Αρχείο ετικέτας Αργεντινή

Από την Ushuaia ως το Buenos Aires

Aναχωρήσμε από την Ushuaia μαζί με τον Hernan και το KLR του. Με μια ενδιάμεση διανυκτέρευση στο Cerro Sobrero, αφήσαμε πίσω μας την Γη του Πυρός και λίγο μετά τα στενά του Μαγγελάνου περάσαμε για τελευταία φορά σύνορα Χιλής – Αργεντινής. Οδηγήσαμε μαζί μέχρι το Rio Gallegos όπου ο φίλος μας θα άφηνε Συνέχεια ανάγνωσης Από την Ushuaia ως το Buenos Aires

Advertisements

Γη του Πυρός – Tierra del Fuego

Απο την Punta Arenas φεύγει ferry που φτάνει στο Porvenir στο νησί της Γης του Πυρρός μετά από 3 ώρες. Προτιμήσαμε να κάνουμε ένα μικρό κύκλο και να κατευθυνθούμε προς τα στενά του Μαγγελάνου από όπου θα περνούσαμε απέναντι με ένα από τα μικρότερα ferry που κάνουν τον δίαπλου των στενών σε Συνέχεια ανάγνωσης Γη του Πυρός – Tierra del Fuego

Chalten & Calafate, Παταγονία

Εξερχόμενοι απο τη Χιλή, ακολουθήσαμε την παραλίμνια διαδρομή ως την πόλη Perito Moreno όπου θα είχαμε την ευκαιρία μας για ανεφοδιασμό σε φθηνά καύσιμα. Έπειτα, θα πιάναμε τη Ruta 40. Ο δρόμος αυτός, που διατρέχει ολόκληρη την Αργεντινή από βορά ως νότο για πάνω απο 5.000 χιλιόμετρα, έχει ταυτιστεί με την περιπέτεια, έχει ένα όνομα Συνέχεια ανάγνωσης Chalten & Calafate, Παταγονία

Παταγονια, στους δρυμους Lanin, Nahuel Huapi & Los Alerces

Maravillosa Argentina ! Πώς να περιγράψεις την εντυπωσιακή αργεντίνικη φύση στα δυτικά άκρα των παταγονικών επαρχιών Neuquen, Rio Negro και Chubut?

Από την Zapala αντί να ακολουθήσουμε την κεντρική αρτηρία της ruta 40 επιλέξαμε την λιγότερο ταξιδεμένη ruta 46 ως την Laguna Blanca. Ήμασταν στα βορειοδυτικά άκρα της παταγονικής στέπας (η οποία εκτείνεται μέχρι τον Ατλαντικό), σε μέρη άγρια, μοναχικά Συνέχεια ανάγνωσης Παταγονια, στους δρυμους Lanin, Nahuel Huapi & Los Alerces

Στο Santiago για ανασυγκρότηση και κάθοδος προς Παταγονία

Η κακή ψυχολογία και η κούραση φαινόταν να υποχωρούν. Σίγουρα έπαιξε ρόλο το τριήμερο χαλάρωσης στην Mendoza αλλά ο κυριότερος λόγος ήταν πιστεύω η προσμονή για την είσοδο μας στην Παταγονία. Είχαμε πλησιάσει πολύ. Από την Mendoza αν ακολουθούσαμε την ruta 40 θα φθάναμε μετά από περίπου 530 χιλιόμετρα στα σύνορα της Συνέχεια ανάγνωσης Στο Santiago για ανασυγκρότηση και κάθοδος προς Παταγονία

Απο τη Salta ως την Mendoza

Μετά την Purmamarca ο δρόμος μας συνεχίστηκε μέσα από μια όμορφη κοιλάδα όμως ο καιρός σύντομα χάλασε. Η βροχή ήταν καταρρακτώδης. Καθ’οδόν προς τη Salta είχαμε δυο επιλογές, μια ορεινή διαδρομή ή την εθνική οδό. Με τις καιρικές συνθήκες που επικρατούσαν δεν είχε νόημα να Συνέχεια ανάγνωσης Απο τη Salta ως την Mendoza

Απο την έρημο Atacama στα μεγάλα υψίπεδα, ξανά

Συνοριακός σταθμός Χιλής Chacaluta. Κόσμος πολύς. Οι διαδικασίες εισόδου στην Χιλή είναι οι πιο τυπικές και αυστηρές από κάθε άλλη χώρα την οποία επισκεφτήκαμε. Μας ζήτησαν να κατεβάσουμε όλες μας τις αποσκευές για έλεγχο. Τα λουκάνικα, το tankbag, το σακίδιο πλάτης, όλα πέρασαν από ακτίνες. Οι βαλίτσες ανοίχθηκαν. Ανάκατα όλα μέσα. Νεύρα. Για να ξαναφορτώσουμε Συνέχεια ανάγνωσης Απο την έρημο Atacama στα μεγάλα υψίπεδα, ξανά

Απο δω και περα …

blogRS-0779

… ξεκινάνε τα ωραία. Το «ωραία» είναι βέβαια έννοια σχετική. Ωραία είναι για εμάς αλλά εμείς έχουμε προσβληθεί από μικρόβιο, από εκείνο που σε κάνει να διψάς για μέρη μακρινά και να θες να πας ότι και να γίνει. Άμα τώρα προκειμένου να φτάσεις στα μακρινά πρέπει να οδηγήσεις σε μια έρημο με φορτωμένη δικάβαλη μοτοσικλέτα φέρνοντας σώμα και ψυχολογία στα όρια τους, και παρόλα αυτά να επιμένεις «μα είναι ωραία εδώ», τότε ίσως υπάρχει πρόβλημα. Κάποιοι μπορεί να το πουν ταξίδι εσωτερικής αναζήτησης, κάποιοι θα πουν ότι «αυτοί είναι πυροβολημένοι». Αλλά έχουμε ακόμα λίγες μέρες μέχρι να φτάσουμε σε εκείνο το σημείο. Πρώτα, έπρεπε να περάσουμε τη καταπληκτική κοιλάδα Quebrada de las Conchas από την ruta 68 που συνδέει το Cafayate με την Salta.

blogRS-8997

Περίπου 180 χλμ περιτριγυρισμένα από αμμόλιθους, κοκκινόχρωμους σχιστολιθικούς σχηματισμούς και γεωμορφές, σε ένα από τα πιο εντυπωσιακά τοπία του αργεντίνικου βορρά.

"el obelisco"
«el obelisco»

Φτάσαμε στη Salta όπου μείναμε δυο βράδια για ανασυγκρότηση, κυρίως για ανακατανομή των αποσκευών μας. Χρειαζόμασταν να βρούμε ένα πιο πρακτικό και εύκολο τρόπο για τα συνεχόμενα σταμάτα-άνοιξε-βγάλε-βάλε-κλείσε μιας και είχαμε διαπιστώσει αυτές τις πρώτες 3 μέρες ότι χάναμε πολύ χρόνο καθημερινά με αυτή την ιστορία. Τι και αν είχαν γίνει πολλές δοκιμές στο σπίτι πριν φύγουμε. Οι προηγούμενες ταξιδιωτικές εμπειρίες επί ευρωπαϊκού εδάφους δεν βοηθούσαν ιδιαίτερα. Από την αρχή του κιόλας, αυτό το ταξίδι μας δείχνει ότι άλλο πράγμα οι 2-3 εβδομάδες βόλτα solo στην άρτια από πλευράς υποδομών Ευρώπη και άλλο πράγμα να τραβιούνται 2 άτομα low budget με μια μηχανή για μήνες στα νοτιοαμερικανικά βουνά. Κάνεις διατριβή στη χωροταξία και στο καθορισμό προτεραιοτήτων (σχετικά με αυτό σε μελλοντικό ποστάκι).

Αφήσαμε πίσω μας τη Salta ένα πρωινό με ιδανικές καιρικές συνθήκες. Μπροστά μας υψώνονταν οι Άνδεις και ένας κόμπος μου δημιουργούνταν στο στομάχι. Ένας μασίφ ορεινός όγκος που σε εκείνη την επαρχία φτάνει τα 6000 μ. υψόμετρο και εμείς πηγαίναμε καταπάνω του. Πλησιάζαμε, σε λίγα χιλιόμετρα θα ανηφορίζαμε ένα τμήμα της μακρύτερης ραχοκοκαλιάς του πλανήτη. Βέβαια ο κόμπος οφειλόταν και σε άλλες συνιστώσες. Αντί να μπούμε στη Χιλή από το paso Jama ακολουθώντας εκ του ασφαλούς την ασφάλτινη ruta 52, είχαμε επιλέξει να διαβούμε το απομονωμένο και άγριο paso Sico από την χωμάτινη ruta 51, μια διαδρομή που λίγοι πλέον ταξιδεύουν. Ζούσα κατάσταση τύπου «τώρα είναι η στιγμή της αλήθειας», αναφερόμενος στο γεγονός ότι με τόσο φορτωμένο μηχανάκι και δικάβαλος δεν είχα επιχειρήσει ποτέ χωμάτινο ταξίδι. Και τι χώμα! Η ruta 51 ξεπερνάει τα 4.000μ υψόμετρο. Πως θα αντιδρούσε ο οργανισμός μας στην έλλειψη οξυγόνου? Πόσο θα μας επηρέαζε αυτό? Θα την βγάζαμε καθαρή με ελαφρά συμπτώματα ασθένειας υψομέτρου ή όχι? Θα μπορέσουμε να ολοκληρώσουμε τα 200-φεύγα χωμάτινα χιλιόμετρα σε μια μέρα προκειμένου να φτάσουμε σε κάποιο οικισμό πριν το βράδυ ή θα δούμε τους εαυτούς μας να στήνουν σκηνή σε αυτά τα υψόμετρα? Σε αυτή τη περίπτωση, πόσο κρύο θα κάνει εκεί πάνω? Ήξερα για νυχτερινές θερμοκρασίες υπό το μηδέν, δεν πήγαμε αδιάβαστοι. Όμως άλλο είναι να το διαβάζεις και άλλο να το βιώνεις! Με αυτές και με άλλες πολλές ανησυχίες προχωρήσαμε για το ορεινό χωριό San Antonio de los Cobres.

blogRS-9003

H άσφαλτος έδωσε τη θέση της σε χωματόδρομο, το τοπίο σταδιακά αγρίευε καθώς εμείς ανεβαίναμε όλο και ψηλότερα, μετά από λίγο ήμασταν μόνοι μας. Για ώρες δεν συναντήσαμε κανένα άλλο όχημα στο δρόμο. Η ανάσα είχε γίνει βαριά, μια αίσθηση πρωτόγνωρη καθώς τα πνευμόνια στα 4000μ. γεμίζουν χοντρικά με 40% λιγότερο οξυγόνο.

blogRS-0837
Τι παθαίνεις όταν χαζεύεις το τοπίο και ξαφνικά βρίσκεται μπροστά σου μια αμμολακούβα? Αιφνιδιάστηκα, τρόμαξα, τα ~ 420 κιλά του συνόλου ήταν αδύνατον να «διορθώσουν» με το λίγο γκάζι που έδωσα … ξαπλώσαμε …

Η τούμπα δεν είχε άσχημες συνέπειες ευτυχώς. Μια σκισμένη βάση για το tankbag, μια ελαφρώς πετσικαρισμένη βαλίτσα και εμάς τους δυο καλυμμένους απο πάνω μέχρι κάτω με άσπρη σκόνη. Φτάσαμε στο San Antonio de los Cobres με εμφανή τα συμπτώματα του υψομέτρου. Ζαλάδες, πονοκέφαλοι, ταχυκαρδία, αφυδάτωση.

Βρήκαμε ένα ξενώνα, η προσπάθεια να σπρώξω τη μηχανή στη πίσω αυλή ήταν επική. Περπατήσαμε με πολύ αργά βήματα στο χωριό. Γυρίσαμε στο δωμάτιο μας μασώντας φίλα κόκας που αγοράσαμε απο το τοπικό συνεταιρισμό. Δεν βοήθησαν και πολύ. Ζητήσαμε απο την οικοδέσποινα μας να βράσει λίγο νερό για να ρίξουμε μέσα τα φύλλα και να πιούμε το ρόφημα. Αυτή τη φορά ηταν καλύτερα αλλά το σώμα μας ήθελε χρόνο για προσαρμογή. Η πρώτη νύχτα σε αυτό το υψόμετρο ήταν δύσκολη. Τάσεις εμετού, αϋπνία και ταχυκαρδία μας συνόδεψαν μέχρι το ξημέρωμα.

 

Track log:

Buenos Aires

Το πεντάμηνο ταξίδι μας ξεκίνησε από το Μπουένος Άϊρες αφού στο λιμάνι του θα έφτανε, θεωρητικά, στις αρχές Σεπτεμβρίου το πλοίο που μετέφερε την μοτοσικλέτα από την Ελλάδα. Υπολογίζαμε ότι θα μέναμε στην αργεντίνικη πρωτεύουσα περίπου 1 εβδομάδα, όσο δηλαδή θα χρειαζόμασταν για να τρέξουμε όλες τις διαδικασίες εκτελωνισμού προκειμένου να παραλάβουμε τη μηχανή, να την ξεπακετάρουμε και να ετοιμαστούμε για την αφετηρία της περιπέτειας μας.

Ωστόσο η παραμονή μας εκεί κατέληξε να είναι μεγαλύτερη από ότι προγραμματίζαμε εξαιτίας καθυστέρησης στην άφιξη του πλοίου κατά +2 εβδομάδες! Προσπαθώντας να γεμίσουμε τον ελεύθερο χρόνο που μας προέκυψε, αφιερώσαμε αρκετές μέρες περπατώντας στην πόλη, παρατηρώντας τη καθημερινότητα των portenos και φωτογραφίζοντας ένα τόπο με έντονες αντιθέσεις. Είδαμε πολυτελείς ουρανοξύστες και χλιδάτες συνοικίες (Recoleta, Puerto Madere) αλλά και κάποιες από τις πολλές παραγκούπολεις, τις villas (προφέρεται «βί-sha» και δεν έχει καμία σχέση με ότι εμείς αποκαλούμε βίλα).

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Περάσαμε μέσα απο καταπράσινα και περιποιημένα πάρκα αλλά και μέσα απο φτωχικές βρώμικες γειτονιές γεμάτες δυσοσμία και περιττώματα. Σταθήκαμε έξω από όμορφα κτίρια με αρχιτεκτονικές επιρροές από την Ευρώπη μιας άλλης εποχής αλλά και έξω απο αναρίθμητες πολυκατοικίες κλουβιά, προστατευμένες απο το φόβο της εγκληματικότητας που διακατέχει την πόλη.

Είδαμε πανάκριβα αυτοκίνητα από τη μία και σακαράκες που σχεδόν σκορπάνε τις λαμαρίνες τους σε κάθε πέρασμα τους από την άλλη. Γιάπηδες και στυλάτοι νέοι και νέες που γεμίζουν σύγχρονα εμπορικά κέντρα ενώ την ίδια στιγμή πολλοί, πάρα πολλοί άστεγοι ζουν στους δικούς τους προσωπικούς χώρους σε πεζοδρόμια και πλατείες, θύματα μιας κρίσης και μιας μετέπειτα ανάπτυξης που κάποιους ανθρώπους τους ξεχνά. Περπατώντας για μέρες στους πολύβοους δρόμους της πόλης των «καλών αέρηδων» και βλέποντας αυτές τις εικόνες αναρωτιόμασταν για τα όσα φέρνει στην δικιά μας γειτονιά ο άνεμος ενός αποτυχημένου (ή στημένου) συστήματος.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Τα παραπάνω είχαμε την ευκαιρία να τα δούμε και με τα μάτια ενός ντόπιου. Στο Buenos Aires γνωριστήκαμε με τον Hernan, έχοντας έλθει σε επαφή αρχικά μέσω του advrider.com. O Hernan μας βοήθησε να καταλάβουμε την τοπική κουλτούρα, να μάθουμε στοιχεία από την ιστορία του Buenos Aires αλλά και της χώρας γενικότερα. Μας ξενάγησε στη πόλη και μας μίλησε με πάθος και περηφάνια ως γνήσιος porteno για αυτήν. Μας είπε για την χρεωκοπία της χώρας και πως με σκληρή δουλειά έχουν καταφέρει να ανακάμψουν σαν κράτος. Συνεπακόλουθα η κουβέντα γύρισε στην πολιτική, ακούγοντας τις απόψεις του για την τωρινή πρόεδρο αλλά και για τους Περόν, τους οποίους είτε τους λατρεύουν είτε τους μισούν. Μάθαμε για τον βρώμικο πόλεμο του ’70 και τα χαμένα παιδιά εκείνης της εποχής. Καθισμένοι έξω απο μια καντίνα και πίνοντας μπύρα απολαμβάναμε το καταιγιστικό του ρυθμό και το ταπεραμέντο του καθώς μας οδηγούσε από το ένα κεφάλαιο της αργεντίνικης ιστορίας στο άλλο, προετοιμάζοντας μας με τον καλύτερο τρόπο για ένα συναρπαστικό ταξίδι.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.