Αρχείο ετικέτας Βόρειος Αρκτικός Κύκλος

Κυνηγώντας τον Ήλιο (Νορβηγικά φιόρδ, Βόρειο Ακρωτήρι) – μέρος 7

Ένα οδοιπορικό 24 ημερών στη Σκανδιναβική χερσόνησο. 10.500 χιλιόμετρα στο δρόμο μέχρι το βορειότερο σημείο της Ευρώπης, 23 Ιουλίου με 15 Αυγούστου 2010.

Μέρος 7: Φιλανδία, Σουηδία

Για το χάρτη του ταξιδιού, κλικ στο 1ο μέρος

Για το 6o μέρος, κλικ εδώ

6 Αυγούστου, Inari – Pajala (Sweden), Χλμ ημέρας : ~ 360

Ξυπνάμε με μια ηλιόλουστη μέρα, η οποία ήταν η 1η στη Σκανδιναβία χωρίς ίχνος νερού. Ούτε σπρέυ, ούτε υγρασία, ούτε μια σταγόνα… τέλεια.

Οι δρόμοι στη Φιλανδία είναι ατελείωτες ευθείες, κάτι που το είχαμε δει και από τη προηγούμενη μέρα οδηγώντας προς Inari.  Παίρνουμε κατεύθυνση προς τα σύνορα με τη Σουηδία. Κάποια στιγμή η άσφαλτος τελείωσε και έδωσε τη θέση της σε ένα βατότατο χωματόδρομο μέσα στο δάσος. 90 χιλιόμετρα ευθείας (!!!) χωματόδρομου. (ναι καλά διαβάσατε, ενενήντα χλμ ευθείας)

Περνώντας τα σύνορα, οι δρόμοι της Σουηδίας ήταν μια απογοήτευση. Παντού σαμαράκια, λακούβες και σπασίματα στην άσφαλτο. Κοπάνημα παντού. Ο χωματόδρομος στη Φιλανδία ήταν καλύτερος. Δεν ήμασταν σε επαρχιακό, ήμασταν σε κεντρική οδική αρτηρία της βόρειας Σουηδίας και όμως όλα τα χλμ της ημέρας (όπως και της επόμενης) ήταν απελπισία.

Και μετά έργα … Πέσαμε σε ένα τμήμα 40 χιλιομέτρων όπου η άσφαλτος εναλλασσόταν με γαρμπίλι. Μπαλώματα 400-500-600 μέτρων ασφάλτου και μετά εναλλάξ με αντίστοιχα κομμάτια από γαρμπίλι. Αλλού τα τμήματα με γαρμπίλι ήταν 6 και 9 χιλιόμετρα συνεχόμενα. Αλλού ήταν τόσο παχύ και απάτητο που κάλυπτε το προφίλ του μπροστινού τροχού. Ανοιχτό γκάζι, άστο να χορεύει και όπου θέλει ας πάει το πίσω. Το μπροστά να μη κολλήσει και διπλώσει…. γκάααααζι αδερφέ, μη σαβουριαστούμε εδώ πάνω, δε λέει…

Φιλανδία
ατελείωτες ευθείες μέσα στα Φιλανδικά δάση
camping στη Pajala

7 Αυγούστου, Pajala – Lycksele, Χλμ ημέρας : ~ 540

Το μόνο ενδιαφέρον σε αυτούς τους δρόμους είναι οι τάρανδοι. Υπάρχουν παντού, πετάγονται ξαφνικά, κυκλοφορούν στο δρόμο, θέλουν προσοχή. Σύγκρουση με ένα ζώο 300 κιλών θα είναι μια πολύ οδυνηρή εμπειρία. Στη Σουηδία είναι η πρώτη αιτία τροχαίων (!)

Αυτός είναι ο κυριότερος λόγος – μετά τα όρια ταχύτητας και την αυστηρή επιβολή τους – που ενώ οι ατελείωτες ευθείες της Σουηδικής ενδοχώρας θα σου επέτρεπαν να πας τάπα, δεν το κάνεις. Οι συναντήσεις με το κατά τα άλλα συμπαθές ζώο ήταν τόσες πολλές και 1-2 φορές τόσο αιφνιδιαστικές που έκλεισα τα μάτια και είπα «πάει, καρφωθήκαμε». Δεν το ρισκάρεις να τρέξεις. Κοντέρ στα 100 άντε 110 και προσοχή. Έτσι τα χλμ έβγαιναν δύσκολα. Η απόλυτη ανία. Πλήξη. Όμορφο το δάσος, αλλά όχι για 1400 χλμ που υπολογίζαμε να κάνουμε συνολικά. Καμία εναλλαγή τοπίου. Κάποιες φορές χτυπούσα το κράνος δυνατά για να ξυπνήσω. Η υπνηλία πιάνει κόκκινα… και δεν κυκλοφορεί και κόσμος εδώ πάνω.

Φτάσαμε στο Lycksele έχοντας φάει λίγο ψιλόβροχο. Το κάμπινγκ ήταν μια πολιτεία ολόκληρη. Εκατοντάδες τροχόσπιτα. Ban them all λέμε. Βρήκαμε ένα ωραίο σημείο στην όχθη της λίμνης και στήσαμε τις σκηνές μας.

Lycksele

8 Αυγούστου, Lycksele – Sonderhaim, Χλμ ημέρας : ~ 510

Η κουβέντα το προηγούμενο βράδυ στο κάμπινγκ στο Lycksele με ένα Νορβηγό δεν μας έφτιαξε το κέφι. Είδε μηχανές – ο ίδιος καβαλούσε μια σπριντ 955 – και ήρθε και μας έπιασε τη κουβέντα. Συστηθήκαμε και τα σχετικά, μας ρώτησε απο που είμαστε και που πηγαίνουμε. Σύντομα γύρισα τη συζήτηση στη Σουηδία, σκέφτηκα πως θα έχει να μας προτείνει κάτι καλύτερο για τη συνέχεια. Αμ δε…

«Νο, It’s boring, fuckin’ boring… Any road you choose, it’s the same bullshit. Endless straights…». Διάολε… συνέχισε δείχνοντας μας στο χάρτη που είχαμε απλώσει στο γρασίδι:

«I’ve done this road, and this one, and over here, and this whole region, and then these roads here … and the smaller ones, ahh and these here, that look twisty on the map but aren’t …». Τι λες τώρα…

«Since it’s Stockholm that you want to go to, just take the shortest way there dude, there’s no meaning at all to try anything else, really…». Και γιατί στο φούτσο είσαι εδώ τότε? Γιατί δεν έμεινες στη Νόργκε να βολτάρεις?

«For the sun dude, I thought I’d take a break from fuckin rain, you know…» και μας κέρασε με το τελειωτικό «yeah… it’s one of the worst summers for Norway this year. Rain above the average, all summer long. It’s not THAT bad usually. It just happened this year…»

Η ανία της Σουηδικής χώρας. Ευθείες, ευθείες, ευθείες… Που και που μερικές καμπές ενώ σπανιότερα και συνήθως κοντά σε οικισμούς ο δρόμος στένευε και έκανε 2-3 διαδοχικές πιο κλειστές στροφές. Τι κλειστές δλδ, με 70 τις έπαιρνες με κλειστά μάτια. Η μονότονη ομορφιά του δάσους παραήταν άχρωμη. Καμία εναλλαγή στο τοπίο, καμία διαφορετική παράσταση. Είχαμε κάνει πάνω από 1000 χλμ, είχαμε ακόμα άλλα 400-500 και πλησιάζαμε ολοένα και πιο κοντά να γίνουμε μέρος της στατιστικής αυτής της χώρας με τα υψηλά ποσοστά αυτοκτονιών. Αυτοκτόνα ρε μλκ! Μην οδηγείς εδώ πέρα, δεν έχει κανένα νόημα…

Ακόμα και το σχετικό κιόσκι που σηματοδοτούσε το πέρασμα του Αρκτικού Κύκλου σε Σουηδικό έδαφος, κοντά στο χωριό Jokkmokk, ήταν βαρετό και δεν είχε καμία μα καμία σχέση με το αντίστοιχο Νορβηγικό στη Μο I Rana. Μάθαμε έστω ότι το Napapiri σημαίνει Αρκτικός Κύκλος στη γλώσσα της φυλής Sami.

όρια Αρκτικού Κύκλου στο Jokkmokk

Το πρωί λοιπόν ξυπνάμε και πριν προλάβουμε να αρχίσουμε το μάζεμα, να σου η βροχή…  Καμία ελπίδα. Βιαστικά και πρόχειρα πακετάραμε. H σκηνή μούσκεμα, τύλιγμα όπως όπως και μέσα στο λουκάνικο βρεγμένη χύμα. Από τη μια τα λόγια του Νορβηγού το προηγούμενο βράδυ, απο την άλλη η βροχή, μας έκαναν να αποφασίσουμε πολύ εύκολα πως μας τελείωσε η ενδοχώρα, να πάει να γαμηθεί και το τεράστιο δάσος που κάποιος το ονόμασε «Σουηδία», χαράζουμε πορεία ανατολικά να βγούμε στα παράλια της χώρας και απο εκεί να κατευθυνθούμε νότια. Στα παράλια θα έχει καλύτερο καιρό, θα δούμε και άλλες εικόνες, ίσως κάτι πιο ενδιαφέρον ρε αδερφέ.

save yourselves και μη επιχειρήσετε κανένα οδικό πέρασμα σαν και αυτό που δείχνει η παρακάτω εικόνα. Γλιτώστε χρήμα και χρόνο … για Σουηδία επιλέγετε μόνο τις 3 πόλεις του νότου (Stockholm, Goteborg, Malme) και πάτε αποκλειστικά με αεροπλάνο. Ένιθινγκ έλς ις μπούλσιτ

Αν θυμάμαι καλά, ήταν στο advrider.com όπου σε μια ερώτηση κάποιου για τα παράλια της Σουηδίας, ένας ντόπιος είχε απαντήσει στο θρεντ πως καλά θα κάνει να τα αποφύγει γιατί σχεδόν στο σύνολο της απο βορά μέχρι νότο η ακτογραμμή της Σουηδίας είναι μια βιομηχανοποιημένη ζώνη και δε προσφέρει απολύτως τίποτα στον ταξιδιώτη.

Το ποστ επαληθεύτηκε προς μεγάλη μας απογοήτευση. Βιομηχανίες και γύρω τους μικρές πόλεις που προφανώς ζεί ο κόσμος που δουλεύει σε αυτές. Ψιλομιζέρια, σχεδόν φτώχεια θα έλεγα, καμία σχέση με την εικόνα που είχα για αυτή τη χώρα του βορά. Μυρωδιά εργοστασίων και βιομηχανικών αερίων στην ατμόσφαιρα. Αυτή η είναι η Σουηδία? Όλος ο κόλπος της Bothnia, μια μεγάλη χαβούζα… Φτάσαμε στο Soderhaim και στήσαμε τις σκηνές μας λίγα χλμ πιο κάτω απο τα εργοστάσια της ΑΚΖΟ ΝΟΒΕL.

Soderhaim

9 Αυγούστου, Sonderhaim – Stockholm, Χλμ ημέρας : ~ 240

Το πρωί και πριν καν προλάβουμε να φτιάξουμε ένα καφέ η βροχή ήρθε στη παρέα μας και πάλι. Ξανά βρεγμένες  τσουβαλιάσαμε τις σκηνές όπως όπως στα λουκάνικα. Είναι που στα παράλια θα είχαμε καλύτερες συνθήκες. Μέχρι την Uppsala ο ουρανός κατέβασε τα Α-ΠΕΙ-ΡΑ.  Μέχρι εκεί όμως, γιατί μετά κάποιος έκλεισε τη γενική παροχή νερού και φτάσαμε στη Στοκχόλμη με ήλιο.

10 και 11 Αυγούστου, Stockholm, Χλμ : ~ 50

Για τη Στοκχόλμη δεν έχω να γράψω πολλά πράγματα. Μείναμε δυο μέρες σε κάμπινγκ και ήταν μια καλή ευκαιρία για ανάπαυλα απο τη σέλα και το κακό καιρό καθώς και για να το παίξουμε λίγο τουρίστες.

Γνώμη μου είναι ότι σε τέτοια ταξίδια πρέπει να παρεμβάλλονται και κάποιες μέρες χωρίς μηχανή. Κάνει καλό γιατί η κούραση απο την οδήγηση και την συνεχή περιπλάνηση ή εξερεύνηση (ή πείτε το όπως αλλιώς θέλετε) είναι σωρευτική και αρχίζει να επιδρά αρνητικά στη διάθεση και τη ψυχολογία. Έστω και ένα 24ωρο μετά απο πχ 1 βδομάδα συνεχούς οδήγησης (τα όρια είναι διαφορετικά για τις αντοχές του κάθενος) μπορεί να είναι αρκετό για φορτώσουν οι μπαταρίες.

Η πόλη είναι πανέμορφη. Φυσικά σε 2 μέρες δεν προλαβαίνεις να τη γυρίσεις πόσο μάλον να ευχαριστηθείς τα όσα έχει να προσφέρει, αλλά παίρνεις μια καλή γεύση … τόσο καλή που έχω δώσει υπόσχεση να ξαναπάω, κατά προτίμηση χειμώνα.

12 Αυγούστου, Stockholm – Trelleborg – Rostock, Χλμ : ~ 650

Το υπόλοιπο ταξίδι είναι καθαρά διεκπαιρεωτικό και άνευ ενδιαφέροντος. Έχουμε να κάνουμε περίπου 600 χλμ μέχρι το Trelleborg για να πάρουμε το φέρυ για Γερμανία. Λίγα χλμ πριν το Μάλμε, ξανα βροχή για καμιά 150αριά χλμ. Πριν αρχίσει, σκεφτόμουν να κάναμε μια σταση στη Malmo, ίσα για να πάρουμε μια τζούρα από την πόλη. Eκνευρίστηκα τόσο που δεν έβγαλα φλας στην έξοδο του αυτοκινητόδρομου.

Στοκχόλμη

that’s all folks… αρχίζουν τα πλάνα για το επόμενο…

 

Advertisements

Κυνηγώντας τον Ήλιο (Νορβηγικά φιόρδ, Βόρειο Ακρωτήρι) – μέρος 6

Ένα οδοιπορικό 24 ημερών στη Σκανδιναβική χερσόνησο. 10.500 χιλιόμετρα στο δρόμο μέχρι το βορειότερο σημείο της Ευρώπης, 23 Ιουλίου με 15 Αυγούστου 2010.

Μέρος 6ο: Nordkapp!

Για το χάρτη του ταξιδιού, κλικ στο 1ο μέρος

Για το 5o μέρος, κλικ εδω

4 Αυγούστου, Laphaugen – Nordkapp, χλμ ημέρας : ~ 650

Ξυπνήσαμε ήρεμοι το πρωί και αντικρύζοντας τον Ήλιο η διάθεση τονώθηκε αρκετά Δεν υπήρχε ίχνος από χαμηλή νέφωση, οι συνθήκες ήταν ιδανικές. Λίγο μετά έχουμε τη πρώτη συνάντηση στο ταξίδι με κατασκήνωση ρέπλικα χωριού της φυλής sami (στη πορεία θα βλεπαμε και άλλες). Συνέχεια ανάγνωσης Κυνηγώντας τον Ήλιο (Νορβηγικά φιόρδ, Βόρειο Ακρωτήρι) – μέρος 6

Κυνηγώντας τον Ήλιο (Νορβηγικά φιόρδ, Βόρειο Ακρωτήρι) – μέρος 5

Ένα οδοιπορικό 24 ημερών στη Σκανδιναβική χερσόνησο. 10.500 χιλιόμετρα στο δρόμο μέχρι το βορειότερο σημείο της Ευρώπης, 23 Ιουλίου με 15 Αυγούστου 2010.

Μέρος 5ο: Trondheim, Arctic Circle, Bodo, Lofoten

Για το χάρτη του ταξιδιού, κλικ στο 1ο μέρος

Για το 4o μέρος, κλικ εδω

1 Αυγούστου, Trondheim, χλμ ημέρας : 0

To προηγούμενο βράδυ η Eva που μας φιλοξένησε μας είπε πως η διαδρομή για το Bodo βγαίνει σε μια μέρα. Αρχικά το υπολόγιζα για 2, όμως αν εκείνη το κάνει με αυτοκίνητο σε 9 ώρες, τότε δε θα έχουμε πρόβλημα. Μέχρι το Bodo δεν υπάρχουν πλέον σημαντικά πράγματα στο δρόμο για να μας καθυστερήσουν με φωτο-στάσεις παρά μόνο το πέρασμα του Βόρειου Αρκτικού Κύκλου. Το κυριότερο, ο Ε6 που θα ακολουθήσουμε είναι ένας κεντρικός δρόμος χωρίς στροφιλίκι. Προβλέπουμε ότι θα είμαστε στο προορισμό μας χωρίς καθυστέρηση, έτσι αποφασίζουμε να ξεκουραστούμε για μια μέρα αφού το είχαμε ανάγκη.

βολτάροντας στο Trondheim

Κυριακή, ποδαράτο στη πόλη και η βροχή που έπεφτε σχεδόν όλη μέρα δε πολυβοήθησε στη βελτίωση της διάθεσης. Δεν έχει περάσει μια μέρα από τότε που πατήσαμε σε νορβηγικό έδαφος, ειτε χωρίς βροχή είτε χωρίς εκείνο το συνεχές και εκνευριστικό σπρέυ από τον ουρανό.

Το επόμενο πρωί σκοπεύουμε να σηκωθούμε νωρίς στις 7. Άνετα φαίνεται να βγαίνει το Bodo αλλά ας έχουμε μια καβάτζα για τον καιρό. Δεν ξέρεις, μπορεί να αποφασίσει να μας πετάξει όσο νερό κουβαλάει στα φιορδ της μέσης χώρας, έτσι για να σπάσει πλάκα μαζί μας …

2 Αυγούστου, Trondheim – Bødo, χλμ ημέρας : ~ 720

Το πρωί δεν έβρεχε και ανοίξαμε γκάζι, κυνήγι και πάλι για να προλάβουμε τη βροχή, κάπου θα σκάσει, δεν μπορεί. Στο δρόμο συναντάμε πολλούς Νορβηγούς με μηχανές να κατευθύνονται νότια, όλοι τους με ολόσωμες αδιάβροχες φόρμες. Χμμμ, εν καλό αυτό, εν καλό… Γιατί όλοι πάνε νότια και εμείς βόρεια? Γιατί μέχρι εδώ δεν έχουμε συναντήσει άλλες μοτό προς τα πάνω?

Μου θύμιζε σκηνές από ταινίες καταστροφής όπου όλοι εγκαταλείπουν τη πόλη αλλά ο die hard-δε μασάω-σας σκίσω όλους-πρέπει να σώσω το πλανήτη-ήρωας της ταινίας πάει κόντρα στο ρεύμα. Οκ αλλά εμείς τι ακριβώς πάμε να σώσουμε?

Περνώντας τα «όρια» της βόρειας χώρας. Κάτι αλλάζει απο δω και πέρα…

Σε μια στάση σε βενζινάδικο έπιασα για λίγο τη κουβέντα με έναν Νορβηγό από μια παρέα 5-6 χαρλεάδων που πήγαιναν νότια. Φορούσε και αυτός την ολόσωμη αδιάβροχη. Του λέω ότι πάμε nordkapp. Μου απαντά με ένα ύφος όλο νόημα «… hmm, it’s quite rainy you know…» κουνώντας το κεφάλι του σαν να ήθελε να πεί «ε ρε έχετε να φάτε …» . Τι να φάμε ρε, βροχή? Μόλις φάγαμε το 14ο χοτντογκ του ταξιδιού, πήραμε superpowers (ένα λουκάνικο τη μέρα powered by Statoil τη βροχή τη κάνει πέρα).

H άφιξη στα όρια του Βόρειου Αρκτικού Κύκλου ξυπνά περίεργα συναισθήματα. Μόλις λίγα χιλιομετρα πριν, το μέρος μεταμορφώνεται δραματικά. Από εκεί που οδηγάς ανάμεσα σε πλαγιές πλούσιες σε κωνοφόρα, ξαφνικά μπαίνεις σε μια περιοχή όπου τα δέντρα είναι καμμένα από το κρύο και η γη αναδύει μιαν άλλη μυρωδιά. Θα περίμενα σταδιακά, σιγά σιγά να μειώνεται η βλάστηση, όμως η αλλαγή είναι εκπληκτικά απότομη στο βαθμό που η εικόνα είναι post apocalyptic, λες και έχει σκάσει ατομική βόμβα που τα έχει κάνει όλα ίσιωμα και έχει διώξει τους πάντες.

Περπατάω στο παρακείμενο ύψωμα και κάτι ο συμβολισμός του 66ου παράλληλου, κάτι το έντονο κρύο, κάτι η θύμιση ότι δεν ξέρω τι μέρα είναι και δεν έχω καμία αίσθηση του χρόνου, όλα αυτά με κάνουν να συνειδητοποιώ για πρώτη φορά στο ταξίδι ότι είμαι μακριά από το σπίτι μου.

heading north

Φτάσαμε στο Βodo αργά και καταλήξαμε σε κάμπινγκ κατά τις 10. Έκανε τόσο πολύ κρύο που δεν το σκεφτήκαμε να στήσουμε σκηνές. Φορούσα ισοθερμικό, από πάνω φανελάκι και μπλούζα χειμερινή και δε μπορούσα να σταθώ έξω χωρίς τρέμουλο. Υπήρχε καλυβάκι διαθέσιμο και το τσιμπήσαμε ασυζητητί. Έβγαλα τη ρακή που κρατούσα μαζί μου, τσουγκρίσαμε, ήπιαμε να ζεσταθούμε, να «γιορτάσουμε» το πέρασμα το βόρειου αρκτικού κύκλου.

Με δυο στρατιωτικά ξυπνήματα καταφέραμε να επανέλθουμε σχεδόν στο αρχικό πρόγραμμα. Η διάθεση πλέον έχει αρχίσει να ανεβαίνει ξανά.

3 Αυγούστου, Bødo – Lofoten – Laphaugen, χλμ ημέρας : ~ 360

Τα νησιά Lofoten πλασάρονται ως μια από τις καλύτερες ατραξιόν της χώρας. Η αλήθεια είναι ότι δεν το είχα πολυψάξει, 2-3 φωτός στο ιντερνετ έδειχναν ένα τόπο κλασσικά νορβηγικό και γραφικό με μικρά ψαροχώρια που από πίσω τους υψώνονται άγρια βουνά. Οκ, έτσι είναι όλη η Νορβηγία, δεν αλλάζει κάτι. Μπήκαν όμως στο πλάνο μιας και πάντα ψάχνουμε επαρχιακούς δρόμους και επειδή η μόνη εναλλακτική διαδρομή προς το βορρά – περίπου από το Bodo μέχρι το Narvik – είναι η ευθεία του Ε6. Πρωινό ξύπνημα 6:45. Ετοιμαζόμαστε και φεύγουμε καρφί για το λιμάνι του Bodo.

αφήνωντας το λιμάνι του Bodo

μετά απο ένα 2ωρο αρχίζουν να ξεπροβάλλουν τα βουνά των Lofoten
Lofoten

Ενώ τρώμε το γκουρμέ μεσημεριανό μας στη φύση, εκλεκτή ποικιλία κονσέρβας rio mare με κρακερς και τυρί, δε μπορούμε να μη παρατηρήσουμε αυτή τη γκρι κουρτίνα να έρχεται:

έμπνευση το ονομα του χωριού …»Α»
Τα Lofoten ενώνονται στα βόρεια μέσω στεριάς με την ενδοχώρα

Περάσαμε την περιοχή του Narvik, όπου κατά το 2ο ΠΠ έγιναν επικές μάχες. Μνημεία σε διάφορα σημεία, ταμπέλες για μουσεία, όμως ήμασταν κουρασμένοι και δεν υπήρχε χρόνος για να τα ψάξουμε. Είχαμε καθήσει κάπου για φαγητό λίγο πριν. Ωραίο σημείο, με τραπεζάκια και δίπλα σε θάλασσα. Είχε ήλιο, ήμασταν λίγο ξέγνοιαστοι. Έχω αφήσει το κράνος πάνω στη σέλα της μηχανής. Ξαφνικά μια δυνατή ριπή αέρα ταρακουνάει τα μοτόρια και ακούω το γδούπο του κράνους που σκάει κάτω…

Γυρνάω και βλέπω τη ζελατίνα αλλού, τα «αυτάκια» του αράι αλλού, κομμάτια από το μηχανισμό της ζελατίνας εδω και εκεί … Πόσο ηλίθιος … Μια σκέψη μου έρχεται μόνο. Να μην έχει σπάσει η ζελατίνα. Βροχή και κρύο στη μάπα απο εδώ και πέρα? Κωμικοτραγική η ιδέα να ψάξω για καινούρια ζελατίνα arai εδώ πάνω. Γελάω και ταυτόχρονα μου έρχεται να κλάψω. Σκύβω, την πιάνω και με ανακούφιση βλέπω ότι δεν έχει σπάσει κάπου. Οι βάσεις όμως, εκεί που κουμπώνουν τα αυτάκια και με τη σειρά τους συγκρατούν τη ζελατίνα την έχουν ακούσει για τα καλά. Ταινία γκάφερ. Ότι κινείται ενώ δεν πρέπει να κινείται, στερεώνεται με γκάφερ. Σωτήρια …

Προχωρήσαμε, βρήκαμε καλύβα – αφού το κρύο ήταν εντονότατο – στη περιοχή του Laphaugen. Ρακή, τσιγάρο, άραγμα στη μικρή βεράντα. Έχουμε πλησιάσει στο τελικό μας στόχο και επικρατεί μια περίεργη ηρεμία, βοηθούμενη απο το καθαρό ουρανό.

Laphaugen

Αύριο ξημερώνει μια μεγάλη μέρα …

(για το 6ο μέρος, κλικ εδώ)

3 Αυγούστου, Bødo – Lofoten – Laphaugen, χλμ ημέρας : ~ 360Τα νησιά Lofoten πλασάρονται ως μια από τις καλύτερες ατραξιόν της χώρας. Η αλήθεια είναι ότι δεν το είχα πολυψάξει, 2-3 φωτός στο ιντερνετ έδειχναν ένα τόπο κλασσικά νορβηγικό και γραφικό με μικρά ψαροχώρια που από πίσω τους υψώνονται άγρια βουνά. Οκ, έτσι είναι όλη η Νορβηγία, δεν αλλάζει κάτι. Τα νησιά μπήκαν όμως στο πλάνο μιας και πάντα ψάχνουμε επαρχιακούς δρόμους και επειδή η μόνη εναλλακτική διαδρομή προς το βορρά – περίπου από το Bodo μέχρι το Narvik – είναι η ευθεία του Ε6.

Πρωινό ξύπνημα 6:45. Ετοιμαζόμαστε και φεύγουμε καρφί για το λιμάνι του Bodo.

3 Αυγούστου, Bødo – Lofoten – Laphaugen, χλμ ημέρας : ~ 360Τα νησιά Lofoten πλασάρονται ως μια από τις καλύτερες ατραξιόν της χώρας. Η αλήθεια είναι ότι δεν το είχα πολυψάξει, 2-3 φωτός στο ιντερνετ έδειχναν ένα τόπο κλασσικά νορβηγικό και γραφικό με μικρά ψαροχώρια που από πίσω τους υψώνονται άγρια βουνά. Οκ, έτσι είναι όλη η Νορβηγία, δεν αλλάζει κάτι.Τα νησιά μπήκαν όμως στο πλάνο μιας και πάντα ψάχνουμε επαρχιακούς δρόμους και επειδή η μόνη εναλλακτική διαδρομή προς το βορρά – περίπου από το Bodo μέχρι το Narvik – είναι η ευθεία του Ε6.

Πρωινό ξύπνημα 6:45. Ετοιμαζόμαστε και φεύγουμε καρφί για το λιμάνι του Bodo.

Κυνηγώντας τον Ήλιο (Νορβηγικά φιόρδ, Βόρειο Ακρωτήρι) – μέρος 4

Ένα οδοιπορικό 24 ημερών στη Σκανδιναβική χερσόνησο. 10.500 χιλιόμετρα στο δρόμο μέχρι το βορειότερο σημείο της Ευρώπης, 23 Ιουλίου με 15 Αυγούστου 2010.

Μέρος 4ο: Geiranger, Trollstigen, Atlantic Road

Για το χάρτη του ταξιδιού, κλικ στο 1ο μέρος

Για το 3o μέρος, κλικ εδω

31 Ιουλίου, Byrkjelo – Trondheim, Χλμ ημέρας : ~ 560

Το βράδυ στην πανσιόν κοιτάζαμε το χάρτη. Είπαμε να καλύψουμε έδαφος και αυτή τη φορά θα ξυπνήσουμε στις 6 το πρωί χωρίς πολλά πολλά. Και θα το επαναλάβουμε για όσες μέρες χρειαστεί. Είναι ο μόνος τρόπος για να παραμείνουμε στο αρχικό πλάνο. Το έγραψα στην αρχή, μου είχε γίνει εμμονή. Απο εδω πάνω δε φεύγω αν δεν δω αυτά που θέλω …

Byrkjelo, ξημερώματα… ήθελα μόνο να ξυπνήσω και να μην δω βροχή έξω…

6 το πρωί στο πόδι, οι μπότες δεν είχαν στεγνώσει… Ο Γιώργος αποφασίζει να γυρίσει πίσω Ελλάδα. Το χρονικό περιθώριο των ημερών που θα χρειαζόταν για να μπεί σωστή ντίζα (είτε παραγγελία, είτε υποχώρηση στο νότο και μετά ξανά τράβα πάνω) σήμαινε ότι το ταξίδι θα άλλαζε εντελώς. Ξεχνάς στροφιλίκι και ορεινές διαδρομές, ξεχνάς ότι ήθελες να δείς, τραβάς μια ευθεία ελαχιστοποιώντας τις στάσεις και τις αλλαγές ταχυτήτων και πας καρφί για Νορντκαπ.

Και πάλι όμως το ρισκάρεις? Μια δανεική ντίζα από TZR άντεξε 2 βδομάδες στο τρανσαλπ, μια ντίζα ποδηλάτου θα τον άφηνε ξανά πολύ σύντομα και στο Νόρντκαπ η οδική μαααλλον θα αργήσει πολύ να έρθει.

Ηλίας:

Υπνος βαθύς, αλλα και σύντομος. Ειχαμε συζητήσει το προηγούμενο βραδυ διαφορα σενάρια, το αν θα συνεχίζαμε, το αν θα συνεχιζε ο Παπ, τι θα έκανε, που μπορεί να ερχόταν η ντίζα απο Αθήνα, σημεία στάσης, πιθανοι συνδυασμοι.  Το φαγητό και η κουραση μας ηρέμησαν. Ειπαμε να δούμε τα πράγματα το πρωί ψυχραιμότερα. Αυτό που ήταν σίγουρο ήταν το εγερτήριο. 6 το πρωί, ωστε εαν συνεχίσουμε, να καλυψουμε το χαμένο εδαφος.

Ντίζα στη Νορβηγία δύσκολα θα βρίσκαμε, ειδικά όσο πηγαιναμε βόρεια. Εαν του έστελναν απο Αθήνα, θα ήταν στο Τροντχάιμ (η κοντινότερη πόλη), Τρίτη ή Τεταρτη. Εμείς θα είμασταν ήδη 2 με 3 μέρες μπροστά. Νομιζω οτι ο Παπ ειχε αποφασίσει αποβραδίς να γυρίσει πισω. Δύσκολη απόφαση. Το να φτάσεις ως εκει και να πρέπει να γυρίσεις δεν ειναι κατι που εύκολα το βαζεις κατω. Απο την άλλη, ως την πηγη για το νερό είχε ακόμα 2500 χλμ το λιγότερο. Όσο το Ανκόνα – Δανία.

(πολύ) πρωινο ξύπνημα και το πρωτο πράγμα που έκανα ήταν να κοιτάξω απ’ το παράθυρο. Συννεφα, παντού, όσο έβλεπε το μάτι μου. Προς τα εκει απ’ οπου ήρθαμε και προς εκει που θα πηγαιναμε. Βροχή; Κατι έριχνε.  Ξυπνανε και οι υπόλοιποι, ο Γιάννης με ρωτάει για τον καιρό, του λέω. Μαυρίλα. «Τι κάνουμε;» «Συνεχίζουμε, τί άλλο».  Καφές στα γρήγορα με ψωμι και τυρι κρεμα. Πακετάρουμε, τα ρουχα ειναι ακόμα βρεγμένα, οι μπότες του Γιαννη αποικία με νούφαρα, τα γάντια μου βιοτοπος ραμσάρ και τα μπουφάν ακομα ζυγίζουν ενα τονο.

Κατεβαινουμε κατω, δε μιλάμε πολύ, ο καθένας σκέφτεται τα δικα του, το τί να πει, πως να φερθει, ενδεχομένως τί να μην πει.  Ο Γιώργος σπάει τη σιωπή «Παιδιά εγώ φεύγω, γυρνάω Ελλαδα».  «Θα τα καταφέρεις ρε;» «Να προσέχεις μαλάκα!».  Νιώθω πολύ άσχημα, του ‘χα μιλήσει πολύ αποτομα χθες. Θελω να του πω δυο κουβέντες, δε μου βγαινουν. Δινουμε χέρια, αγκαλιαζόμαστε, «να προσέχετε μαλάκες, καλό δρομο και καλό νορντκαπ!»

Άρχοντας. Δεν είναι εύκολο να ξέρεις πότε να υποχωρήσεις και να το πράττεις. Ανεβαίνουμε, στροφη, γκάζι, κορνα, χαιρετισμος, στριβουμε δεξιά προς το βουνο. Η μέρα ξεκινάει, έχουμε πολλά χιλιόμετρα, έχουμε τρεις στόχους να βγάλουμε, να φτάσουμε σχετικά νωρίς στο Τροντχάιμ… κι έχουμε αφήσει κι εναν πισω μας.

Συνεχίζουμε πλέον οι δυο μας, εγώ και ο Ηλίας, και χωρίς να χαλαρώνουμε πάμε για να βγάλουμε 3 στόχους για τη μέρα. 3 μέρη από το αρχικό σχέδιο που θα θέλαμε να δούμε. Ο καιρός ηρέμησε κατά κάποιο τρόπο. Η θερμοκρασία παρέμενε χαμηλά στους 12-14, αλλά η βροχή είχε αντικατασταθεί από ένα ψιλόβροχο που κατά διαστήματα σταματούσε.

Πορεία στους δρόμους 60 – 15 – 63 που οδηγούν σε αυτό που οι Νορβηγοί ονομάζουν το βασιλιά των φιόρδ. Ο 63 στο νότιο κομμάτι του, εκεί που διασταυρώνεται με τον 15, θυμίζει πολύ την aurlandvegen απο τη προηγούμενη μέρα. Στη λίμνη Djupvatnet χρονομεταφερθήκαμε απο Αύγουστο μήνα σε Δεκέμβρη.

Καλοκαιρινές διακοπές στη Djupvatnet

Όποιον Νορβηγό και αν ρωτήσεις λοιπόν, για το που να πας και τι να δεις στη χώρα του, θα σου απαντήσει απλά : «the Geirangerfjord».  Το μόνο μείον είναι ότι η πραγματική ομορφιά του συγκεκριμένου φιόρδ φαίνεται απο «μέσα», με καράβι και όχι απο πάνω, απο το δρόμο. O διαθέσιμος χρόνος δεν μας επέτρεπε κάτι τέτοιο.

the Geirangerfjord

Παραμένουμε στον 63 γιατί παρακάτω έχει πάσο … και στα πάσα έχουμε λατρεία. Tο ορεινό πέρασμα είναι το «trollstigen». Σε ελεύθερη μετάφραση «το μονοπάτι των τρολ».

trollstigen landmark

Από ψηλά όμως δεν μπορέσαμε να δούμε την εντυπωσιακή θέα του δρόμου που ξετυλίγεται προς τα κάτω αφού τα σύννεφα είχαν καλύψει πλήρως το πάσο. Αν είχε ανοιχτό καιρό, θα αντικρίζαμε κοιτώντας προς τα κάτω αυτό (φωτό δανεική απο το νετ) :

Πήραμε την κατηφόρα και μερικές φουρκέτες αργότερα το σύννεφο είναι από πάνω μας αλλά δυστυχώς έχουμε κατέβει αρκετά και στο στενό αυτό δρόμο τα σημεία όπου μπορείς να σταματήσεις για φωτό είναι ελάχιστα.

Ακολουθούν και τα τροχόσπιτα που δε θες να τους δώσεις ευκαιρία να βρεθούν μπροστά όσο φωτογραφίζεις, γιατί για να τα ξαναπεράσεις μετά θέλει υπομονή, υπομονή, υπομονή και πολύ μπινελίκι. Μιλάμε για τρελό γαμοσταυρίδι … ban the fuckin’ caravans, ψήφο στον Clarkson του top gear.

Περνώντας κάτω απο το σύννεφο στο trollstigen
trollstigen, looking up

Το επόμενο σημείο που είχε τραβήξει τη προσοχή μου κατά το planning stage, ήταν o «atlantic ocean road».  Ίσως κάποιοι θυμούντε αυτή τη διαφήμιση της Άλφα Ρομέο: http://www.youtube.com/watch?v=PceBajCinJ4  . To 3o κομμάτι, φαίνεται ενδιαφέρον, φαίνεται να έχει κάτι εντυπωσιακό, ε? Τραβήξαμε δυτικά και για πρώτη φορά πιάσαμε ατλαντικό, ακτές Νορβηγίας. Είχα και μια αμυδρή ελπίδα ότι εδω ο καιρός θα ήταν λίγο καλύτερος αφού θα αφήναμε πίσω μας τα βουνά, αλλά ο ωκεανός δεν είναι μεσόγειος αδερφέ. Οκ λοιπόν, ότι δείχνει ωραίο στη TV μπορεί να είναι αποτέλεσμα καλής σκηνοθεσίας και μόνο. Μια μούφα εντελώς ήταν ο atlantic ocean road. Χρόνος χαμένος και καμία σχέση με αυτό που βλέπουμε στη διαφήμιση. Είναι λέει 8 γέφυρες. Θυμάμαι μόνο τις 3. Οι υπόλοιπες 5 ήταν … γεφυράκια, σαν και αυτά που περνάνε τις ρεματιές στο χωριό. Μόνο η μεσαία παρουσιάζει αυτή τη κλίση που βλέπουμε στο σποτ, η οποία ωστόσο δεν είναι και κάτι φοβερό τελικά … και για πολύ λίγο… 100 μέτρα? 2-3 δευτερόλεπτα δόξας? αυτό ήταν…

«atlantic road»

Πλέον έχουμε αποφασίσει να φτάσουμε μέχρι το Trondheim. Έμεναν περίπου 180 χλμ εύκολου – φαινομενικά στο χάρτη – δρόμου και μετά από επικοινωνία με φίλη εκεί, ξέρουμε ότι έχουμε σπίτι να μείνουμε οπότε δεν υπάρχει άγχος για να βρούμε κάμπινγκ ακόμα και αν χαλάσει ο καιρός.

Το ξύπνημα πολύ νωρίς απέδωσε και η απόσταση που καλύψαμε σήμερα ήταν ικανοποιητική και παραπάνω από το προβλεπόμενο. Είδαμε όσα γουστάραμε και καλύψαμε περίπου μισή χαμένη μέρα.

(για το 5ο μέρος, κλικ εδώ).

Κυνηγώντας τον Ήλιο (Νορβηγικά φιόρδ, Βόρειο Ακρωτήρι) – μέρος 3

Ένα οδοιπορικό 24 ημερών στη Σκανδιναβική χερσόνησο. 10.500 χιλιόμετρα στο δρόμο μέχρι το βορειότερο σημείο της Ευρώπης, 23 Ιουλίου με 15 Αυγούστου 2010.

Μέρος 3ο: Voringsfossen, Flam, Aurlandfjord, Sognefjord

Για το 1ο μέρος και το χάρτη του ταξιδιού, κλικ εδώ

Για το 2ο μέρος κλικ εδώ

29 Ιουλίου, Roldal – Flam, χλμ ημέρας : ~ 260

Το διαμέρισμα λειτούργησε καταπραϋντικά προς τη διάθεση μας. Ψιλοανανεωμένοι ξεκινήσαμε το επόμενο πρωί, αλλά ξανά με αρκετή καθυστέρηση, έχει πάει σχεδόν 11 … δεν βγαίνει έτσι . Δεν έχουμε καταφέρει να ξεκινήσουμε κανένα πρωί στην ώρα μας. Σωρευτικά, αν προσθέτεις κάθε μέρα 1 ώρα καθυστέρηση σε ένα ταξίδι 24 ημερών αυτό αλλάζει πολύ τα σχέδια .

Η εικόνα των καταρρακτών γίνεται κανόνας σε κάθε επαρχιακή διαδρομή της Νορβηγίας … όσο μπορούμε παραμένουμε σε επαρχιακούς δρόμους, είναι πάντα οι καλύτεροι

Και σαν να μην έφταναν τα τόσα νερά που βλέπαμε, είτε με τη μορφή φιορδ, είτε με τη μορφή καταρρακτών, είτε απο τη ντουζιέρα του γκρίζου νορβηγικού ουρανού, βάζουμε πορεία για τον μεγάλο καταρράκτη Voringsfossen.  Μια ιδέα για το μέγεθος του παίρνετε στην επόμενη φωτό από τη σύγκριση με το ξενοδοχείο στη κορυφή όπως και από τα χρωματιστά πίξελς στη κάτω αριστερή γωνία. Ανθρωπάκια που κατέβηκαν το μονοπάτι για να δουν από κοντά το νερό να πέφτει για περίπου 182 μέτρα.

Voringsfossen

Φεύγουμε από το Voringsfossen γυρνώντας πίσω απο τον ίδιο δρόμο απο τον οποίο ήρθαμε. Ξαναπερνάμε το κλειστοφοβικό, σπιραλοειδές τούνελ στο βουνό. Κανονικό σπιράλ, μέσα στο βουνό. Εντυπωσιακό αφενός, τρομακτικό και αγχωτικό αφετέρου. Παλιό άνοιγμα, τα τείχη του τούνελ είναι το βράχωμα του βουνού χωρίς τσιμεντοκονίαμα, στάζει νερό παντού, η συνεχόμενη στροφή είναι ατελείωτη.

Αράζουμε σε ένα κιοσκι για μεσημεριανό. Για να ρίξεις το κόστος του ταξιδιού στη Νορβηγία, αυτή η διαδικασία είναι υποχρεωτική. Ψώνια από supermarket σχεδόν καθημερινά και όταν πιάσει πείνα σταματάς στην άκρη και ετοιμάζεις. Εστιατόρια και τα σχετικά ξεχάστε τα, εκτός και να τα γιούρος πέφτουν από τα μπατζάκια. Η φθηνότερη αποδεκτή λύση για έτοιμο φαγητό είναι τα φαστφουντ και τα βενζινάδικα. Μπέργκερς με ~ 10 ευρώ, χοτντογκ ~ 5 ευρω. Σε αυτό το ταξίδι πρέπει να έφαγα όσους ζεστούς σκύλους δεν έχω φάει σε όλη μου τη ζωή. I’m not shitting you…

Επιβλητικά τοπία παντού, επιβλητική Νορβηγία

Μόνο 260 χλμ εκείνη τη μέρα. Κάτι το αργοπορημένο ξεκίνημα, κάτι το στενό στροφιλίκι της διαδρομής που μας υποχρέωσε σε χαμηλή μέση ωριαία, δεν βγήκαν τα χιλιόμετρα … ξανά.  Απο την άλλη όμως δεν θέλαμε να επαναληφθεί και το βατερλώ της προηγούμενης μέρας όπου αναζητούσαμε μέρος να μείνουμε όπως οι περιπλανόμενοι στην έρημο ψάχνουν για μια όαση, οπότε κατά τις 8 αρχίσαμε να έχουμε το νου μας για camping. Καταλήξαμε στο Flam, στην απόληξη του Aurlandfjord.

Camping at Flam

30 Ιουλίου, Flam – Byrkjelo, χλμ ημέρας : ~ 320

Οι Νορβηγοί εκμεταλλεύονται το γεγονός ότι τα φιόρδ επικοινωνούν με την ανοικτή θάλασσα και κάνουν τούρ με κρουαζιερόπλοια. Από κοντά το Queen Mary 2, στη προβλήτα του Flam. Με το πρώτο αντίκρυσμα το πρωί, από το camping, μείναμε λίγο μλκες. Είναι αλλιώς να το βλέπεις στη φωτό και αλλιώς ζωντανά μέσα στο στενό φιόρδ. Και σίγουρα ένα τουρ θα είναι πολύ ενδιαφέρον, αλλά δεν είχαμε χρόνο για τέτοια.

Ξεστήνουμε, μαζεύουμε και κατεβαίνουμε στο χωριό για να πάρουμε τα ψώνια της ημέρας. Καθώς πάμε να φύγουμε ο παπ δίνει σήμα τέλους για το τρανσάλπ. «Τι έγινε ρε?» «Έκοψε ντίζα συμπλέκτη». Αναμενόμενο, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία …

Κοιτάζοντας τη, η ντίζα δε φτιαχνόταν. Ήταν ήδη δανεική από άλλο μικρότερο μηχανάκι και εκεί που είχε κόψει για να μαζευτεί και να ξαναπιαστεί θα τραβούσε διαρκώς το συμπλέκτη. Άσε που θα ξαναέκοβε αργά ή γρήγορα. Οι επιλογές ήταν απλές:  a) αναζήτηση συνεργείου-μαγαζιού για αλλαγή κοντά, να πεταχτούμε γρήγορα σπρώχνοντας ή πηγαίνοντας το «πατάκι» ή έστω να πάρουμε τη ντίζα να τη βάλουμε εμείς, b) σε περίπτωση που αυτό δεν γινόταν, οδική βοήθεια προς την κοντινότερη πηγή ανταλλακτικού και συνεργείου.

Μιλάω με 2 τύπους που ξεφόρτωναν εμπορεύματα σε διπλανό μαγαζί. Συνεργείο κοντά? No, the closest you MIGHT find would be in Voss. Χμ… 70 χλμ στροφιλίκι. Πήγαινε – έλα ένα 3ώρο και ΑΝ υπάρχει κάτι. Προσωπικά δεν πίστευα ότι θα βρεθεί κάτι, το Voss δεν είναι και πολύ μεγαλύτερο από το κωλοχώρι Flam.

“Otherwise, MAYBE in Bergen” … Xμμμ 2η φορά. 170 χλμ στροφιλίκι προς την αντίθετη κατεύθυνση που πάμε, καλά κρασιά. Ο pap βρίσκει από ιντερνετ καφέ τηλέφωνα για 5-6 μαγαζιά στην ευρύτερη περιοχή. Κανείς δεν έχει ντίζα, θα πρέπει να γίνει παραγγελία και αναμονή 5-6 ημερών (ή και παραπάνω). Υποθέτω ότι αυτά τα 5-6 μαγαζιά θα ήταν σε ακτίνα έως το Bergen. Αν δεν υπάρχει ντίζα μέχρι το Bergen που είναι η 2η μεγαλύτερη πόλη της Νορβηγίας, πιάσε το αυγό και κούρευ’το! Και όταν λέμε 2η μεγαλύτερη, μη πάει το μυαλό σας μακριά, 260.000 κάτοικοι.

Όταν 98 στους 100 μηχανόβιους στη Νορβηγία καβαλούν Χαρ-χάρ-χαρλευ και όταν η μοτοσικλετιστική ζωή εδώ πάνω κρατά με το ζόρι 3-4 μήνες το χρόνο, μου φάνταζε απόλυτα φυσιολογικό να μην υπάρχει ντίζα συμπλέκτη σε στοκ. Διάολε, μπορεί να μην είχε πουληθεί και ποτέ τρανσάλπ εδώ πάνω.  Το μόνο σίγουρο ήταν πως όσο πιο βόρεια πάμε, με το πολιτισμό να αραιώνει σταδιακά, δεν μας έπαιρνε να ρισκάρουμε με μια πρόχειρη λύση η οποία απλά θα παρέτεινε την επόμενη ακινητοποίηση, με απόδοση 1.02.

Από τη μια πρέπει να βρεθεί λύση από την άλλη είμαστε μπροστά σε μια 2η ολόκληρη μέρα χαμένη. Η ώρα είναι ήδη 12 και καθόμαστε και κοιτάμε το τρανσαλπ.  Με τα πολλά αποφασίζουμε να συνεχίσουμε εγώ και ο Ηλίας, ενώ ο pap θα έκανε το μόνο λογικό. Θα περίμενε οδική η οποία θα τον πήγαινε … όπου τον πήγαινε, και εφόσον λυνόταν το πρόβλημα θα μας έπιανε ακολουθώντας άλλο πιο σύντομο δρόμο.

Ανηφορίζοντας την Aurlandvegen

Ηλίας :

Βλέπω τον Γιάννη να έρχεται. Το ύφος δεν προμηνύει κατι καλο.»Εμεινε ο Παπ». «Πως; Απο τί;» «Απο ντίζα»

Παύση. Πολλά περνάνε εκεινη την ώρα στο μυαλό. Βλάβη ειναι, σε όλους θα συνέβαινε, αλλα αυτή ήταν, πως να το πώ, τη βλέπαμε να ‘ρχεται. Σκέφτομαι την αναποδιά, την περαιτέρω καθυστέρηση, τον Γιάννη να μη λέει πολλά αλλα να ξέρω οτι μεσα του βράζει, σκέφτομαι τον Παπ, που ξέρω οτι θα νιώθει πολύ άσχημα γιατι κι αυτός το ηξερε οτι μπορεί να συνεβαινε. Ηταν κατι που όλοι φοβομασταν, η ντιζα ηταν απο άλλο μηχανακι. Ανεβα-κατεβα στο στροφιλίκι, συχνές αλλαγες, τα ‘φτυσε.

Η ώρα, όπως σε τέτοιες φάσεις, περναει γρήγορα, αλυπητα. Κοντεύει 12. Τί κάνουμε; Μινι συμβούλιο. Είμαστε ήδη πισω κι αν χαθει η σημερινη μερα το όλο εγχείρημα κινδυνεύει. Δυσκολες στιγμές. Ψυχραιμία, μια λάθος κουβέντα και μπορεί να δώσει τη σπιθα να τιναχτούν όλα. Πρέπει να συνεχίσουμε εμείς, άλλωστε ήταν κατι που το είχαμε πει εξ’ αρχης και το είχε πει κι ο Παπ, «μαγκες αν κατι συμβει στο μηχανακι και δεν τη βγαζω, συνεχίζετε, να ‘μαστε ξεκάθαροι».

Μεγάλη και τίμια κουβέντα, αλλα εύκολα την ακους στο ήρεμο κατάστρωμα ενος πλοίου στη ζέστη της Αδριατικής. Δυσκολα τη λες, ή την πραγματοποιείς, τόσα μιλια βορειότερα, εκει που δεν ξέρεις πού να κινηθείς. Τι κάνουμε;  Όλοι το σκεφτόμαστε, αλλα κανενας δεν το λέει. Δινει τη λύση ο Παπ «φυγετε μαγκες, όπως το ‘χαμε πει, θα δω τι θα κανω». Αγωνία, στεναχώρια αλλα – το ομολογώ – και ανακουφιση. Δεν μπορούμε να κανουμε κατι εκει και το να χασουμε άλλη μια μερα δε θα μας βοηθησει.

Μπροστά μας είχαμε να διαλέξουμε μεταξύ δυο δρόμων. Ο ένας οδηγεί στο μεγαλύτερο τούνελ της Ευρώπης μήκους ~25 χλμ, το Laerdal tunel. O άλλος δρόμος οδηγεί πάνω από το βουνό και είναι η παλιά διαδρομή Aurlandvegen, πριν ανοιχτεί το τούνελ. Από εκεί θα είχαμε θέα προς το Aurlandfjord, απο το τούνελ όχι. Επιπλέον, σε 25 χλμ στεγασμένης ευθείας θες να αυτοκτονήσεις.

Tο Aurlandfjord, αλλά η καλύτερη θέα είναι λίγο ψηλότερα

Φτάνουμε κάποια στιγμή σε ένα σημείο όπου για να θαυμάσεις το Aurlandfjord έχουν φτιάξει μια εξέδρα η οποία εκτείνεται στο κενό.

… αρκετά ψηλά …

Λίγο η ενδιαφέρουσα στριφτερή διαδρομή, λίγο η ομορφιά του σημείου, μας έκαναν να ξεχάσουμε τον εκνευρισμό της ημέρας και να χαλαρώσουμε λίγο.

Time to go. Ανεβαίνουμε και μετά από λίγο βρισκόμαστε σε ένα υψίπεδο άγονο, αφιλόξενο, λίγο απόκοσμο, λίγο αρκτικό. Κάνει κρύο (~ 10 C), φυσάει, δεξιά και αριστερά ξεπροβάλλουν σιγά σιγά χιόνια και αργότερα παγετώνες.

H αίσθηση του “no man’s land” γίνεται έντονη. Όση ώρα οδηγούμε εδώ πάνω, έχουμε συναντήσει ελάχιστα αυτοκίνητα, ενώ η απεραντοσύνη της έκτασης δεν πιάνεται στη φωτογραφία.

Aurlandvegen

Kοιταζόμαστε με τον Ηλία … «που πάμε ρε μαλάκα? Τι μέρος είναι αυτό? Που έχουμε έρθει?». «Πόσο βόρεια είμαστε? Μα δεν είμαστε πολύ. Ακομα νότια Νορβηγία βρισκόμαστε.» Δλδ πιο πάνω πως γίνεται το μέρος?

«Tι ώρα είναι?» «1 κάτι» «καταμεσήμερο, τι κρύο! Πόσο ψηλά είμαστε?» «όχι πολύ, γύρω στα 500 μέτρα».

Έχεις την αίσθηση ότι είσαι πολύ πιο ψηλά. Αντίστοιχα τοπία συναντάς στις Άλπεις σε υψόμετρα πάνω από τα 2.000. Διασχίσαμε αυτή τη περιοχή και όταν πλέον κατεβήκαμε στο επίπεδο της θάλασσας η θερμοκρασία επανήλθε σε πιο φυσιολογικά επίπεδα (δλδ κάπου στους 13-14 C).

Κατευθυνθήκαμε προς το επόμενο φέρυ που θα μας οδηγούσε στην αρχή του δρόμου 55 και το Sogneford, το μεγαλύτερο φιορδ της Νορβηγίας και το 2ο μεγαλύτερο του κόσμου (το 1ο είναι στη Γροιλανδία). Έχει μήκος 20ο χλμ ενώ ο βυθός του φτάνει μέχρι και τα 1300 μέτρα σε βάθος.

Φωτογραφίες απο το Sognefjord δεν υπάρχουν. Δεν ήταν εντυπωσιακό, τουλάχιστον για το τμήμα που διαγράφει ο δρόμος 55. Ίσως μετά να είχε όμορφα σημεία. Αλλά εμείς είχαμε αρχίσει ήδη από τα μισά του δρόμου να τρέχουμε να ξεφύγουμε από τη πιο ξεγυρισμένη βροχή μέχρι εκείνη τη στιγμή στο ταξίδι. Άρχισε απότομα και τη πάτησα σαν πρωτάρης αφού δεν έβαλα το αδιάβροχο σκεπτόμενος ότι θα κρατήσει για κάνα 5λεπτο. Όχι μόνο δε σταμάτησε αλλά στο χρόνο αυτό είχε ρίξει τόσο νερό που το μπουφάν είχε ποτίσει ολοκληρωτικά, η εσωτερική αδιάβροχη επένδυση τα έβρισκε σκούρα, ένιωθα το νερό παντού πάνω μου και πλέον ήταν πολύ αργά για να σταματήσω για να βάλω από πάνω το αδιάβροχο.

Το πρόγραμμα είχε πάει σκάρτο ήδη πριν το Sognefjord. Τα χλμ που βγάλαμε το βράδυ μετά τη πεζοπορία στο preikestolen δεν ήταν πολλά. Δεν αντιστοιχούσαν ούτε σε μισή μέρα. Σήμερα, στο Flam χάσαμε άλλη μισή πριν καν ξεκινήσουμε. Και τώρα, απόγευμα ακόμα, είμαστε σταματημένοι κάτω από μια στάση λεωφορείου, σαν τις βρεγμένες γάτες, δεν έχουμε φάει τίποτα, έχει 11 C, τρέμω, έχω νεύρα, έχω απελπιστεί και δεν έχουμε κάνει ούτε τα μισά χλμ από όσα θα έπρεπε.

Χοντρικά, είμαστε δυο μέρες πίσω και είμαστε ακόμα στο 1/3 της Νορβηγίας. Eκεί ήταν η χειρότερη στιγμή του ταξιδιού. Το πόσο χάλια αισθανόμουν δεν περιγράφεται. Έχουμε αφήσει πίσω το Γιώργο να τα βγάλει πέρα μόνος του. Έχουμε χάσει 2 μέρες από το ταξίδι. Έχουμε ένα καιρό που μας γαμάει κανονικά. Έχουμε ακόμα 2 φορές τόσο να κάνουμε και είμαστε ήδη σε τέτοια χάλια ?

Αν ο ρυθμός μας δε βελτιωθεί – πως, με τέτοιες συνθήκες? – την έχουμε κάτσει τη βάρκα. Και θα αναγκαστούμε να ξεχάσουμε διαδρομές από τις αρχικά σχεδιασμένες και το budget θα πάει περίπατο γιατί με τέτοιο κρύο και βροχή κάθε μέρα δεν κάθεσαι να σκέφτεσαι τη τσέπη σου και το φθηνό κάμπινγκ. Aν ο καιρός χειροτερέψει βορειότερα? Δηλαδή, θεωρητικά ακόμα στη νότια χώρα είμαστε και χτυπάει για πλάκα 11-14 βαθμούς κάθε μέρα, πιο πάνω τι θα γίνει? Eίχα διαβάσει ότι τα καλοκαίρια της Νορβηγίας παίζουν από 10 μέχρι 25, όπου προφανώς τα 25άρια αντιστοιχούσαν στο νότο και τα 10άρια στο βορρά. H προετοιμασία μας ήταν ανάλογη. Όχι για 11 στο νότο και πόσο πιο κάτω στο βορρά?

Ο Γιώργος τι να κάνει άραγε? Έβγαλε άκρη?

Πεινάω, δεν έχουμε φάει τίποτα …

Κρυώνω …

Στάζω …

Τι ώρα είναι?

Αφού συνήλθαμε κάπως, ξεκινήσαμε και μετά από λίγο άρχισε να επαναλαμβάνεται το σκηνικό της προχτεσινής μέρας. Πουθενά κάμπινγκ και η βροχή ανελέητη. Και πιέζουμε. Και προχωράμε. Rewind και replay το σκηνικό από το preikestolen μεχρι το Roldal. Ταμπέλα για κάμπινγκ δεξιά. Το δεξιά βγάζει σε χωριό και κάμπινγκ πουθενά. Γυρνάμε πίσω… Δεν το πιστεύω αυτό που γίνεται… κάποιος μας κάνει πλάκα. Και συνεχίζουμε… Πρέπει να έχει βραχεί μέχρι και το συκώτι μου… Αλλά αυτό που δεν μπορώ με τίποτα είναι η αίσθηση των ποδιών μου να κολυμπούν μέσα στο νερό, μέσα στις μπότες. Τα ρούχα τα απλώνεις και στεγνώνουν. Οι μπότες όμως δε στεγνώνουν εύκολα…

Κάμπινγκ μπροστά μας! Ξυπνάω, τεντώνομαι πάνω στη μηχανή. Επιτέλους. Και καθώς πάμε προς τη ρεσεψιόν βλέπω το ταμπελάκι που έχει κρεμάσει απ’ έξω «no cabins free”. Θα τα εξαντλήσουμε τα περιθώρια, δεν παίζει να στήσουμε σκηνή. Έχει βραχεί το σύμπαν, πρέπει να στεγνώσουμε κορντούρες . Ο τύπος στη ρεσεψιόν δίνει πληροφορία στον Ηλία ότι λίγο πιο κάτω υπάρχει μια πανσιόν.

Ο Ηλίας χτυπάει τη πόρτα και η συμπαθητική γιαγιά του λέει τα ευχάριστα. Δωμάτιο για 2 οκ. Μηχανάκια από πίσω, ανεβαίνουμε, απλώνουμε τη φυσική μπουγάδα πάνω σε ότι βρίσκουμε. Σε ένα καναπέ, σε δυο καρέκλες, σε κρεμάστρες, στο τραπεζάκι, στο περβάζι του παραθύρου. Μέσα σε 10 λεπτά το πάτωμα του δωματίου θύμιζε μπάνιο. Όλο το βράδυ να μαζεύαμε με σφουγγαρίστρα τα νερά, δε θα τελειώναμε.

Κοιτάζω τις μπότες μου. Οι Sidi στο παρελθόν με έβγαλαν στεγνό μετά από πολλές βροχές, σε πολλές βόλτες και ταξίδια. Αθήνα – Θεσσαλονίκη διαρκώς υπο βροχη και δεν έμπασαν ποτέ σταγόνα. Τι είχε συμβεί τώρα? Από τη χρήση στη πίστα είχαν φαγωθεί αρκετά στο σημείο μπροστά από τη ξύστρα. Εκεί είχαν κάνει μια μικρή τρύπα στο μέγεθος κεφαλιού καρφίτσας. Τόσο μικρή που μόνο αν την έψαχνες θα την έβρισκες αλλά αρκετή για να μη κρατάει έξω το νερό… Τη γάμησα… με βρεγμένα πόδια όλο το υπόλοιπο ταξίδι ?

Τηλέφωνο από τον pap. Έβαλε ντίζα ποδηλάτου, πήρε και καβάτζα, και όσο αντέξει. Του λέμε που είμαστε, παίρνει το συντομότερο δρόμο αποφεύγοντας όλο το κύκλο που κάναμε εμείς για να δούμε το sognefjord και φτάνει.

Ηλίας:

Πανσιον λεει ο Νorgeman, πηγαινουμε στο χωριο, βλεπω ενα σπιτι, όχι στην πρωτη νιότη. Χτυπαω, ερχεται μια φαφουτα νορβηγίδα, πολύ περαν της τέταρτης νιότης. Λειπουν δόντια, το σπιτι μυρίζει περίεργα, Β&Β ειναι, αλλα εμείς πειναμε και κρυώνουμε.  Συνεννοηση, λογική τιμή απλώνουμε το βιος μας κι όσο στεγνώσει. Ο Γιαννης αμιλητος, κοιτάει το χαρτη, κοιτάει το παραθυρο και τις σταγόνες να σκανε στο τζάμι. «Δε βγαίνει, τί θα κάνουμε;» «Δεν ξέρω, θα δουμε, υπομονη».

Ψυχραιμία, να φαμε κατι ζεστό, να ξεκουραστούμε, να στεγνώσουμε και θα δουμε αύριο.  Αραζουμε, τηλέφωνο ο Γιώργος, εχει βαλει την ντιζα ποδηλάτου κι εχει ανεβει τη διαδρομη. Ειναι σ’ ενα χωριο που περάσαμε πιο πριν. Ειναι πολύ κοντά, λογικά θα έρθει να μας βρει, πρέπει να έρθει τί άλλο να κανει; Ερχεται, τρίτο κρεβατι υπήρχε, η γριά ανεβαζει την τιμή αλλα τελικά μας έρχεται λιγότερο. Είμαστε και οι τρεις σε περίεργο mood, παλι πρεπει να προσέξουμε μη σκάσει η σπιθα.

Κατεβαινω στην κουζινα να βρασω λιγο ρυζι. Το λέω στη γρια, μου δίνει ενα κατσαρολικο κι έρχεται προς το μέρος μου κρατώντας ενα μεγαλο γαλλικο κλειδί.  Misery, Psycho, the shining κι αλλα τετοια θριλερ περνάνε στιγμιαία απ’ το μυαλό μου, πρέπει ασυναίσθητα να οπισθοχώρησα λιγο.  Το κλειδί το θέλει για να ανοιξει το ματι της κουζίνας. Η ζωη ειναι πιο πεζή τελικα. Τρώμε, ανορεχτα, αμίλητοι. Υπνος βαθυς ( = ροχαλητα). Η μέρα πέρασε, δεν ξέρουμε τί θα κάνουμε αύριο.

(για το 4ο μέρος, κλικ εδώ)

 

30 Ιουλίου, Flam – Byrkjelo, χλμ ημέρας : ~ 320 Οι Νορβηγοί εκμεταλλεύονται το γεγονός ότι τα φιόρδ επικοινωνούν με την ανοικτή θάλασσα και κάνουν τούρ με κρουαζιερόπλοια. Από κοντά το Queen Mary 2, στη προβλήτα του Flam. Με το πρώτο αντίκρυσμα το πρωί, από το camping, μείναμε λίγο μλκες … Είναι αλλιώς να το βλέπεις στη φωτό και αλλιώς ζωντανά μέσα στο στενό φιόρδ. Και σίγουρα ένα τουρ θα είναι πολύ ενδιαφέρον, αλλά δεν είχαμε χρόνο για τέτοια.

Κυνηγώντας τον Ήλιο (Νορβηγικά φιόρδ, Βόρειο Ακρωτήρι) – μέρος 2

Ένα οδοιπορικό 24 ημερών στη Σκανδιναβική χερσόνησο. 10.500 χιλιόμετρα στο δρόμο μέχρι το βορειότερο σημείο της Ευρώπης, 23 Ιουλίου με 15 Αυγούστου 2010.

Μέρος 2ο: Preikestolen, Lysefjord

Για το 1ο μέρος και το χάρτη του ταξιδιού, κλικ εδώ

23 Ιουλίου, Αθήνα – Πάτρα , χλμ ημερας ~ 210

Ηλίας: Φεύγουμε. Για ενα απο τα holy grail του μοτοσυκλεττισμου, το Nordkapp, στόχος σιγουρα εφικτός, αλλα όχι και αστείος. Πολλά χιλιόμετρα, άλλος κόσμος, άλλες συνθήκες.

Φεύγουμε.  Στ΄αλήθεια. Για πάνω για το μέρος που καποτε ήταν θρύλος, που μπορεί τώρα τα μέσα να το φέρνουν κοντά, δεν παύει ομως να είναι ταξιδι ζόρικο. Αλλα θα τα πουμε όταν φτάσουμε, εδω δε μετράει μονο ο προορισμός.

24 Ιουλίου Ανκόνα – Bolzano, χλμ ημερας ~ 490

Η χαλαρότητα και ευελιξία είναι κάτι που όλοι το θέλουμε στα ταξίδια μας, όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση τα δεδομένα είναι λίγο διαφορετικά. Τα χιλιόμετρα είναι πολλά, τα σημεία ενδιαφέροντος επίσης αλλά οι μέρες είναι λίγες. Για να ικανοποιήσω την εμμονή που μου είχε δημιουργηθεί με τη χώρα του βορρά θα έπρεπε να είμαστε αυστηροί ως προς τα διανυθέντα χιλιόμετρα άνα ημέρα. Τα ήθελα όλα και δεν είχα σκοπό να κάνω πίσω. Αυτό έπαιξε το ρόλο του στην συνολικότερη αίσθηση που βγήκε στη πορεία στο ταξίδι και την οποία ίσως να μπορέσω να μεταφέρω εδώ.

Το πλοίο έφτασε στη Πάτρα με σχεδόν 2,5 ώρες καθυστέρηση. Ακολούθησε και άλλη 1 ώρα χάσιμο στην Ηγουμενίτσα και έτσι το σχέδιο να καλύψουμε τη διαδρομή Ανκόνα – Hirtshalls (Δανία) μέσα σε 2 μέρες αρχίζει να δείχνει χλωμό.

Γιατί είναι άλλο να ξεκινάς από Ανκόνα κατά τις 16:00 και άλλο μετά τις 19:00. Φτάσαμε στο Bolzano τα μεσάνυχτα και κάποια γιορτή ήταν υπεύθυνη για τη πληρότητα των ξενοδοχείων στη πόλη. Ούτε σε youth hostel βρήκαμε. Φάγαμε τη τάπα πληρώνοντας 50 ευρώ το άτομο για 3 μονόκλινα που μπορεί να ήταν πιο στενάχωρα και από τις σκηνές που κουβαλούσαμε. Και χωρίς πρωινό παρακαλώ.

25 Ιουλίου, Bolzano – Nordheim, χλμ ημέρας : ~ 820

Θα το πιέσουμε για να βγάλουμε όσα περισσότερα χλμ και βλέπουμε μπας και πιάσουμε Δανία σήμερα. Όμως,από τη μία η πολύ καθυστερημένη εκκίνηση το πρωί, από την άλλη ένα σεβαστό μποτιλιάρισμα στη γερμανική autobahn πριν το Μόναχο, εγκαταλείπουμε πλέον οριστικά ότι φιλοδοξία είχαμε για το δανέζικο λιμάνι εκείνη τη μέρα. Το ταξίδι ουσιαστικά δεν έχει αρχίσει ακόμα και είμαστε ήδη μια μέρα πίσω, σε ένα πρόγραμμα το οποίο ήταν ήδη σφιχτό. «Κάπως θα το καλύψουμε το χαμένο έδαφος στις επόμενες μέρες».

26 Ιουλίου, Nordheim – Hirtshalls, χλμ ημέρας : ~ 760

Ημέρα και δρομολόγιο άνευ ενδιαφέροντος. Απο τη Δανία δεν καταλάβαμε τίποτα, άμα μας ρωτήσετε πως ήταν, δεν ξέρουμε. Απλά θέλαμε να φτάσουμε στο λιμάνι από όπου θα παίρναμε το πλοίο για Νορβηγία. Γιατί δεν πήγαμε οδικώς απο Κοπεγχάγη ? γιατί για να φτάσουμε εκεί που θέλαμε θα κάναμε ένα κύκλο πάνω απο 800 χλμ.

Διασχίζοντας τα σύνορα της Δανίας

Το Hirtshalls είναι λιμάνι που συνδέει τη Δανία με τη Νορβηγία. Το camping πολύ κοντά στο λιμάνι, ήταν μέσα στο δάσος. Εδω πήραμε τη πρώτη γεύση του βορρά. Ψύχρα, νύχτα χωρίς σκοτάδι και είμαστε ακόμα νότια. H τιμή της καλύβας δια του 3 είχε μικρή διαφορά απο τη σκηνή οπότε το παίξαμε large.

Camp at Hirthshalls, Denmark

Ηλίας : Στο λιμάνι κανουμε καταδρομική και χωριζουμε σε δυο γκρουπ για να ψάξουμε στις δυο αντίστοιχες ναυτιλιακές. Συναγερμός, η μια έχει θεση 2 μερες μετα! Αγωνιώδες τηλέφωνο απο τα παιδια «κλεισε οτι βρεις τώρα».

Αναγκαστική παραμονή στη Δανια ενα βραδυ ακόμα. Δρομολογιακά είμαστε πίσω μια μέρα και αύριο το πλοίο δεν ειναι πρωινο. Θα είμαστε Νορβηγία απο το απόγεμα.  Αναζήτηση καμπινγκ, βρισκουμε ευκολα. Καμπινάκι. Αραγμα και κουβέντες περι ανέμων, υδάτων αλλα και έμψυχων.  Σε τέτοια ταξιδια, οι ψυχές ανοιγουν και λένε πολλά.

27 Ιουλίου, Hirtshalls – Kristiansand – Preikestolen, χλμ ημέρας : ~ 270

Στο λιμάνι του Hirtshalls περιμένοντας το φέρυ

Το πλοίο κάνει περίπου 3,5 ώρες για να φτάσει στο λιμάνι της Kristiansand. Καθώς πλησίαζε, αντικρίζουμε τις ακτές της Νορβηγίας και χαμογελάμε. Αρχίζουμε, το ταξίδι τώρα ξεκινάει.

Ηλίας: Bγαινουμε απο το λιμάνι χωρις να σταματήσουμε πουθενα. Αγνοούμε ταμπέλες για κεντρικους και μεγάλες πόλεις. Σειρα έχουν οι επαρχιακοι δρόμοι μικροι και μεγάλοι. Όσο στενεύει, τόσο καλύτερα.

Ανεφοδιασμός σε βενζίνη, πρώτη επαφή με τις Νορβηγικές τιμές και πόνος στην τσέπη. Πρώτη επαφή και με το «παίρνω καφε στο πλαστικο σε βενζινάδικο», κατι που έμελε να το κάνουμε βίωμα τις επόμενες μέρες. Μεχρι και κριτικές μπορούμε να γράψουμε. Statoil vs Shell vs Esso. Somelier καφεΐνης…

Αλλη χώρα. Η θερμοκρασία κατεβαινει λιγο, αν και έχει ήλιο. Πράσινο, πολύ πράσινο παντού. Πολύ όμως. Και νερά. Πολλά. Εχουμε την εντύπωση οτι ταξιδεύουμε στο νερό πάνω σε λωρίδες γης. Λιμνες, ποτάμια, ρυάκια, καταρράκτες. Στον πρώτο που συναντάμε οι φωτομηχανές παίρνουν φωτιά. Στο δευτερο βγάζουμε καμποσες. Στον τρίτο μια-δυο και αγνοούμε τον τέταρτο. Αντε να ανεβάσεις μουαγέν σε τέτοιοες συνθήκες, άντε να έχεις το νου σου στο δρόμο όταν η φύση γυρω σου φωναζει και σε καλει να τη θαυμάσεις. Βράχια, βουνά, ανεβαινουμε ψηλά. Χωρια με ομορφα, πολύχρωμα, ξύλινα σπίτια. Λουσμένα στο απογευματινο φως.

Πινακίδες που προειδοποιούν για Ταράνδους. Μια αλεπού με κοιτάει στη ακρη του δρόμου.  Ασφαλτος γερη και κατα διαστήματα το τρενακι με τις τρεις μηχανές στρίβει σα δαιμονισμένο.

Μια ματιά στο χάρτη για να επιβεβαιώσουμε τη πορεία μας. GPS ? we don’t know this word, είμαστε τραντίσιοναλ τράβελερς. Οκ, GPS υπήρχε αλλά δε χρησιμοποιήθηκε ποτέ για πλοήγηση. Ο captain άνοιγε το δικό του μόνο για να τσεκάρει υψόμετρα σε κάποια πάσα, ενώ το δικό μου ενσωματωμένο στο nokia δεν είναι και τέρας ακριβείας και μέχρι να βρεί δορυφόρους προλαβαίνεις να κάνεις 2 τσιγάρα.

Εννοείται πως έχουμε επιλέξει επαρχιακό δρόμο. Ήδη από τη πρώτη μέρα και έχοντας κάνει ελάχιστα μόλις χιλιόμετρα στο νότο της Νορβηγίας, η χώρα μας δείχνει την ομορφιά της και ακόμα δεν έχουμε δει τίποτα.

Μετά από μια στάση για φωτογραφίες, φεύγω μπροστά και κάνω νόημα σε Γιώργο και Ηλία ότι θα με προλάβουν παρακάτω. Ο δρόμος ανεβαίνει ψηλά και γρήγορα ο καιρός κλείνει, η πρώτη βροχή του ταξιδιού ξεκινά και η θερμοκρασία πέφτει απότομα στους 11. Το νερό κράτησε για κάνα 10λεπτο και μόλις σταμάτησε, το τοπίο που απλωνόταν μπροστά έδινε αίσθηση ενός τόπου πολύ αφιλόξενου.

Θέλαμε να φτάσουμε σε κάμπινγκ κοντά στο Preikestolen. Προλάβαμε την ρεσεψιόν λίγα λεπτά πριν κλείσει κατά τις 22:00.

Πρώτο καμπανάκι! Πρέπει να προσαρμοστούμε με την απουσία της νύχτας. Αν τα κάμπινγκ κλείνουν τέτοιες ώρες, θα πρέπει να το έχουμε στο νου μας και να μην αφηνόμαστε στην εντύπωση ότι είναι ακόμα 7 ή 8. Σκέφτομαι το αρχικό πλάνο: «Η απουσία σκοταδιού θα μας επιτρέπει να οδηγούμε μέχρι αργά και έτσι να βγάζουμε καλά χιλιόμετρα ανα ημέρα». Αν χάνουμε τα κάμπινγκ θα έχουμε την επιλογή της ελεύθερης κατασκήνωσης. Μόνο που σε αυτή τη περίπτωση, έχουμε υπολογίσει χωρίς τον ξενοδόχο.

Το 1ο από τα πολλά φέρυ-παντόφλες που πήραμε στη Νορβηγία. Αντίτιμο 45 – 50 κορώνες (μοτό και αναβάτης) και χρόνος γύρω στο πεντάλεπτο

Ο ξενοδόχος ήταν ο καιρός. Η βροχή. Ξέρεις ότι αφού πας Νορβηγία θα έχει βροχή και το βάζεις στο προγραμματισμό σου. Αλλά λες ότι θα βρέχει κάποιες μέρες, όχι κάθε μέρα, όχι αυτή τη κατάσταση που συναντήσαμε. Είναι εντελώς διαφορετικό να πείς ότι φεύγεις από το σπίτι σου για ένα ΣΚ και σε πιάνει βροχή. Ξέρεις ότι Κυριακή βράδυ θα είσαι πίσω στη βάση σου και κλάϊν μάϊν. Ή βλέπεις πρόβλεψη καιρού και αν δεν έχεις διάθεση, λές οκ, αναβάλω την εκδρομή για το άλλο ΣΚ.

Τώρα όμως δεν είναι έτσι. Τώρα πρέπει να υπομείνεις βροχή ξανά και ξανά και ξανά και για όσο πάει και ξέρεις ότι βάση για επιστροφή δεν υπάρχει. Επιπλέον, δεν το παίρνεις εύκολα απόφαση να ψάξεις «καλό» σημείο για να στήσεις χύμα σκηνές όταν βρέχει καρέκλες ή όταν θες να στεγνώσεις. Άντε θα το κάνεις μια μέρα. Θα το κάνεις και 2η στο καπάκι? 3ή ? χμμ …

Τις επόμενες μέρες αυτή ήταν μια ακόμα παράμετρος που έπαιξε το ρόλο της στο «κυνήγι» αφού στο πλάνο (και στο budget) δεν υπήρχε η επιλογή για ξενοδοχεία λόγω κόστους. Όταν το κάμπινγκ στη Νορβηγία στοιχίζει περίπου 20€/ άτομο για σκηνή και περίπου 30-35€/ άτομο για καλύβα, δεν γίνεται συζήτηση για δωμάτια.

Στήσαμε τις σκηνές μας στο κάμπινγκ Preikestolen και χωρίς να σκοτεινιάζει πάλεψα να κοιμηθώ. Η μπαλακλάβα έπαιξε το ρόλο μάσκας γύρω από τα μάτια.

28 Ιουλίου, Preikestolen – Roldal, χλμ ημέρας : ~ 180

Το «βράδυ» έβρεξε καλά. Μας έπιασε απροετοίμαστους, τουλάχιστον εμένα. Είχα αφήσει έξω μια τσάντα. Μέσα, ένα μπλουζάκι, τα ισοθερμικά, ένα buff. Το μπλουζάκι κώλος, το πέταξα. Τα ισοθερμικά πρόλαβαν και στέγνωσαν το πρωί όση ώρα μάζευα τη σκηνή. Τα παπούτσια…γαμώτο…Η μέρα περιελάμβανε πεζοπορία και τα παπούτσια είχαν γίνει μούσκεμα. Γιατί τα ξέχασα και αυτά έξω χωρις να τα σκεπάσω με μια σακούλα?

Εν τω μεταξύ, η όψη του βουνού ήταν απογοητευτική. Η πεζοπορία θα μας οδηγούσε σε ένα από τα πιο εντυπωσιακά σημεία της Νορβηγίας με απίστευτη θέα, αλλά με τόσο χαμηλή νέφωση λίγες δεκάδες μέτρα πάνω από τα κεφάλια μας, τι θα καταφέρναμε να βλέπαμε? Μήπως να το καίγαμε? Τζάμπα περπάτημα για 3 ώρες (στο ανέβα, άλλες τόσες στο κατέβα) και μια μέρα χαμένη? Διατηρήσαμε την αισιοδοξία μας χάρη σε 1-2 ανοίγματα που έκανε ο ουρανός λίγο μακρύτερα. Θα ανοίξει και άλλο. Θα το δούμε το θέαμα, πάμε …

To ανέβασμα για το βράχο του preikestolen σε κάποια σημεία είναι δύσκολο, τουλάχιστον για όποιον δεν έχει φυσική κατάσταση. Το μονοπάτι γίνεται στενό και απότομο, άλλες φορές αρκετά γλυστερό με τη πέτρα κάτω βρεγμένη από τη νυχτερινή βροχή.

Το καλό είναι ότι η πληροφορία περί 3 ωρών αποδείχθηκε λάθος μιας και διατηρώντας ρυθμό φτάσαμε πάνω μετά από 1 ώρα και 45 λεπτά περίπου, έχοντας κάνει και 1-2 στάσεις για φωτό και νερό.

Ανεβαίνοντας στο preikestolen
Σιγά σιγά πλησιάζουμε προς τη κορυφή. Αυτό που δεν αποδίδεται στη φωτό είναι η μεγάλη ανηφορική κλίση του βράχου

Λίγα μέτρα είναι ακόμα και ο καιρός μας έκανε το χατίρι. Δεν βρέχει, το σύννεφο καθάρισε, θα το δούμε το μεγαλείο. Γιατί να κάνουμε αυτή τη πεζοπορία?  Γιατί όταν φτάσεις στη κορυφή, αντικρίζεις τη φύση σε μεγάλα κέφια και τη μαγεία των φιόρδ. Μπροστά μας το εκπληκτικό Lysefjord. Αυτή είναι η Νορβηγία που ήθελα να δω.

Preikestolen rock, Lysefjord

Γαλήνη, δέος, άραξε … Η υδάτινη επιφάνεια μπροστά μας δεν είναι λίμνη. Είναι η θάλασσα. Αυτά είναι τα φιορδ. Τεράστιες εισχωρήσεις της θάλασσας προς την ενδοχώρα, μέσα από εσοχές της γής που δημιουργήθηκαν όταν ορεινοί όγκοι κατέρρευσαν υπο το βάρος των παγετώνων.

Ο βράχος preikestolen «πέφτει» κατακόρυφα από ύψος 600 μέτρων!

Η διάθεση ήταν εξαιρετικά ανεβασμένη παρ’ όλη τη κούραση από τις 3,5 ώρες περπατήματος, γιατί εκτός από το θέαμα υπερπαραγωγή είχαμε ξεμπερδέψει από εκεί πολύ νωρίτερα από τις 6 ώρες που έλεγαν τα φυλλάδια για τον επισκέπτη. Με βάση το 6ωρο δεν σκοπεύαμε να βγάζαμε χιλιόμετρα στο υπόλοιπο της ημέρας. Όμως τώρα, είναι 5 το απόγευμα, έχουμε επιστρέψει στο σαλέ, έχουμε τσιμπήσει κάτι, και είναι ευκαιρία να ρολλάρουμε και να καλύψουμε λίγα χλμ. Να καλύψουμε κάτι από την πρώτη χαμένη μέρα.

Και φύγαμε. Και για ώρα περνούσαμε από περιοχές όπου συχνά υπήρχαν κάμπινγκ. Υπήρχε ζωή κοντά. Παρασυρθήκαμε λοιπόν και συνεχίσαμε … Με τόσα μέρη διαθέσιμα, όποια στιγμή το θελήσουμε το σφυρίζουμε το ματς, ε? Και φτάσαμε στο επόμενο φέρυ-παντόφλα. «Με το που περάσουμε απέναντι, στο 1ο κάμπινγκ που θα βρούμε, στήνουμε». Οκ.

Αυτό είναι το τελευταίο φέρυ που πήραμε εκείνη τη μέρα, πριν την απόγνωση

Το φέρυ λοιπόν, μας ξέρασε σε μια περιοχή που σταδιακά όσο οδηγούσαμε απομακρυνόμασταν από πολιτισμό. Άρχισε και το σπρέυ από τον ουρανό. Όχι βροχή, αλλά ένα συνεχές σπρέυ νερού. Δεν χρειαζόταν αδιάβροχα, αλλά η αίσθηση ήταν πως είσαι μέσα σε βροχή. Η θερμοκρασία έπεσε, κυμαινόταν από 11 ως 13, ο δρόμος κυλούσε και τα κάμπινγκ άφαντα. Τι κάνουμε? Γυρνάμε πίσω? Όχι, συνεχίζουμε μπροστά, μα του πούστη… εδώ και τόση ώρα δεν έχουμε δει ένα κάμπινγκ, δεν μπορεί, μετά από λίγες στροφές θα δούμε ταμπέλα… και λίγες ακόμα στροφές … και ακόμα τόσες … και ακόμα τίποτα …

Κάτι το κρύο, κάτι το σπρέυ και η καταχνιά, βγήκε και η κούραση από τη περπάτημα της μέρας, αρχίζουν και εγκαταλείπουν οι δυνάμεις και ψυχολογία παίρνει τη κάτω βόλτα. Ταμπέλα για κάμπινγκ δεξιά. Ανάσταση. Πλησιάζουμε σε ένα χωριό, πουθενά κάμπινγκ. Συνεχίζει ο δρόμος και μπροστά μας ένα βουνό. Που πάμε ρε μλκ? Πινακίδα που γράφει «πάσο ανοιχτό». Πιο πάσο ρε μλκ? Εμείς κάμπινγκ θέλουμε, όχι να ανέβουμε σε πάσο. Ανεβαίνουμε. Φουρκέτες, κλίση 7-8%, ομίχλη, σπρέυ, ψιλόβροχο, κρυώνω. Ο δρόμος οδηγούσε σε χιονοδρομικό κέντρο, εκεί και το κάμπινγκ το οποίο … γαμώ τη τρέλα μου, είναι κλειστό, λειτουργεί χειμώνα μόνο. Παρατημένα τροχόσπιτα, εικόνα εγκατάλειψης, η ώρα είναι περασμένες 9 και πρέπει να γυρίσουμε πίσω… Διάολε … Ξαναβγαίνουμε στο προηγούμενο δρόμο και συνεχίζουμε. Πόση ώρα χάσαμε? Είναι σχεδόν δέκα. 10? Και να βρούμε κάμπινγκ θα μας κλείσουν απέξω.

Και δωσ’του γκάζι. Αρχίζω να απελπίζομαι και ταυτόχρονα κάνω σκέψεις ότι απόψε θα την βγάλουμε πάνω στα μηχανάκια. Σε όλη τη διαδρομή της τελευταίας μιας ώρας δεν υπήρχε σημείο να στήσουμε ελεύθερα. Από τη μια πλευρά του δρόμου η απόκρημνη πλαγιά βουνού και από την άλλη ποτάμι χωρίς όχθη όμως. Ο δρόμος έχει ένα στηθαίο και από κάτω το ποτάμι με βράχια.

Έχουμε σταματήσει για συμβούλιο… τι συμβούλιο, κάνω ένα τσιγάρο και φεύγω μπροστά. Για το επόμενο 10λεπτο οδηγούσα λυσσασμένος και συνειδητοποιώ ότι με τη κούραση που έχω και με το κρύο που τρώω αυτό που κάνω είναι μεγάλη μαλακία. Κόβω για να με προλάβουν οι άλλοι 2 και εκείνη τη στιγμή φτάνω σε διασταύρωση. Ταμπέλα «Roldal». Στη διασταύρωση πάνω, μια άλλη ταμπέλα «B&B» με βελάκι δεξιά.

«Όταν το κάμπινγκ στη Νορβηγία στοιχίζει περίπου 20€/ άτομο για σκηνή και περίπου 30-35€/ άτομο για καλύβα, δεν γίνεται συζήτηση για δωμάτια … »

B&B … θα μας πιάσουν το κώλο… Δε γαμιέτ, πάω να ρωτήσω, τέτοια ώρα τέτοια λόγια, σύνελθε.

– Hello, do you have a room for 3?

– Let me see

– Δες γαμώτο

– We don’t have a room …

– … (όχι γαμώ τη τρέλα μου)

– … but we have an apartment …

– (ε? είπαμε να μας πιάσουν το κώλο, αυτή εδώ θέλει να δώσουμε κώλο) … ehmmm,

– …it is 700

– … τι εφτακόσια? Per person?

– no, no, for the apartment..

– (γρήγοροι υπολογισμοί, ναι εχμ, 230 κάτι κορώνες το άτομο, 30 κάτι ευρώ… φέρ’το) “ok, we will take it”

– …but …

– δεν έχει μπάτ τώρα, τι μπατ? Τι?

– … you must have your own towels and sheets, the apartment doesn’t have

– σιχτήρ με τρόμαξες, “ok we have everything”

– … and you must clean the apartment in the morning before you leave, that’s why it is cheap

– no problem, θα στο γλύψουμε. Garage?

– Oh, yes

(για το 3ο μέρος του ταξιδιού, κλικ εδώ)

Κυνηγώντας τον Ήλιο (Νορβηγικά φιόρδ, Βόρειο Ακρωτήρι) – μέρος 1

Ένα οδοιπορικό 24 ημερών στη Σκανδιναβική χερσόνησο. 10.500 χιλιόμετρα στο δρόμο μέχρι το βορειότερο σημείο της Ευρώπης, 23 Ιουλίου με 15 Αυγούστου 2010.

Intro

Θα το πω και ας είναι τετριμμένο. Αυτό το ταξίδι ήταν ένα όνειρο πολλών χρόνων. Πρωτοέμαθα για το nordkapp σε ένα ταξιδιωτικό που είχα διαβάσει στο περιοδικό Μοτο πάνω από 10 χρόνια πριν και από τότε αποτελούσε ένα ιδανικό προορισμό, ξέρετε  τώρα, από αυτά τα πράγματα που «κάθε μοτοσικλετιστής πρέπει να κάνει κάποια στιγμή». Η ιδέα ωστόσο για την πραγματοποίηση του ταξιδιού άρχισε να μονοπωλεί τις σκέψεις μου κατά τα Χριστούγεννα του 2009, όταν κοιτώντας φωτογραφίες από το τελευταίο μου ταξίδι σκεφτόμουν ποιος θα ήταν ο επόμενος προορισμός.

Κάπου μέσα μου απλά είπα ότι ετούτο θα κάνω φέτος και οι άλλες εναλλακτικές ας πάρουν σειρά για μετά. Είναι κάτι που θα το έκανα οπωσδήποτε κάποτε και αυτή η στιγμή μάλλον είναι φέτος, μιας και τα σημάδια για το μέλλον δεν είναι και πολύ ενθαρρυντικά εξαιτίας δυο παραμέτρων.  Κόστος και ο απαιτούμενος χρόνος.

Η Σκανδιναβία και ιδιαίτερα η Νορβηγία είναι ο ακριβότερος προορισμός στην Ευρώπη. Οποιοδήποτε άλλο οδικό μοτο-ταξίδι στην γηραιά ήπειρο ή και αλλού (παράλια Μεσογείου ας πούμε), ίδιας χρονικής διάρκειας και ίδιας χιλιομετρικής απόστασης θα στοιχίσει λιγότερο έως σημαντικά λιγότερο. Φέτος είχα οριακά την οικονομική δυνατότητα, οπότε το timing φαινόταν κατάλληλο.

Μερικές κουβέντες με παρεάκι καλό, με άτομα που ξέρω ή που πιστεύω ότι ταιριάζουμε ταξιδιωτικά. Ποιος ψήνεται να έρθει? ποιος μπορεί? Κανείς… Για κάποιους οι μέρες είναι πολλές, για άλλους τα χρήματα. Φακ ιτ, πάω και μόνος… Αλλά καθώς πλησίαζε ο καιρός βρέθηκε ο συνταξιδιώτης. Κάπτεν, welcome aboard…

Νομίζω πως όσοι έχουμε μπει στο τριπάκι των ταξιδιών με μηχανή, έχουμε το Nordkapp ακουστά. Το Βόρειο Ακρωτήρι είναι ο κεντρικός στόχος για το ταξίδι το οποίο σχεδόν πάντα σχεδιάζεται ΓΙΑ το Νορτνκαπ και μόνο για το Νορντκαπ. Να μη λέω παπαριές, και για μένα έτσι ήταν αρχικά. Μέχρι που το χειμώνα άρχισα να ψάχνω και να βρίσκω πληροφορίες για τη Νορβηγία. Μετά απο ανάγνωση αρκετών ξένων ταξιδιωτικών, συνοδευόμενη απο έτοιμη φιλτραρισμένη πληροφορία απο sites όπως το visitnorway.com, είχα πλέον σχηματίσει άλλη άποψη. Το Νορντκαπ δεν είναι παρά ένα σύμβολο, ένα γεωγραφικό και ψυχολογικό σύνορο. Ότι πήγες εκεί, γιατί ήταν εκεί και είναι το τέλος της Ηπειρου και δεν έχεις αλλού να πας (καβαλόντας δλδ). Οκ. Μα να κάνω 10.000 χλμ ευθεία και ίσως αδιάφορα μόνο και μόνο για να πάω να σταθώ σε ένα βράχο? δε μου καθόταν καλά… και βρήκα συμπλήρωμα.

Η νοτιοδυτική Νορβηγία και λίγο η κεντρική αποτελούν ένα τόπο μαγικό. Τουλάχιστον αυτά έλεγαν (έγραφαν) όλοι όσοι την είχαν επισκεφθεί και εγώ είχα πεισθεί. Καθόρισα πως το ταξίδι για μένα θα ήταν για τα τοπία της Νορβηγίας κυρίως, όχι μόνο για το Nordcapp. Αυτό απλά θα ήταν το κερασάκι στη τούρτα, μαζί με το πέρασμα του Βόρειου Αρκτικού Κύκλου. Έτσι για το ποζάρισμα και το self esteem, για το ψώνιο που όλοι κρύβουμε μέσα μας.

Απλώθηκαν οι χάρτες, αναζητήθηκαν διαδρομές. Υπολογισμοί για μέσες ημερήσιες ταχύτητες, πόσα χλμ θα μπορώ να διανύσω ανα ημέρα, υπολογισμοί για να δώ πόσα περισσότερα μέρη θα μπορέσω να χωρέσω σε όσες μέρες κλέψω από τη δουλειά. Για τη Νορβηγία τελικά βγήκε πρόγραμμα με 11 γεμάτα 24ωρα διασχίζοντας την απο Νότο προς Βορρά, με αρκετό ζιγκ-ζαγκ στο νότο. Έτσι και αλλιώς όσο πιο βόρεια ανεβαίνεις η χώρα στενεύει και οι επιλογές για διαδρομές πραγματικά ελαχιστοποιούνται. Από τις 11 μέρες, οι 2 θα ήταν χωρίς οδήγηση: μια με πεζοπορία και 1 για ξεκούραση κάπου στη μέση της χώρας.

Στο Bόρειο Ακρωτήρι μπορείς να φτάσεις και σε 3 μέρες απο τη στιγμή που θα πατήσεις Σκανδιναβία, άντε σε 4 άμα σε κουράζουν εύκολα τα πολλά ημερήσια χιλιόμετρα. Αλλά είπαμε, δεν ήθελα έτσι. Η χώρα των τρολλ είναι 2,5 φορές όσο η Ελλάδα και με τέτοια απαράμιλλης ομορφιάς τοπία να με περιμένουν, σε ένα πέρασμα 3-4 ημερών, δεν θα έβλεπα τίποτα. Βασικά ούτε 11 μέρες δε φτάνουν, αλλά αυτός ήταν ο μέγιστος χρόνος που μπορούσα να διαθέσω.

Στη συνέχεια η κάθοδος θα γινόταν είτε από Φινλανδία είτε από Σουηδία. Η διαφορά στα τοπία μεταξύ των 2 είναι ανύπαρκτη. Είναι και οι δυο επίπεδες, χωρίς βουνά. Δεν υπάρχουν στριφτερές διαδρομές, δεν υπάρχουν επαρχιακοί ορεινοί φιδίσιοι δρόμοι, από αυτούς που μας αρέσουν. Μόνο ευθείες, ατελείωτες ευθείες, και δάση, δάση παντού. Η Φιλανδία απλά προσθέτει τις χιλιάδες λίμνες της. Ναι χμμ… Με προβλημάτισε το γεγονός ότι ενώ στο διαδίκτυο βρίσκει κανείς 10άδες ride reports για Νορβηγία, για τις 2 γείτονες χώρες δεν βρίσκεις τίποτα! Νada, zero, nothing. Μερικά σκόρπια θρεντς με 2-3 φωτογραφίες το καθένα και χωρίς κανένα ενδιαφέρον. Λογικό μου έκανε…(μιλάω για την ενδοχώρα, όχι για τις μεγάλες πόλεις τους). Έτσι, διάλεξα τη Σουηδία απλά και μόνο γιατί προσέφερε την οικονομικότερη και ταχύτερη επιστροφή. Τόσο ταχύτερη, που θα μας επέτρεπε να περάσουμε και 2 μέρες στη Στοκχόλμη.

Ενημερώνω το καπετάνιο για το πρόγραμμα. Άψογα. Όλα οκ. Η καθημερινότητα δεν αφήνει πολλά περιθώρια ελεύθερου χρόνου και έτσι η προετοιμασία ξεκινά σχεδόν 2 μήνες πριν, για να γίνουν όλα σωστά και χωρίς άγχος. Συμπλήρωμα εξοπλισμού, είδη camping, σερβίρισμα μηχανής, λάστιχα… Τσεκλιστ για να μη ξεχάσω κάτι τη τελευταία στιγμή και παρόλα αυτά κάνα δυο ψιλά τα ξέχασα.

Η διαδρομή του ταξιδιού:

Για το ξεκίνημα του ταξιδιού, κλικ εδώ.

προσεχώς … Nordkapp

23 με 25 μέρες διασχίζοντας τη γη των troll και εξερευνώντας τη μαγεία των φιόρδ, ως το βορειότερο άκρο της Ευρώπης, πάνω από τα όρια του Βόρειου Αρκτικού Κύκλου και επιστρέφοντας μέσα από τη χώρα των Βίκινγκ.

11.000 χιλιόμετρα …

Οι ετοιμασίες έχουν ξεκινήσει, ο εξοπλισμός συμπληρώνεται, η διαδρομή έχει βγει …

Tο αν θα δούμε τον Ήλιο του Μεσονυκτίου είναι μάλλον αμφίβολο λόγω χρονικής συγκυρίας μιας και ο Αύγουστος εκεί πάνω θεωρείται ο μήνας των βροχών. Ακόμα και έτσι το σύμβολο αυτό, ένα ψυχολογικό και γεωγραφικό όριο, είναι εκεί και περιμένει …