Αρχείο κατηγορίας γυροσκόπιο

trackdays στα μέγαρα και στις σέρρες

Ένα Είκοσι

Γιάννης Μπούστας, τα λόγια είναι περιττά

(via bikenet and trackbike.gr)

Advertisements

Σερρες, 17-18 Μαιου 2008 – highlights

και σκέψεις σκόρπιες…

η είσοδος στην Κ1 βελτιώθηκε αρκετά… αυτό που πρέπει να δουλέψω την επόμενη φορά είναι η γραμμή απο το άπεξ και μετά… πόσο ανοιχτά, πόσο κοντά στο εξωτερικό βιράζ πριν το ξάπλωμα για την κ2, να συνηθησω την αίσθηση των χορταριών δίπλα μου και να ξέρω ότι δεν θα με πετάξει έξω… μήπως να πειραματιστώ και με εντελώς άλλη είσοδο στην Κ1? μπα, άστο… ας μείνω στο αρχικό σχέδιο και αν το εξαντλήσω χωρίς να δω βελτίωση, τότε βλέπουμε για αλλαγή γραμμής…

το ίδιο και για την γραμμή απο στο μέσο από την κ3 στην κ4… να μείνω εξωτερικά όσο γίνεται, πριν τη βουτιά για το άπεξ της κ4

κ11-12… σε ένα σεσσιον πρωϊνό δεν είχα κανένα απολύτως κόλλημα να μπω με όσα ερχόμουν… καταπληκτική ροή … αλλά και εδω χρειάζεται πειραματισμός με τη προσέγγιση του έξω βιραζ… για τον ίδιο λόγο που ισχύει στην Κ1-2 και Κ3-4…

σερρες, νοε 07

κ13… έκανα τα πιο γρήγορα περάσματα μου μέχρι τώρα… και σε ταχύτητα εισόδου και κατα τη διάρκεια της στροφής μέχρι το σπάσιμο για το εσακι… σε ένα από αυτά τα περάσματα όμως είπα μια προσευχή σε χρόνο dt. Τη στιγμή που έιναι όλα κάτω, γόνατο και λίγο η μπίλια απο το μαρσπιε, κρατημένος κλειστά δίπλα στο εσωτερικό βιραζ, ξαφνικά το πίσω κουνάει, τρελλό γλύστριμα το λάστιχο. Αυτή ήταν η πρώτη αίσθηση τουλάχιστον. Aκαριαία το γλύστριμα δίνει ταλάντωση που ξεκινά απο τη πίσω ανάρτηση και μεταφέρεται σε όλη τη μηχανή… Είναι απο τις στιγμές που ο χρόνος διαστέλλεται, καμπυλώνεται, στρεβλώνεται, δεν ξέρω τι, πάντως ενώ το συμβαν στη πραγματικότητα διαρκεί μερικά δέκατα του δευτερολέπτου, φαίνεται οτι όλα γίνονται σε slow-motion… «μ@λ@κ@ την κάτσαμε τη βάρκα! … για να δω… που να προσγειωθώ? … εδω μέσα καλά είναι? … έχει πολύ χορτάρι, πιστεύω δεν θα πονέσει, να κλέισω τα μάτια τώρα ή να περιμένω λίγο ακόμα μπας και δω καμιά σπίθα? … γαμώτ γαμωτ…, … , …»

Όμως κάπου εδώ είναι που η εμπειρία και η προπόνηση σε αποζημιώνουν και το CSS κάνει απόσβεση στα λεφτά του… Το κακό θα είχε ολοκληρωθεί αν α) έκλεινα το γκάζι οποτε και θα εισέπρατα ένα μακρύσυρτο lowside, b) αν κυριαρχούσε το αίσθημα του πανικού και ενεργοποιούταν η ενστικτώδης αντίδραση όπου σφίγγεις τα χέρια στα κλιπον λες και πιάνεις ταύρο απο τα κέρατα οπότε και η ταλάντωση κλιμακώνεται, περνάει αυτούσια στο μπροστινό σύστημα και άντε γεια, κλείνεις ραντεβού με κτηματομεσίτη με το συμβόλαιο υπογεγραμένο και έτοιμο… η κ13 είναι πυκνοκατοικημένη?

Όποιο και απο τα δυο και αν συνέβαινε το αποτέλεσμα θα ήταν τρομακτικο, οδυνηρό και ψυχοφθόρο αλλά και εντυπωσιακό για τους απ’εξω που θα παραληρούσαν : «ε το μαλάκα, έπεσε…», «ωωω, το είδες ρε?» «πςςςςςςςςς…»

Τίποτα απο αυτά δεν έγινε. Κράτησα το γκάζι ανοιχτό και το μπροστινό λάστιχο έμεινε ανενόχλητο. Άφησα τα χέρια χαλαρά και με το αριστερό να ξαπλώνει πάνω στο ντεπόζιτο η ταλάντωση σταμάτησε εκεί και το πιρούνι δούλεψε όπως θα έπρεπε. και όλως περιέργως, δεν ένιωσα κρυο ιδρώτα να τρέχει στη πλατη… Ποιος είσαι ρε μεγάλε?

Το γιατί γλύστρισε δεν το ξέρω. Τα λάστιχα ήταν ζεστα, βρισκόμουν στο 10λεπτο περίπου. Το πισω ήταν σε καλή κατάσταση. Πρώτη σκέψη θα ήταν ότι άνοιξα γκάζι, ότι δλδ ημουν στις απαρχές ένός highside. Με τίποτα. το γκάζι μου ήταν οσο ανοιχτό έπρεπε για να κρατήσει το πίσω φορτισμένο και το μπροστινό ελεύθερο. Μετά, αυτό συνέβει περίπου στο μέσο της κ13… εκεί δε βγαίνεις άγρια επιταχυνόμενος γιατί ακολουθεί το S … Δευτερη σκέψη, να μπήκα απο την αρχή φοβισμένος και να προκάλεσα εγω το κούνημα σφίγγοντας τα πάντα. Μπα, αν ήταν έτσι δεν θα το έσωνα όταν ξεκίνησε το κούνημα, θα συνέχιζα σφιγμένος, αγχωμένος και φοβισμένος… 3η σκέψη και πιο πιθανή. Εκεί κάπου, η κ13 έχει ενα νεροφάγωμα, μοιάζει λίγο με εκείνο της κ5… Μάλον η πίσω ρόδα έπεσε εκει μέσα, υπο γωνία και με τρόπο τέτοιο που έδωσε το γλίστρημα. Την επόμενη φορά καλύτερο σημάδι… Απο μέσα ή από έξω, όχι από πάνω!

έμεινα με την προσδοκία… το άσπρο 848 του τεστ που τόσο περίμενα να έρθει η σειρά μου, σαβουριάστηκε απο τον ψηλό στη κ13… μάλλον lowside. Κρίμα (για το μηχανάκι, όχι για τον ψηλό, αυτός την έβγαλε άθικτος, μόνο ο εγωισμός του τραυματίστηκε)…

το μεγάλο αδερφάκι, το 1098, πρέπει να ήταν αποκάλυψη… ο pap έλεγε στο μεσημεριανό διάλειμα «θα το πάρω για τεστ». «Ασε» του λέω, «θα ψάχνεις για ανταλλαγή μετα»… Το τεστ τελείωσε, ο pap επέστρέψε στα πιτς μονολογόντας «ρε πούστη μου, πάλι σε έξοδα θα μπούμε το καλοκαίρι»…

Τόσες γυναικείες παρουσίες στη πίστα δεν έχω ξαναδεί… μέσα στη πίστα, οχι απ’εξω! το πρασίνο γκρουπ παραλίγο και θα ήταν … ροζ. Ένα R6 με αναβάτρια ντυμένη σε άσπρα δερμάτινα ήταν το επίκεντρο του ενδιαφέροντος, όχι για την ταχύτητα του.

Σερρες, 17-18 Μαιου 2008

σκηνή 1η : απόγευμα κυριακής, στο «καφέ» του ολύμπιου … η γλυκια εκείνη κούραση μπλέκεται με διάφορες σκέψεις για το πως πηγε το 2μερο, με ήχους αλλωνών που ακόμα γυρνάνε μέσα, με σημάδια αφυδάτωσης, μα που είναι η μακαρονάδα αργεί, μωρέ κάτσε να δω τι γράψαμε στη κάμερα μέχρι να έρθει το φαί, ασε βαριέμαι ακόμα και να τεντωθώ προς το τραπέζι να την πιάσω, αααμ τι πιάσιμο είναι αυτό, άραξε κάνε ένα τσιγάρο …

σκηνή 2η: δεν έχω προλάβει να γευτώ αυτές τις πουτάνες τις στιγμές, αυτο το άραγμα στη πίστα, και δευτέρα βράδυ είμαι Αθηνα πάνω απο ένα λαπτοπ να πασχίζω να βγάλω δουλειά. Κοιμήθηκα πάνω του.

Σκηνή 3η : Πήγε κιόλας παρασκευή ρε πούστη μου? γύρισα απο κομοτηνή όπου είχα πάει για δουλειά, το τελευταίο καιρό προσπαθω να μοιάσω στο βέγγο που έτρεχε, και δεν έχω ακόμα κάτσει να κάνω replay στο μυαλό μου τα όσα παίχτηκαν το προηγούμενο σκ στις σέρρες…

(φωτό απο παλιότερο trakcday, Σέρρες, Οκτώβριος ’06 (φωτoγράφος: Στέλιος Εφραιμόπουλος)

Το 3μερο ξεκίνησε με σκέψεις για το πως θα γίνει η άνοδος. Ο ενδεδειγμένος τρόπος για να ανέβει κανείς στις σέρρες είναι φόρτωμα της μηχανής σε μεταφορική ή τραϊηλερ, και αραχτά σε αυτοκινητο με παρέα. Το τρένο δεν το μπορώ.

Με το 4τροχο δεν είναι ο πιο οικονομικός τρόπος, είναι όμως ο καλύτερος όσον αφορα τη φθορά στα λάστιχα ειδικά όταν φοράμε γόμες, είναι επίσης ο πιο ξεκούραστος και ο πιο πρακτικός. Άσε που (δανειζόμενος φράση μοτο-συντάκτη απο πρόσφατο τεύχος του) : Αθήνα-Θεσσαλονική απο εθνική δεν είναι ταξίδι. Έίναι διεκπεραίωση. Καλύτερα με αυτοκίνητο. Έτσι και αλλιώς με μοτό δεν θα δείς τίποτα ενδιαφέρον. Αυτοκίνητο όμως δεν υπήρχε, πάμε λοιπόν καβάλα.

Η κούραση λοιπόν.
Τι να λέμε τώρα… διπλωμένος σαν S πανω στο RR, με ολόσωμη, και ενα σακίδιο πλάτης γεμάτο να πιέζει τη μέση… Το RR η μαμά χόντα δεν το έφτιαξε για ταξίδια, ούτε καν για μακρινές βόλτες. Αναρτήσεις κούτσουρα, πλαίσιο ανένδοτο σε κάθε υποψία ελαστικότητας, σέλα τάκος, καρποί «σπασμένοι» χαμηλά να δέχονται όλο το βάρος και η τενοντίτιδα να καραδοκεί, αυχένας αντίστοιχα «σπασμένος» πάνω για να βλέπεις βρε αδερφέ. Αυτά όταν πηγαίνεις μαξ 140 … είπαμε… χρειάζεται συμβιβασμός όταν φοράς soft compounds στα πατούμενα… τρέφεις και το απατηλό όνειρο του παγκόσμιου-wannabe, ε πως να το κάνουμε δηλαδή? παγκόσμιος χωρίς γόμες γίνεται? δεν γίνεται? κάτσε φάε το παλούκι τώρα …

και κάπως έτσι, αφήνοντας πίσω μια βδομάδα που ανάσα δε πήρα απο δουλειά και τρεξίματα χωρίς να προλάβω να ξεκουραστώ καθόλου, έρχεται στο καπάκι το Αθήνα-Σέρρες α’λά χαμηλοκλιπονάτο να με αποτελειώσει….

6+ ώρες,μαζί με 2 στάσεις για να ισιώσει το κορμί, να πιώ νερό, να φάω γκούντις, να φύγει η κράμπα, να ξεπιαστεί ο κώλος…

Κώλος ε? αυτό είναι πρόκληση για iron butt ρε και άσε να λένε μετά τα μαστόδοντα τύπου GS, βαρκαντέρο, στρώμα-χαμαμάτσου κλπ, για χιλιομετρικές αποστάσεις και μακρινά κουραστικά ταξίδια. Ρε αραχτοί σε κινητές πολυθρόνες, ντροπή ρε … Προσφέρω το CBR μου χωρίς αντάλλαγμα σε αναβάτη ταξιδιάρας να κάνει ρεπετίσιον την άνοδο με τίς ίδιες παραμέτρους όμως. Θα εισπράξω ηθηκή ικανοποίηση μόνο και μόνο που θα δώ τη φάτσα του φτάνοντας…

Αυτά για την κούραση.

Και πάμε στα λάστιχα. Τα περί φθοράς επιβεβαιώθηκαν όταν το πρωί του Σαββάτου παρκάροντας στα pitts πέφτει το μάτι μου στο μπροστινό και βλέπω μια μπλέ περιοχή, λίγο πιο άκρη απο το κέντρο του ελαστικού. Γαμώτ, αυτό το μπλέ δεν υπήρχε 15 μέρες πρίν, όταν τα λάστιχα αυτά συμπλήρωσαν το 1ο τους 2μερο στη πίστα. Δηλδή ακόμα και με ρολαριστούς ρυθμούς σε εθνική, με 140 χαω, οι γόμες πολυμερίζονται και μπαίνουν σε θερμικό κύκλο που τις κάνει γάμησε τα ε? Και μετά, άντε να το βγάλεις απο το μυαλό σου αυτό, μήπως και σε προδώσει το μπλεδιασμένο το ρημάδι? όταν μπαίνεις μέσα και προσπαθεις να βελτιώσεις την οδήγηση σου, τη φόρα σου στο έμπα, να εξοικιωθείς με λίγο ακόμα μεγαλύτερη κλίση, και έχεις και άλλα τέτοιες «λεπτομέρειες» στο κεφάλι.

Τελικά το μπλε το ξέχασα σύντομα, δεν με απασχόλησε σε κανένα session, λύσσα κακιά!!

Δεν υπήρχε περίπτωση να με απασχολήσει, όχι σε αυτούς τους ρυθμούς που γυρνούσα τελικά και όχι χωρίς να παίζω με φρένα υπο κλίση μέσα στη στροφή. Ήταν ενα καλό 2μερο, ενα διπλό trackday με αποτέλεσμα βελτιωμένες γραμμές, βελτιωμένο χρόνο, τόσο ώστε να σκέφτομαι ότι αν σε κάθε επίσκεψη σε αυτή τη πίστα βλέπω τέτοια διαφορά τότε πάμε καλά…

Μεγαρα 16/4/08

Μπορεί τελευταία φορά να είχα μπει πίστα το περασμένο Νοέμβρη αλλά ήταν στις Σέρρες… τα μέγαρα είναι μια εντελώς άλλη ιστορία…

1,5 χρόνο είχα να μπω στο «χωράφι», μιας και μετά το κλείσιμο της σεζόν το Νοέμβρη του ‘06, ακολούθησε το σπάσιμο του ποδιού μου που με άφησε έξω για σχεδόν όλη τη σεζόν του ΄07… και όταν πλέον ήμουν έτοιμος το περασμένο φθινόπωρο, προτίμησα να κάνω ξανά αρχή με Σέρρες… Ύστερα μπήκε χειμώνας, και φτάσαμε τώρα εδώ, στο άνοιγμα της σεζόν 2008…

Πρώτη του 08 λοιπόν, στα μέγαρα…

Όχι με τις καλύτερες προϋποθέσεις. Το δεξί χέρι πονάει πολύ. Σημάδια από τενοντίτιδα στο ξεκίνημα της, αν κρίνω από τα συμπτώματα. Μπορεί και να είναι απλά κούραση από τη διαδρομή της Κυριακής στη βόρεια Εύβοια. Όμως τις προηγούμενες 2 μέρες δεν μπορούσα να βάλω δύναμη, στη δουλειά το PC το δούλευα μόνο με το αριστερό. Έπιανα το ποντίκι με το δεξί και είχα ενοχλήσεις…

Καθοδόν προς την πίστα δεν μπορούσα να στηρίξω το βάρος μου στο δεξί χέρι, δεν μπορούσα να φρενάρω… ενόχληση ως και πόνος… Ωραία… καλά ξεκινάμε…

Τι άλλο? Αέρας δυνατός… Όσο χρειάζεται για να γαμήσει τη ψυχολογία… Να σηκώνει σκόνη και να την πετάει στη πίστα… Να σκέφτομαι θα γλιστρήσει ή όχι? Επιπλέον, με ριπές αρκετά δυνατές που να χτυπάνε τη μηχανή σε κρίσιμα σημεία, ενώ είμαι «κάτω»… και να τα κουνήματα, και να η μπερδεμένη αίσθηση στα κλιπόν…Γιατί κούνησε τώρα? Ήταν από τον αέρα? Ήταν από σκόνη πάνω στην γραμμή? Ήταν από δικό μου κράτημα? (ακούσιο countersteer) …

Για να μπορέσει κανείς να πάει γρήγορα στη πίστα πρέπει καταρχήν να υπακούσει σε μερικούς κανόνες. Ένας από αυτούς είναι ότι δεν πρέπει να σε απασχολεί τίποτα άλλο εκτός από την οδήγηση. Οτιδήποτε έξτρα, έρχεται απλά για να αφαιρέσει ποσοστό από την αυτοσυγκέντρωση, από τους διαθέσιμους πόρους της CPU σου και ανάλογα μειώνεται η απόδοση και άρα η ταχύτητα σου, η ομαλή ροή, η αρμονία στη κίνηση.

Οι παραπάνω παράγοντες ήταν ήδη αρκετοί για να βραχυκυκλώσουν το σύστημα…

Το 1ο session πήγε όπως περίμενα, δηλαδή αρκετά ψόφια… Αρκετοί γύροι μέχρι να ξαναδιαβάσω τη πίστα, να θυμηθώ τα πατήματα της, τη πρόσφυσή της, την αίσθηση της γενικότερα. Μετά έπρεπε να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου… και αυτό ήταν το πρώτο σημάδι ότι δεν γυρνούσα στρωτά. Όταν πράγματα όπως «πίεσε προσαγωγούς, βάρος στα πόδια, όχι στα χέρια, αγκώνες χαλαρά, κρεμάσου, 2-step, που είναι το apex, κυνήγα το vanishing point» είναι σκέψεις και όχι αυτόματοι μηχανισμοί, τότε κάτι δεν πάει καλά …

Στην αρχή γυρνάω χαμένος. Που είναι το turn point της Κ9? Της Κ4? Της Κ5… που είναι τα φρένα της πίσω ευθείας? Εντοπίζω δυο μαύρες κάθετες γραμμές με απόσταση λίγων μέτρων μεταξύ τους, πριν την ταμπέλα των 100. Δεν τις θυμόμουν, εδώ λοιπόν σημάδι για αρχή και στην πορεία βλέπουμε …

Λίγο αργότερα στο επόμενο πέρασμα, είσοδος στην Κ5 και το μπροστινό κουνάει πολύ, ξαφνικά το CBR βουτάει σαν σε απώλεια στήριξης. Ε όχι και lowside εδώ … Στην έξοδο το ίδιο και το πίσω… Τα supercorsa pro SC1-2 σίγουρα δεν είναι και στην καλύτερη κατάσταση σκέφτομαι, έχοντας βγάλει 2 σαββατοκύριακα στις Σέρρες. Ή μήπως έβαλα λάθος πιέσεις? 30 ½ πίσω, 31 ½ μπροστά. Σκατά… δώσ’ τους χρόνο να ζεσταθούν λίγο ακόμα και μετά βγάζουμε συμπέρασμα…

Κ6, αδυνατώ να τοποθετηθώ σωστά… στην έξοδο της ένα τρελό χαστούκι από τον αέρα και ευτυχώς που είναι πλέον ευθεία, έχω κάνει το pick-up αν και ακόμα έχω το σώμα κρεμασμένο στην εσωτερική … η ριπή στέλνει τη μηχανή λίγο παραπέρα … καλό, αν και τρομακτικό …

Κ9 … βιαστικό TP όταν συνοδεύεται με αργή ταχύτητα εισόδου τι μας κάνει ?? άνοιγμα γραμμής, ενώ μια κρεμασμένη 4η δεν αρκεί να δώσει ώθηση και γενικώς τη γαμήσαμε την 9… ξανά και ξανά και ξανά ….

Μια από τα ίδια στην Κ4… άντε να τελειώνει το 1ο session…

Έξω, pits, γιατί τίποτε δεν φαίνεται να δουλεύει. Λοιπόν, χαλαρά στο επόμενο, κάνε alt-control-delete, και πάμε σταδιακά να ανεβάσουμε ρυθμό χωρίς να σκέφτομαι πολλά πολλά… Τη πίστα τη διάβασα, θυμήθηκα τα πατήματα, ο αέρας αφού δεν έριξε κανέναν μέχρι τώρα δεν θα με απασχολήσει, τον ξεχνάω… Μένει μόνο ο πόνος στο χέρι, πως θα απαλλαγώ από αυτόν? Ένας τρόπος υπάρχει, δεν θα φρενάρω …

2ο session, 2 γύροι για ζέσταμα και ανεβάζω σταδιακά ρυθμό χωρίς να με απασχολούν καθόλου τα φρένα πλέον… Ας είναι, αργό γυρολόγιο, δεν γίνεται αλλιώς… Να βρω τη ροή θέλω… Όταν το input απλοποιηθεί, το output μεγιστοποιείται… Κανόνας.

Χωρίς φρένα λοιπόν (ένα input λιγότερο), το χέρι αποφορτίζεται (2ο input λιγότερο), δεν πονάει, τον αέρα τον ξέχασα (3ο input), τι και αν σε κάθε πέρασμα από την έξοδο της 6 το χαστούκι ήταν ίδιο ξανά και ξανά – με περισσότερο κρέμασμα στην εσωτερική το αντιστάθμιζα. Σκόνη τελικά δεν υπήρχε ή αν υπήρχε δεν την ένιωσα, πάει και αυτό το άγχος (4ο input), το γλίστρημα από τα λάστιχα ήταν μάλλον θέμα ζεστάματος, πάει και αυτό (εντυπωσιακή τελικά η αντοχή των supercorsa pro) …

Μετά από λίγο, βρισκόμουν να γυρνάω με ικανοποιητική ροή, απροβλημάτιστα και με άνεση παντού (εκτός της κ1)… Γύρο με τον γύρο η ξύστρα αφήνει υλικό κάτω και αδυνατίζει, γύρο με τον γύρο συνειδητοποιώ ότι έχω σαφή και σταθερά πατήματα, σταθερές εισόδους σε Κ4, Κ5, Κ6, και Κ9. Οι σκέψεις που έκανα στο 1ο session δεν υπάρχουν εδώ, όλα μπήκαν στον αυτόματο, όλα τα controls είναι υποσυνείδητα. Go with the flow, Zen και οριακή οδήγηση όταν συμβαίνουν ταυτόχρονα είναι νιρβάνα και έκσταση μαζί… Αυτό είναι. Επανήλθαμε σκέφτομαι…

20 λεπτά αργότερα, καρό σημαία και βγαίνω στα pits με αυτήν την γνωστή γλυκιά κούραση που μόνο η πίστα σου δίνει και αισθάνομαι ικανοποίηση γιατί 1,5 χρόνο μετά νομίζω πως αυτό το session ήταν από τα καλύτερα μου στα μέγαρα …

Το αντίτιμο ήταν ότι η κούραση έμεινε και όταν τελείωσε το διάλειμμα και μπήκα στο 3ο session δεν μπόρεσα να ξαναπιάσω ρυθμό… Ο δεξιός τετρακέφαλος τα έφτυσε γρήγορα δουλεύοντας υπερωρίες. Λίγο το ότι το αριστερό πόδι είναι ακόμα αδύναμο και δεν έχει επανέλθει μυϊκά στο 100% αφήνοντας έτσι το δεξί να τραβήξει όλο το ζόρι, λίγο το ότι η πίστα είναι δεξιόστροφη, μου ήταν αδύνατο μετά από λίγους μόλις γύρους να στηρίξω το σώμα μου, το δεξί πόδι έκαιγε σε κάθε στροφή…

Ας είναι, το 1ο τεστ πήγε καλά… και έρχονται οι Σέρρες, σύντομα…η 1η Μαΐου είναι κοντά

Κούραση ? ποιά κούραση ?

Οι δυο τελευταίες επισκέψεις στις Σέρρες δεν ξεκίνησαν με το καλύτερο τρόπο…

Το 3μερο της 28ης Οκτωβρίου αναχωρήσαμε από Αθήνα με την εμπορική αμαξοστοιχία… Τα αυτοκίνητα με τις μηχανές φορτωμένες στα τραίηλερ, και όλα μαζί φορτωμένα στα βαγόνια… Εμείς στις κλινάμαξες… Αναχώρηση από Αθήνα κατά τις 23:00… Θεωρητικά θα φτάναμε Θεσσαλονίκη το πρωί κατά τις 7, ξεκούραστοι αφού θα παίρναμε τον υπνάκο μας στο τρένο, θα ξεφορτώναμε και από εκεί οδικώς μέχρι τις Σέρρες όπου και θα είχαμε χρόνο για να τακτοποιηθούμε στο ξενοδοχείο, να ετοιμαστούμε και να μπουκάρουμε στη πίστα κατά τις 10.30. Θεωρητικά…Δεν μπορούσα να ησυχάσω στη κουκέτα… Κάτι η υπερένταση της μέρας, η ετοιμασία, το φόρτωμα των μηχανών, η φασαρία του τρένου… Κοιμόμουν 20 λεπτά, ξυπνούσα… ξανά και ξανά πήγαινε κάπως έτσι, μέχρι που την επόμενη φορά που άνοιξα τα μάτια επικρατούσε ησυχία.. Το τρένο ήταν ακίνητο και μια φωνή έξω από τη πόρτα μας καλούσε να κατεβούμε… Πω ρε πούστη μου, ήταν η πρώτη μου σκέψη… Μα είναι σαν να έχω κοιμηθεί μόλις 2 ώρες… πήγε κιόλας 7 ??

Λίγο ζαλισμένος, πολύ νυσταγμένος, κοίταξα το ρολόι…. 4 !! Μέχρι να βγω στο διάδρομο, φωνές και διάλογοι από έξω έκαναν σαφές το τι συνέβη. Το intercity μπροστά μας είχε εκτροχιαστεί, χωρίς ζημιές και τραυματισμούς ευτυχώς μεν, αλλά καθιστώντας τη γραμμή απροσπέλαστη από τα τρένα για πολλές ώρες…

Μπήκαμε σε λεωφορεία και πήγαμε έτσι μέχρι Θεσσαλονίκη, στο σταθμό των τρένων όπου και θα περιμέναμε μέχρι να μάθουμε τι θα γινόταν με το τρένο… Η τελευταία πληροφόρηση του σταθμάρχη έλεγε ότι οι γραμμές θα ελευθερώνονταν σύντομα και το τρένο θα έφτανε κατά τις 9…

Εντωμεταξύ κοιτιόμαστε μεταξύ μας, όλοι είχαμε μάτια κόκκινα πρησμένα, και γενικώς η όψη μας δεν απείχε πολύ από το κοτοπουλέξ… Καφές, χυμός, κρουασάν… ότι μπορούσαμε, για να κρατηθούμε ξύπνιοι ενώ η αγωνία μας για τα αυτοκίνητα και τις μηχανές που ήταν φορτωμένες στο τρένο ήταν έκδηλη… Όσο περνούσε η ώρα η σκέψη ότι η πρώτη μέρα θα πήγαινε χαμένη γινόταν όλο και πιο έντονη… Ακόμα και αν το τρένο έφτανε στις 9, μέχρι να ξεφορτώναμε και να φτάναμε πίστα, θα πήγαινε 11… Βάλε την ταλαιπωρία, την έλλειψη ύπνου… που να αποδώσεις, πώς να οδηγήσεις στο όριο έτσι…

Το τρένο έφτασε όντως στις 9… Αλλά ένας «ο μαλάκας ο κλασσικός ο Έλληνας» που είχε βάλει το αυτοκίνητο του πρώτο στην ράμπα του βαγονιού, αγνοείτο … Τον πήρε κάπου ο ύπνος?? Δεν ξεφόρτωνε κανείς…

Τελικά ο μαλάκας εμφανίστηκε και εμείς αναχωρήσαμε κατά τις 10… Φτάσαμε στις 11:30 στη πίστα. Εκεί συνέβη το μαγικό… Από τη δίψα και τη λύσσα η κούραση ξεχάστηκε, ένας δεύτερος εσπρέσσο έκανε προσωρινά καλή δουλειά, οι φόρμες μπήκαν, οι πιέσεις στα λάστιχα ρυθμίστηκαν, η ζελατίνα στο κράνος έκλεισε…

Το pitlane ήταν σύντομα πίσω μου και η εικόνα της Κ1 γέμιζε το οπτικό πεδίο…

Λίγους γύρους αργότερα, όταν τα επινεφρίδια είχαν ήδη αδειάσει ποσότητες νορεπινεφρίνης στο σώμα, όταν η ντοπαμίνη έκανε πάρτυ από τη κορυφή μέχρι τα νύχια… ε, τότε …είπα πάρτυ? Yeap bitch, the party is on, ποιος τη χέζει τη κούραση … ποια κούραση?

(φωτό : στην ευθεία της πίστας των Σερρων / φωτογράφος :Σάββας Κουρίδης)

td1107-23-001blog.jpg