Αρχείο ετικέτας ταξίδι

Why so serious ?

Καμιά φορά πετυχαίνω μοτοταξιδιωτικές ιστορίες στο ίντερνετ, είτε σε blogs είτε σε φόρουμς, γεμάτες έπαρση και λάβαρα. Κατακτήσαμε τη νότια Αμερική γράφει κάποιος. Φίλε συνοδοιπόρε, τη νότια Αμερική την κατέκτησαν κάποιοι τύποι που έφτασαν εκεί με ξύλινα καράβια πριν αιώνες. Τελεία. Εμείς είμαστε τουρίστες.

Ακόμα όμως και Συνέχεια ανάγνωσης Why so serious ?

Advertisements

MotoGP San Marino – Misano 2007, μέρος 2ο

Αποφασίσαμε χωρίς πολύ σκέψη να κατευθυνθούμε προς την piazzale Michelangelo, κυρίως για την θέα που προσφέρει προς όλη την Φλωρεντία και την κοιλάδα του ποταμού Arno, και μετά ότι προλάβουμε από το ιστορικό κέντρο της πόλης, 2-3 σημεία δηλαδή…

Από την piazzale Michelangelo κοιτώντας βορειοανατολικα διακρίνονται οι γέφυρες της Φλωρεντίας, με την ponte vecchio («παλιά γέφυρα») να ξεχωρίζει, το παλάτι Pallazo Vecchio, η Basilica di Santa Croce di Firenze, όπου μεταξύ άλλων βρίσκονται οι τάφοι των Michelangelo, Galileo, Machiavelli, Dante, και τέλος το αρχιτεκτονικό κόσμημα της Φλωρεντίας, ο καθεδρικός ναός Santa Maria del Fiore, γνωστός ως The Duomo.

στη piazzale Michelangelopiazzale Michelangelo #2

Ήπιαμε ένα espresso στη πλατεία, απολαμβάνοντας εκτός από τη θέα προς την πόλη, δυο πανέμορφες Ιταλίδες ντυμένες σε κατακόκκινα φορέματα που πόζαραν μαζί με ένα γαμπρό και τη νύφη του … viva Italia…

Κατεβήκαμε προς το ιστορικό κέντρο και αφήσαμε τις μηχανές σε ένα στενό σοκάκι. Αμέσως βγήκε ένας Ιταλός από ένα γκαράζ που με σπαστά αγγλικά μας προειδοποίησε «εδώ κλέβουν, δεν θα τις βρείτε άμα γυρίσετε». Βρήκαμε ένα άλλο σημείο πιο φωτεινό και με αρκετό κόσμο γύρω, τις κλειδώσαμε με ότι είχαμε και με λίγο άγχος περπατήσαμε προς τη γέφυρα ponte vecchio.

Τι να πρωτοδείς, που να πρωτοπάς και τι να πρωτοθαυμάσεις στις μόλις 2 ωρες που θέσαμε ως όριο νωρίτερα, για μια πόλη που

«αποτέλεσε εμπορικό και οικονομικό κέντρο της Ευρώπης κατά το μεσαίωνα, θεωρείται η γενέτειρα της ιταλικής αναγέννησης, αποκαλείται «η Αθήνα του μεσαίωνα», ενώ το ιστορικό της κέντρο έχει ανακηρυχθεί Σημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO…» [πηγή : wikipedia]

Στους φίλους της αρχιτεκτονικής και της ιστορίας της τέχνης αυτή η πόλη έχει πάρα πολλά να δώσει και να δείξει, υποθέτω. Εμείς περιπλανηθήκαμε σαν τουρίστες που δεν ξέρουν και δεν μπορούν να αντιληφθούν την ιστορική αξία των όσων βλέπαμε, αλλά και να θέλαμε αναγκαστικά θα μέναμε με την απορία … Είπαμε, το ρολόι έτρεχε …. Υπόσχεση για την επόμενη φορά, με αρκετό χρόνο διαθέσιμο για αυτή τη πόλη. Πες πως εκείνη η μέρα ήταν ένα «ορεκτικό» για το μέλλον…

Αναχωρήσαμε από φλωρεντία κατά τις 7 το απόγευμα. Η πλειοψηφία είπε να επιστρέψουμε απο autostrada και όχι ξανά από τον ίδιο δρόμο SS67. Συμφώνησα γιατί ήμουν πολύ κουρασμένος για να δοκιμάσω ξανά το οργασμικό στροφιλίκι του paso d. Muraglione αν και εκ των υστέρων, το μετάνιωσα. Ρότα για Bologna λοιπόν, μέσω της autostrada A1 και από εκεί στην autostrada A14 με προορισμό νότια προς Ρίμινι. (συνολική απόσταση Φιρένζε – Bologna – Ρίμινι ~230 χλμ).

Στο βενζινάδικο έξω από τη Bologna, o υπάλληλος πλησίασε και είπε «καλησπέρα». Ναι, στα ελληνικά. Τα βασικά ήξερε. Καθώς μου έβαζε βενζίνη με ρώτησε στα ιταλικά πλέον: «τι θα υποστηρίξεις αύριο? Ροσσι, εε?» «Στόνερ» του απάντησα θέλοντας να τον πειράξω και να δω αντιδράσεις… «Αααα, θα σου βάλω πετρέλαιο στο ντεπόζιτο εεε, με ακούς Γκρέκο? Πετρέλαιο, εεε…»

Φεύγοντας μου φωνάζει : «εεε, SS67, πήγες?» «Si!» του απάντησα και έσκασε χαμόγελο…

Η autostrada A1 που ενώνει Firenze – Bologna έχει δυο λωρίδες ανά κατεύθυνση και θυμίζει κάτι από περιφερειακό Υμηττού, αλλά προς το καλύτερο. Αρκετό πράσινο δεξιά-αριστερά, πολλές γέφυρες και άλλες τόσες σήραγγες. Κορυφαία άσφαλτος, ανοιχτές καμπές-στροφές που αν στο επιτρέπει το κυκλοφοριακό, τις παίρνεις με όσα, και κάπου εκεί ξεχάστηκα και το μόνο που με επανάφερε στη πραγματικότητα ήταν η κούραση… Διαφορετικά θα έμενα ταμπουρωμένος πίσω από τη ζελατίνα του pegaso προσπαθώντας μάταια να πιάσω τους τρελαμένους Ιταλούς που πάνε μπούνια στην αριστερή λωρίδα με RS4, με Μ3, και άλλα τέτοια παλαβά τετράροδα …

«Ένα CBR που σας χρειάζεται εδώ» ήταν η σκέψη… Λες την επόμενη φορά να έρθω με την 600αρα γκέισα μου?

Κυριακή 2/9 – Ημέρα αγώνα

Ξέραμε ότι ο κόσμος αρχίζει και συρρέει από πολύ νωρίς το πρωί στη πίστα, ειδικά αυτοί που δεν έχουν εισιτήριο σε εξέδρα αλλά στα γρασίδια και στα πρανή γύρω γύρω (στις θέσεις «pratto»). Έτσι, είχαμε αποφασίσει από την προηγούμενη νύχτα να ξυπνήσουμε ξημερώματα και 6:45 το πρωί να είμαστε όλοι έτοιμοι για πρωινό.

7.30 αναχωρήσαμε. Μετά από 18 χλμ φτάσαμε έξω απο τη πίστα και ήδη επικρατούσε το αδιαχώρητο! Βρήκαμε παρόλα αυτά εύκολα θέσεις σε ένα συγκρότημα κατοικιών – studio, όπου είχαν μετατρέψει τον κεντρικό χώρο/πλατεία σε ελεγχόμενο χώρο στάθμευσης και η είσοδος/έξοδος γινόταν μόνο από ένα σημείο με χαρτάκι αριθμημένο.

Κάπου εδώ, άρχισαν τα χρώματα, οι ήχοι, το πανηγύρι, το «λουναπαρκ» και ενιώθα σαν μικρό παιδί … Αυτό που ξετυλιγόταν γύρω μου ήταν απίστευτο!

Από το πρωί ακόμα, πολύ πριν ξεκινήσει η όποια «αγωνιστική» δραστηριότητα, η ατμόσφαιρα, όλο το κλίμα, όλος ο κόσμος, όλες οι εικόνες που βλέπει κανείς εκεί είναι πέρα από τη δυνατότητα μου να τα περιγράψω.

Όταν δε, μπήκαμε στα κυρίως πιάτα, τότε χάθηκε η μπάλα! Αδυνατούσα να παρακολουθήσω αγώνα, έτσι όπως το κάνουμε στο σπίτι, από τη τηλεόραση. Δεν γίνεται! Μα που να πρωτοκοιτάξεις και σε τι να δώσεις προσοχή ?

Στον κόσμο που παραληρούσε στο πέρασμα του Ρόσσι και στις εκδηλώσεις λατρείας προς το πρόσωπο του?

Στις λεπτομέρειες από τη πίστα και τις γύρω υποδομές? (δεν αποφεύγεται η σύγκριση με την ελληνική πραγματικότητα για άλλη μια φορά και η σκέψη είναι καταθλιπτική)

Σε αυτά που σου έρχονται από δεξιά?

Σε αυτά που περνάνε από μπροστά σου?

Σε αυτά που στρίβουν λίγο πιο κάτω, αριστερά σου?

Στο videowall απέναντι για το τι γίνεται στον υπόλοιπο αγώνα? ή σε αυτά που χάνονται στο βάθος ?

Ο ρυθμός ήταν καταιγιστικός. Η αίσθηση της ταχύτητας δεν έχει καμία σχέση με αυτό που βλέπουμε στο χαζοκούτι, η τηλεοπτική εικόνα δεν είναι αντιπροσωπευτική. Στερείται  της αίσθησης των 3 διαστάσεων, και όταν τους βλέπεις να περνάνε από μπροστά σου ΕΤΣΙ, νιώθεις ξαφνικά δέος και σεβασμό. Και εκστασιάζεσαι και κάνεις τουμπεκί ταυτόχρονα … Τα 125 περνούσαν από μπροστά μου όπως περνάνε τα ελληνικά 600άρια και 1000αρια αγωνιάρικα στις Σέρρες…

Ο ήχος …. Αν αυτά που κατά καιρούς μπορεί να ακούμε από ελεύθερα ακραποβιτς-άρροου-ρεμους κλπ, είναι «δυνατά», τότε από ΚΟΝΤΑ ένας κινητήρας 800 κυβικών με 200+ ίππους να στροφάρει στις 18000 στροφές με ελεύθερο σύστημα εξαγωγής είναι εξωφρενικός! Διαπεραστικός ήχος, σε έκανε να θες να ουρλιάξεις. Σου σήκωνε τη τρίχα κάγκελο.

Λοιπόν, το φαινόμενο Ροσσι. Αυτή η ατμόσφαιρα που επικρατεί σήμερα στα motogp οφείλεται ως επί το πλείστον σε αυτόν τον άνθρωπο (κάποιοι θα ισχυριστουν ότι οφείλεται αποκλειστικά σε αυτόν. Ισως να εχουν δίκιο). Το αντιλαμβάνεσαι όταν βρεθείς εκεί. Πως γίνεται ένα ολόκληρο «γήπεδο» να ζητωκραυγάζει και να υποκλίνεται σε ΕΝΑΝ μόνο? Πως γίνεται να βλέπεις παντού «κίτρινο», και κόσμο να βάζει τα κλάματα όταν εγκαταλείπει ο Ροσσι? Ακόμα και οι εξέδρες των σουζούκι, χοντα, ντουκάτι, χειροκροτούσαν και επευφημούσαν το γιατρό στο πέρασμα του, περισσότερο από ότι έκαναν στους δικούς τους αναβάτες.

Το έβλεπα στα πρόσωπα τους, όλων δίπλα μου. Τον λατρεύουν, τον έχουν θεό τους. Άνδρες, γυναίκες, παιδία – στις εξέδρες ήταν οικογένειες ολόκληρες, εξάλλου δεν έτρεχε απλά ένας ιταλός, έτρεχε το δικό τους παιδί, το δικό τους «χωριανάκι» από την Tavollia (απέχει από το μιζανο λίγα  χλμ). Θαρρείς πως όλο αυτό το πανηγύρι, ο θίασος των motogp, δεν υπάρχει πρωταρχικά για τους αγώνες, ούτε για την τεχνολογική εξέλιξη, ούτε για δίψα του ανθρώπου για διάκριση και δόξα, ούτε για τα λεφτά. Υπάρχει μόνο για ένα φαινόμενο. Τον Rossi…

Όταν ο Βαλεντίνο σταματήσει, το motogp δεν θα είναι ποτέ ίδιο ξανά …

Αργά το απόγευμα, έχοντας επιστρέψει στο Ρίμινι το ρίξαμε σε πίτσα, μακαρονάδες και μπύρα Nastro Azzuro, προσπαθώντας να χωνέψουμε όχι το φαγητό αλλά την αίσθηση μιας αξέχαστης μέρας…

(to be continued)

MotoGP San Marino – Misano 2007, μέρος 1ο

Παρασκευή 31/8

Φτάσαμε Ανκόνα μεσημέρι κατά τις 2. Ετοιμαζόμασταν να βγούμε από το γκαράζ του πλοίου και αντικρίσαμε έξω τον κατακλυσμό! Βέβαια, πριν φύγουμε από Αθήνα, μια ματιά στο ιντερνετ μας είχε δείξει ότι την Παρασκευή προβλέπονταν καταιγίδες, έτσι ήμασταν προετοιμασμένοι. Σταματήσαμε λοιπόν όλοι στη μπουκαπόρτα, ανοίξαμε μπαγκαζιέρες και βγάλαμε τα αδιάβροχα.. Αρματωθήκαμε και περιμέναμε για λίγο μπας και κόψει η βροχή, αλλά το ξανασκεφτήκαμε και αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε. Εξάλλου η βροχή θα μπορούσε να συνέχιζε έτσι για ώρες και εμείς θέλαμε να φτάσουμε στο ξενοδοχείο να οριζοντιωθούμε για λίγο να ισιώσει το κορμί μας… 22 ώρες ταξίδι με το πλοίο, χωρίς καμπίνα, ήταν αρκετές… Το ξενοδοχείο βρισκόταν στο Ρίμινι, που σημαίνει ότι έπρεπε να καλύψουμε μια απόσταση ~106 χλμ από το λιμάνι…

Από autostrada σκεφτήκαμε ότι θα φτάναμε σχετικά σύντομα.

Καλά!! Με το που βγήκαμε από Ανκόνα και λίγο πριν μπούμε autostrada η βροχή δυνάμωσε, για κάποια στιγμή μάλιστα έγινε χαλάζι (!) και η ένταση του αέρα είχε αρχίσει να προβληματίζει. Κινούμασταν σε παραθαλάσσιο δρόμο και δεξιά μας η θάλασσα λυσσομανούσε. Η εικόνα θύμιζε βαριά χειμωνιάτικη ημέρα, από εκείνες που κάθεσαι μέσα γιατί έξω χαλάει ο κόσμος …

Μετά από περίπου 10 χλμ φτάσαμε στα διόδια για την autostrada Α14 για να βρούμε μπροστά μας το ατελείωτο μποτιλιάρισμα! Πρώτη σκέψη, πως στο καλό θα διανύσουμε 100 χλμ υπο καταρρακτώδη βροχή, φορτωμένοι και κινούμενοι ανάμεσα σε σταματημένα αυτοκίνητα?

Σταματήσαμε ξανά αμέσως μετά τα διόδια και αράξαμε για λίγο σε ένα υπόστεγο…

 

dscf1887-blog510.jpg

Δεν πέρασαν όμως 5 λεπτά, και η αρχική σκέψη που κάναμε στο πλοίο, ότι δηλαδή δεν έχει νόημα να περιμένουμε, επικράτησε ξανά και εφόσον ήμασταν όλοι εξοπλισμένοι σωστά, συνεχίσαμε το δρόμο μας…Δεν μασάμε…

Κινούμασταν με ρυθμό χελώνας, πρώτη – δευτέρα στο κιβώτιο, ανάμεσα σε δυο λωρίδες με σταματημένους ιταλούς ΙΧήδες και με την βροχή και τον αέρα να μην καταλαγιάζουν. Μέχρι το 52ο χλμ όμως, οπότε και η βροχή σταμάτησε, καθάρισε ο ουρανός και τελείωσε και το μποτιλιάρισμα… Ανοίξαμε γκάζι και φτάσαμε στο Ρίμινι, συνολικά 2 ώρες μετά από την αποβίβαση μας από το πλοίο…

Ξεκουραστήκαμε για καμιά ώρα, και βγήκαμε για βόλτα με τα πόδια, να δούμε ότι μπορούμε από την κοντινή περιοχή και να καθίσουμε κάπου για φαγητό.

Το Ριμινι είναι ένα παραθεριστικό θέρετρο (Riviera di Rimini). Για πολλές δεκάδες χιλιόμετρα εκτείνεται η παραλία και από την άλλη πλευρά του δρόμου, αμέτρητα ξενοδοχεία το ένα δίπλα στο άλλο, μπαρ, clubs…

 

2007_0831012-blog510.jpg

Tο Αύγουστο το μέρος κατακλύζεται από Ιταλούς που διασκεδάζουν μέχρι το πρωί, μιλάμε για πολλές χιλιάδες κόσμου! Αν η Ιταλία είχε νησιά, τότε το Ρίμινι θα ήταν μια ιταλική «Μύκονος»… Δηλαδή αδιάφορο… ας είναι. Για το ταξίδι αυτό, εξυπηρετεί ένα και μόνο σκοπό… να είναι η βάση μας…

 

2007_0831010-blog510.jpg

Το βράδυ περπατήσαμε σε ένα κεντρικό πλακόστρωτο δρόμο που βρίσκεται παράλληλα και πίσω από τον παραλιακό. Από εστιατόρια και καφετέριες, μέχρι εμπορικά καταστήματα και πλανόδιους μικροπωλητές, παντομίμες, χαρτορίχτρες, καραόκε… Ένα μεγάλο roadshow, με ότι θα μπορούσε να δει κανείς σε ένα εντελώς τουριστικό μέρος …

Όμως η παρακάτω ιταλίδα έκλεψε καρδιές, εντυπωσιακά διατηρημένη και όμορφη. FIAT coupe 2300S. Από άλλη εποχή

 

2007_0831038-blog510.jpg

Ο κόσμος κυκλοφορεί πολύ με ποδήλατα. Φυσικά σε αυτό βοηθά το εκτεταμένο δίκτυο ποδηλατόδρομων (σχεδόν κάθε πεζοδρόμιο φέρει σήμανση ποδηλατόδρομου), ο τρόπος με το οποίο οι οδηγοί αυτοκινήτων σέβονται τα σήματα, τις διαβάσεις, και τους πεζούς, και υποθέτω η ανάλογη παιδεία… Όπως Ελλάντα

Καταλήξαμε στο bar Bounty με έμβλημα τη πειρατική σημαία, και με έναν κιθαρίστα που έδειχνε να έχει πατήσει τα 60 μπορεί και τα 70 (!) και τη συνοδό του να τραγουδάει live ροκιές όλο το βράδυ…

Σάββατο 1/9

Η πληροφορία είχε δοθεί από φίλο που επισκέφτηκε τα μέρη παλιότερα, και επιβεβαιώθηκε από τους μισούς της παρέας οι οποίοι είχαν ξαναέρθει το 2005 για τον αγώνα του Mugello.

Έτσι, ξεκινήσαμε οι άλλοι μισοί στις 9 το πρωί για να ανακαλύψουμε τη μαγική διαδρομή. Το δρόμο SS67 που ενώνει το Forli με το Firenze (Φλωρεντία), και το περίφημο Paso di Muraglione που βρίσκεται περίπου στη μέση της διαδρομής.

Από το Ρίμινι, βγήκαμε autostrada και μετα από 46 χλμ φτάσαμε στο Forli. Από εκεί ακολουθήσαμε τις ταμπέλες για Φιρενζε. Η απόσταση Forli – Firenze είναι ~ 110 χλμ.

 

Μιλάμε για ένα ορεινό επαρχιακό δρόμο, στενό που στο μεγαλύτερο μέρος του ίσα ίσα χωράνε δυο αυτοκίνητα στις δυο λωρίδες του, με στροφιλίκι που μπροστά του η «Επίδαυρος» και ο «Αϊ Γιάννης» ωχριούν, με χάραξη σφιχτή, και με άσφαλτο και πρόσφυση … ΑΛΛΟΥ! Έκανα reset στον εγκέφαλο, να ξεχάσω ότι ήξερα … δεν είναι δυνατόν! Δεν μπορεί να έχουν τέτοια «πίστα» στη διάθεση τους! Τα χιλιάρια της παρέας εσκεμμένα προσπάθησαν να «γλιστρήσουν». Τίποτα! Ακόμα και οι άσπρες διαχωριστικές γραμμές κρατάνε! Και όλα αυτά, ανάμεσα σε καταπράσινο τοπίο, κατά διαστήματα με θέα προς την κοιλάδα της Τοσκάνης, όπου δηλαδή το επέτρεπε η βλάστηση να δεις παραπέρα.

Περάσαμε μέσα από 2-3 χωριά, γραφικότατα και πανέμορφα
2007_0901005-blog510.jpg
Εκεί κόβαμε, όπως και σε κάθε πέρασμα που υπάρχει οικισμός, γιατί είχαμε πληροφόρηση από φίλο ιταλό και μπάτσο, ότι κατά μήκος της διαδρομής σε αυτά τα σημεία είναι μόνιμα εγκατεστημένα τουλάχιστον 5 ραντάρ. Το όριο εντός οικισμού είναι 50, εσύ έρχεσαι με όσα από τις προηγούμενες στροφές, τρως τη φλασιά (από πίσω) και δεν εχεις όρεξη να μάθεις πόσο κάνει η κλήση …
2007_0901008-blog.jpg
Ανεβαίνοντας και κατεβαίνοντας λοιπόν το paso di muraglione, βρίσκεται κανείς μέσα σε ένα πολύχρωμο rollercoaster μοτοσυκλετισμού. Εκατοντάδες μηχανές, στη πλειοψηφία τους supersport και street, να στριφογυρνάνε «φέτες». Μηχανόβιοι από πολλές χώρες (προλάβαμε και είδαμε Δανία, Γερμανία, Αυστρία, Ελβετία), όλοι να αλληλοχεραιτιούνται στο δρόμο! Οι ιταλοί φυσικά είναι σε άλλο επίπεδο. Όλοι τους με ολόσωμες δερμάτινες, με ξύστρες, και γόνατα κάτω, με ταχύτητες ασύλληπτες για εμάς, σε ένα τόσο στενό δρόμο! Φυσικά τον ξέρουν με κλειστά μάτια. Είναι τυχαίο άραγε που τα αστέρια του μοτοgp κατάγονται από τις γύρω περιοχές? Rossi από το Urbino, Dovizioso από το Forli, DeAngelis από το San Marino… Μας είχαν πει εξάλλου: «μην τολμήσετε να προσπαθήσετε να πάρετε από πίσω κάποιον ιταλό! Θα καταλήξετε στο γκρεμό ή σε καμια μπαριέρα!». Οι τύποι απλά δεν πιάνονται! Είχα ακούσει για ένα «αστικό μύθο». Έλεγε ότι η Ducati, το εργοστάσιο της οποίας είναι σχετικά κοντά (forli – bologna περίπου 85 χλμ), έβγαζε της μηχανές της για δοκιμή σε αυτή τη διαδρομή… Έτσι, μια ιδέα για τι είδους δρόμο μιλάμε (Αμ, έτσι τα κάνουν και στρίβουν… ). Λίγο αργότερα, φτάνοντας στο muraglione κάναμε στάση. Επιβαλλόταν. Εκεί είναι το «στέκι». Πως λέμε … «στορκ»? … ναι, καλά, στο περίπου… Εκεί σταματάνε όλοι, είναι «must». Η μηχανές σε παράταξη. Συναντήσαμε και πολλούς Έλληνες, που είχαν έρθει και αυτοί για το αγώνα.

2007_0901013-blog510.jpg
2007_0901014-blog510.jpg2007_0901016-blog510.jpg

 

Από εκεί, πέρασαν στο παρελθόν και άλλοι δικοί μας. Στο σνακ μπαρ που ήταν ανοικτό, η τζαμαρία τίγκα στα αυτοκόλλητα στέκεται ως αναμνηστικό των μηχανόβιων που τίμησαν τη διαδρομή.

2007_0901019-blog510.jpg

2007_0901020-blog.jpg

Μπαίνοντας μέσα στο καφέ του Giovanni, φωτό στους τοίχους που έχουν να πουν πολλά και να επιβεβαιώσουν αυτό που μέχρι τη στιγμή εκείνη ήταν «αστικός μύθος». Η ιστορία της ιταλικής μοτοσικλέτας είναι αναρτημένη εκεί. Φωτογραφίες της ανάβασης Forli-Muraglione, όπου αστέρες όπως ο Αγκοστίνι, ο μπαμπάς Ροσσι και άλλοι, έκαναν χρόνους απλησίαστους ακόμα και για τα σημερινά δεδομένα…. Ιστορικές φωτογραφίες από MV που έκαναν εκεί τις δοκιμές τους πριν τον αγώνα του Μugello, αυτόγραφα από τους Fogarty, Melandri, Agostini, Rossi, Hailwood.

Στην επόμενη φωτό, δανεισμένη από το www.muraglione.it, φαίνεται το πέρασμα Muraglione «ντυμένο» στα καλά του…

 

3.jpg

Εναν εσπρέσσο, ενα panini, και συνεχίσαμε με προορισμό το Firenze (Φλωρεντία).

Φτάνοντας στη Φλωρεντία, είχαμε μια ανασυγκρότηση και άνοιγμα του χάρτη για να επιλέξουμε που θα πάμε στη λιγοστή ώρα που είχαμε στη διάθεση μας. Θέλαμε να γυρίσουμε σχετικά νωρίς το βράδυ στο ξενοδοχείο να ξεκουραστούμε, να κάνουμε μια βόλτα ακόμα στο Ρίμινι, και να την πέσουμε νωρίς για ύπνο (…δηλαδή κατά τις 2…) γιατί το πρωί έπρεπε να είμαστε στη πίστα το αργότερο στις 8:00, που σημαίνει ξύπνημα λίγο πριν τις 6…

(to be continued)