Αρχείο ετικέτας Andes

Chalten & Calafate, Παταγονία

Εξερχόμενοι απο τη Χιλή, ακολουθήσαμε την παραλίμνια διαδρομή ως την πόλη Perito Moreno όπου θα είχαμε την ευκαιρία μας για ανεφοδιασμό σε φθηνά καύσιμα. Έπειτα, θα πιάναμε τη Ruta 40. Ο δρόμος αυτός, που διατρέχει ολόκληρη την Αργεντινή από βορά ως νότο για πάνω απο 5.000 χιλιόμετρα, έχει ταυτιστεί με την περιπέτεια, έχει ένα όνομα Συνέχεια ανάγνωσης Chalten & Calafate, Παταγονία

Advertisements

Εκουαδόρ γύρος 2ος

Είχαμε χάσει πολλές ώρες στα σύνορα εξαιτίας της διακοπής ρεύματος και για το λόγο αυτό δεν προχωρήσαμε πέραν της Tulcan, της συνοριακής πόλης στο Εκουαδόρ. Μια σύντομη βόλτα στο κέντρο για προμήθειες δεν απεκάλυψε τίποτα το ιδιαίτερο που θα μας παρακινούσε να μείνουμε παραπάνω. Το επόμενο πρωί χωρίς καθυστέρηση οδηγήσαμε 415 χιλιόμετρα στην Συνέχεια ανάγνωσης Εκουαδόρ γύρος 2ος

Φρέσκος Κολομβιανός καφές

Καθοδόν προς το Salento, λίγο έξω από την πόλη Cali μας προσπέρασε ένα 1200GS. Στα μπαγκάζια του πάνω ήταν δεμένη μια μαγκούρα. Χάρη σε αυτόν τον «έξτρα» εξοπλισμό αναγνωρίσαμε αμέσως τη μηχανή. Ήταν ο Mike με τον οποίο είχαμε γνωριστεί στο χόστελ στο Cusco περίπου πριν από 1 μήνα. Κάναμε μια σύντομη στάση και τα είπαμε, έπειτα οδηγήσαμε για λίγο μαζί αλλά εκείνος έπρεπε να συνεχίσει προς Cartagena και Συνέχεια ανάγνωσης Φρέσκος Κολομβιανός καφές

Επαρχία Amazonas, Peru

Επόμενος προορισμός μας ήταν η πόλη Chachapoyas στην αμαζονιακή επαρχία του Περού. Πριν αναχωρήσουμε από την Cajamarca είχα ρωτήσει έναν αστυνομικό εκεί για την κατάσταση του δρόμου. Σε διάφορες πηγές στο ίντερνετ αναφέρεται πως κατά την εποχή των βροχών το ταξίδι μεταξύ των δυο αυτών πόλεων είναι πρακτικά αδύνατο. Επίσης θέλαμε να μάθουμε αν υπήρχε κάποια πρόσφατη δραστηριότητα κλοπών, μιας και στο παρελθόν είχαν αναφερθεί περιστατικά με ενέδρες σε Συνέχεια ανάγνωσης Επαρχία Amazonas, Peru

Huaraz, Huascaran & Canon del Pato

Αφήσαμε πίσω μας την ακτογραμμή τραβώντας ξανά προς τα βουνά του Περού. Σύντομα βρεθήκαμε πάλι στις Άνδεις, στα μεγάλα υψόμετρα και στα άγρια τοπία. Η διαδρομή όμορφη, γρήγορη, ασφάλτινη και το μόνο που μας απασχολούσε ήταν η οδήγηση των ντόπιων. Δεν πρέπει να έχω οδηγήσει ποτέ άλλοτε τόσο αμυντικά, τόσο φυλαγμένα και Συνέχεια ανάγνωσης Huaraz, Huascaran & Canon del Pato

Οι γραμμές της Nazca και η Παναμερικάνα

Με βάση τις πληροφορίες που είχαμε συλλέξει για τη διαδρομή Abancay-Andahuaylas-Ayacucho και έχοντας δει τι συμβαίνει στους ορεινούς δρόμους του Peru εξαιτίας της βροχής, αποφασίσαμε να αλλάξουμε τα σχέδια μας. Αναγκαστικά θα αφήναμε πίσω μας τις περουβιανές Άνδεις και θα στρεφόμασταν προς την ακτογραμμή του Περού συνεχίζοντας από εκεί τη πορεία μας βόρεια. Εάν τις επόμενες μέρες είχαμε προβλέψεις για καλύτερο καιρό θα ξαναγυρνούσαμε στα Συνέχεια ανάγνωσης Οι γραμμές της Nazca και η Παναμερικάνα

Επιστροφή στο Cusco

To τελευταίο βράδυ στη Santa Teresa έβρεξε αρκετά αλλά τελικά το χώμα στην καταπληκτική διαδρομή προς την Santa Maria ήταν σε καλή κατάσταση. Επιστρέψαμε στο Cuzco απολαμβάνοντας ξανά τον ίδιο δρόμο που είχαμε κάνει 3 μέρες πριν. Όλα ήταν σαν σε επανάληψη, ο καιρός, η ζέστη χαμηλά, η βροχή και το κρύο ψηλά στο πάσο. Περνώντας μέσα από το χωριό Ollantaytambo πέσαμε πάνω σε μια γιορτή και Συνέχεια ανάγνωσης Επιστροφή στο Cusco

Στα ίχνη των Ίνκας

Για να πάει κανείς στο Machu Pichu πρέπει αναγκαστικά να περάσει πρώτα από το Agua Calientes, γνωστό και ως «Machu Pichu Pueblo» («χωριό του Machu Pichu»). Για να φτάσεις στο Agua Calientes υπάρχουν δυο τρόποι. Ο mainstream τρόπος σε θέλει να επιβιβάζεσαι  στο τραίνο που εκτελεί το δρομολόγιο Cusco – Agua Calientes πληρώνοντας ένα ακριβό εισιτήριο για να στριμωχτείς σαν σαρδέλα μαζί με τις ορδές των τουριστών που κατακλύζουν τη περιοχή με σκοπό να επισκεφθούν την χαμένη πόλη των Ίνκας.  Αυτή την επιλογή ακολουθεί η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου, καθώς στο Agua Calientes δεν οδηγεί κανένας δρόμος. Εμείς θα ακολουθούσαμε έναν εναλλακτικό τρόπο. Θα κυκλώναμε οδικώς με τη μηχανή την ευρύτερη περιοχή της ιερής κοιλάδας των Ίνκας μέχρι το χωριό Santa Teresa,  προσεγγίζοντας το Machu Pichu από την πίσω πλευρά. Στη Santa Teresa θα αφήναμε τη μηχανή και μετά από πεζοπορία θα φτάναμε στο Agua Calientes.

Αναχωρήσαμε από το Cusco με την διαδρομή να ξετυλίγεται πάνω στα Περουβιανά βουνά, εν μέσω καταπληκτικών τοπίων, ανεβαίνοντας μέχρι τα 4.300 μέτρα στο ορεινό πέρασμα Abra Malaga.Έβρεχε σε αρκετά κομμάτια, είχε κρύο και θολούρα, τα σύννεφα κάλυπταν το δρόμο και η εντυπωσιακή θέα θύμιζε έντονα Άλπεις. Μετά το Abra Malaga η φιδίσια κατάβαση μας έφερε 2000 μέτρα χαμηλότερα σε μια περιοχή που δεν είχε καμία ομοιότητα με εκείνη στο βουνό λίγα λεπτά πριν. Πολύ ζέστη, υγρασία και τροπική βλάστηση. Ο δρόμος περνούσε από μικρούς οικισμούς, οι αυλές των σπιτιών ήταν γεμάτες μπανανιές και διάφορα άλλα φυτά που δεν μπορούσαμε φυσικά να αναγνωρίσουμε, μας θύμιζαν όμως εικόνες από τα δάση του Αμαζονίου ή της Αφρικής.

Η άσφαλτος εναλλασσόταν με χώμα, ενώ όσο περνούσε η ώρα και χωνόμασταν πιο βαθιά στις απομακρυσμένες περιοχές της επαρχίας του Cusco και η ανθρώπινη παρουσία ελαττωνόταν, οι οικισμοί ξεμάκραιναν, ο δρόμος ήταν άδειος. Στη Santa Maria έπρεπε να διαβάσουμε προσεκτικά το GPS για να βρούμε την έξοδο του χωριού που θα μας έβγαζε στο χωματόδρομο προς την Santa Teresa. Τα 24 χωμάτινα χιλιόμετρα που ακολούθησαν ήταν φανταστικά. Σε κάποια τμήματα η διαδρομή ήταν απαιτητική, με μεγάλες γούβες από αφράτο χώμα, κυλιόμενη πέτρα και νεροφαγώματα. Κινούμασταν κατά μήκος του ποταμού Urubamba ο οποίος ρέει μέσα σε ένα άγριο φαράγγι, με το πλάτος του δρόμου  να είναι αρκετό μόλις για ένα αυτοκίνητο θυμίζοντας μας λίγο από τον death road της Βολιβίας.

Φτάσαμε στη Santa Teresa απόγευμα κάθιδροι και πήγαμε στο μοναδικό camping του χωριού. Οι υποδομές του υποτυπώδεις. Μια τουαλέτα βρώμικη, μια κουζίνα στημένη σε παράπηγμα, κοτόπουλα αλώνιζαν ελεύθερα στο χώρο των σκηνών και τα κουνούπια ήταν μιλιούνια και αδυσώπητα. Ήταν αδύνατο να σταθούμε οπουδήποτε φορώντας κοντομάνικο ή βερμούδα αφού με το που εμφανιζόταν σάρκα εκτεθειμένη γέμιζε στο δευτερόλεπτο τρύπες από τις οποίες έτρεχε αίμα. Συνεννοηθήκαμε με τον ιδιοκτήτη του camping για να φυλάξει τις αποσκευές μας για μια μέρα, χωρίς να μας χρεώσει επειδή θα αφήναμε τη μηχανή και τη σκηνή μας στημένη στο χώρο του. Ο Benny, ένας νέος περουβιανός ξεναγός ήταν εκεί με μια παρέα Αμερικανών που θα τους πήγαινε στο Machu Pichu. Ήρθε και έπιασε τη κουβέντα. Μπορεί και να ψάρευε για πελάτες, ήταν όμως ευγενικότατος, φιλικός και μιλήσαμε για το ταξίδι ενώ μας έδωσε και κάποιες συμβουλές.

Την επομένη ξεκινήσαμε πολύ νωρίς τη πεζοπορία για να γλυτώσουμε από τη ζέστη. Το μονοπάτι που οδηγεί στο Agua Calientes εκτείνεται κατά μήκος και πλάι στις γραμμές του τρένου ενώ ουσιαστικά βρίσκεται μέσα σε τροπικό δάσος. Μετά από δυόμιση ώρες περπάτημα φτάσαμε στο Agua Calientes.

Το χωριό είναι ο ορισμός του αγγλικού όρου «tourist trap». Είναι χτισμένο σε μια πραγματικά ειδυλλιακή τοποθεσία στο τέλος του φαραγγιού και στους πρόποδες των βουνών, εκεί που αναβλύζουν και ξεπηδούν τα θερμά νερά που στη συνέχεια δημιουργούν το ποτάμι. Όμως κατακλύζεται από τουριστικά μαγαζιά, ακριβά καταλύματα και ακριβά φαγάδικα με τις πιτσαρίες να έχουν την τιμητική τους.

Προσπεράσαμε βιαστικά τις κάτω τουριστικές γειτονιές. Όσο πιο πάνω πηγαίναμε τα πράγματα γινόντουσαν λίγο καλύτερα, λίγο πιο τοπικά με λιγότερη βαβούρα, λιγότερη λαοθάλασσα. Τακτοποιηθήκαμε σε ένα από τα πιο φθηνά ξενοδοχεία και περιπλανηθήκαμε στα ενδότερα του Agua Calientes αναζητώντας τα δρομάκια εκείνα στα οποία τα σουβενίρ και οι gringos απουσιάζουν εντελώς και στα οποία τα ταβερνεία γεμίζουν μόνο με ντόπιους που παραγγέλνουν το φθηνό “menu del dia”. Βρήκαμε ένα έξω από το οποίο τα πιτσιρίκια έπαιζαν μπάλα και οι θαμώνες μέσα τρώγοντας παρακολουθούσαν με αφοσίωση περουβιανό ριάλιτι στη TV. Φάγαμε και περιμέναμε την καταρρακτώδη βροχή να σταματήσει πριν γυρίσουμε στο ξενοδοχείο, ελπίζοντας την επόμενη μέρα που θα ανεβαίναμε στο βουνό να μας κάνει το χατίρι ο καιρός. Το βράδυ μια ακόμα βόλτα στην ίδια γειτονιά έκλεισε όμορφα δοκιμάζοντας βρώμικο στο δρόμο.

extra photo gallery at latris blog: click

Track log:

Κλεινοντας το κεφαλαιο Βολιβια

Φύγαμε από την Copacabana στις 18 Οκτωβρίου με πορεία προς τα σύνορα Βολιβίας – Περού, στα οποία φτάσαμε μετά από λίγα λεπτά αφου χαθήκαμε και περιπλανηθήκαμε μέσα σε χωματόδρομους στους οποίους δεν υπήρχε καμία ταμπέλα να μας κατευθύνει και με το GPS να δείχνει το κενό! Για άλλη μια φορά, απρόβλεπτη Βολιβία!. Κάθε μέρα! Αυτή η λέξη, απρόβλεπτη, είναι μια από αυτές που θα μας μείνουν ως ένα από τα πιο έντονα χαρακτηριστικά της χώρας.

Συνολικά ταξιδέψαμε για 19 μέρες στη Βολιβία, διανύοντας 2450 χιλιόμετρα. Προσμετρώντας μαζί και τις πρώτες ημέρες από τη στιγμή που πατήσαμε στις Άνδεις, ζήσαμε ακραίες συνθήκες για τα δεδομένα ενός ταξιδιού με μοτοσικλέτα, ανεβαίνοντας μέχρι τα 5020 μέτρα υψόμετρο αγκομαχώντας, οδηγώντας σε θερμοκρασίες από -8ο C εώς 37ο, πότε με χαλάζι, πότε κάτω από έναν ήλιο που θαρρείς ότι σε ψήνει σε δευτερόλεπτα.

Κάθε μέρα έπρεπε να μελετάμε προσεκτικά τους χάρτες για την πορεία της επόμενης ημέρας και να κάνουμε υπολογισμούς για τα διανυθέντα χιλιόμετρα, λογαριάζοντας τα αποθέματα μας σε καύσιμο και σε εφόδια, όπως σε κανένα άλλο οδοιπορικό στο παρελθόν. Υπήρξε μέρα στο altiplano που ξεκινήσαμε κουβαλώντας 8 λίτρα νερό και μέχρι το επόμενο πρωί αυτό είχε τελειώσει χωρίς να ξέρουμε που θα μπορέσουμε να το αναπληρώσουμε, ενώ είχαμε ήδη αφυδατωθεί ως συνέπεια της ακτινοβολίας, της έλλειψης οξυγόνου και της έντονης σωματικής προσπάθειας.

Δεν είναι υπερβολή να πω ότι όση εμπειρία είχα αποκομίσει από τα προηγούμενα ταξίδια με τη μηχανή, στη Νότια Αμερική και ιδιαίτερα στη Βολιβία δεν είχε καμία συνεισφορά, δε μετρούσε, δεν βοηθούσε. Ήταν σαν να ταξίδευα πρώτη φορά. Χρειαζόταν ολικό reset σε αυτά που ήξερα. Ένας τελείως διαφορετικός κόσμος, με διαφορετικές απαιτήσεις στη διαχείριση των δυνάμεων μου, της ψυχολογίας, στη προετοιμασία της μηχανής, στους καθημερινούς χειρισμούς σε κάθε επίπεδο.

Προσωπικά μιλώντας, οι ημέρες στα άγονα και ερημικά υψίπεδα της νοτιοδυτικής Βολιβίας αποτέλεσαν την πιο απαιτητική και μακράν δυσκολότερη δοκιμασία στην οποία έχω υποβληθεί ποτέ, σωματικά, συναισθηματικά και ψυχολογικά. Και όμως, αν με ρωτήσει κανείς σήμερα, αν μου δινόταν η δυνατότητα να ξανακάνω ένα και μόνο ένα κομμάτι του ταξιδιού ποιο θα επέλεγα, εκείνο θα ήταν. Εκείνο εκεί που βουλιάζαμε στην άμμο, που με τα χίλια ζόρια κρατούσα τη μηχανή όρθια κάθε λίγα μέτρα, που δεν μπορούσα να αναπνεύσω. Εκεί που υπήρξαν στιγμές απόγνωσης, που μονολογούσα με τον εαυτό μου αναρωτώμενος πως θα ξεμπλέξουμε από αυτή τη κατάσταση, σκεφτόμενος ότι ίσως έχουμε κάνει ένα πολύ μεγάλο λάθος, με ένα σωρό άγχη και φοβίες να βγαίνουν στην επιφάνεια. Εκεί θα ήθελα να ξαναβρεθώ. Δεν είναι μαζοχισμός. Είναι αφενός το εξωπραγματικό τοπίο το οποίο ξεπερνά κάθε φαντασία, ασκώντας μια ακαταμάχητη και ανεξήγητη έλξη, που τα λόγια αδυνατούν να την περιγράψουν. Και αφετέρου είναι το γεγονός ότι η επιτυχής διάσχιση του δημιούργησε ένα πρωτόγνωρο αίσθημα ευφορίας και επιτεύγματος προσωπικού αλλά και ομαδικού . Το τελευταίο προκύπτει από το γεγονός ότι όταν βρίσκεσαι σε μια διαρκή καθημερινή δοκιμασία, κατά την οποία καλείσαι να συνεργαστείς με τον διπλανό σου, πρέπει να βγάλεις τον καλύτερο σου εαυτό. Αυτό το ταξίδι, αυτή η χώρα ή θα μας έδενε ή θα μας τσάκιζε.

Οι σκέψεις της Έλενας ταυτίζονται. Μοιράζεται τα ίδια συναισθήματα με τα παραπάνω, και παρόλο που ταλαιπωρήθηκε πάρα πολύ λόγω των προβλημάτων με το στομάχι της, λέει πως θα επέλεγε ξανά τον ίδιο τρόπο σίτησης. Το μόνο που θα άλλαζε θα ήταν το να μπορούσε να βρεθεί στη Βολιβία με τη δική της μηχανή, κάνοντας τα πράγματα πιο εύκολα και για τους δύο μας (μάλλον).

Χώρα γεμάτη αντιθέσεις, η Βολιβία μας κέρδισε παρά τις κακές στιγμές της με τη δολοφονική οδήγηση των ντόπιων και την άρνηση διάθεσης βενζίνης στους ξένους. Έρημος και κρύο στα δυτικά, τροπικό δάσος και αφόρητη ζέστη στα ανατολικά. Έντονη φτώχεια και εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες διαβίωσης στο altiplano και όμως οι λιγοστοί κάτοικοι εκεί ήταν οι πιο χαμογελαστοί και οι πιο πρόθυμοι να μας μιλήσουν. Σαφώς ανώτερο βιοτικό επίπεδο στα βόρεια και ταυτόχρονα άνθρωποι δυσκολότεροι στη προσέγγιση. Τελικά αυτά τα δυο πάνε μαζί σε όποιο σημείο του πλανήτη και αν βρίσκεσαι.

Οι «Amerindians» μας ξάφνιασαν ευχάριστα. Μια νέα – για εμάς – κουλτούρα, γεμάτη χρώμα, γεμάτη ζωή. Στο Potosi είδαμε την εργατική τάξη, τους ανθρώπους που ζούν από τα ορυχεία της περιοχής, το γνήσιο ιθαγενές στοιχείο της χώρας. Στο Sucre είδαμε την αριστοκρατία, στη La Paz λίγο από όλα, τις συνοικίες με τις παράγκες και τα πλινθόκτιστα σπίτια και τα πλούσια προάστια με τα πανάκριβα γυαλιστερά SUV να γεμίζουν τους δρόμους.

Μακάρι να μπορούσαμε να μέναμε στην Βολιβία περισσότερες μέρες. Όμως ο χρόνος μας πίεζε. Η μεγάλη καθυστέρηση στην άφιξη της μηχανής στην αρχή του ταξιδιού μας είχε φέρει αντιμέτωπους με έναν αντίπαλο στο Περού τον οποίο θέλαμε να αποφύγουμε! Όμως περισσότερα για αυτό σε επόμενο ποστ!

Τα στατιστικά μας:

  • Μέρες παραμονής στη Βολιβία : 19
  • Διανυθέντα χιλιόμετρα: άσφαλτος / offoad: 1696 / 754
  • Μέσο κόστος βενζίνης : 0,90 ευρώ/λίτρο.
  • Διανυκτερεύσεις: σε σκηνή free / σκηνή σε camping / σε χόστελ : 1 / 2 / 16
  • Μέσο κόστος διανυκτέρευσης ανά άτομο: 4,8 ευρώ
  • Ημέρες με διατροφή self-catered / έτοιμη: 7 / 12
  • Μέσο ημερήσιο κόστος διατροφής κατά άτομο:  4,7 ευρώ
  • Το κόστος του έτοιμου φαγητού όπως και των χόστελ στην Βολιβία είναι τόσο χαμηλό που τις περισσότερες φορές δεν έχει νόημα να μαγειρέψεις το φαγητό σου ή να κατασκηνώσεις, εκτός και αν είναι απαραίτητο λόγω των συνθηκών.

blogRS-0889