Αρχείο ετικέτας υψίπεδα Άνδεων

Απο την έρημο Atacama στα μεγάλα υψίπεδα, ξανά

Συνοριακός σταθμός Χιλής Chacaluta. Κόσμος πολύς. Οι διαδικασίες εισόδου στην Χιλή είναι οι πιο τυπικές και αυστηρές από κάθε άλλη χώρα την οποία επισκεφτήκαμε. Μας ζήτησαν να κατεβάσουμε όλες μας τις αποσκευές για έλεγχο. Τα λουκάνικα, το tankbag, το σακίδιο πλάτης, όλα πέρασαν από ακτίνες. Οι βαλίτσες ανοίχθηκαν. Ανάκατα όλα μέσα. Νεύρα. Για να ξαναφορτώσουμε Συνέχεια ανάγνωσης Απο την έρημο Atacama στα μεγάλα υψίπεδα, ξανά

Advertisements

Οι γραμμές της Nazca και η Παναμερικάνα

Με βάση τις πληροφορίες που είχαμε συλλέξει για τη διαδρομή Abancay-Andahuaylas-Ayacucho και έχοντας δει τι συμβαίνει στους ορεινούς δρόμους του Peru εξαιτίας της βροχής, αποφασίσαμε να αλλάξουμε τα σχέδια μας. Αναγκαστικά θα αφήναμε πίσω μας τις περουβιανές Άνδεις και θα στρεφόμασταν προς την ακτογραμμή του Περού συνεχίζοντας από εκεί τη πορεία μας βόρεια. Εάν τις επόμενες μέρες είχαμε προβλέψεις για καλύτερο καιρό θα ξαναγυρνούσαμε στα Συνέχεια ανάγνωσης Οι γραμμές της Nazca και η Παναμερικάνα

Κλεινοντας το κεφαλαιο Βολιβια

Φύγαμε από την Copacabana στις 18 Οκτωβρίου με πορεία προς τα σύνορα Βολιβίας – Περού, στα οποία φτάσαμε μετά από λίγα λεπτά αφου χαθήκαμε και περιπλανηθήκαμε μέσα σε χωματόδρομους στους οποίους δεν υπήρχε καμία ταμπέλα να μας κατευθύνει και με το GPS να δείχνει το κενό! Για άλλη μια φορά, απρόβλεπτη Βολιβία!. Κάθε μέρα! Αυτή η λέξη, απρόβλεπτη, είναι μια από αυτές που θα μας μείνουν ως ένα από τα πιο έντονα χαρακτηριστικά της χώρας.

Συνολικά ταξιδέψαμε για 19 μέρες στη Βολιβία, διανύοντας 2450 χιλιόμετρα. Προσμετρώντας μαζί και τις πρώτες ημέρες από τη στιγμή που πατήσαμε στις Άνδεις, ζήσαμε ακραίες συνθήκες για τα δεδομένα ενός ταξιδιού με μοτοσικλέτα, ανεβαίνοντας μέχρι τα 5020 μέτρα υψόμετρο αγκομαχώντας, οδηγώντας σε θερμοκρασίες από -8ο C εώς 37ο, πότε με χαλάζι, πότε κάτω από έναν ήλιο που θαρρείς ότι σε ψήνει σε δευτερόλεπτα.

Κάθε μέρα έπρεπε να μελετάμε προσεκτικά τους χάρτες για την πορεία της επόμενης ημέρας και να κάνουμε υπολογισμούς για τα διανυθέντα χιλιόμετρα, λογαριάζοντας τα αποθέματα μας σε καύσιμο και σε εφόδια, όπως σε κανένα άλλο οδοιπορικό στο παρελθόν. Υπήρξε μέρα στο altiplano που ξεκινήσαμε κουβαλώντας 8 λίτρα νερό και μέχρι το επόμενο πρωί αυτό είχε τελειώσει χωρίς να ξέρουμε που θα μπορέσουμε να το αναπληρώσουμε, ενώ είχαμε ήδη αφυδατωθεί ως συνέπεια της ακτινοβολίας, της έλλειψης οξυγόνου και της έντονης σωματικής προσπάθειας.

Δεν είναι υπερβολή να πω ότι όση εμπειρία είχα αποκομίσει από τα προηγούμενα ταξίδια με τη μηχανή, στη Νότια Αμερική και ιδιαίτερα στη Βολιβία δεν είχε καμία συνεισφορά, δε μετρούσε, δεν βοηθούσε. Ήταν σαν να ταξίδευα πρώτη φορά. Χρειαζόταν ολικό reset σε αυτά που ήξερα. Ένας τελείως διαφορετικός κόσμος, με διαφορετικές απαιτήσεις στη διαχείριση των δυνάμεων μου, της ψυχολογίας, στη προετοιμασία της μηχανής, στους καθημερινούς χειρισμούς σε κάθε επίπεδο.

Προσωπικά μιλώντας, οι ημέρες στα άγονα και ερημικά υψίπεδα της νοτιοδυτικής Βολιβίας αποτέλεσαν την πιο απαιτητική και μακράν δυσκολότερη δοκιμασία στην οποία έχω υποβληθεί ποτέ, σωματικά, συναισθηματικά και ψυχολογικά. Και όμως, αν με ρωτήσει κανείς σήμερα, αν μου δινόταν η δυνατότητα να ξανακάνω ένα και μόνο ένα κομμάτι του ταξιδιού ποιο θα επέλεγα, εκείνο θα ήταν. Εκείνο εκεί που βουλιάζαμε στην άμμο, που με τα χίλια ζόρια κρατούσα τη μηχανή όρθια κάθε λίγα μέτρα, που δεν μπορούσα να αναπνεύσω. Εκεί που υπήρξαν στιγμές απόγνωσης, που μονολογούσα με τον εαυτό μου αναρωτώμενος πως θα ξεμπλέξουμε από αυτή τη κατάσταση, σκεφτόμενος ότι ίσως έχουμε κάνει ένα πολύ μεγάλο λάθος, με ένα σωρό άγχη και φοβίες να βγαίνουν στην επιφάνεια. Εκεί θα ήθελα να ξαναβρεθώ. Δεν είναι μαζοχισμός. Είναι αφενός το εξωπραγματικό τοπίο το οποίο ξεπερνά κάθε φαντασία, ασκώντας μια ακαταμάχητη και ανεξήγητη έλξη, που τα λόγια αδυνατούν να την περιγράψουν. Και αφετέρου είναι το γεγονός ότι η επιτυχής διάσχιση του δημιούργησε ένα πρωτόγνωρο αίσθημα ευφορίας και επιτεύγματος προσωπικού αλλά και ομαδικού . Το τελευταίο προκύπτει από το γεγονός ότι όταν βρίσκεσαι σε μια διαρκή καθημερινή δοκιμασία, κατά την οποία καλείσαι να συνεργαστείς με τον διπλανό σου, πρέπει να βγάλεις τον καλύτερο σου εαυτό. Αυτό το ταξίδι, αυτή η χώρα ή θα μας έδενε ή θα μας τσάκιζε.

Οι σκέψεις της Έλενας ταυτίζονται. Μοιράζεται τα ίδια συναισθήματα με τα παραπάνω, και παρόλο που ταλαιπωρήθηκε πάρα πολύ λόγω των προβλημάτων με το στομάχι της, λέει πως θα επέλεγε ξανά τον ίδιο τρόπο σίτησης. Το μόνο που θα άλλαζε θα ήταν το να μπορούσε να βρεθεί στη Βολιβία με τη δική της μηχανή, κάνοντας τα πράγματα πιο εύκολα και για τους δύο μας (μάλλον).

Χώρα γεμάτη αντιθέσεις, η Βολιβία μας κέρδισε παρά τις κακές στιγμές της με τη δολοφονική οδήγηση των ντόπιων και την άρνηση διάθεσης βενζίνης στους ξένους. Έρημος και κρύο στα δυτικά, τροπικό δάσος και αφόρητη ζέστη στα ανατολικά. Έντονη φτώχεια και εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες διαβίωσης στο altiplano και όμως οι λιγοστοί κάτοικοι εκεί ήταν οι πιο χαμογελαστοί και οι πιο πρόθυμοι να μας μιλήσουν. Σαφώς ανώτερο βιοτικό επίπεδο στα βόρεια και ταυτόχρονα άνθρωποι δυσκολότεροι στη προσέγγιση. Τελικά αυτά τα δυο πάνε μαζί σε όποιο σημείο του πλανήτη και αν βρίσκεσαι.

Οι «Amerindians» μας ξάφνιασαν ευχάριστα. Μια νέα – για εμάς – κουλτούρα, γεμάτη χρώμα, γεμάτη ζωή. Στο Potosi είδαμε την εργατική τάξη, τους ανθρώπους που ζούν από τα ορυχεία της περιοχής, το γνήσιο ιθαγενές στοιχείο της χώρας. Στο Sucre είδαμε την αριστοκρατία, στη La Paz λίγο από όλα, τις συνοικίες με τις παράγκες και τα πλινθόκτιστα σπίτια και τα πλούσια προάστια με τα πανάκριβα γυαλιστερά SUV να γεμίζουν τους δρόμους.

Μακάρι να μπορούσαμε να μέναμε στην Βολιβία περισσότερες μέρες. Όμως ο χρόνος μας πίεζε. Η μεγάλη καθυστέρηση στην άφιξη της μηχανής στην αρχή του ταξιδιού μας είχε φέρει αντιμέτωπους με έναν αντίπαλο στο Περού τον οποίο θέλαμε να αποφύγουμε! Όμως περισσότερα για αυτό σε επόμενο ποστ!

Τα στατιστικά μας:

  • Μέρες παραμονής στη Βολιβία : 19
  • Διανυθέντα χιλιόμετρα: άσφαλτος / offoad: 1696 / 754
  • Μέσο κόστος βενζίνης : 0,90 ευρώ/λίτρο.
  • Διανυκτερεύσεις: σε σκηνή free / σκηνή σε camping / σε χόστελ : 1 / 2 / 16
  • Μέσο κόστος διανυκτέρευσης ανά άτομο: 4,8 ευρώ
  • Ημέρες με διατροφή self-catered / έτοιμη: 7 / 12
  • Μέσο ημερήσιο κόστος διατροφής κατά άτομο:  4,7 ευρώ
  • Το κόστος του έτοιμου φαγητού όπως και των χόστελ στην Βολιβία είναι τόσο χαμηλό που τις περισσότερες φορές δεν έχει νόημα να μαγειρέψεις το φαγητό σου ή να κατασκηνώσεις, εκτός και αν είναι απαραίτητο λόγω των συνθηκών.

blogRS-0889

Bolivian Altiplano – Lagunas Route

Στη Βολιβία θα μπορούσαμε να εισέλθουμε και από άλλο δρόμο, κατευθείαν από τα βόρεια της Αργεντινής χωρίς να κάνουμε τη παράκαμψη μέσω Χιλής. Όμως τότε θα χάναμε το πλέον σουρεάλ τοπίο της ηπείρου.  Το βολιβιανό altiplano στα νοτιοδυτικά της χώρας, τη προστατευόμενη περιοχή Reserva Nacional de Fauna Andina Eduardo Avaroa. Εξωπραγματικό, εξωγήινο, επικό, ασύλληπτο. Σκληρό, προκλητικό και ανόθευτο.

Αν η ruta 51 και το paso Sico μας άφησαν με ανοιχτό το στόμα, στο μέρος εκείνο χάσαμε τα μυαλά μας. Ενεργά ηφαίστεια, θερμές πηγές και θερμοπίδακες (geysers). Βράχοι εκπληκτικά ποικίλοι σε μορφές, χαμηλή θαμνώδη βλάστηση βαμμένη με ζωντανά χρυσά, κόκκινα, μαύρα και φωτεινά λευκά. Λίμνες εμφανίζονται από το πουθενά μέσα στην έρημο με χρώματα κυριολεκτικά φανταστικά τα οποία αντί να περιορίζονται στις συμβατικές μπλε αποχρώσεις, έρχονται σε πράσινο, τυρκουάζ, κίτρινο και κόκκινο! Τα άγρια χρώματα και η εντυπωσιακή τοπογραφία τονίζονται σε πολλά σημεία από το λευκό του αλατιού που κάνει κρούστα στα άκρα των λιμνών και στα ρηχά νερά τους.

Όμως για να γευτεί κανείς αυτή τη μαγεία με μια βαριά φορτωμένη on-off μοτοσικλέτα, πρέπει να προσπαθήσει πολύ. Καταρχήν δεν υπάρχει άσφαλτος. Σε αρκετά κομμάτια δεν υπάρχουν καν χωματόδρομοι. Υπάρχουν απλώς ίχνη από 4×4 χαραγμένα στην άμμο που χάνονται στον ορίζοντα. GPS, χάρτες και πυξίδα είναι απαραίτητα εργαλεία.

Δεύτερον, είναι οι συνθήκες ως συνέπεια του υψομέτρου όπως και στο Paso Sico. Αραιή ατμόσφαιρα, πνευμόνια που αγωνίζονται, αφυδάτωση, εκτυφλωτικός ήλιος που αποπροσανατολίζει και καίει, άνεμος δυνατός και παγωμένος.

Τρίτον, η έλλειψη υποδομών. Εκεί πάνω δε θα βρείς βενζινάδικα. Δεν θα βρείς ιατρό αν τον χρειαστείς. Δεν υπάρχει μέρος να σταθείς υπό σκιά να ξαποστάσεις. Δεν υπάρχει πόσιμο νερό (οι λίμνες έχουν υψηλή περιεκτικότητα σε χαλκό, αρσενικό και άλλα μέταλλα). Δεν υπάρχουν μαγαζιά με προμήθειες και τρόφιμα. Τα κινητά δεν πιάνουν.

Τα σημεία με ανθρώπινη παρουσία είναι συγκεκριμένα. Ο ξενώνας δίπλα στο φυλάκιο στην νότια είσοδο του πάρκου, εκεί που είναι η Laguna Blanca («λευκή λίμνη»). Ο οικισμός στη Laguna Colorada, 100 χιλιόμετρα βορειότερα. Το χωριό Vila Mar, 85 χιλιόμετρα ακόμα πιο βόρεια. Και τέλος το χωριό San Cristobal, περίπου 100 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Vila Mar, όπου και βρίσκεται το μοναδικό σημείο ανεφοδιασμού μετά το San Pedro de Atacama, δηλαδή μετά από διαδρομή 350 χιλιομέτρων στην έρημο! Εκτός όμως της στοιχειώδους βοήθειας σε περίπτωση ανάγκης (και αφού καταφέρεις να φτάσεις σε κάποιο από αυτά), η προσφορά στέγης και φαγητού δεν είναι καθόλου εξασφαλισμένη στα μέρη εκείνα. Οι λιγοστοί ξενώνες που υπάρχουν, με τα απολύτως στοιχειώδη, μπορεί να είναι κλεισμένοι από γκρουπ 4×4 και να αρνηθούν πεισματικά να εξυπηρετήσουν τον τυχαίο ταξιδιώτη. Δεν το υποθέταμε, το γνωρίζαμε από περιγραφές άλλων που την είχαν πατήσει.

Αναλογιζόμενοι όλα τα παραπάνω, λέγαμε ότι θα ήταν τουλάχιστον … ενδιαφέρον. Επικίνδυνο ίσως, αν και το γεγονός ότι θα παραμέναμε κατά μήκος μιας διαδρομής στην οποία διέρχονται καθημερινά 4×4 με τουρίστες που αναζητούν την περιπέτεια μας απάλλασσε εν μέρει από το άγχος.

Παρότι σηκωθήκαμε πολύ νωρίς, το μοναδικό βενζινάδικο στο San Pedro είχε μείνει από καύσιμα και ήταν υπό τροφοδοσία. Πήγε 11:00. Χάσαμε χρόνο και στον έλεγχο διαβατηρίων στην έξοδο του χωριού, οπότε πλέον δεν υπήρχε περίπτωση να επιχειρήσουμε να οδηγήσουμε πέραν του πρώτου ξενώνα, στη Laguna Blanca. Το Paso Sico μας είχε δώσει ένα γερό μάθημα. Το πλάνο άλλαξε. Θα μοιράζαμε την απόσταση των 350 χιλιομέτρων σε 4 μέρες. Δεν υπήρχε λόγος να το παίξουμε μαραθωνοδρόμοι.

Αναχωρήσαμε από το San Pedro ανηφορίζοντας όλο και περισσότερο, έχοντας το ηφαίστειο Licancabur στα αριστερά μας. Λίγο αργότερα μια πινακίδα δείχνει προς την Βολιβία. Αριστερά. Άσφαλτος τέλος. Το βλέμμα αναζητά τη συνέχεια του δρόμου. Σαθρή πέτρα. Μόνο. Έτσι σε καλωσορίζει η Βολιβία στο νότο. Ο Hernan που γνωρίσαμε στο Buenos Aires είπε κάποια στιγμή «μετά την Βολιβία … τίποτα δεν θα είναι πια hard enduro».

στο συνοριακό φυλάκιο
στο συνοριακό φυλάκιο

Στο συνοριακό φυλάκιο συναντήσαμε ένα Τσέχο με ποδήλατο. Εκείνος ολοκλήρωνε τη διαδρομή, πήγαινε προς Χιλή. Το πρόσωπό του καμένο από τον ήλιο. Τα χείλια του σκασμένα. «It’s fucking hard man… too hard». Οι συνοριοφύλακες μας κοίταζαν έκπληκτοι ακούγοντας «Grecia». Σαν να μη το πίστευαν. Ξαναρώτησαν. «Grecia?». «Si!»

blogRS-1060

Στο ξενώνα ρωτήσαμε από τη γυναίκα, μια ρυτιδιασμένη γραφική φιγούρα, με τις κλασσικές κοτσίδες και το παραδοσιακό καπέλο, αν μπορούσε να μας ετοιμάσει κάτι να φάμε. Δεν ήμασταν σίγουροι αν μας καταλάβανε, τα ισπανικά μας ήταν σε νηπιακό στάδιο. Τελικά πιστέψαμε ότι φτάσαμε σε ένα επίπεδο συνεννόησης αφού την είδαμε να σηκώνεται και να πηγαίνει στη κουζίνα. Επέστρεψε λίγα λεπτά αργότερα με μια τεράστια γαβάθα σούπα, αρκετή για να φάνε 4 άτομα, ψωμί και 2 πιάτα τηγανητό λάμα (!) με γαρνιτούρα ρύζι, πατάτα και λίγη σαλάτα. Το αντίτιμο: 4 ευρώ το άτομο. Η επιστροφή μας στα μεγάλα υψόμετρα συνοδεύτηκε απο τα γνωστά πια συμπτώματα. Ευτυχώς, ετούτη τη φορά ήταν πιο ήπια. Η ευγενικότατη οικοδέσπoινα μας ετοίμασε mate de coca, ουσιαστικά ζεστό νερό στο οποίο βάζεις φύλλα κόκας.

Ερχόταν κόσμος στον ξενώνα, ντόπιοι. Μπαίνοντας μέσα όλοι μας χαιρετούσαν. Πήγαιναν στη γυναίκα, την φώναζαν “tia” (θεία), τους έβαζε φαγητό, έφευγαν. Από πού ξεφύτρωναν όλοι αυτοί?  Ήμασταν πάντως συνεπαρμένοι από τη πρώτη μας επαφή με τους Βολιβιανούς. Πίναμε το mate προσπαθώντας να κρατηθούμε ζεστοί, είχε πολύ κρύο, και τους παρατηρούσαμε. Τις κινήσεις τους, τις χειρονομίες τους, τα σκαμμένα πρόσωπα τους από τον ήλιο. Όπως ευγενικά μας χαιρετούσαν ερχόμενοι, έτσι ευγενικά μας καληνυχτούσαν καθώς περνούσαν ένας ένας από το τραπέζι μας φεύγοντας.

Το επόμενο πρωί αφήσαμε πίσω μας τη Laguna Blanca χωρίς να κάνουμε μια παράκαμψη προς τη Laguna Verde γιατί έπρεπε να κρατήσουμε βενζίνη. Υπολόγιζα ότι θα φτάναμε οριακά στο San Cristobal. Τα επόμενα 100 χιλιόμετρα που ακολούθησαν ήταν απίστευτα δύσκολα. Το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής ήταν απλά άμμος. Κάθε κούνημα της μηχανής, κάθε τράνταγμα, κάθε δίπλωμα του μπροστινού μου απορροφούσε όλη την ενέργεια καθώς προσπαθούσα να κρατήσω όλο αυτό το βάρος όρθιο. Θεωρίες και τεχνικές περί οδήγησης στην άμμο, εδώ, με αυτό το φόρτωμα πολύ απλά δεν έχουν εφαρμογή.  Τουλάχιστον εγώ δεν μπορούσα. Αν κάποιος μπορεί, σε αυτά τα κιλά, θα ήθελα να μου δείξει. Χωρίς οξυγόνο όμως ε? Επί ίσοις όροις. Όχι στην παραλία.

blogRS-1118

blogRS-9244

Apacheta. Ένα σημείο στο χάρτη, εκτός πορείας, σε αδιέξοδη διαδρομή πάνω σε βουνό. Εκεί ήταν το τελωνείο. Εκεί έπρεπε να περάσουμε για να δηλωθεί η προσωρινή εισαγωγή της μηχανής στη χώρα. Στα 5.020 μέτρα! Γιατί διάολε εκεί και όχι δίπλα στο συνοριακό φυλάκιο? Γιατί τους βολεύει, δίπλα σε ορυχείο από το οποίο τα ορυκτά που βγάζουν τα στέλνουν κατευθείαν στη Χιλή, για αυτό. Ακόμα πιο αραιή ατμόσφαιρα, ακόμη περισσότερη άμμος. Στο τελωνείο το κεφάλι μας το αισθανόμασταν σαν μπαλόνι. Σέρναμε τα βήματα μας, ήταν σαν κάποιος να μας στραγγάλιζε. Ξεμπερδέψαμε μετά από καμιά ώρα. Όχι γιατί είχε κόσμο, ούτε γιατί ήταν πολύπλοκη η διαδικασία. Ο τελωνειακός έπρεπε να φάει. Η ζωή κινείται πολύ αργά εκεί ψηλά.  Έπειτα δεν είχε σύστημα, ήταν offline. Δεν έβρισκε τη σφραγίδα του.

Προσεγγίζοντας τη Laguna Colorada νιώσαμε πραγματικά ότι βρισκόμασταν σε κάποιο άλλο πλανήτη. Το κόκκινο χρώμα της ήταν έξω από αυτό τον κόσμο. Τα γύρω βουνά επίσης. Πρέπει να το δείς για να πιστέψεις ότι αυτό το μέρος υπάρχει. Στα τελευταία χιλιόμετρα μέχρι τον καταυλισμό, ο δρόμος απλά εξαφανίστηκε, δίνοντας τη θέση του σε ένα στρώμα από μεγάλες πέτρες. Κάπου εκεί, έχοντας ήδη εξαντληθεί, απλά ξάπλωσα με τη μηχανή. Δεν ξέρω που ανακαλύψαμε αποθέματα δύναμης και τη σηκώσαμε. Στο καταυλισμό βρήκαμε ξενώνα μετά από 1-2 αποτυχημένες προσπάθειες. Τα γκρουπ των 4×4 που λέγαμε. Μια ημέρα με φουλ οδήγηση από το πρωί μέχρι τη δύση του ήλιου, για να βγούν μόλις 100 χιλιόμετρα.

στο βάθος η κόκκινη Laguna Colorada
στο βάθος η κόκκινη Laguna Colorada

Διαμονή για 2 συν φαγητό σε ποσότητες ικανές να γεμίσουν 4 μεγάλα στομάχια, mate de coca βράδυ και πρωί συν πρωϊνό, όλα αυτά, όλα, για περίπου 5,5 ευρώ το άτομο.

blogRS-1211
o μικρός Τζίμυ, γιος της ιδιοκτήτριας του ξενώνα, δεν μας άφηνε σε ησυχία

Στεκόμασταν έξω στο ξενώνα και κοιτάζαμε τη λίμνη. Ήρθε ένα τζιπ. Ο οδηγός, Βολιβιανός, ρώτησε αν υπήρχαν κρεβάτια, μετά πιάσαμε τη κουβέντα. Ήθελα να επαληθεύσω τα δεδομένα. Βενζίνη μόνο στο San Cristobal. «Σε φτάνει?» με ρώτησε. Πιστεύω πως ναι. Προθυμοποιήθηκε να μου δώσει. Του είπα δεν θα χρειαστεί. Τον ρώτησα για τη κατάσταση του δρόμου. Προς Villa Mar υπήρχαν δυο επιλογές. Δυτική ή ανατολική διαδρομή. Είπε να πάρω την ανατολική, είπε «mass facil, pista». Πιο εύκολη, πίστα. Αγνοούσα εκείνη τη στιγμή πως όταν λένε πίστα, εννοούν … άμμο. Αποδείχθηκε εφιάλτης. Ακόμα δυσκολότερη από την διαδρομή προς την Laguna Colorada. Υπήρχαν σημεία που έλεγα μέσα σε πλήρη απόγνωση «αδύνατον, δεν γίνεται, δεν πάει». Υπήρχαν σημεία όπου σταματώντας η μηχανή άρχιζε να βυθίζεται μέχρι που εγώ πατούσα κάτω με τα πόδια τόσο λυγισμένα λες και καθόμουν σε χαμηλή στρητ μηχανή και όχι σε μια ψηλή on-off. Υπήρχαν σημεία που η Έλενα έριξε τόσο πολύ περπάτημα, ώστε να μπορέσω εγώ να οδηγήσω, που έφτανε στο τέλος δίπλα μου τόσο κουρασμένη όσο και εγώ.

Η εξάντληση της προηγούμενης μέρας δεν είχε φύγει. Αποτέλεσμα ήταν ότι την επομένη, προς Villa Mar, σε συνδυασμό με το ακόμα πιο δύσκολο τεραίν καταφέραμε μόλις και μετά βίας μετά από σχεδόν 9 ώρες να διανύσουμε την εκπληκτική απόσταση των περίπου 85 χιλιομέτρων. Στην Mar, εγώ απλά παραιτήθηκα. 9 ώρες. 85 χιλιόμετρα! Βρήκαμε ξενώνα, μισοτελειωμένο υπο κατασκευή, αλλά θα ήταν αρκετό. Θέλαμε απλά 4 τοίχους γύρω μας και λίγη τροφή.

η Έλενα νόμιζε ότι είχα σκύψει για να τραβήξει φωτογραφία. Εγώ όμως λιποθυμούσα, το κεφάλι μου σωριασμένο στο tankbag και προσπαθούσα να βγάλω φωνή "κατέβα τώρα, πέφτουμε"
η Έλενα νόμιζε ότι είχα σκύψει για να τραβήξει φωτογραφία. Εγώ όμως λιποθυμούσα, το κεφάλι μου σωριασμένο στο tankbag και προσπαθούσα να βγάλω φωνή «κατέβα τώρα, πέφτουμε»

Δείτε ακόμα περισσότερες φωτογραφίες στη συλλογή εδω

Track log:

Altiplano – Στα οροπέδια των κεντρικών Άνδεων

Ήμασταν πλέον εκεί. Σε ένα από τα πιο εντυπωσιακά, πιο απόμακρα, πιο αφιλόξενα μέρη αυτού του κόσμου. Δεν είναι εύκολο να βρεις λόγια για να περιγράψεις την εμπειρία των ημερών που ακολούθησαν ή το τοπίο. Ειδικά το τοπίο. Οι φωτογραφίες που θα παραθέσουμε δεν είναι ικανές να μεταφέρουν την αίσθηση. Υστερούν.

Εκείνη η μέρα προμηνύονταν δύσκολη. Από το San Antonio de los Cobres μέχρι το επόμενο σημείο πολιτισμού, το χωριό Socoire στη Χιλή, μεσολαβούσαν περίπου 255 χωμάτινα χιλιόμετρα τα περισσότερα από αυτά σε υψόμετρο άνω των 4000μ. Στο ενδιάμεσο δεν υπάρχει τίποτα παρά μόνο τα συνοριακά φυλάκια των δυο χωρών.

Σηκωθήκαμε λίγο μετά τις 6 το πρωί, 7:30 ήμασταν στο δρόμο. Εκείνη την ώρα η ένδειξη θερμοκρασίας στο καντράν της μηχανής ήταν -8ο C ! Τα πρώτα λεπτά ήταν πραγματικά οδυνηρά, τα ακροδάχτυλά μου δεν τα ένιωθα και κάθε κίνηση τους για να χειριστώ συμπλέκτη ή φρένο μεταφραζόταν σε σήματα έντονου πόνου από τον εγκέφαλο. Το ίδιο μου έλεγε και η Έλενα. Αδυνατούσε να κρατήσει στα χέρια της τη φωτογραφική μηχανή έστω και για λίγο. Η άνοδος του ήλιου ζέστανε κάπως την ατμόσφαιρα, ο δρόμος ωστόσο αποτελούσε πρόκληση. Άμμος, σε πολλά σημεία παχιά, πέτρα και βαθιές αυλακώσεις. Σε συνδυασμό με το μεγάλο βάρος και κυρίως με την έλλειψη οξυγόνου έκαναν την οδήγηση όχι απλώς απαιτητική αλλά πραγματική σωματική δοκιμασία.

στάση

Ήταν το 2ο εικοσιτετράωρο σε τέτοια υψόμετρα και προφανώς ο οργανισμός μας δεν είχε προσαρμοσθεί ακόμα. Ήταν φορές που καταλάβαινα πως δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ, πως δεν μπορούσα να σκεφθώ καθαρά, η όραση μας έκανε παιχνίδια vertigo. Τα πνευμόνια πάσχιζαν να βρουν οξυγόνο, οι ανάσες ήταν τόσο βαριές που ήταν το μόνο που ακουγόταν, σκεπάζοντας τον ήχο του κινητήρα, της εξάτμισης, τον άνεμο που σφύριζε. Ακόμα και το σταμάτα ξεκίνα, ώστε να κατέβει η Έλενα για να τραβήξει φωτογραφίες είχε μετατραπεί σε αγγαρεία και για τους δυο μας.

Σταματήσαμε πολλές φορές εκείνη τη μέρα, για να συνέλθουμε, για να αποφύγω τη λιποθυμία εγώ. Τα χιλιόμετρα ήταν βασανιστικά ατελείωτα.  Ήταν πλέον προφανές ότι δεν θα καταφέρναμε να φτάσουμε στο Socoire. Θα έπρεπε να κατασκηνώσουμε κάπου. Το νερό μας τελείωνε. Στο ερημικό altiplano τη νύχτα το κλίμα γίνεται πολικό. Ήμασταν χωμένοι στα βαθιά.

χωρίς ανάσα
χωρίς ανάσα

Φτάσαμε στο πρώτο συνοριακό φυλάκιο, το αργεντίνικο, λίγο πριν το πάσο Sico με ανακούφιση. Ξεμπερδέψαμε με την χαρτούρα των διαβατηρίων και του τελωνείου γρήγορα, ενώ ζητήσαμε από τους φύλακες να μας γεμίσουν ένα μπουκάλι με νερό. Λίγο αργότερα βρισκόμασταν στο Χιλιανό φυλάκιο, όπου απλά έλεγξαν τις αποσκευές μας. Τη χαρτούρα θα έπρεπε να την διευθετήσουμε στο San Pedro de Atacama. Ρώτησα τον φύλακα αν υπάρχει κάποιο καταφύγιο σε κοντινή απόσταση. Η απάντηση του ήταν χαρακτηριστική. «Absolutamente nada!» Απολύτως τίποτα! Από εκεί μέχρι το San Pedro.

Paso Sico, σύνορα Αργεντινής-Χιλής
Paso Sico, σύνορα Αργεντινής-Χιλής

Δείτε περισσότερες καταπληκτικές φωτογραφίες απο τη διαδρομή, στο blog της Έλενας: κλικ εδώ.

Η ώρα είχε πλέον περάσει και εμείς ψάχναμε να βρούμε σημείο για να στήσουμε τη σκηνή μας. Χρειαζόμασταν κάτι να μας κόβει τον παγωμένο και δυνατό αέρα από τα δυτικά. Καταφέραμε και βρήκαμε ένα ανάχωμα λίγα χιλιόμετρα παρακάτω, στη λίμνη Tuyaito. Θέλαμε να έχουμε τελειώσει και με το μαγείρεμα πριν νυχτώσει και πέσει η παγωνιά αλλά ήταν αδύνατο να κάνουμε γρήγορες κινήσεις ενώ σκεφτόμουν με αγωνία αν ο εξοπλισμός μας θα αποδυκνείοταν επαρκής για να μας κρατήσει ζεστούς τη νύχτα.

blogRS-0983

Κατά τις 6 το ξημέρωμα άνοιξα τα μάτια μου. Πάγος είχε σχηματιστεί στο εσωτερικό της σκηνής, πάνω στους υπνόσακους μας, πάνω στα κράνη. Το άνοιγμα που είχα αφήσει στη σκηνή για εξαερισμό δεν ήταν αρκετό, τα χνώτα μας είχαν υγροποιηθεί και εν τέλει είχαν παγώσει.

blogRS-0981-2

Η διαδρομή μέχρι το Socoire ήταν στο ίδιο μοτίβο. Από το Socoire και μετά ξεκινά η κάθοδος προς την έρημο Atacama, το πιο άνυδρο μέρος του πλανήτη! Από ψηλά φτάσαμε σε ένα σημείο όπου ατενίζαμε αυτή την αχανή ξηρή έκταση και αισθανθήκαμε δέος. Σε λίγα λεπτά θα περνούσαμε τον Τροπικό του Αιγόκερω και οδηγώντας στο ανατολικό άκρο της ερήμου θα κατευθυνόμασταν προς το χωριό San Pedro de Atacama.

blogRS-0991

blogRS-9066

Track log: