραφίες απο το ομορφότερο ιστορικό κέντρο του Περού, στο ποστ: Arequipa

35 φωτογραφίες απο την διαδρομή, στο ποστ: Περού, απο την Mancora ως τα νότια σύνορα

Την επόμενη μέρα αποχαιρετήσαμε οριστικά το Περού. Ο συνοριακός έλεγχος στην Περουβιανή πλευρά ήταν απλός και γρήγορος. Στη Χιλιανή ήταν άλλη ιστορία.

huanchaco-lima-4450

Ρεζουμέ Περου

Έχουμε ανάμεικτα συναισθήματα για το Περού. Οι άνθρωποι είναι φιλικοί, ζεστοί και χαμογελαστοί. Υπάρχουν ευκαιρίες για μοναδικές γνωριμίες και εμπειρίες, ειδικά στα ορεινά και στο αλτιπλάνο στα νότια, όπου οι κάτοικοι διατηρούν παραδόσεις και τρόπο ζωής από τα παλιά. Το νησί Amantani θα μας μείνει αξέχαστο.

Όμως όταν οι Περουβιανοί πιάνουν τιμόνι μεταμορφώνονται. Η οδήγηση τους είναι πέρα από κάθε λογική. Ήταν ένα στοιχείο που χάλασε πάρα πολύ την εμπειρία μας σε αυτή τη χώρα, επειδή φυσικά μιλάμε για οδικό ταξίδι. Διότι αν είσαι backpacker ή mainstream επισκέπτης, πιθανόν να μην παίρνεις χαμπάρι τι γίνεται, καθισμένος αναπαυτικά στο λεωφορείο σου. Εμείς όμως τους είχαμε κατά μέτωπο. Κάθε μέρα. Υπήρξαν στιγμές που σκεφτόμασταν πως θα γίνει να ξεκουμπιστούμε άμεσα από εκεί, πως πολλές φορές σε κάθε χιλιόμετρο που διανύαμε παίζαμε τη ζωή μας κορώνα γράμματα. Θέλει φοβερή προσοχή, να είσαι διαρκώς σε συναγερμό και να περιμένεις παντού και πάντα το απίστευτο προσπέρασμα, τον αδιανόητο ελιγμό.

Η φύση οργιάζει. Ειδικά στα ορεινά. Οι κορδιλιέρες των Άνδεων εντυπωσιάζουν και νοτιότερα το αλτιπλάνο κατά τμήματα σε τρομάζει και εμπνέει σεβασμό. Είναι κρίμα που χάσαμε περίπου το 50% των διαδρομών που σχεδιάζαμε να οδηγήσουμε, λόγω του καιρού.

Η ιστορία των Ίνκας πωλείται πολύ ακριβά, σε αυτόν το τομέα το Περού είναι υπερεκτιμημένο. Για όποιον δεν έχει ενδοιασμούς όμως και μπορεί να κάνει υποχωρήσεις κυρίως σε θέματα καθαριότητας και self-catering διατροφής, το Περού προσφέρει δυνατότητες για πολύ οικονομικές ταξιδιωτικές εμπειρίες.

  • Ημέρες στο Περού: 30
  • Διανυκτερεύσεις σε ξενοδοχείο/χόστελ/κάμπινγκ/homestay : 15/11/2/1
  • Ημέρες στο δρόμο : 21
  • Διανυθέντα χιλιόμετρα (οffroad) : 7.090 (500)
  • Κόστος βενζίνης:  ~ 1,2 ευρώ/λίτρο. 90 οκτάνια ως επι το πλείστον, αλλά υπήρξαν φορές που βάλαμε άγνωστης ποιότητας βενζίνη. Λίγες φορές βρήκαμε 93 και 95 οκτάνια (κυρίως στα μεγάλα αστικά κέντρα, Lima και Piura)
  • Μέσος όρος ημερήσιου κόστους διατροφής: 5,5 ευρώ/άτομο
  • Μέσος όρος κόστους διανυκτέρευσης:  6,9 ευρώ/άτομο/βράδυ

 …

Track log:

3 σχόλια στο Περού, απο το βορά ως το νότο στην Panamerican Highway

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s