Αρχείο ετικέτας featured

Στο Quito και στο «κέντρο του κόσμου»

Στο Quito μείναμε μια εβδομάδα, όσο περιμέναμε να επισκευασθεί η μηχανή. Η πρωτεύουσα του Εκουαδόρ, χτισμένη σε υψόμετρο 2850 μ., έχει τις αντιθέσεις της όπως κάθε μεγαλούπολη. Έχει τα ακριβά προάστια με τους πλούσιους, όπου οι γειτονιές, τα κτίρια, τα αυτοκίνητα και οι λεπτομέρειες  των δρόμων σε κάνουν να νομίζεις ότι Συνέχεια ανάγνωσης Στο Quito και στο «κέντρο του κόσμου»

Advertisements

Machu Picchu

Η χαμένη πόλη των Ίνκας δέχεται καθημερινά χιλιάδες επισκέπτες. Για να απολαύσουμε μερικές στιγμές ηρεμίας στον ιστορικό αυτό χώρο ατενίζοντας τη μοναδική θέα απερίσπαστοι είχαμε δυο επιλογές: ή θα ξυπνούσαμε τα χαράματα προκειμένου να είμαστε στην είσοδο με το που θα άνοιγε στο κοινό ή θα πηγαίναμε αργά το απόγευμα με τη δύση του ήλιου. Κάναμε το πρώτο αφενός γιατί ο καιρός ήταν άστατος και οι πιθανότητες για βροχή μετά το μεσημέρι ήταν περισσότερες, αφετέρου γιατί αν μέναμε το απόγευμα θα χρειαζόταν να επιστρέψουμε στη Santa Teresa την επόμενη μέρα, τη στιγμή που με τον ιδιοκτήτη του camping είχαμε συνεννοηθεί για να κρατήσει τα πράγματα μας για μια και όχι δυο ημέρες.

Περπατήσαμε ανάμεσα στα χαλάσματα, ανεβήκαμε στο ψηλό σημείο από όπου βγαίνει η κλασσική κλισέ φωτογραφία τύπου «ήμασταν και εμείς εδώ» και αράξαμε εκεί για όσο επικρατούσε ησυχία τριγύρω. Με την επέλαση των ούννων απομακρυνθήκαμε, ακολουθήσαμε ένα σηματοδοτημένο μονοπάτι που οδηγούσε μακριά απο τον κυρίως χώρο φτάνοντας μέχρι την «γέφυρα των Ίνκας», σε ένα σημείο που πραγματικά κόβει την ανάσα. Το πέρασμα είναι κλειστό φυσικά καθώς είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο και το μονοπάτι δεν έχει συντηρηθεί.

Click εδω για να δείτε εκτεταμένη photo gallery στο blog της Έλενας

Για το Machu Picchu (προφέρεται ΠίΚτσου) δεν μπορώ να γράψω πολλά, οι πληροφορίες στο διαδίκτυο είναι αρκετές για όποιον θέλει να μάθει για το τόπο εκείνο. Η συνολική εντύπωση που αποκομίσαμε ωστόσο, είναι ότι πρόκειται για μια υπερεκτιμημένη, υπερκοστολογημένη εμπειρία, αβανταρισμένη απο το γεγονός ότι ο χώρος εντάχθηκε το 2007 μετά απο ψηφοφορία στη σύγχρονη λίστα με τα νέα θαύματα του κόσμου (link). Τολμώ να πω ότι το Machu Picchu τα οφείλει όλα σε 2 παράγοντες: στη μοναδική τοποθεσία του και σε μια εντατική εκστρατεία προβολής και προώθησης που ξεκίνησε πριν πολλά χρόνια απο το Περουβιανό υπουργείο τουρισμού, η οποία πρέπει να αποτελέσει case study για την επιτυχία της σε κάθε σχολή marketing. Δεν εξηγείται αλλιώς. Προικισμένο απο τη θέση του στη κορυφή ενός βουνού, περιστοιχισμένο από άλλα επιβλητικά βουνά και με μια απότομη χαράδρα να του δίνει αυτό το κάτι παραπάνω, αυτό το «γουάου» που ακούγεται απο κάθε στόμα με το πρώτο αντίκρισμα, αρχιτεκτονικά και ως ανθρώπινο κατασκεύασμα δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο (μπορώ να σκεφτώ αρκετά άλλα μνημεία πολύ πιο εντυπωσιακά). Ακόμα και αν το δούμε στη χρονολογική του διάσταση, κατασκευάστηκε τον 15ο μ.Χ. αιώνα. Υπάρχουν ανθρώπινα κατασκευάσματα πολύ αρχαιότερα που για αυτόν ακριβώς το λόγο θα έπρεπε να προκαλούν πολύ περισσότερο ενδιαφέρον ή δέος σαν επιτεύγματα της μηχανικής.

Περίμενα πως το Machu Picchu θα καταλάμβανε μια θέση στο top 10 του ταξιδιού μας, αλλά τώρα εκ των υστέρων μπορώ να πω ότι δεν προσεγγίζει καν τη λίστα μας. Πραγματικά, η θέα είναι καταπληκτική, αλλά ως εκεί. Αντίστοιχη θέα ή και καλύτερη συναντήσαμε πολλές φορές στο ταξίδι αυτό. Έτσι, υπήρξε στιγμή που αισθάνθηκα εξαπατημένος απο τις υπερενθουσιώδεις περιγραφές που διάβαζα σε πολλές διαφορετικές πηγές και σε αφιερώματα τύπου «τα 20 μέρη που πρέπει να δείτε σε αυτή τη ζωή» και σε άλλες «bucket lists». Τα ~50 δολάρια για ένα εισιτήριο είναι πολύ απλά ένα εξωφρενικό ποσό, χωρίς να υπολογίζουμε το κόστος του τραίνου για τους περισσότερους επισκέπτες. Πόσο στοιχίζει η είσοδος στην Ακρόπολη? 12 €. Στις πυραμίδες της Αιγύπτου? περίπου 16 €. Στο Κολοσσαίο της Ρώμης? 21 €. Αρκετά μικρότερο αντίτιμο για πολύ πιο εντυπωσιακά και σημαντικά – κατά τη ταπεινή μου άποψη – μνημεία, τους λείπει όμως το … background στο κάδρο της φωτογραφίας! Υπάρχει κόσμος που βάζει ως σκοπό να ταξιδέψει στο Περού με πρωταρχικό στόχο να δει τη χαμένη πόλη των Ίνκας. Όχι, έτσι δεν αξίζει! Το να βρεθείς στο Περού στα πλαίσια ενός μεγαλύτερου ταξιδιού ή και για άλλους λόγους και άρα να το συνδυάσεις με μια επίσκεψη στο Machu Picchu, έτσι ναι, μπορώ να το δεχτώ. Αλλά και πάλι, πασάρεται αδικαιολόγητα ακριβά*.

Φεύγοντας απο το Machu Pichu κάναμε μια στάση στο Agua Calientes για φαγητό προτιμώντας το ίδιο μαγαζί που είχαμε διαλέξει την πρώτη φορά. Στη συνέχεια ξεκινήσαμε με χαλαρό ρυθμό τη πεζοπορία προς τη Santa Teresa απολαμβάνοντας τη φύση στο φαράγγι του ποταμού Urubamba. Στο camping το βράδυ ο καιρός χάλασε με την βροχή να κάνει την εμφάνιση της προβληματίζοντας μας για την κατάσταση στην οποία θα ήταν ο δρόμος το επόμενο πρωί που θα αναχωρούσαμε.

* Γενικότερα ο τουρισμός γύρω απο την ιστορία των Ίνκας πωλείται πολύ ακριβά. Όταν ήμασταν στο Cuzco θελήσαμε να επισκεφθούμε το κεντρικό μουσείο. Μόλις ακούσαμε το αντίτιμο του εισιτιρίου, 50 δολάρια το άτομο, κάναμε μεταβολή.

Potosi & Sucre, Bolivia

H διαδρομή προς Potosi είναι ασφάλτινη και απολαυστική. Στροφιλίκι, ανηφορικό, κατηφορικό, μέσα από οροπέδια και κοιλάδες με βλάστηση στα 3.600 μ. γεμάτες από κοπάδια χιλιάδων λάμα. Ήταν προφανές ότι αφήναμε πίσω μας την έρημο και μπαίναμε σε μια άλλη κλιματική ζώνη.

Το Potosi είναι εμπειρία! Χτισμένη στα 4.070 μέτρα, στις πλαγιές του Cerro Rico («πλούσιο βουνό») είναι μια πόλη που σφύζει από ζωή. Κόσμος στους δρόμους πάει και έρχεται πρωί, μεσημέρι, βράδυ. Νομίζεις πως είναι κάποια γιορτή αλλά όχι, έτσι είναι η καθημερινότητα στο τόπο αυτό.  Όχι όμως όπως στις μεγαλουπόλεις που ξέρουμε. Είναι αλλιώτικα. Μικροπωλητές παντού, σε κάθε γωνιά, σε κάθε πεζοδρόμιο. Μικρομάγαζα, καμαρούλες 2×2, να ξεχειλίζουν από το εμπόρευμα. Εμπορικά κέντρα και μεγάλα πολυκαταστήματα δεν υπάρχουν εδώ. Υπάρχουν τα μαγαζιά της γειτονιάς, υπάρχουν τα παζάρια και οι αγορές, κεντρικές ή συνοικιακές, άλλες υπαίθριες άλλες κλειστές. Καντίνες με βρώμικα που σπάνε τη μύτη, χειροποίητα τσιπς που τηγανίζονται εκείνη την ώρα μπροστά σου.

Σοκάκια, μεγάλες ανηφόρες-κατηφόρες. Παλιά χτίσματα, δείγματα αποικιοκρατικής αρχιτεκτονικής. Παράγκες και παλιά αρχοντικά. Όλα σε μια μίξη το ένα δίπλα στο άλλο. Μια απίθανη παρέλαση ανθρώπων, ένας φανταχτερός θίασος ζωής, χρωμάτων, μυρωδιών. Αυτή η πόλη, τοποθεσία παγκόσμιας πολιτισμικής κληρονομιάς από την UNESCO, πολύ απλά μας ενθουσίασε. Ακόμα και με το έντονο κυκλοφοριακό της, με τα αυτοκίνητα να έχουν την κόρνα σε μόνιμη λειτουργία παράγοντας απίστευτα επίπεδα ηχορύπανσης και με εκπομπές καυσαερίων σε τέτοιο βαθμό που μπορούν  να προκαλέσουν εγκεφαλικό σε κάθε χαρτογιακά που για το ψωμί του συντάσσει περιβαλλοντικές προδιαγραφές καθισμένος σε κάποιο γραφείο της Ε.Ε. Ακόμα και έτσι, το Potosi είναι μοναδικό, είναι γνήσια νοτιαμερικάνικο και οι όψεις του προσφέρουν ένα γερό πολιτισμικό ταρακούνημα.

Μείναμε 2 μέρες εκεί, περπατήσαμε, χωθήκαμε σε στενά, σταθήκαμε σε ουρές μαζί με τους ντόπιους περιμένοντας να αγοράσουμε τις προμήθειες μας ή να γευτούμε «χαμπουργκερέσας», σουβλάκια και άλλες λιχουδιές που ετοιμάζονται στο χέρι, σε αυτοσχέδιες κινητές ψησταριές. Το πρωί της αναχώρησης μας, ενώ φόρτωνα τη μηχανή ένας άντρας 70άρης κοντοστάθηκε κοιτάζοντας τη μηχανή. «Alemania?» με ρώτησε. «Νο, Grecia» του είπα με χαμόγελο και η αντίδραση του ήταν … η πλέον αναπάντεχη. «Αaa! Papandreou!» Οk … έμεινα να τον κοιτάζω σαστισμένος. Εκείνος συνέχισε. «Melina Merkouri! Parthenon! Aaaa, Grecia!». Αυτά τα δυο μπορώ να τα καταλάβω, αλλά «Παπανδρέου» ? Μάλιστα. Τα είπαμε για λίγο, ρώτησε για το ταξίδι μας, που ήμασταν, που πηγαίναμε. Μας ευχήθηκε καλό δρόμο και φύγαμε.

Στην έξοδο της πόλης σταματήσαμε σε βενζινάδικο για να φουλάρουμε. Το παλικάρι στην αντλία ξεκίνησε να βάζει χωρίς να μηδενίσει τον μετρητή και χωρίς να προλάβω να τον σταματήσω. Όταν τελείωσε μου ζήτησε να του δώσω χρήματα που αντιστοιχούσαν σε 2,5 γεμίσματα! Του αρνήθηκα ευγενικά, εκείνος επέμενε. Του είπα ότι θα καλέσω την αστυνομία, εκείνος ακάθεκτος. Άρχιζα να εκνευρίζομαι και τότε επενέβει ένας ντόπιος που γέμιζε το αυτοκίνητο του στη διπλανή αντλία. Του εξήγησα τι είχε συμβεί και εκείνος με πολύ αυστηρό ύφος απευθυνόμενος στον υπάλληλο του είπε ότι θα πληρωθεί με το σωστό ποσό. Γενικότερα, το θέμα βενζίνη στη Βολιβία αποτελεί πρόβλημα για τους ξένους και προκαλεί περιπέτειες, όπως θα γράψουμε και σε επόμενο ποστ.

Επόμενος προορισμός η πόλη Sucre. H επονομαζόμενη και ως «άσπρη πόλη» της Βολιβίας είναι και αυτή ανακηρυγμένη από την UNESCO ως τοποθεσία παγκόσμιας πολιτισμικής κληρονομιάς. Από το Potosi μέχρι το Sucre το τοπίο συνεχίζει να μεταβάλλεται σταδιακά, η περιοχή γινόταν όλο και πιο ζεστή καθώς κατεβαίναμε σε υψόμετρο, μέχρι που θύμιζε πια ελληνική φύση.

Το ιστορικό κέντρο του Sucre είναι όμορφο. Τα άσπρα κτίρια από την εποχή της Ισπανικής αποικιοκρατίας  κυριαρχούν στην αρχιτεκτονική της πόλης δίνοντας της μια πολύ όμορφη νότα. Όμως το Sucre διαφέρει από το Potosi έντονα. Του λείπει ο τρελός παλμός, είναι πιο νοικοκυρεμένο, πιο κυριλέ. Οι κάτοικοι εδώ αποτελούνται από ένα μίγμα ιθαγενών φυλών και «ευρωπαϊκών» χαρακτηριστικών, ενώ στο Potosi οι κάτοικοι ήταν κατεξοχήν ιθαγενείς, quechua  και aymara ως επι το πλείστον.

Πιστοί στη άποψη ότι για να γνωρίσεις καλύτερα ένα ξένο τόπο πρέπει να χωθείς κάπως στα λιγότερα δημοφιλή στέκια και να δοκιμάσεις τοπικά πιάτα, εκείνα τα απλά, του λαού, μπήκαμε σε μια από τις αγορές του Sucre, από εκείνες στις οποίες δεν συναντάς εύκολα τουρίστες. Έτσι είχαμε κάνει και στις προηγούμενες πόλεις, το ίδιο θα συνεχίζαμε να κάνουμε και στο υπόλοιπο ταξίδι, γνωρίζοντας ότι παίρναμε ένα ρίσκο για τα στομάχια μας και όχι μόνο. Στην αγορά τα επίπεδα υγιεινής μπορούν να χαρακτηριστούν εντελώς ακατάλληλα για τα  δικά μας ευρωπαϊκά στάνταρ. Γυναίκες πουλάνε τη πραμάτεια τους κατάχαμα ή σε υποτυπώδη κιόσκια. Ανεβήκαμε στον 1ο όροφο και επιλέξαμε την πλευρά με την επιγραφή «comida tradiotional» αγνοώντας την απέναντι, την «comida rapido». Εκεί η κάθε πωλήτρια είχε ένα ασφυκτικά μικρό χώρο στη διάθεση της, με το υγραέριο της, τα τσουκάλια της, μερικά ράφια με τα υλικά της και έψηνε τα φαγητά της. Της αντιστοιχούσαν 2-3 τραπέζια, βρώμικα. Διαλέξαμε μια και καθίσαμε. Οι μερίδες τεράστιες και νόστιμες.

Στη περίπτωση της Έλενας, η κίνηση αυτή επαλήθευσε το ρίσκο. To βράδυ ξεκίνησαν οι πόνοι στη κοιλιά, ακολούθησαν οι εμετοί και η διάρροια. Την επόμενη μέρα η κατάσταση ήταν χειρότερη, έτσι δεν κάναμε τίποτα. Η Έλενα πέρασε σχεδόν όλο το 24ωρο στο κρεβάτι, εγώ βρήκα ευκαιρία και ασχολήθηκα με τη μηχανή και τα πράγματα μας τα οποία μετά από τόσα χιλιόμετρα σε άμμο, χώμα αλλά και αλάτι χρειαζόντουσαν ένα γερό καθάρισμα. Ειδικά η άμμος είχε εισχωρήσει παντού. Την 3η μέρα η Έλενα ήταν λίγο καλύτερα και συνεχίσαμε τη περιήγηση μας στη πόλη, σε χαλαρούς ρυθμούς όμως γιατί αισθανόταν αρκετά καταβεβλημένη.

Μεγάλη συλλογή φωτογραφιών απο το Potosi και το Sucre στο blog της Έλενας : click

Track log:

Altiplano – Στα οροπέδια των κεντρικών Άνδεων

Ήμασταν πλέον εκεί. Σε ένα από τα πιο εντυπωσιακά, πιο απόμακρα, πιο αφιλόξενα μέρη αυτού του κόσμου. Δεν είναι εύκολο να βρεις λόγια για να περιγράψεις την εμπειρία των ημερών που ακολούθησαν ή το τοπίο. Ειδικά το τοπίο. Οι φωτογραφίες που θα παραθέσουμε δεν είναι ικανές να μεταφέρουν την αίσθηση. Υστερούν.

Εκείνη η μέρα προμηνύονταν δύσκολη. Από το San Antonio de los Cobres μέχρι το επόμενο σημείο πολιτισμού, το χωριό Socoire στη Χιλή, μεσολαβούσαν περίπου 255 χωμάτινα χιλιόμετρα τα περισσότερα από αυτά σε υψόμετρο άνω των 4000μ. Στο ενδιάμεσο δεν υπάρχει τίποτα παρά μόνο τα συνοριακά φυλάκια των δυο χωρών.

Σηκωθήκαμε λίγο μετά τις 6 το πρωί, 7:30 ήμασταν στο δρόμο. Εκείνη την ώρα η ένδειξη θερμοκρασίας στο καντράν της μηχανής ήταν -8ο C ! Τα πρώτα λεπτά ήταν πραγματικά οδυνηρά, τα ακροδάχτυλά μου δεν τα ένιωθα και κάθε κίνηση τους για να χειριστώ συμπλέκτη ή φρένο μεταφραζόταν σε σήματα έντονου πόνου από τον εγκέφαλο. Το ίδιο μου έλεγε και η Έλενα. Αδυνατούσε να κρατήσει στα χέρια της τη φωτογραφική μηχανή έστω και για λίγο. Η άνοδος του ήλιου ζέστανε κάπως την ατμόσφαιρα, ο δρόμος ωστόσο αποτελούσε πρόκληση. Άμμος, σε πολλά σημεία παχιά, πέτρα και βαθιές αυλακώσεις. Σε συνδυασμό με το μεγάλο βάρος και κυρίως με την έλλειψη οξυγόνου έκαναν την οδήγηση όχι απλώς απαιτητική αλλά πραγματική σωματική δοκιμασία.

στάση

Ήταν το 2ο εικοσιτετράωρο σε τέτοια υψόμετρα και προφανώς ο οργανισμός μας δεν είχε προσαρμοσθεί ακόμα. Ήταν φορές που καταλάβαινα πως δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ, πως δεν μπορούσα να σκεφθώ καθαρά, η όραση μας έκανε παιχνίδια vertigo. Τα πνευμόνια πάσχιζαν να βρουν οξυγόνο, οι ανάσες ήταν τόσο βαριές που ήταν το μόνο που ακουγόταν, σκεπάζοντας τον ήχο του κινητήρα, της εξάτμισης, τον άνεμο που σφύριζε. Ακόμα και το σταμάτα ξεκίνα, ώστε να κατέβει η Έλενα για να τραβήξει φωτογραφίες είχε μετατραπεί σε αγγαρεία και για τους δυο μας.

Σταματήσαμε πολλές φορές εκείνη τη μέρα, για να συνέλθουμε, για να αποφύγω τη λιποθυμία εγώ. Τα χιλιόμετρα ήταν βασανιστικά ατελείωτα.  Ήταν πλέον προφανές ότι δεν θα καταφέρναμε να φτάσουμε στο Socoire. Θα έπρεπε να κατασκηνώσουμε κάπου. Το νερό μας τελείωνε. Στο ερημικό altiplano τη νύχτα το κλίμα γίνεται πολικό. Ήμασταν χωμένοι στα βαθιά.

χωρίς ανάσα
χωρίς ανάσα

Φτάσαμε στο πρώτο συνοριακό φυλάκιο, το αργεντίνικο, λίγο πριν το πάσο Sico με ανακούφιση. Ξεμπερδέψαμε με την χαρτούρα των διαβατηρίων και του τελωνείου γρήγορα, ενώ ζητήσαμε από τους φύλακες να μας γεμίσουν ένα μπουκάλι με νερό. Λίγο αργότερα βρισκόμασταν στο Χιλιανό φυλάκιο, όπου απλά έλεγξαν τις αποσκευές μας. Τη χαρτούρα θα έπρεπε να την διευθετήσουμε στο San Pedro de Atacama. Ρώτησα τον φύλακα αν υπάρχει κάποιο καταφύγιο σε κοντινή απόσταση. Η απάντηση του ήταν χαρακτηριστική. «Absolutamente nada!» Απολύτως τίποτα! Από εκεί μέχρι το San Pedro.

Paso Sico, σύνορα Αργεντινής-Χιλής
Paso Sico, σύνορα Αργεντινής-Χιλής

Δείτε περισσότερες καταπληκτικές φωτογραφίες απο τη διαδρομή, στο blog της Έλενας: κλικ εδώ.

Η ώρα είχε πλέον περάσει και εμείς ψάχναμε να βρούμε σημείο για να στήσουμε τη σκηνή μας. Χρειαζόμασταν κάτι να μας κόβει τον παγωμένο και δυνατό αέρα από τα δυτικά. Καταφέραμε και βρήκαμε ένα ανάχωμα λίγα χιλιόμετρα παρακάτω, στη λίμνη Tuyaito. Θέλαμε να έχουμε τελειώσει και με το μαγείρεμα πριν νυχτώσει και πέσει η παγωνιά αλλά ήταν αδύνατο να κάνουμε γρήγορες κινήσεις ενώ σκεφτόμουν με αγωνία αν ο εξοπλισμός μας θα αποδυκνείοταν επαρκής για να μας κρατήσει ζεστούς τη νύχτα.

blogRS-0983

Κατά τις 6 το ξημέρωμα άνοιξα τα μάτια μου. Πάγος είχε σχηματιστεί στο εσωτερικό της σκηνής, πάνω στους υπνόσακους μας, πάνω στα κράνη. Το άνοιγμα που είχα αφήσει στη σκηνή για εξαερισμό δεν ήταν αρκετό, τα χνώτα μας είχαν υγροποιηθεί και εν τέλει είχαν παγώσει.

blogRS-0981-2

Η διαδρομή μέχρι το Socoire ήταν στο ίδιο μοτίβο. Από το Socoire και μετά ξεκινά η κάθοδος προς την έρημο Atacama, το πιο άνυδρο μέρος του πλανήτη! Από ψηλά φτάσαμε σε ένα σημείο όπου ατενίζαμε αυτή την αχανή ξηρή έκταση και αισθανθήκαμε δέος. Σε λίγα λεπτά θα περνούσαμε τον Τροπικό του Αιγόκερω και οδηγώντας στο ανατολικό άκρο της ερήμου θα κατευθυνόμασταν προς το χωριό San Pedro de Atacama.

blogRS-0991

blogRS-9066

Track log:

Colonia del Sacramento, Uruguay

blogRS-8623

Οι μέρες περνούσαν εκνευριστικά αργά όσο περιμέναμε την άφιξη της μηχανής.  Θέλοντας  για λίγο να ξεφύγουμε από την βοή της μητρόπολης, επιβιβαστήκαμε στο καταμαράν που διασχίζει το ποταμό Rio de la Plata προς την Ουρουγουάη για μια ημερήσια βόλτα στην γραφική παλιά πόλη («Barrio Historico») της Colonia del Sacramento.

blogRS-0619

Χαλαρή ατμόσφαιρα, καλντερίμια και αίσθηση ταξιδιού πίσω στο χρόνο σε μια όμορφη περιοχή, αν και με τιμές κάτι τις παραπάνω τουριστικές (αναμενόμενο) από όσο άντεχε η τσέπη μας.

Το ευχαριστηθήκαμε παρόλα αυτά απλά περπατώντας νωχελικά στις γειτονιές της, απολαμβάνοντας τον ήλιο. Αργά το βράδυ επιστρέψαμε στο Buenos Aires με φρέσκια διάθεση.

Δείτε τις υπόλοιπες φωτογραφίες απο την Colonia del Sacramento στο blog latris mixanis.

San Telmo, Buenos Aires

blogRS-0180

Το μποέμ San Telmo παρουσιάζεται ως το μέρος της πόλης όπου χτυπά η καρδιά του tango, γεμάτο λιθόστρωτους δρόμους και παλιά αρχοντικά, μικρά όμορφα καφέ και μπαράκια. Μια συνοικία που άλλοτε κατοικούνταν από την αριστοκρατία, τώρα πια είναι περιοχή της εργατικής τάξης.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Τις Κυριακές η πλατεία Dorrego και ο δρόμος Defensa μετατρέπονται σε μια τεράστια λαϊκή αγορά αντικών, ειδών χειροτεχνίας και αναμνηστικών. Παλιά ρούχα και παλιά νομίσματα, γραμμόφωνα και βινύλια, φωτογραφικές μηχανές από άλλες εποχές και πίνακες ζωγραφικής. Μικροπωλητές, μικρές καντίνες, μυρωδιές από choripan, empanadas και saltenas γεμίζουν τον αέρα, ενώ σε κάποιες γωνίες τα σόου tango τραβούν το ενδιαφέρον του κόσμου καθώς στην πλατεία ακούγεται η Χάρις Αλεξίου με «το ταγκό της Νεφέλης»!

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Δεν θα μπορούσαμε να μην επισκεφθούμε και τη παλιά σκεπαστή αγορά του San Telmo, η οποία μεσοβδόμαδα είναι απαλλαγμένη από τις ορδές των τουριστών του Σαββατοκύριακου αποτελώντας έτσι μια καλή ευκαιρία για μια γεύση της πραγματικής ζωής και καθημερινότητας των ντόπιων. Φωτογραφίες απο την σκεπαστή αγορά στο blog της Έλενας : San Telmo.

blogRS-0261