Να ξυπνάς το πρωί, να βγαίνεις απο τη σκηνή σου και να βλέπεις αυτό...

Torres del Paine, Παταγονία

O δρυμός Torres del Paine ήταν ο τελευταίος μας στόχος στη Χιλή. Η διαδρομή από το Calafate μέχρι τα σύνορα είναι σχετικά αδιάφορη, τα απέραντα, άδεια και ξερά τοπία σε εκείνο το τμήμα της Παταγονίας είναι το μόνο που υπάρχει. Ήμασταν πάλι τυχεροί, εκείνη την μέρα ο άνεμος ήταν απών. Λίγα χιλιόμετρα πριν τα σύνορα στο Tapi Aike, στο μοναδικό σημείο που υπάρχει ένα βενζινάδικο, από το Calafate μέχρι και την βόρεια πρόσβαση του δρυμού, κάναμε υποχρεωτική στάση 1 ώρας περιμένοντας τον ιδιοκτήτη του πρατηρίου να τελειώσει τη μεσημεριανή σιέστα. Κάποιες συνήθειες τηρούνται με τρόπο απαράβατο στη νότια Αμερική. Οι συνοριακές και τελωνιακές διατυπώσεις στον σταθμό της Cancha Carrera ήταν σύντομες. Σταση στο Cerro Castilio για προμήθειες. Υπήρχαν μόνο τα πολύ βασικά. Ζυμαρικά, 2-3 φρούτα και νερό. Γεμίσαμε τα μπαγκάζια μας με εφόδια αρκετά για να μας βγάλουν 3 μέρες τουλάχιστον, μιας και εντός του δρυμού οι δυνατότητες σε ανεφοδιασμό είναι ελάχιστες και υπερβολικά κοστολογημένες.

Κατευθυνθήκαμε στη λίμνη Azul, ένα σημείο του δρυμού που τυγχάνει της λιγότερης επισκεψιμότητας αδίκως κατά τη άποψη μας, αλλά και σύμφωνα με τη γνώμη του Jeremie που είχε ήδη επισκεφθεί το μέρος, και ενός ξεναγού ο οποίος είχε στήσει τη σκηνή του δίπλα σε εμάς στο Chalten. Και αυτό γιατί η λίμνη Azul ως σημείο κατασκήνωσης προσφέρει μακράν την καλύτερη θέα προς τους 3 πύργους του Paine. Βέβαια πρέπει να είσαι τυχερός για να σου επιτραπεί να κατασκηνώσεις στις όχθες τις. Σε κανένα άλλο σημείο του δρυμού, από όσα έχουν θέα προς τους πύργους, δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα. Φθάνοντας εκεί, συναντήσαμε τον δασοφύλακα του τομέα της λίμνης ο οποίος κατέγραψε τα στοιχεία μας. Ρωτήσαμε ευγενικά και πήραμε την άδεια για να κατασκηνώσουμε. Ήμασταν μόνοι μας, δεν υπήρχε ψυχή γύρω εκτός από μερικά guanacos, αγριόχηνες και 1-2 γκρι αλεπούδες. Μια απο αυτές ήταν αρκετά θαραλλέα και πλησίασε μόλις στα 5-6 μέτρα απο τη σκηνή μας.

Το επόμενο πρωί, καβαλήσαμε τη μηχανή και περιηγηθήκαμε στο σύνολο του «οδικού» δικτύου του δρυμού, μια διαδρομή 150 συνολικά χωμάτινων απολαυστικών χιλιομέτρων. Οι 3 μασίφ πύργοι από γρανίτη που υψώνονται κατακόρυφα στη καρδιά του πάρκου δεσπόζουν στο τοπίο. Παντού υπάρχουν λίμνες, αλλού μικρότερες, αλλού μεγαλύτερες. Παντού βλέπεις κοπάδια από guanacos και ενδημικά πτηνά. Οι αγριοσχηματισμένες κορυφές των γύρω βουνών, η θέα προς την “σιωπηλή κοιλάδα” αλλά και προς άλλες κατευθύνσεις από τα ψηλά σημεία του δρόμου, όλα μαζί συνθέτουν ένα πανέμορφο μέρος, το οποίο μάλλον δικαιολογημένα δέχεται 200.000 επισκέπτες κάθε χρόνο. Δεν μπορώ να φανταστώ πως ήταν εκεί πριν τις 2 μεγάλες πυρκαγιές, το 2005 και το 2011, που κατέστρεψαν πολύ μεγάλα τμήματα του δάσους (πάνω απο 300 χιλ. στρέμματα) που κάλυπτε τα ωραιότερα σημεία του δρυμού όπως λένε, το οποία τώρα πια είναι γυμνά.

60 φωτογραφίες απο το Torres del Paine εδώ !

Στο αρχικό πλάνο μας υπήρχε η σκέψη να παραμέναμε στο Torres del Paine για 4-5 μέρες, προκειμένου να τις αφιερώσουμε σε πεζοπορία, κάνοντας το σύντομο μονοπάτι, το αποκαλλούμενο “W track”. Όμως οι καιρικές συνθήκες δεν ευνοούσαν κάτι τέτοιο, κυρίως λόγω του ανέμου και του γεγονότος οτι δεν είχαμε μαζί μας κατάλληλο backpack για να κουβαλήσουμε σκηνή και υπνόσακους ούτε ρούχα για ορειβατική περιήγηση 5 ημερών σε ένα από τα πιο απαιτητικά περιβάλλοντα της Παταγονικής γης.

Αποφασίσαμε να μην το προσπαθήσουμε. Δεν θέλαμε να γίνουμε μια στατιστική ακόμα, στα στοιχεία περιστατικών που τηρούν οι πολυάριθμοι φύλακες του δρυμού οι οποίοι δεν σταματούν ποτέ τις περιπολίες και συχνά αναγκάζονται να πραγματοποιήσουν εξόδους διάσωσης. Ο άνεμος ήταν λυσσασμένος σε τέτοιο βαθμό που δεν μας άφηνε ούτε να αράξουμε απλώς εκεί στη λίμνη. Ήταν αδύνατο να χαλαρώσουμε με το σφυροκόπημα που δεχόμασταν ασταμάτητα, όλη μέρα. Έτσι, λίγο απογοητευμένοι αναχωρήσαμε την 3η μέρα.

Κατευθυνθήκαμε προς την Punta Arenas. Γνώριζα ότι στην πόλη υπάρχει ένας μηχανικός που εξυπηρετεί τις νοικιάρικες BMW της Motoaventura, στο υποκατάστημα της οποίας στο Santiago είχαμε αλλάξει λάστιχα, ελπίζοντας πως εκεί θα ήταν η μοναδική ίσως ευκαιρία να βρούμε τακάκια για το πίσω φρένο.  Το πρωί βρήκαμε τον μηχανικό και μας εξυπηρέτησε. Αφήσαμε πίσω μας την Punta Arenas οδηγώντας ανατολικά με προορισμό τα στενά του Μαγγελάνου. Εκείνη τη μέρα θα περνούσαμε στη Γη του Πυρρός!

Track log:

Στη διαδρομή απο Calafate προς τα σύνορα παρακάμψαμε ένα τμήμα της Ruta 40, το οποίο σύμφωνα με τον Eric (βλ. προηγούμενο πόστ) που το είχε περάσει λίγες μέρες πριν είχε πάρα πολύ λάσπη. Η παράκαμψη είναι όλη ασφάλτινη και άρα βγαίνει γρηγορότερα και πιο ξεκούραστα. Τα 150 χωμάτινα χιλιόμετρα στον δρυμό Torres del Paine είναι βατά. Ελάχιστα είναι τα τμήματα με πολύ χαλίκι ή χοντρή πέτρα (αθροιστικά δεν πρέπει να ξεπερνούν τα 1-2 χιλιόμετρα) στα οποία οι δυνατές ρυπές ανέμου μπορεί να δημιουργήσουν πρόβλημα. Βενζίνη δεν υπάρχει εντός του δρυμού.

2 σχόλια στο Torres del Paine, Παταγονία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s