Αρχείο ετικέτας Atacama

Απο την έρημο Atacama στα μεγάλα υψίπεδα, ξανά

Συνοριακός σταθμός Χιλής Chacaluta. Κόσμος πολύς. Οι διαδικασίες εισόδου στην Χιλή είναι οι πιο τυπικές και αυστηρές από κάθε άλλη χώρα την οποία επισκεφτήκαμε. Μας ζήτησαν να κατεβάσουμε όλες μας τις αποσκευές για έλεγχο. Τα λουκάνικα, το tankbag, το σακίδιο πλάτης, όλα πέρασαν από ακτίνες. Οι βαλίτσες ανοίχθηκαν. Ανάκατα όλα μέσα. Νεύρα. Για να ξαναφορτώσουμε Συνέχεια ανάγνωσης Απο την έρημο Atacama στα μεγάλα υψίπεδα, ξανά

San Pedro de Atacama

Χτισμένο στα 2400 μ. πλάι σε μια όαση στο βόρειοανατολικό άκρο της ερήμου Atacama, το μικρό χωριό με τα πλινθόκτιστα σπίτια έχει γνωρίσει μεγάλη τουριστική ανάπτυξη λόγω της θέσης του, αποτελώντας κέντρο εξορμήσεων για κάθε είδους outdoor δραστηριότητα στις γύρω περιοχές. Παραείναι όμως τουριστικό, ακριβό, στημένο. Θα προτιμούσαμε λοιπόν να είχαμε μείνει αλλού, όμως δεν υπάρχει εναλλακτική επιλογή σε ακτίνα πολλών δεκάδων χιλιομέτρων για να αποτελέσει σταθμό ανάπαυλας. Ξοδέψαμε 2 μέρες σε ένα camping διότι πραγματικά είχαμε την ανάγκη να συνέλθουμε, να μαζέψουμε δυνάμεις και να οργανωθούμε εν όψει του επόμενου σκέλους του ταξιδιού μας, το οποίο με βάση όσα είχαμε διαβάσει αναμενόταν να είναι δυσκολότερο από το Paso Sico.

Τη 2η μέρα προσεγγίσαμε την Vale de la Luna («κοιλάδα του φεγγαριού»). Η βόρειοδυτική πρόσβαση όμως ήταν αποκλεισμένη, από τη νότιοανατολική εισέρχονταν μόνο 4×4 και μετά από πληρωμή εισιτηρίου. Δεν υπήρχε περίπτωση να μπούμε σε τέτοια διαδικασία. Αρκεστήκαμε σε μια-δυο φωτογραφίες από ψηλά και επιστρέψαμε στο κάμπινγκ. Κάπου στη διαδρομή η Έλενα έχασε τα γυαλιά ηλίου της. Εκνευρισμός. Το μόνο που μπορέσαμε να βρούμε στο San Pedro ήταν ένα ζευγάρι no name, made in china. Η ποιότητα τους πρέπει να ήταν κατώτερη από τζάμι καπνισμένο σε θράκα. Σκεφτήκαμε πως σε τέτοια υψόμετρα, με τον ήλιο να είναι πολύ πιο λαμπρός από ότι έχουμε συνηθίσει, έστω και αυτό θα ήταν καλύτερο από το τίποτα. Ετοιμαστήκαμε για το επόμενο πρωινό το οποίο περιμέναμε με αγωνία. Θα ξεκινούσαμε ένα μεγάλο κεφάλαιο του ταξιδιού μας. Βολιβία!

Περισσότερες φωτογραφίες εδώ.

Track log:

28/9/2012: klms 75
28/9/2012: klms 75

Altiplano – Στα οροπέδια των κεντρικών Άνδεων

Ήμασταν πλέον εκεί. Σε ένα από τα πιο εντυπωσιακά, πιο απόμακρα, πιο αφιλόξενα μέρη αυτού του κόσμου. Δεν είναι εύκολο να βρεις λόγια για να περιγράψεις την εμπειρία των ημερών που ακολούθησαν ή το τοπίο. Ειδικά το τοπίο. Οι φωτογραφίες που θα παραθέσουμε δεν είναι ικανές να μεταφέρουν την αίσθηση. Υστερούν.

Εκείνη η μέρα προμηνύονταν δύσκολη. Από το San Antonio de los Cobres μέχρι το επόμενο σημείο πολιτισμού, το χωριό Socoire στη Χιλή, μεσολαβούσαν περίπου 255 χωμάτινα χιλιόμετρα τα περισσότερα από αυτά σε υψόμετρο άνω των 4000μ. Στο ενδιάμεσο δεν υπάρχει τίποτα παρά μόνο τα συνοριακά φυλάκια των δυο χωρών.

Σηκωθήκαμε λίγο μετά τις 6 το πρωί, 7:30 ήμασταν στο δρόμο. Εκείνη την ώρα η ένδειξη θερμοκρασίας στο καντράν της μηχανής ήταν -8ο C ! Τα πρώτα λεπτά ήταν πραγματικά οδυνηρά, τα ακροδάχτυλά μου δεν τα ένιωθα και κάθε κίνηση τους για να χειριστώ συμπλέκτη ή φρένο μεταφραζόταν σε σήματα έντονου πόνου από τον εγκέφαλο. Το ίδιο μου έλεγε και η Έλενα. Αδυνατούσε να κρατήσει στα χέρια της τη φωτογραφική μηχανή έστω και για λίγο. Η άνοδος του ήλιου ζέστανε κάπως την ατμόσφαιρα, ο δρόμος ωστόσο αποτελούσε πρόκληση. Άμμος, σε πολλά σημεία παχιά, πέτρα και βαθιές αυλακώσεις. Σε συνδυασμό με το μεγάλο βάρος και κυρίως με την έλλειψη οξυγόνου έκαναν την οδήγηση όχι απλώς απαιτητική αλλά πραγματική σωματική δοκιμασία.

στάση

Ήταν το 2ο εικοσιτετράωρο σε τέτοια υψόμετρα και προφανώς ο οργανισμός μας δεν είχε προσαρμοσθεί ακόμα. Ήταν φορές που καταλάβαινα πως δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ, πως δεν μπορούσα να σκεφθώ καθαρά, η όραση μας έκανε παιχνίδια vertigo. Τα πνευμόνια πάσχιζαν να βρουν οξυγόνο, οι ανάσες ήταν τόσο βαριές που ήταν το μόνο που ακουγόταν, σκεπάζοντας τον ήχο του κινητήρα, της εξάτμισης, τον άνεμο που σφύριζε. Ακόμα και το σταμάτα ξεκίνα, ώστε να κατέβει η Έλενα για να τραβήξει φωτογραφίες είχε μετατραπεί σε αγγαρεία και για τους δυο μας.

Σταματήσαμε πολλές φορές εκείνη τη μέρα, για να συνέλθουμε, για να αποφύγω τη λιποθυμία εγώ. Τα χιλιόμετρα ήταν βασανιστικά ατελείωτα.  Ήταν πλέον προφανές ότι δεν θα καταφέρναμε να φτάσουμε στο Socoire. Θα έπρεπε να κατασκηνώσουμε κάπου. Το νερό μας τελείωνε. Στο ερημικό altiplano τη νύχτα το κλίμα γίνεται πολικό. Ήμασταν χωμένοι στα βαθιά.

χωρίς ανάσα
χωρίς ανάσα

Φτάσαμε στο πρώτο συνοριακό φυλάκιο, το αργεντίνικο, λίγο πριν το πάσο Sico με ανακούφιση. Ξεμπερδέψαμε με την χαρτούρα των διαβατηρίων και του τελωνείου γρήγορα, ενώ ζητήσαμε από τους φύλακες να μας γεμίσουν ένα μπουκάλι με νερό. Λίγο αργότερα βρισκόμασταν στο Χιλιανό φυλάκιο, όπου απλά έλεγξαν τις αποσκευές μας. Τη χαρτούρα θα έπρεπε να την διευθετήσουμε στο San Pedro de Atacama. Ρώτησα τον φύλακα αν υπάρχει κάποιο καταφύγιο σε κοντινή απόσταση. Η απάντηση του ήταν χαρακτηριστική. «Absolutamente nada!» Απολύτως τίποτα! Από εκεί μέχρι το San Pedro.

Paso Sico, σύνορα Αργεντινής-Χιλής
Paso Sico, σύνορα Αργεντινής-Χιλής

Δείτε περισσότερες καταπληκτικές φωτογραφίες απο τη διαδρομή, στο blog της Έλενας: κλικ εδώ.

Η ώρα είχε πλέον περάσει και εμείς ψάχναμε να βρούμε σημείο για να στήσουμε τη σκηνή μας. Χρειαζόμασταν κάτι να μας κόβει τον παγωμένο και δυνατό αέρα από τα δυτικά. Καταφέραμε και βρήκαμε ένα ανάχωμα λίγα χιλιόμετρα παρακάτω, στη λίμνη Tuyaito. Θέλαμε να έχουμε τελειώσει και με το μαγείρεμα πριν νυχτώσει και πέσει η παγωνιά αλλά ήταν αδύνατο να κάνουμε γρήγορες κινήσεις ενώ σκεφτόμουν με αγωνία αν ο εξοπλισμός μας θα αποδυκνείοταν επαρκής για να μας κρατήσει ζεστούς τη νύχτα.

blogRS-0983

Κατά τις 6 το ξημέρωμα άνοιξα τα μάτια μου. Πάγος είχε σχηματιστεί στο εσωτερικό της σκηνής, πάνω στους υπνόσακους μας, πάνω στα κράνη. Το άνοιγμα που είχα αφήσει στη σκηνή για εξαερισμό δεν ήταν αρκετό, τα χνώτα μας είχαν υγροποιηθεί και εν τέλει είχαν παγώσει.

blogRS-0981-2

Η διαδρομή μέχρι το Socoire ήταν στο ίδιο μοτίβο. Από το Socoire και μετά ξεκινά η κάθοδος προς την έρημο Atacama, το πιο άνυδρο μέρος του πλανήτη! Από ψηλά φτάσαμε σε ένα σημείο όπου ατενίζαμε αυτή την αχανή ξηρή έκταση και αισθανθήκαμε δέος. Σε λίγα λεπτά θα περνούσαμε τον Τροπικό του Αιγόκερω και οδηγώντας στο ανατολικό άκρο της ερήμου θα κατευθυνόμασταν προς το χωριό San Pedro de Atacama.

blogRS-0991

blogRS-9066

Track log: