Αρχείο ετικέτας motorcycle travel

Από την Ushuaia ως το Buenos Aires

Aναχωρήσμε από την Ushuaia μαζί με τον Hernan και το KLR του. Με μια ενδιάμεση διανυκτέρευση στο Cerro Sobrero, αφήσαμε πίσω μας την Γη του Πυρός και λίγο μετά τα στενά του Μαγγελάνου περάσαμε για τελευταία φορά σύνορα Χιλής – Αργεντινής. Οδηγήσαμε μαζί μέχρι το Rio Gallegos όπου ο φίλος μας θα άφηνε Συνέχεια ανάγνωσης Από την Ushuaia ως το Buenos Aires

Advertisements

Γη του Πυρός – Tierra del Fuego

Απο την Punta Arenas φεύγει ferry που φτάνει στο Porvenir στο νησί της Γης του Πυρρός μετά από 3 ώρες. Προτιμήσαμε να κάνουμε ένα μικρό κύκλο και να κατευθυνθούμε προς τα στενά του Μαγγελάνου από όπου θα περνούσαμε απέναντι με ένα από τα μικρότερα ferry που κάνουν τον δίαπλου των στενών σε Συνέχεια ανάγνωσης Γη του Πυρός – Tierra del Fuego

Torres del Paine, Παταγονία

O δρυμός Torres del Paine ήταν ο τελευταίος μας στόχος στη Χιλή. Η διαδρομή από το Calafate μέχρι τα σύνορα είναι σχετικά αδιάφορη, τα απέραντα, άδεια και ξερά τοπία σε εκείνο το τμήμα της Παταγονίας είναι το μόνο που υπάρχει. Ήμασταν πάλι τυχεροί, εκείνη την μέρα ο άνεμος ήταν απών. Λίγα χιλιόμετρα πριν τα σύνορα στο Tapi Aike, στο μοναδικό σημείο Συνέχεια ανάγνωσης Torres del Paine, Παταγονία

Απο τη Salta ως την Mendoza

Μετά την Purmamarca ο δρόμος μας συνεχίστηκε μέσα από μια όμορφη κοιλάδα όμως ο καιρός σύντομα χάλασε. Η βροχή ήταν καταρρακτώδης. Καθ’οδόν προς τη Salta είχαμε δυο επιλογές, μια ορεινή διαδρομή ή την εθνική οδό. Με τις καιρικές συνθήκες που επικρατούσαν δεν είχε νόημα να Συνέχεια ανάγνωσης Απο τη Salta ως την Mendoza

Περού, απο το βορά ως το νότο στην Panamerican Highway

Φτάσαμε στη Mancora αργά το βράδυ εξουθενωμένοι. Που κουράγιο για βόλτες γύρω γύρω μέχρι να βρούμε κατάλυμα. Σταθήκαμε στην άκρη του δρόμου για να ρίξουμε μια ματιά στις σημειώσεις μας και στον οδηγό του LP. Από το horizonsunlimited δεν υπήρχε καμία σύσταση. Ούτε στο LP. Τότε σταμάτησε δίπλα μας ένα μοτοταξί, ένα από εκείνα τα φοβερά Συνέχεια ανάγνωσης Περού, απο το βορά ως το νότο στην Panamerican Highway

Οι γραμμές της Nazca και η Παναμερικάνα

Με βάση τις πληροφορίες που είχαμε συλλέξει για τη διαδρομή Abancay-Andahuaylas-Ayacucho και έχοντας δει τι συμβαίνει στους ορεινούς δρόμους του Peru εξαιτίας της βροχής, αποφασίσαμε να αλλάξουμε τα σχέδια μας. Αναγκαστικά θα αφήναμε πίσω μας τις περουβιανές Άνδεις και θα στρεφόμασταν προς την ακτογραμμή του Περού συνεχίζοντας από εκεί τη πορεία μας βόρεια. Εάν τις επόμενες μέρες είχαμε προβλέψεις για καλύτερο καιρό θα ξαναγυρνούσαμε στα Συνέχεια ανάγνωσης Οι γραμμές της Nazca και η Παναμερικάνα

Cusco

Η νύχτα στο Puno μας είχε αγχώσει. Δεν σταμάτησε να βρέχει και η πρόγνωση του καιρού σε 2-3 site για τις επόμενες ημέρες δεν ήταν ευνοϊκή. Φαινόταν πως η εποχή των βροχών μας είχε προλάβει. Το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε ήταν να προσαρμόσουμε το ωράριο μας και κατά περίπτωση τα δρομολόγια μας. Για το πρώτο, θα χρειαζόταν πλέον να ξυπνάμε καθημερινά πολύ νωρίς, κατά τις 6:30. Αυτό γιατί υπάρχει ένα μοτίβο στη βρόχινη εποχή: συνήθως η βροχή ξεκινά το μεσημέρι και διαρκεί μέχρι το ξημέρωμα με διαστήματα ανάπαυλας. Έτσι, δίδεται ένα χρονικό παράθυρο λίγων ωρών το πρωί το οποίο θα προσπαθούσαμε να εκμεταλλευτούμε για να καλύψουμε τις αποστάσεις που θέλαμε.  Όσον αφορά τα δρομολόγια μας, αυτά θα ήταν υπο εξέταση καθημερινά, αναλόγως τη κατάσταση του δρόμου.

Tα πρώτα 200 χιλιόμετρα ήταν βαρετά. Κινούμενοι σε μεγάλα υψόμετρα στο Περουβιανό altiplano, οι επίπεδες εκτάσεις απλώνονταν παντού γύρω μας χωρίς να διαθέτουν κάτι που να κάνει το μάτι να χαζέψει. Στη Juliaca πήραμε μια γερή δόση από μποτιλιάρισμα, ηχορύπανση και καυσαέριο, μιας και εδώ δεν υπάρχει περιφερειακός δρόμος για να παρακάμψεις τη πόλη, όπως συμβαίνει εξάλλου σε όλο το Περού και σε όλη τη Βολιβία. Μετά το χωριό Pichu το τοπίο σταδιακά άλλαζε καθώς πλησιάζαμε όλο και περισσότερο στα άγρια τμήματα των Περουβιανών Άνδεων. Χιονισμένες βουνοκορφές, πράσινες κοιλάδες και ποτάμια μας έκαναν παρέα μέχρι το Cusco. Η διαδρομή ήταν απολαυστική.

Στο Cusco κατευθυνθήκαμε προς το κέντρο εν μέσω έντονης κυκλοφοριακής συμφόρησης και γνωρίζοντας μια νέα οδηγική κουλτούρα. Στη Βολιβία χαρακτηρίσαμε την οδήγηση των ντόπιων δολοφονική, τώρα στο Περού σκεφτόμασταν να αναθεωρήσουμε. Οι Βολιβιανοί έπρεπε να κατέβουν στη κλίμακα και τη πρώτη θέση να καταλάβουν οι Περουβιανοί. Αφήσαμε ένα περιθώριο αμφιβολίας για την ώρα, εξάλλου ήμασταν μόλις 2 μέρες στους δρόμους του Περού.

Φυσικά δεν υπάρχει μαζοχισμός στην πρόθεση μας να καταφεύγουμε στα κέντρα όσων μεγάλων πόλεων είχαν βρεθεί στη πορεία μας. Ήταν αναγκαστική επιλογή. Έξω από αυτά τα αστικά κέντρα δεν υπάρχουν καταλύματα και η αναζήτηση φθηνού χόστελ πάντα οδηγεί στο κέντρο. Στη περίπτωση του Cusco οι επιλογές που μας απέμεναν εξαιτίας των κριτηρίων μας (χαμηλό κόστος και ασφαλές σημείο για τη μηχανή) ήταν μετρημένες στα δάχτυλα του χεριού. Σε κάθε ένα από  τα προτεινόμενα budget hostels στον οδηγό του Lonely Planet είτε δεν θα υπήρχε πάρκινγκ είτε το πλάτος της κύριας εισόδου θα ήταν τόσο στενό που ήταν αδύνατο να περάσει η μηχανή μέσα για να την αφήσουμε σε μια γωνιά της ρεσεψιόν (συνηθισμένη πρακτική) ή στην εσωτερική αυλή. Τη λύση έδωσε- για πολλοστή φορά στο ταξίδι – το horizonsunlimited. Από το hostal Estrellita είχαν περάσει αμέτρητοι μοτοταξιδιώτες στο παρελθόν και ήμασταν τυχεροί που είχε διαθέσιμο δωμάτιο. Με τη βοήθεια του συμπαθέστατου ιδιοκτήτη ξεκινήσαμε τη δημιουργία αυτοσχέδιας ράμπας ώστε να μπορέσω να περάσω τη μηχανή από τα μεγάλα εξωτερικά σκαλοπάτια στην εσωτερική αυλή. Αυτή τη φορά ήταν πιο εύκολα τα πράγματα σε σχέση με το Puno καθώς δεν χρειάστηκε να ισορροπήσουμε τη μηχανή κρατώντας τη δεξιά-αριστερά, μπορούσα να πάρω φόρα και να ρολλάρω στην αυλή. Τακτοποιηθήκαμε και βγήκαμε για περπάτημα στο ιστορικό κέντρο της πόλης και για να πάρουμε προμήθειες.

Το ιστορικό κέντρο του Cusco είναι ένας εξαιρετικά δημοφιλής και άκρως τουριστικός προορισμός και κατά συνέπεια είναι και πολύ ακριβό για τα δεδομένα του Περού. Είναι βέβαια πραγματικά όμορφο, με τα αποικιοκρατικής αρχιτεκτονικής κτίρια, τους ναούς, τις αψίδες, τα μοναστήρια, τα οχυρωματικά τείχη και τα παραδοσιακά σπίτια να συνθέτουν ωραίες εικόνες σε πολλές γωνιές της παλιάς πόλης. Το σημερινό στάτους του όμως το οφείλει κυρίως στο πασίγνωστο Machu Pichu καθώς το Cusco είναι η πλησιέστερη μεγάλη πόλη στο σημαντικό αυτό μνημείο, αποτελώντας έτσι το μοναδικό σταθμό μετεπιβίβασης για όλους τους επισκέπτες του μυστηριακού βουνού. Οι ορδές των τουριστών από όλο τον κόσμο που έρχονται κάθε χρόνο στη πόλη της έχουν προσφέρει ανάπτυξη και ευημερία και μια γερή νότα μοντέρνου δυτικού … «πολιτισμού».  Ανάμεσα στα αμέτρητα μαγαζιά με τα τουριστικά είδη και τα σουβενίρ υπάρχουν πολυτελή gourmet εστιατόρια, trendy καφετέριες, πεντάστερα χλιδάτα ξενοδοχεία και πανάκριβες μπουτίκ.

click here for extra photo gallery at latris blog

Για τους θιασώτες των 2 τροχών, στη κεντρική πλατεία υπάρχει μια pub με ιστορία. Η Norton pub ή Norton Rats Tavern και φυσικά δεν γινόταν να μην καθίσουμε για λίγο εκεί πίνοντας ένα καφέ το απόγευμα.

Norton Pub, Cusco

Γυρίσαμε στο χόστελ και με ευχάριστη έκπληξη είδαμε μια ακόμη μηχανή παρκαρισμένη στην αυλή. Ένα 1200GS με βρετανικές πινακίδες και σκωτσέζικη σημαία. Αράξαμε στην αυλή περιμένοντας να εμφανιστεί ο αναβάτης. Όταν άνοιξε μια πόρτα παραδίπλα είδα μια φιγούρα ενός ηλικιωμένου να βγαίνει αργά, κουτσαίνοντας και βαστώντας μια μαγκούρα. Σκέφτηκα πολύ λογικά ότι δεν μπορεί να ήταν εκείνος ο αναβάτης. Σήκωσε το κεφάλι του, αντίκρισα τη σκωτσέζικη σημαία στο καπελάκι που φορούσε και έμεινα να τον κοιτάζω. Του πιάσαμε τη κουβέντα. Δεν τον ρώτησα πόσο χρονών ήταν, ντράπηκα. O Mike, συνταξιούχος, ήταν για 2η φορά στη νότια Αμερική. Τη πρώτη είχε καλύψει ένα μέρος της ηπείρου, είχε αφήσει τη μηχανή στην Ουρουγουάη και είχε επιστρέψει στη πατρίδα του για λίγους μήνες. Μετά ξαναβρέθηκε στη νότια Αμερική για να συνεχίσει το ταξίδι του. «Μα τι να κάνω? Να κάθομαι σπίτι να κουρεύω το γκαζόν? Μπα…». Μιλήσαμε για τη διαδρομή, ανταλλάξαμε κάποιες πληροφορίες και τον καληνυχτίσαμε. Μετά από δυο βράδια στο Cusco θα αναχωρούσαμε πολύ νωρίς το επόμενο πρωί. Ο Mike είχε σκοπό να μείνει αρκετές μέρες εκεί. Θα τον ξανασυναντούσαμε …

Με τον Mike απο τη Σκωτία
Με τον Mike απο τη Σκωτία

Track log:

Εισοδος στο Περου

Μια νέα χώρα ανοιγόταν μπροστά μας και αυτό ήταν αρκετό για να καβαλήσουμε τη μηχανή αισθανόμενοι ενθουσιασμό και αναζωογονημένοι. Είχαμε μεγάλες προσδοκίες για το Περού, οφειλόμενες κυρίως σε ιστορίες ταξιδιωτών που είχα διαβάσει στο advrider.com. Όμως είχαμε και ένα άγχος. Ο μεγάλος αντίπαλος που ανέφερα στο τέλος του προηγούμενου ποστ ήταν η εποχή των βροχών.

Το Περού καλύπτει μια μεγάλη γεωγραφική έκταση με πολλές διαφορετικές κλιματικές ζώνες και με τις εποχές να μην έχουν τα χαρακτηριστικά που γνωρίζουμε στη Μεσόγειο. Στα δυτικά, κατά μήκος της ακτογραμμής του ειρηνικού ωκεανού το κλίμα είναι άνυδρο και ζεστό σχεδόν όλο το χρόνο. Δεν έχει σημασία αν θα βρεθείς εκεί Ιανουάριο μήνα ή Ιούνιο. Οι συνθήκες θα είναι λίγο πολύ ίδιες.

Μόλις μια εκατοντάδα χιλιομέτρων ανατολικότερα της ακτογραμμής υψώνονται οι Άνδεις που διατρέχουν όλη τη χώρα, όπως και όλη την ήπειρο άλλωστε. Στο περουβιανό λοιπόν τμήμα της μεγάλης οροσειράς διακρίνονται δυο εποχές. Η ξηρή εποχή,  που διαρκεί χοντρικά από τον Μάιο εως τον Σεπτέμβριο και εκείνη των βροχών, που ξεκινά σταδιακά από τον Οκτώβριο και διαρκεί εώς τον Απρίλιο. Οι θερμοκρασίες έχουν μικρή διακύμανση όλο το έτος χωρίς να καταλαβαίνεις χειμώνα ή καλοκαίρι, όμως η ποσότητα του νερού που πέφτει την εποχή των βροχών δεν είναι αστεία. Ρίχνει σχεδόν καθημερινά, με ένταση και για αρκετές ώρες. Από μόνο του βέβαια, κάτι τέτοιο δεν καθιστά το ταξίδι με μοτοσικλέτα απαγορευτικό. Σίγουρα προσθέτει κάποιες δυσκολίες, δεν επιτρέπει το camping, χαλάει τις ευκαιρίες για φωτογράφιση και δεν αφήνει να ευχαριστηθείς το τοπίο. Όμως το σοβαρότερο πρόβλημα είναι άλλο. Το αρχικό μας πλάνο ήταν να διασχίσουμε το Περού από νότο προς βορρά παραμένοντας εξολοκλήρου στην ορεινή ζώνη στην οποία οι περισσότερες διαδρομές, οι καλές, εκείνες που προσφέρουν τις καλύτερες εικόνες και σε φέρνουν πιο κοντά στα χωριά με το ανόθευτο περουβιανό στοιχείο, είναι χωμάτινες. Ακατάπαυστη καθημερινή βροχόπτωση και πολύ χώμα σε μια γεωλογικά ασταθή περιοχή, δεν είναι καθόλου μα καθόλου καλός συνδυασμός.

Αυτός ήταν ο λόγος που η καθυστέρηση στην άφιξη της μηχανής, περίπου ένα μήνα πριν, με είχε τσατίσει άσχημα. Ήταν ο λόγος που είχαμε αλλάξει τα σχέδια μας, εγκαταλείποντας την επίσκεψη στους καταρράκτες Iguazu και την διάσχιση της Παραγουάης μετέπειτα, προκειμένου να προλάβουμε να μπούμε στο Περού πριν ανοίξουν οι ουρανοί. Ήταν ο λόγος που στη Βολιβία ήμασταν περισσότεροι βιαστικοί από όσο θα επιθυμούσαμε.

Βολιβία τέλος λοιπόν! Ξεμπερδέψαμε με τον  έλεγχο διαβατηρίων στην Βολιβιανή πλευρά εύκολα και γρήγορα. Λιγα μέτρα παρακάτω, στο συνοριακό σταθμό του Περού ήμασταν οι μόνοι ταξιδιώτες τη στιγμή εκείνη. Οι διαδικασίες απλές με τους αξιωματικούς να έχουν όρεξη για κουβέντα. Το ελληνικό εξαγώγιμο προϊόν που γνώριζαν οι συνομιλητές μας αυτή τη φορά – μετά το επικό «Aaaah Papandreou» στην Βολιβία, περίμενα τα πάντα πλέον – περιορίστηκαν στο Zorba. Κλασσική αξία. Ο Walter, ένας κράχτης που έστηνε καρτέρι για τουρίστες προτείνοντας τους ξενοδοχεία στο Cusco, ήταν λαλίστατος. «Να πιείς Cusquena οπωσδήποτε…» είπε, «… είναι η καλύτερη μπύρα στη χώρα». Μας έδωσε και το φυλλάδιο ενός ξενοδοχείου, φθηνού όπως του ζήτησα. «Να πείς ότι σε στέλνω εγώ, θα σου κάνουν έκπτωση». Τον ευχαρίστησα αν και κοιτώντας τις φωτογραφίες στο έντυπο, φαινόταν πολυτελές και μάλλον θα ήταν εκτός του budget μας.

Αφήσαμε πίσω μας τα σύνορα με προορισμό μας το Puno, μια παραλίμνια πόλη που δεν έχει να προσφέρει κάτι το ιδιαίτερο, είναι όμως πύλη για τα νησιά της Titicaca, της μεγαλύτερης λίμνης της νοτίου Αμερικής, σε υψόμετρο ~ 3.800 μέτρα. Η διαδρομή προς τα εκεί ήταν αδιάφορη, όμως είχαμε την αίσθηση ότι κινούμασταν παραλιακά και αυτό ήταν ευχάριστη αλλαγή μετά από 20 και πάνω μέρες στα βουνά.

Στο Puno κατευθυνθήκαμε στο κέντρο αφού εκεί ήταν τα πιο φθηνά ξενοδοχεία. Ήθελα να βρω ένα στο οποίο θα μπορούσαμε να αφήσουμε τη μηχανή με ασφάλεια ενώ εμείς θα λείπαμε για ένα 24ωρο επισκεπτόμενοι τα νησιά της λίμνης. Η μοναδική επιλογή ήταν τελικά το Hostal Monterey. Πρώτα έπρεπε να πείσω τους αστυνομικούς στην αρχή του πεζόδρομου να με αφήσουν να τον περάσω με τη μηχανή. «No es possible senor». Μα πρέπει για να βάλω τη μηχανή στο πάρκινγκ τους είπα. Με κοίταζαν με το βλέμμα της αγελάδας. «Νο hay cochera en Monterey senor». Ναι ναι, δεν έχει γκαράζ, μέσα στη ρεσεψιόν θα τη βάλω τους είπα. Επαναλαμβανόμενο βλέμμα αγελάδας εκ μέρους τους. Με τα πολλά τους έπεισα ή μπορεί και να είχαν την περιέργεια να δουν για τι πράγμα τους μιλούσε ο ηλίθιος gringo και με ακολούθησαν μέχρι το χόσταλ. Ο Percy ο ρεσεψιονίστ έκανε κυριολεκτικά την είσοδο του Monterey αγνώριστη για να χωρέσει η μηχανή μέσα από τη ρεσεψιόν μετακινώντας όλα τα έπιπλα. Έπρεπε όμως να κατεβάσουμε τη μηχανή και από 2 σκαλοπάτια τεράστια και το να πάρω φόρα για να μπώ μέσα δεν ήταν επιλογή, δεν υπήρχε αρκετός χώρος για να φρενάρω μετά. «Maderas» μου είπε και έφερε από την αποθήκη μισή ντουζίνα ξύλα φτιάχνοντας μια πρόχειρη ράμπα. Τα καταφέραμε γλυτώνοντας από το γραφείο στα αριστερά στη παρά τρίχα. Οι αστυνομικοί που παρακολουθούσαν είχαν μείνει κάγκελο. Σπρώξαμε τη μηχανή στο βάθος, βοηθήσαμε τον Percy να ξαναφτιάξει το χώρο, και περπατήσαμε στο Puno.

Track log:

Κλεινοντας το κεφαλαιο Βολιβια

Φύγαμε από την Copacabana στις 18 Οκτωβρίου με πορεία προς τα σύνορα Βολιβίας – Περού, στα οποία φτάσαμε μετά από λίγα λεπτά αφου χαθήκαμε και περιπλανηθήκαμε μέσα σε χωματόδρομους στους οποίους δεν υπήρχε καμία ταμπέλα να μας κατευθύνει και με το GPS να δείχνει το κενό! Για άλλη μια φορά, απρόβλεπτη Βολιβία!. Κάθε μέρα! Αυτή η λέξη, απρόβλεπτη, είναι μια από αυτές που θα μας μείνουν ως ένα από τα πιο έντονα χαρακτηριστικά της χώρας.

Συνολικά ταξιδέψαμε για 19 μέρες στη Βολιβία, διανύοντας 2450 χιλιόμετρα. Προσμετρώντας μαζί και τις πρώτες ημέρες από τη στιγμή που πατήσαμε στις Άνδεις, ζήσαμε ακραίες συνθήκες για τα δεδομένα ενός ταξιδιού με μοτοσικλέτα, ανεβαίνοντας μέχρι τα 5020 μέτρα υψόμετρο αγκομαχώντας, οδηγώντας σε θερμοκρασίες από -8ο C εώς 37ο, πότε με χαλάζι, πότε κάτω από έναν ήλιο που θαρρείς ότι σε ψήνει σε δευτερόλεπτα.

Κάθε μέρα έπρεπε να μελετάμε προσεκτικά τους χάρτες για την πορεία της επόμενης ημέρας και να κάνουμε υπολογισμούς για τα διανυθέντα χιλιόμετρα, λογαριάζοντας τα αποθέματα μας σε καύσιμο και σε εφόδια, όπως σε κανένα άλλο οδοιπορικό στο παρελθόν. Υπήρξε μέρα στο altiplano που ξεκινήσαμε κουβαλώντας 8 λίτρα νερό και μέχρι το επόμενο πρωί αυτό είχε τελειώσει χωρίς να ξέρουμε που θα μπορέσουμε να το αναπληρώσουμε, ενώ είχαμε ήδη αφυδατωθεί ως συνέπεια της ακτινοβολίας, της έλλειψης οξυγόνου και της έντονης σωματικής προσπάθειας.

Δεν είναι υπερβολή να πω ότι όση εμπειρία είχα αποκομίσει από τα προηγούμενα ταξίδια με τη μηχανή, στη Νότια Αμερική και ιδιαίτερα στη Βολιβία δεν είχε καμία συνεισφορά, δε μετρούσε, δεν βοηθούσε. Ήταν σαν να ταξίδευα πρώτη φορά. Χρειαζόταν ολικό reset σε αυτά που ήξερα. Ένας τελείως διαφορετικός κόσμος, με διαφορετικές απαιτήσεις στη διαχείριση των δυνάμεων μου, της ψυχολογίας, στη προετοιμασία της μηχανής, στους καθημερινούς χειρισμούς σε κάθε επίπεδο.

Προσωπικά μιλώντας, οι ημέρες στα άγονα και ερημικά υψίπεδα της νοτιοδυτικής Βολιβίας αποτέλεσαν την πιο απαιτητική και μακράν δυσκολότερη δοκιμασία στην οποία έχω υποβληθεί ποτέ, σωματικά, συναισθηματικά και ψυχολογικά. Και όμως, αν με ρωτήσει κανείς σήμερα, αν μου δινόταν η δυνατότητα να ξανακάνω ένα και μόνο ένα κομμάτι του ταξιδιού ποιο θα επέλεγα, εκείνο θα ήταν. Εκείνο εκεί που βουλιάζαμε στην άμμο, που με τα χίλια ζόρια κρατούσα τη μηχανή όρθια κάθε λίγα μέτρα, που δεν μπορούσα να αναπνεύσω. Εκεί που υπήρξαν στιγμές απόγνωσης, που μονολογούσα με τον εαυτό μου αναρωτώμενος πως θα ξεμπλέξουμε από αυτή τη κατάσταση, σκεφτόμενος ότι ίσως έχουμε κάνει ένα πολύ μεγάλο λάθος, με ένα σωρό άγχη και φοβίες να βγαίνουν στην επιφάνεια. Εκεί θα ήθελα να ξαναβρεθώ. Δεν είναι μαζοχισμός. Είναι αφενός το εξωπραγματικό τοπίο το οποίο ξεπερνά κάθε φαντασία, ασκώντας μια ακαταμάχητη και ανεξήγητη έλξη, που τα λόγια αδυνατούν να την περιγράψουν. Και αφετέρου είναι το γεγονός ότι η επιτυχής διάσχιση του δημιούργησε ένα πρωτόγνωρο αίσθημα ευφορίας και επιτεύγματος προσωπικού αλλά και ομαδικού . Το τελευταίο προκύπτει από το γεγονός ότι όταν βρίσκεσαι σε μια διαρκή καθημερινή δοκιμασία, κατά την οποία καλείσαι να συνεργαστείς με τον διπλανό σου, πρέπει να βγάλεις τον καλύτερο σου εαυτό. Αυτό το ταξίδι, αυτή η χώρα ή θα μας έδενε ή θα μας τσάκιζε.

Οι σκέψεις της Έλενας ταυτίζονται. Μοιράζεται τα ίδια συναισθήματα με τα παραπάνω, και παρόλο που ταλαιπωρήθηκε πάρα πολύ λόγω των προβλημάτων με το στομάχι της, λέει πως θα επέλεγε ξανά τον ίδιο τρόπο σίτησης. Το μόνο που θα άλλαζε θα ήταν το να μπορούσε να βρεθεί στη Βολιβία με τη δική της μηχανή, κάνοντας τα πράγματα πιο εύκολα και για τους δύο μας (μάλλον).

Χώρα γεμάτη αντιθέσεις, η Βολιβία μας κέρδισε παρά τις κακές στιγμές της με τη δολοφονική οδήγηση των ντόπιων και την άρνηση διάθεσης βενζίνης στους ξένους. Έρημος και κρύο στα δυτικά, τροπικό δάσος και αφόρητη ζέστη στα ανατολικά. Έντονη φτώχεια και εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες διαβίωσης στο altiplano και όμως οι λιγοστοί κάτοικοι εκεί ήταν οι πιο χαμογελαστοί και οι πιο πρόθυμοι να μας μιλήσουν. Σαφώς ανώτερο βιοτικό επίπεδο στα βόρεια και ταυτόχρονα άνθρωποι δυσκολότεροι στη προσέγγιση. Τελικά αυτά τα δυο πάνε μαζί σε όποιο σημείο του πλανήτη και αν βρίσκεσαι.

Οι «Amerindians» μας ξάφνιασαν ευχάριστα. Μια νέα – για εμάς – κουλτούρα, γεμάτη χρώμα, γεμάτη ζωή. Στο Potosi είδαμε την εργατική τάξη, τους ανθρώπους που ζούν από τα ορυχεία της περιοχής, το γνήσιο ιθαγενές στοιχείο της χώρας. Στο Sucre είδαμε την αριστοκρατία, στη La Paz λίγο από όλα, τις συνοικίες με τις παράγκες και τα πλινθόκτιστα σπίτια και τα πλούσια προάστια με τα πανάκριβα γυαλιστερά SUV να γεμίζουν τους δρόμους.

Μακάρι να μπορούσαμε να μέναμε στην Βολιβία περισσότερες μέρες. Όμως ο χρόνος μας πίεζε. Η μεγάλη καθυστέρηση στην άφιξη της μηχανής στην αρχή του ταξιδιού μας είχε φέρει αντιμέτωπους με έναν αντίπαλο στο Περού τον οποίο θέλαμε να αποφύγουμε! Όμως περισσότερα για αυτό σε επόμενο ποστ!

Τα στατιστικά μας:

  • Μέρες παραμονής στη Βολιβία : 19
  • Διανυθέντα χιλιόμετρα: άσφαλτος / offoad: 1696 / 754
  • Μέσο κόστος βενζίνης : 0,90 ευρώ/λίτρο.
  • Διανυκτερεύσεις: σε σκηνή free / σκηνή σε camping / σε χόστελ : 1 / 2 / 16
  • Μέσο κόστος διανυκτέρευσης ανά άτομο: 4,8 ευρώ
  • Ημέρες με διατροφή self-catered / έτοιμη: 7 / 12
  • Μέσο ημερήσιο κόστος διατροφής κατά άτομο:  4,7 ευρώ
  • Το κόστος του έτοιμου φαγητού όπως και των χόστελ στην Βολιβία είναι τόσο χαμηλό που τις περισσότερες φορές δεν έχει νόημα να μαγειρέψεις το φαγητό σου ή να κατασκηνώσεις, εκτός και αν είναι απαραίτητο λόγω των συνθηκών.

blogRS-0889