o δρόμος για το Paso Jama

Απο την έρημο Atacama στα μεγάλα υψίπεδα, ξανά

Συνοριακός σταθμός Χιλής Chacaluta. Κόσμος πολύς. Οι διαδικασίες εισόδου στην Χιλή είναι οι πιο τυπικές και αυστηρές από κάθε άλλη χώρα την οποία επισκεφτήκαμε. Μας ζήτησαν να κατεβάσουμε όλες μας τις αποσκευές για έλεγχο. Τα λουκάνικα, το tankbag, το σακίδιο πλάτης, όλα πέρασαν από ακτίνες. Οι βαλίτσες ανοίχθηκαν. Ανάκατα όλα μέσα. Νεύρα. Για να ξαναφορτώσουμε θα μας έπαιρνε πάνω από μισή ώρα. Είχαμε μαζί μας μια χούφτα άψητο ποπκορν. Κατασχέθηκε. Δεν επιτρέπεται να βάλεις στη χώρα οτιδήποτε τρόφιμο μη συσκευασμένο. Φρούτα, λαχανικά, ωμό κρέας, τυρί, ξηρούς καρπούς. Μεταφέρουν βακτήρια τα οποία είναι «ξένα» προς το Χιλιανό περιβάλλον. Είχε προηγηθεί ένταση με έναν υπάλληλο στο γκισέ, όταν φτάνοντας εκεί απευθύνθηκα σε εκείνον για να μας πεί που θα πάμε να συμπληρώσουμε τα χαρτιά. Μόνο που δεν μας έβρισε, μιλώντας με τρόπο απαράδεκτο, σχεδόν απαξιωτικό. Δεν ήθελε πολύ να χάσουμε την ψυχραιμία μας και εγώ και η Έλενα. Ήταν η πρώτη φορά μετά από 3 μήνες που μας αντιμετώπιζαν έτσι. Αρχίσαμε και εμείς να μιλάμε εκνευρισμένοι. Ένας συνάδελφος του που ήξερε αγγλικά ήρθε για να βοηθήσει την κατάσταση.

Επιτέλους ρολάραμε επι χιλιανού εδάφους. Οι δυο χώρες έχουν επίσημη διαφορά 2 ωρών (+2 η Χιλή). Από εκεί που είχαμε φθάσει στη Περουβιανή πλευρά νωρίς το απόγευμα, περνούσαμε στη Χιλιανή 3 ώρες μετά , βάζοντας μέσα και τη ταλαιπωρία των ελέγχων. Βιασύνη, δεν είχαμε καθόλου προμήθειες μαζί μας, έπρεπε να φθάσουμε στην πιο κοντινή πόλη, την Arica, για να προλάβουμε τα μαγαζιά ανοιχτά και να ψάξουμε με ηρεμία πριν νυχτώσει για μέρος να μείνουμε.

Ένας παράγοντας άλλαξε στο ταξίδι από το σημείο εκείνο και μετά. Στην Χιλή και στην Αργεντινή τα καθημερινά κόστη (βενζίνη, φαγητό, διανυκτέρευση) είναι υψηλότερα συγκριτικά με τις υπόλοιπες χώρες που είχαμε επισκεφθεί, με την Χιλή να είναι η ακριβότερη όλων. Για το λόγο αυτό και για να κρατηθούμε εντός προϋπολογισμού, κατά την πορεία μας προς το νότο θα αποφεύγαμε τη Χιλή όσο περισσότερο γινόταν. Παράλληλα, θα προσπαθούσαμε να κατασκηνώνουμε όσο μας το επέτρεπε ο καιρός, και θα μαγειρεύαμε εμείς τα γεύματα μας, περιορίζοντας το έτοιμο φαγητό.

Στην Arica φτάσαμε λίγο πριν κλείσει η κεντρική αγορά. Τα δυο κάμπινγκ της περιοχής ήταν κλειστά, εγκαταλειμμένα. Καταλήξαμε σε ένα από τα πιο συμπαθητικά χόστελ κοντά στην παραλία. Αναχωρώντας το επόμενο πρωί, το τοπίο εντυπωσιάζει. Ο δρόμος κινείται παράλληλα σε ένα τεράστιο γεωλογικό ρήγμα, που σε κάποια σημεία φέρνει λίγο σε κάτι από grand canyon. Διάφορες κατασκευές πάνω στην έρημο σε κάνουν να νομίζεις ότι παίζεις σε ταινία επιστημονικής φαντασίας. Stargate. Που είναι τα πλάσματα από το διάστημα ? Τα κατασκευάσματα αυτά δεν έχουν καμία σχέση βέβαια με τον E.T. Είναι σύγχρονες δημιουργίες. Έπειτα είναι τα πετρογλυφικά που τραβούν τη προσοχή. Μικροί και μεγάλοι σχηματισμοί, φτιαγμένοι στην έρημο και στις πλαγιές του σεληνιακού τοπίου. Πιστεύεται ότι έχουν φτιαχθεί απο τους γηγενείς ινδιάνους πριν απο 1500 χρόνια.

Τα 350 χιλιόμετρα στην ruta 5, την χιλιανή Panamericana Norte, ήταν ζόρικα εξαιτίας της ζέστης και του καυτού ήλιου. Εδώ η έρημος Atacama είναι πολύ πιο εχθρική σε σχέση με την έρημο των ακτών του Περού. Δεν υπείρχε ούτε μια πρασιά, κάτι να ξαποστάσεις για λίγο υπο σκιά. Το θερμόμετρο είχε σκαρφαλώσει στους 35ο αλλά η αισθητή θερμοκρασία ήταν πολύ μεγαλύτερη. Και ήταν ακόμα πολύ νωρίς. Που να έπιανε μεσημέρι. O ανοικτός ορίζοντας προς κάθε κατεύθυνση ήταν ξεθωριασμένος από την αντανάκλαση του ήλιου και αυτό ενίσχύε το αίσθημα της πυρωμένης ερήμου. Η αναζήτηση κάμπινγκ στα λιγοστά χωριά κατά μήκος του δρόμου βαίνει άκαρπη. Υπήρχε μόνο ένα έξω από το Pozo Almonte το οποίο όμως υπολειτουργούσε, δεν είχε νερό και ο φύλακας μας έδιωξε ευγενικά. Να στήναμε κάπου χύμα σε τέτοιο περιβάλλον δεν το θέλαμε. Αναγκαστικά βγήκαμε εκτός πορείας και κατευθυνθήκαμε ανατολικά 60 χιλιόμετρα προς την όαση Pica. Εκεί ήταν ώρα σιέστας και οι δρόμοι άδειοι. Μια γυναίκα με το αυτοκίνητο της μας οδήγησε στο μοναδικό κάμπινγκ, στο οποίο ήμασταν και οι μοναδικοί πελάτες. Μα ποιος να πάει εκεί τέτοια εποχή? Δυο gringos από την Ελλάδα.

Το San Pedro de Atacama ήταν ένας ενδιάμεσος σταθμός. Πήγαμε κατευθείαν στο γνώριμο μας camping από την πρώτη μας επίσκεψη εκεί, πριν δυόμιση μήνες. Η επόμενη μέρα  μας βρήκε να επιστρέφουμε στα μεγάλα υψόμετρα, στα υψίπεδα των Άνδεων. Αγαπημένο altiplano.

Τι μέρος! Εικόνες που ζήσαμε στην Βολιβία επέστρεψαν στο μυαλό μας. Στα αριστερά μας μπορούσαμε να δούμε τα βουνά εκείνης της φανταστικής χώρας και τα αρχικά τμήματα της διαδρομής των λιμνών που είχαμε διαβεί το Σεπτέμβριο. Μας έπιασε ρίγος. Από ενθουσιασμό και από συγκίνηση. Σταματημένοι σε μια άκρη της ruta 27 στα 4500 μέτρα, κοιτούσαμε τον τόπο που μας μάγεψε, που μας έκανε να τα χάσουμε και να δοκιμαστούμε στα όρια μας, να παλέψουμε. Αποκτά μια άλλη διάσταση, βλέποντας το πλέον από απόσταση και ξέροντας ότι την έχεις δαμάσει εκείνη την απόκοσμη ερημιά. Μου ‘ρθε να κλάψω. Η Έλενα φώναξε «πάμε άλλη μια».  Ήταν τόσο κοντά. Σχεδόν άπλωνες το χέρι σου και ένιωθες να πιάνεις βολιβιανό αιθέρα.  Και σχεδόν ένιωθες ένα άλλο, αόρατο, χέρι, κάποιου βολιβιανού σαμάνου να σε τραβάει προς τα εκεί. Θα το «ξαναπάμε άλλη μια». Υπόσχεση. Αλλά σε άλλο χρόνο και διαφορετικά. Καλύτερα προετοιμασμένοι, πιο ανάλαφροι. Με 2 μικρά μηχανάκια.

 Η ruta 27 (Chi)/ ruta 52 (Arg) διέρχεται από το Paso Jama. Είναι όλη ασφάλτινη και εύκολη. Κατά τα άλλα δεν διαφέρει πολύ από το Paso Sico και την ruta 51, 80 χιλιόμετρα νοτιότερα. Σκαρφαλώνει μέχρι τα 4.800 μέτρα. Το ίδιο αρειανό τοπίο. Τα salars. Τα flamingos. Η αραιή ατμόσφαιρα. Είναι όλα εκεί και ξαναρωτάς. Υπάρχουν αυτά τα μέρη σε ετούτο το πλανήτη?

Μετά το συνοριακό σταθμό του Jama ξεκινά η σταδιακή μεταμόρφωση του τοπίου. Καθώς κινούμαστε στην ανατολική πλευρά των Άνδεων η άμμος εξαφανίζεται, τα βουνά αλλάζουν χρώμα και μορφή. Τα σχεδόν τέλεια γεωμετρικά κωνικά σχήματα των ηφαιστειακών κορυφών που προεξέχουν στα μεγάλα υψίπεδα,  αντικαθίστανται από πολύχρωμους και πολυποίκιλους μασίφ όγκους που εκτείνονται κατά μήκος πολλών δεκάδων χιλιομέτρων. Είναι η περιοχή των πολλών quebradas («broken mountains»), των μεγάλων φαραγγιών και των μεγάλων κοιλάδων των επαρχιών Jujuy και Salta.

Μετά από ένα ακόμα πάσο, το Abra de Potrerillos (4170 μ.) η κάθοδος μας στη πλαγιά Lipan μας έφερε στα Salinas Grandes της επαρχίας Jujuy. Η μεγάλη αλυκή του αργεντίνικου βορά δεν μας εντυπωσιάζει όμως. Μετά το Salar de Uyuni δείχνει πολύ μικρή. Τη διασχίσαμε χωρίς στάση μέχρι που ένα κύμα καύσωνα άρχισε να μας προκαλεί εξάντληση με ταχύτατο ρυθμό. Πολλά τα χιλιόμετρα της ημέρας, πολλές εναλλαγές σε υψόμετρο και θερμοκρασίες, δεν θέλει πολύ.

Η quebrada της Purmamarca εκείνη την εποχή έβραζε. Οι κορντούρες μας είχαν ποτίσει. Στο ομώνυμο χωριό, χτισμένο στις παρυφές του «βουνού με τα επτά χρώματα» («Cerro de los siete colores») αναζητήσαμε κάμπινγκ. Βρήκαμε ένα ξενοδοχείο όπου μας άφησαν να στήσουμε το αντίσκηνο μας σε μια αυλή. Δεν είχαμε όμως αργεντίνικα πέσος και το μοναδικό ATM του χωριού δεν λειτουργούσε. Αλλάξαμε δολάρια σε ένα παντοπωλείο. Το αμερικάνικο νόμισμα περνάει παντού στη νότια Αμερική, πόσο δεν μάλλον στην παραπαίουσα αργεντίνικη οικονομία. Εκεί το πράσινο χαρτονόμισμα με τον θείο Sam είναι χρυσάφι.

60 ακόμα φωτογραφίες απο τη διαδρομή, παγωμένες λίμνες, μεγάλα salars και flamingos, εδώ !

Track log:

3 σχόλια στο Απο την έρημο Atacama στα μεγάλα υψίπεδα, ξανά

  1. Παράθεμα: Horizons Unlimited - The HUBB

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s