Αρχείο ετικέτας ταξίδι με μοτοσικλέτα

Εκουαδόρ γύρος 2ος

Είχαμε χάσει πολλές ώρες στα σύνορα εξαιτίας της διακοπής ρεύματος και για το λόγο αυτό δεν προχωρήσαμε πέραν της Tulcan, της συνοριακής πόλης στο Εκουαδόρ. Μια σύντομη βόλτα στο κέντρο για προμήθειες δεν απεκάλυψε τίποτα το ιδιαίτερο που θα μας παρακινούσε να μείνουμε παραπάνω. Το επόμενο πρωί χωρίς καθυστέρηση οδηγήσαμε 415 χιλιόμετρα στην Συνέχεια ανάγνωσης Εκουαδόρ γύρος 2ος

Advertisements

Vamos a Colombia

Χωρίς να έχουμε συνειδητοποιήσει ιδιαίτερα το που βρισκόμασταν, μέχρι που είχαμε φτάσει ή ότι πατούσαμε πάνω στον Ισημερινό μετά από σχεδόν 2 μήνες στο δρόμο,  καβαλήσαμε τη μηχανή και βγήκαμε ξανά στην Panamericana. Το νεφελοσκέπαστο ηφαίστειο Imbabura ελάχιστα τράβηξε το βλέμμα μας καθοδόν προς την έξοδο μας από το  Εκουαδόρ. Αδημονούσαμε για τα Συνέχεια ανάγνωσης Vamos a Colombia

Why so serious ?

Καμιά φορά πετυχαίνω μοτοταξιδιωτικές ιστορίες στο ίντερνετ, είτε σε blogs είτε σε φόρουμς, γεμάτες έπαρση και λάβαρα. Κατακτήσαμε τη νότια Αμερική γράφει κάποιος. Φίλε συνοδοιπόρε, τη νότια Αμερική την κατέκτησαν κάποιοι τύποι που έφτασαν εκεί με ξύλινα καράβια πριν αιώνες. Τελεία. Εμείς είμαστε τουρίστες.

Ακόμα όμως και Συνέχεια ανάγνωσης Why so serious ?

150 days in South America – video

Ένα σύντομο κλιπάκι με μερικές στιγμές του ταξιδιού.

Επαρχία Amazonas, Peru

Επόμενος προορισμός μας ήταν η πόλη Chachapoyas στην αμαζονιακή επαρχία του Περού. Πριν αναχωρήσουμε από την Cajamarca είχα ρωτήσει έναν αστυνομικό εκεί για την κατάσταση του δρόμου. Σε διάφορες πηγές στο ίντερνετ αναφέρεται πως κατά την εποχή των βροχών το ταξίδι μεταξύ των δυο αυτών πόλεων είναι πρακτικά αδύνατο. Επίσης θέλαμε να μάθουμε αν υπήρχε κάποια πρόσφατη δραστηριότητα κλοπών, μιας και στο παρελθόν είχαν αναφερθεί περιστατικά με ενέδρες σε Συνέχεια ανάγνωσης Επαρχία Amazonas, Peru

Huaraz, Huascaran & Canon del Pato

Αφήσαμε πίσω μας την ακτογραμμή τραβώντας ξανά προς τα βουνά του Περού. Σύντομα βρεθήκαμε πάλι στις Άνδεις, στα μεγάλα υψόμετρα και στα άγρια τοπία. Η διαδρομή όμορφη, γρήγορη, ασφάλτινη και το μόνο που μας απασχολούσε ήταν η οδήγηση των ντόπιων. Δεν πρέπει να έχω οδηγήσει ποτέ άλλοτε τόσο αμυντικά, τόσο φυλαγμένα και Συνέχεια ανάγνωσης Huaraz, Huascaran & Canon del Pato

Οι γραμμές της Nazca και η Παναμερικάνα

Με βάση τις πληροφορίες που είχαμε συλλέξει για τη διαδρομή Abancay-Andahuaylas-Ayacucho και έχοντας δει τι συμβαίνει στους ορεινούς δρόμους του Peru εξαιτίας της βροχής, αποφασίσαμε να αλλάξουμε τα σχέδια μας. Αναγκαστικά θα αφήναμε πίσω μας τις περουβιανές Άνδεις και θα στρεφόμασταν προς την ακτογραμμή του Περού συνεχίζοντας από εκεί τη πορεία μας βόρεια. Εάν τις επόμενες μέρες είχαμε προβλέψεις για καλύτερο καιρό θα ξαναγυρνούσαμε στα Συνέχεια ανάγνωσης Οι γραμμές της Nazca και η Παναμερικάνα

Επιστροφή στο Cusco

To τελευταίο βράδυ στη Santa Teresa έβρεξε αρκετά αλλά τελικά το χώμα στην καταπληκτική διαδρομή προς την Santa Maria ήταν σε καλή κατάσταση. Επιστρέψαμε στο Cuzco απολαμβάνοντας ξανά τον ίδιο δρόμο που είχαμε κάνει 3 μέρες πριν. Όλα ήταν σαν σε επανάληψη, ο καιρός, η ζέστη χαμηλά, η βροχή και το κρύο ψηλά στο πάσο. Περνώντας μέσα από το χωριό Ollantaytambo πέσαμε πάνω σε μια γιορτή και Συνέχεια ανάγνωσης Επιστροφή στο Cusco

Στα ίχνη των Ίνκας

Για να πάει κανείς στο Machu Pichu πρέπει αναγκαστικά να περάσει πρώτα από το Agua Calientes, γνωστό και ως «Machu Pichu Pueblo» («χωριό του Machu Pichu»). Για να φτάσεις στο Agua Calientes υπάρχουν δυο τρόποι. Ο mainstream τρόπος σε θέλει να επιβιβάζεσαι  στο τραίνο που εκτελεί το δρομολόγιο Cusco – Agua Calientes πληρώνοντας ένα ακριβό εισιτήριο για να στριμωχτείς σαν σαρδέλα μαζί με τις ορδές των τουριστών που κατακλύζουν τη περιοχή με σκοπό να επισκεφθούν την χαμένη πόλη των Ίνκας.  Αυτή την επιλογή ακολουθεί η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου, καθώς στο Agua Calientes δεν οδηγεί κανένας δρόμος. Εμείς θα ακολουθούσαμε έναν εναλλακτικό τρόπο. Θα κυκλώναμε οδικώς με τη μηχανή την ευρύτερη περιοχή της ιερής κοιλάδας των Ίνκας μέχρι το χωριό Santa Teresa,  προσεγγίζοντας το Machu Pichu από την πίσω πλευρά. Στη Santa Teresa θα αφήναμε τη μηχανή και μετά από πεζοπορία θα φτάναμε στο Agua Calientes.

Αναχωρήσαμε από το Cusco με την διαδρομή να ξετυλίγεται πάνω στα Περουβιανά βουνά, εν μέσω καταπληκτικών τοπίων, ανεβαίνοντας μέχρι τα 4.300 μέτρα στο ορεινό πέρασμα Abra Malaga.Έβρεχε σε αρκετά κομμάτια, είχε κρύο και θολούρα, τα σύννεφα κάλυπταν το δρόμο και η εντυπωσιακή θέα θύμιζε έντονα Άλπεις. Μετά το Abra Malaga η φιδίσια κατάβαση μας έφερε 2000 μέτρα χαμηλότερα σε μια περιοχή που δεν είχε καμία ομοιότητα με εκείνη στο βουνό λίγα λεπτά πριν. Πολύ ζέστη, υγρασία και τροπική βλάστηση. Ο δρόμος περνούσε από μικρούς οικισμούς, οι αυλές των σπιτιών ήταν γεμάτες μπανανιές και διάφορα άλλα φυτά που δεν μπορούσαμε φυσικά να αναγνωρίσουμε, μας θύμιζαν όμως εικόνες από τα δάση του Αμαζονίου ή της Αφρικής.

Η άσφαλτος εναλλασσόταν με χώμα, ενώ όσο περνούσε η ώρα και χωνόμασταν πιο βαθιά στις απομακρυσμένες περιοχές της επαρχίας του Cusco και η ανθρώπινη παρουσία ελαττωνόταν, οι οικισμοί ξεμάκραιναν, ο δρόμος ήταν άδειος. Στη Santa Maria έπρεπε να διαβάσουμε προσεκτικά το GPS για να βρούμε την έξοδο του χωριού που θα μας έβγαζε στο χωματόδρομο προς την Santa Teresa. Τα 24 χωμάτινα χιλιόμετρα που ακολούθησαν ήταν φανταστικά. Σε κάποια τμήματα η διαδρομή ήταν απαιτητική, με μεγάλες γούβες από αφράτο χώμα, κυλιόμενη πέτρα και νεροφαγώματα. Κινούμασταν κατά μήκος του ποταμού Urubamba ο οποίος ρέει μέσα σε ένα άγριο φαράγγι, με το πλάτος του δρόμου  να είναι αρκετό μόλις για ένα αυτοκίνητο θυμίζοντας μας λίγο από τον death road της Βολιβίας.

Φτάσαμε στη Santa Teresa απόγευμα κάθιδροι και πήγαμε στο μοναδικό camping του χωριού. Οι υποδομές του υποτυπώδεις. Μια τουαλέτα βρώμικη, μια κουζίνα στημένη σε παράπηγμα, κοτόπουλα αλώνιζαν ελεύθερα στο χώρο των σκηνών και τα κουνούπια ήταν μιλιούνια και αδυσώπητα. Ήταν αδύνατο να σταθούμε οπουδήποτε φορώντας κοντομάνικο ή βερμούδα αφού με το που εμφανιζόταν σάρκα εκτεθειμένη γέμιζε στο δευτερόλεπτο τρύπες από τις οποίες έτρεχε αίμα. Συνεννοηθήκαμε με τον ιδιοκτήτη του camping για να φυλάξει τις αποσκευές μας για μια μέρα, χωρίς να μας χρεώσει επειδή θα αφήναμε τη μηχανή και τη σκηνή μας στημένη στο χώρο του. Ο Benny, ένας νέος περουβιανός ξεναγός ήταν εκεί με μια παρέα Αμερικανών που θα τους πήγαινε στο Machu Pichu. Ήρθε και έπιασε τη κουβέντα. Μπορεί και να ψάρευε για πελάτες, ήταν όμως ευγενικότατος, φιλικός και μιλήσαμε για το ταξίδι ενώ μας έδωσε και κάποιες συμβουλές.

Την επομένη ξεκινήσαμε πολύ νωρίς τη πεζοπορία για να γλυτώσουμε από τη ζέστη. Το μονοπάτι που οδηγεί στο Agua Calientes εκτείνεται κατά μήκος και πλάι στις γραμμές του τρένου ενώ ουσιαστικά βρίσκεται μέσα σε τροπικό δάσος. Μετά από δυόμιση ώρες περπάτημα φτάσαμε στο Agua Calientes.

Το χωριό είναι ο ορισμός του αγγλικού όρου «tourist trap». Είναι χτισμένο σε μια πραγματικά ειδυλλιακή τοποθεσία στο τέλος του φαραγγιού και στους πρόποδες των βουνών, εκεί που αναβλύζουν και ξεπηδούν τα θερμά νερά που στη συνέχεια δημιουργούν το ποτάμι. Όμως κατακλύζεται από τουριστικά μαγαζιά, ακριβά καταλύματα και ακριβά φαγάδικα με τις πιτσαρίες να έχουν την τιμητική τους.

Προσπεράσαμε βιαστικά τις κάτω τουριστικές γειτονιές. Όσο πιο πάνω πηγαίναμε τα πράγματα γινόντουσαν λίγο καλύτερα, λίγο πιο τοπικά με λιγότερη βαβούρα, λιγότερη λαοθάλασσα. Τακτοποιηθήκαμε σε ένα από τα πιο φθηνά ξενοδοχεία και περιπλανηθήκαμε στα ενδότερα του Agua Calientes αναζητώντας τα δρομάκια εκείνα στα οποία τα σουβενίρ και οι gringos απουσιάζουν εντελώς και στα οποία τα ταβερνεία γεμίζουν μόνο με ντόπιους που παραγγέλνουν το φθηνό “menu del dia”. Βρήκαμε ένα έξω από το οποίο τα πιτσιρίκια έπαιζαν μπάλα και οι θαμώνες μέσα τρώγοντας παρακολουθούσαν με αφοσίωση περουβιανό ριάλιτι στη TV. Φάγαμε και περιμέναμε την καταρρακτώδη βροχή να σταματήσει πριν γυρίσουμε στο ξενοδοχείο, ελπίζοντας την επόμενη μέρα που θα ανεβαίναμε στο βουνό να μας κάνει το χατίρι ο καιρός. Το βράδυ μια ακόμα βόλτα στην ίδια γειτονιά έκλεισε όμορφα δοκιμάζοντας βρώμικο στο δρόμο.

extra photo gallery at latris blog: click

Track log:

Cusco

Η νύχτα στο Puno μας είχε αγχώσει. Δεν σταμάτησε να βρέχει και η πρόγνωση του καιρού σε 2-3 site για τις επόμενες ημέρες δεν ήταν ευνοϊκή. Φαινόταν πως η εποχή των βροχών μας είχε προλάβει. Το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε ήταν να προσαρμόσουμε το ωράριο μας και κατά περίπτωση τα δρομολόγια μας. Για το πρώτο, θα χρειαζόταν πλέον να ξυπνάμε καθημερινά πολύ νωρίς, κατά τις 6:30. Αυτό γιατί υπάρχει ένα μοτίβο στη βρόχινη εποχή: συνήθως η βροχή ξεκινά το μεσημέρι και διαρκεί μέχρι το ξημέρωμα με διαστήματα ανάπαυλας. Έτσι, δίδεται ένα χρονικό παράθυρο λίγων ωρών το πρωί το οποίο θα προσπαθούσαμε να εκμεταλλευτούμε για να καλύψουμε τις αποστάσεις που θέλαμε.  Όσον αφορά τα δρομολόγια μας, αυτά θα ήταν υπο εξέταση καθημερινά, αναλόγως τη κατάσταση του δρόμου.

Tα πρώτα 200 χιλιόμετρα ήταν βαρετά. Κινούμενοι σε μεγάλα υψόμετρα στο Περουβιανό altiplano, οι επίπεδες εκτάσεις απλώνονταν παντού γύρω μας χωρίς να διαθέτουν κάτι που να κάνει το μάτι να χαζέψει. Στη Juliaca πήραμε μια γερή δόση από μποτιλιάρισμα, ηχορύπανση και καυσαέριο, μιας και εδώ δεν υπάρχει περιφερειακός δρόμος για να παρακάμψεις τη πόλη, όπως συμβαίνει εξάλλου σε όλο το Περού και σε όλη τη Βολιβία. Μετά το χωριό Pichu το τοπίο σταδιακά άλλαζε καθώς πλησιάζαμε όλο και περισσότερο στα άγρια τμήματα των Περουβιανών Άνδεων. Χιονισμένες βουνοκορφές, πράσινες κοιλάδες και ποτάμια μας έκαναν παρέα μέχρι το Cusco. Η διαδρομή ήταν απολαυστική.

Στο Cusco κατευθυνθήκαμε προς το κέντρο εν μέσω έντονης κυκλοφοριακής συμφόρησης και γνωρίζοντας μια νέα οδηγική κουλτούρα. Στη Βολιβία χαρακτηρίσαμε την οδήγηση των ντόπιων δολοφονική, τώρα στο Περού σκεφτόμασταν να αναθεωρήσουμε. Οι Βολιβιανοί έπρεπε να κατέβουν στη κλίμακα και τη πρώτη θέση να καταλάβουν οι Περουβιανοί. Αφήσαμε ένα περιθώριο αμφιβολίας για την ώρα, εξάλλου ήμασταν μόλις 2 μέρες στους δρόμους του Περού.

Φυσικά δεν υπάρχει μαζοχισμός στην πρόθεση μας να καταφεύγουμε στα κέντρα όσων μεγάλων πόλεων είχαν βρεθεί στη πορεία μας. Ήταν αναγκαστική επιλογή. Έξω από αυτά τα αστικά κέντρα δεν υπάρχουν καταλύματα και η αναζήτηση φθηνού χόστελ πάντα οδηγεί στο κέντρο. Στη περίπτωση του Cusco οι επιλογές που μας απέμεναν εξαιτίας των κριτηρίων μας (χαμηλό κόστος και ασφαλές σημείο για τη μηχανή) ήταν μετρημένες στα δάχτυλα του χεριού. Σε κάθε ένα από  τα προτεινόμενα budget hostels στον οδηγό του Lonely Planet είτε δεν θα υπήρχε πάρκινγκ είτε το πλάτος της κύριας εισόδου θα ήταν τόσο στενό που ήταν αδύνατο να περάσει η μηχανή μέσα για να την αφήσουμε σε μια γωνιά της ρεσεψιόν (συνηθισμένη πρακτική) ή στην εσωτερική αυλή. Τη λύση έδωσε- για πολλοστή φορά στο ταξίδι – το horizonsunlimited. Από το hostal Estrellita είχαν περάσει αμέτρητοι μοτοταξιδιώτες στο παρελθόν και ήμασταν τυχεροί που είχε διαθέσιμο δωμάτιο. Με τη βοήθεια του συμπαθέστατου ιδιοκτήτη ξεκινήσαμε τη δημιουργία αυτοσχέδιας ράμπας ώστε να μπορέσω να περάσω τη μηχανή από τα μεγάλα εξωτερικά σκαλοπάτια στην εσωτερική αυλή. Αυτή τη φορά ήταν πιο εύκολα τα πράγματα σε σχέση με το Puno καθώς δεν χρειάστηκε να ισορροπήσουμε τη μηχανή κρατώντας τη δεξιά-αριστερά, μπορούσα να πάρω φόρα και να ρολλάρω στην αυλή. Τακτοποιηθήκαμε και βγήκαμε για περπάτημα στο ιστορικό κέντρο της πόλης και για να πάρουμε προμήθειες.

Το ιστορικό κέντρο του Cusco είναι ένας εξαιρετικά δημοφιλής και άκρως τουριστικός προορισμός και κατά συνέπεια είναι και πολύ ακριβό για τα δεδομένα του Περού. Είναι βέβαια πραγματικά όμορφο, με τα αποικιοκρατικής αρχιτεκτονικής κτίρια, τους ναούς, τις αψίδες, τα μοναστήρια, τα οχυρωματικά τείχη και τα παραδοσιακά σπίτια να συνθέτουν ωραίες εικόνες σε πολλές γωνιές της παλιάς πόλης. Το σημερινό στάτους του όμως το οφείλει κυρίως στο πασίγνωστο Machu Pichu καθώς το Cusco είναι η πλησιέστερη μεγάλη πόλη στο σημαντικό αυτό μνημείο, αποτελώντας έτσι το μοναδικό σταθμό μετεπιβίβασης για όλους τους επισκέπτες του μυστηριακού βουνού. Οι ορδές των τουριστών από όλο τον κόσμο που έρχονται κάθε χρόνο στη πόλη της έχουν προσφέρει ανάπτυξη και ευημερία και μια γερή νότα μοντέρνου δυτικού … «πολιτισμού».  Ανάμεσα στα αμέτρητα μαγαζιά με τα τουριστικά είδη και τα σουβενίρ υπάρχουν πολυτελή gourmet εστιατόρια, trendy καφετέριες, πεντάστερα χλιδάτα ξενοδοχεία και πανάκριβες μπουτίκ.

click here for extra photo gallery at latris blog

Για τους θιασώτες των 2 τροχών, στη κεντρική πλατεία υπάρχει μια pub με ιστορία. Η Norton pub ή Norton Rats Tavern και φυσικά δεν γινόταν να μην καθίσουμε για λίγο εκεί πίνοντας ένα καφέ το απόγευμα.

Norton Pub, Cusco

Γυρίσαμε στο χόστελ και με ευχάριστη έκπληξη είδαμε μια ακόμη μηχανή παρκαρισμένη στην αυλή. Ένα 1200GS με βρετανικές πινακίδες και σκωτσέζικη σημαία. Αράξαμε στην αυλή περιμένοντας να εμφανιστεί ο αναβάτης. Όταν άνοιξε μια πόρτα παραδίπλα είδα μια φιγούρα ενός ηλικιωμένου να βγαίνει αργά, κουτσαίνοντας και βαστώντας μια μαγκούρα. Σκέφτηκα πολύ λογικά ότι δεν μπορεί να ήταν εκείνος ο αναβάτης. Σήκωσε το κεφάλι του, αντίκρισα τη σκωτσέζικη σημαία στο καπελάκι που φορούσε και έμεινα να τον κοιτάζω. Του πιάσαμε τη κουβέντα. Δεν τον ρώτησα πόσο χρονών ήταν, ντράπηκα. O Mike, συνταξιούχος, ήταν για 2η φορά στη νότια Αμερική. Τη πρώτη είχε καλύψει ένα μέρος της ηπείρου, είχε αφήσει τη μηχανή στην Ουρουγουάη και είχε επιστρέψει στη πατρίδα του για λίγους μήνες. Μετά ξαναβρέθηκε στη νότια Αμερική για να συνεχίσει το ταξίδι του. «Μα τι να κάνω? Να κάθομαι σπίτι να κουρεύω το γκαζόν? Μπα…». Μιλήσαμε για τη διαδρομή, ανταλλάξαμε κάποιες πληροφορίες και τον καληνυχτίσαμε. Μετά από δυο βράδια στο Cusco θα αναχωρούσαμε πολύ νωρίς το επόμενο πρωί. Ο Mike είχε σκοπό να μείνει αρκετές μέρες εκεί. Θα τον ξανασυναντούσαμε …

Με τον Mike απο τη Σκωτία
Με τον Mike απο τη Σκωτία

Track log: