Αρχείο ετικέτας Χιλή

Torres del Paine, Παταγονία

O δρυμός Torres del Paine ήταν ο τελευταίος μας στόχος στη Χιλή. Η διαδρομή από το Calafate μέχρι τα σύνορα είναι σχετικά αδιάφορη, τα απέραντα, άδεια και ξερά τοπία σε εκείνο το τμήμα της Παταγονίας είναι το μόνο που υπάρχει. Ήμασταν πάλι τυχεροί, εκείνη την μέρα ο άνεμος ήταν απών. Λίγα χιλιόμετρα πριν τα σύνορα στο Tapi Aike, στο μοναδικό σημείο Συνέχεια ανάγνωσης Torres del Paine, Παταγονία

Carretera Austral, Patagonia

Αφήσαμε πίσω μας την λίμνη Futalaufqen ένα όμορφο πρωινό. Η ruta 71 είναι χωμάτινη για 19 χιλιόμετρα και έπειτα βγαίνοντας από τον δρυμό Los Alerces συνεχίζει ασφάλτινα μέχρι τη μικρή επαρχιακή πόλη Trevellin, από όπου στραφήκαμε ξανά δυτικά προς την Χιλή πάνω σε βατούς πατημένους χωματόδρομους. Μετά τα σύνορα Συνέχεια ανάγνωσης Carretera Austral, Patagonia

Στο Santiago για ανασυγκρότηση και κάθοδος προς Παταγονία

Η κακή ψυχολογία και η κούραση φαινόταν να υποχωρούν. Σίγουρα έπαιξε ρόλο το τριήμερο χαλάρωσης στην Mendoza αλλά ο κυριότερος λόγος ήταν πιστεύω η προσμονή για την είσοδο μας στην Παταγονία. Είχαμε πλησιάσει πολύ. Από την Mendoza αν ακολουθούσαμε την ruta 40 θα φθάναμε μετά από περίπου 530 χιλιόμετρα στα σύνορα της Συνέχεια ανάγνωσης Στο Santiago για ανασυγκρότηση και κάθοδος προς Παταγονία

Απο την έρημο Atacama στα μεγάλα υψίπεδα, ξανά

Συνοριακός σταθμός Χιλής Chacaluta. Κόσμος πολύς. Οι διαδικασίες εισόδου στην Χιλή είναι οι πιο τυπικές και αυστηρές από κάθε άλλη χώρα την οποία επισκεφτήκαμε. Μας ζήτησαν να κατεβάσουμε όλες μας τις αποσκευές για έλεγχο. Τα λουκάνικα, το tankbag, το σακίδιο πλάτης, όλα πέρασαν από ακτίνες. Οι βαλίτσες ανοίχθηκαν. Ανάκατα όλα μέσα. Νεύρα. Για να ξαναφορτώσουμε Συνέχεια ανάγνωσης Απο την έρημο Atacama στα μεγάλα υψίπεδα, ξανά

San Pedro de Atacama

Χτισμένο στα 2400 μ. πλάι σε μια όαση στο βόρειοανατολικό άκρο της ερήμου Atacama, το μικρό χωριό με τα πλινθόκτιστα σπίτια έχει γνωρίσει μεγάλη τουριστική ανάπτυξη λόγω της θέσης του, αποτελώντας κέντρο εξορμήσεων για κάθε είδους outdoor δραστηριότητα στις γύρω περιοχές. Παραείναι όμως τουριστικό, ακριβό, στημένο. Θα προτιμούσαμε λοιπόν να είχαμε μείνει αλλού, όμως δεν υπάρχει εναλλακτική επιλογή σε ακτίνα πολλών δεκάδων χιλιομέτρων για να αποτελέσει σταθμό ανάπαυλας. Ξοδέψαμε 2 μέρες σε ένα camping διότι πραγματικά είχαμε την ανάγκη να συνέλθουμε, να μαζέψουμε δυνάμεις και να οργανωθούμε εν όψει του επόμενου σκέλους του ταξιδιού μας, το οποίο με βάση όσα είχαμε διαβάσει αναμενόταν να είναι δυσκολότερο από το Paso Sico.

Τη 2η μέρα προσεγγίσαμε την Vale de la Luna («κοιλάδα του φεγγαριού»). Η βόρειοδυτική πρόσβαση όμως ήταν αποκλεισμένη, από τη νότιοανατολική εισέρχονταν μόνο 4×4 και μετά από πληρωμή εισιτηρίου. Δεν υπήρχε περίπτωση να μπούμε σε τέτοια διαδικασία. Αρκεστήκαμε σε μια-δυο φωτογραφίες από ψηλά και επιστρέψαμε στο κάμπινγκ. Κάπου στη διαδρομή η Έλενα έχασε τα γυαλιά ηλίου της. Εκνευρισμός. Το μόνο που μπορέσαμε να βρούμε στο San Pedro ήταν ένα ζευγάρι no name, made in china. Η ποιότητα τους πρέπει να ήταν κατώτερη από τζάμι καπνισμένο σε θράκα. Σκεφτήκαμε πως σε τέτοια υψόμετρα, με τον ήλιο να είναι πολύ πιο λαμπρός από ότι έχουμε συνηθίσει, έστω και αυτό θα ήταν καλύτερο από το τίποτα. Ετοιμαστήκαμε για το επόμενο πρωινό το οποίο περιμέναμε με αγωνία. Θα ξεκινούσαμε ένα μεγάλο κεφάλαιο του ταξιδιού μας. Βολιβία!

Περισσότερες φωτογραφίες εδώ.

Track log:

28/9/2012: klms 75
28/9/2012: klms 75