Forever young ?

Καλά, ότι την έχουμε αυτή την αίσθηση όσοι καβαλάμε το ξέρουμε. Άντε να το πεις σε άλλους όμως, μερικοί σε κοιτάνε με ύφος “καλά παιδάκι μου, βλαμμένο είσαι?”. Άλλοι απλά χαμογελάνε και δήθεν προσπερνάνε…

Πλέον έχουμε και αποδείξεις! Ας δούμε τι λέει άρθρο που δημοσιεύεται στην εφημερίδα “Καθημερινή” στις 4/3/09.

Η οδήγηση μοτοσυκλέτας … ξανανιώνει
Σύμφωνα με πειράματα, οι οδηγοί μηχανής έκαναν λιγότερα λάθη στη δουλειά τους και αισθάνονταν πιο ευτυχισμένοι.

AFP

Η οδήγηση μοτοσικλέτας βοηθά τους οδηγούς να διατηρούνται νέοι, τονώνοντας το μυαλό τους, σύμφωνα με μια νέα επιστημονική έρευνα.

«Οι εγκέφαλοι των οδηγών ενεργοποιούνται με την οδήγηση της μοτοσικλέτας, γιατί απαιτεί υψηλό βαθμό εγρήγορσης», δήλωσε ο Ριούτα Καβασίμα, μετά από πειράματα που πραγματοποίησε σε μεσήλικες άνδρες η ερευνητική του ομάδα σε συνεργασία με την Yamaha.

«Σε ένα βολικό και άνετο περιβάλλον, ο ανθρώπινος εγκέφαλος και το σώμα συνηθίζει να μειώνει τις απαιτήσεις. Το τελικό μας συμπέρασμα είναι ότι η οδήγηση μοτοσικλέτας μπορεί να οδηγήσει σε έναν «έξυπνο» τρόπο γήρατος», υποστηρίζει ο Ριούτα Καβασίμα.

Ο Καβασίμα είναι ο σχεδιαστής του λογισμικού «Brain Training» (εκπαίδευση εγκεφάλου), το οποίο περιλαμβάνει κουίζ και άλλα παιχνίδια και είναι διαθέσιμο στις κονσόλες Nintendo DS.

Στο πείραμα συμμετείχαν 22 άνδρες – όλοι σαραντάρηδες και πενηντάρηδες – και οι οποίοι αν και είχαν δίπλωμα οδήγησης μηχανής, δεν είχαν πάει ούτε μια βόλτα για τουλάχιστον μια δεκαετία.

Τυχαία χωρίστηκαν σε δύο ομάδες. Στη μία κατηγορία ζητήθηκε να επαναλάβουν την οδήγηση μοτοσικλέτας για δύο μήνες και στην άλλη κατηγορία να συνεχίσουν να χρησιμοποιούν ποδήλατα ή αυτοκίνητα.

Η ομάδα που οδηγούσε μηχανές κατέγραψε υψηλότερη βαθμολογία στα νοητικά – λειτουργικά τεστ. Για παράδειγμα, σε ένα τεστ, στο οποίο απαιτούσαν από τους άνδρες να θυμηθούν μια ομάδα αριθμών με αντίστροφη σειρά, οι οδηγοί κατέγραψαν ποσοστό πάνω από 50% μέσα σε δύο μήνες, ενώ οι υπόλοιποι παρουσίασαν επιδείνωση. Επιπλέον, οι οδηγοί μηχανής έκαναν λιγότερα λάθη στη δουλειά τους και αισθάνονταν πιο ευτυχισμένοι.

“Η διανοητική φροντίδα είναι πολύ σημαντικό ζήτημα στην σύγχρονη κοινωνία», υποστηρίζει ο Καβασίμα. «Νομίζω ότι προκαλέσαμε μια ενδιαφέρουσα αίσθηση, καθώς τα στοιχεία έδειξαν ότι μπορείς να ενισχύσεις την ψυχική σου κατάσταση, απλά χρησιμοποιώντας μοτοσικλέτα».

dream bikes

Είναι ενδιαφέρον το πως ταξινομεί ο καθένας μοτοσικλέτες της αρεσκείας του ως dreambikes…  Για κάποιον που είναι κολλημένος με ατελείωτες ευθείες και ταχύτητες διακτινισμού, ονειρευόμενος να κατατροπώνει οτιδήποτε κινείται στο διάβα του, τέτοια μοτο μπορεί να είναι μια hayabusa είτε νορμάλ είτε φτιαγμένη, για τον όγκο της και τον απίστευτο κινητήρα της που μπορεί να της χαρίσει εύκολα τα 300+ χαω (να μην πούμε για 400+ με διάφορες μοντίφες). Μια μοτο που έχει κυριαρχήσει το τελευταίο καιρό στα dragstrips ανα το κόσμο…

Για κάποιον άλλο, μια πανάκριβη εξωτική και περιορισμένης παραγωγής μοτο είναι ίσως ο ορισμός μιας dreambike. Μια duc desmosedicci για παράδειγμα…

Σκάς 60+ χιλιάρικα και την παίρνεις… και την βάζεις στο σαλόνι, μάλλον. Εκτός και αν είσαι ο Λάτσης οπότε στα αρχίδια σου και η όποια πτώση ή ζημιά, αφού πας και αγοράζεις ανταλλακτικά λες και παίρνεις τσιγάρα απο το περίπτερο. Ωστόσο, στην Ελλάδα οι 3 επιβεβαιωμένες που έχουν πωληθεί μέχρι σήμερα είναι μάλλον απίθανο να εντοπίζονται στη πίστα (το φυσικό τους περιβάλλον) ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Άντε, μια στο τόσο για το δημοφιλή δημοσιογράφο που έφερε τα motogp στην ελληνική τηλεόραση και ο οποίος δηλώνει ευτυχής κάτοχος της μιας …

Ακόμα πιο σπάνιες περιπτώσεις είναι σίγουρο ότι θα αποτελούν ευσεβείς πόθους για ορισμένους. Σε σύγχρονες εκδοχές, μόνο μια μου έρχεται στο μυαλό ως το απόλυτο σύμβολο. HONDA NR.

H μοτοσικλέτα ορόσημο για την Honda που ουσιαστικά αποτέλεσε μια επίδειξη τεχνολογικής υπεροχής και υπέρβασης. Πίσω, στο 1992 που παράχθηκε σε 1000 μόνο αριθμημένα κομμάτια με τιμολόγηση τότε στα $50.000, ενσωμάτωνε λύσεις ανήκουστες. V4 με Οβάλ πιστόνια και διπλές μπιέλες ανά πιστόνι, 8 βαλβίδες ανα κύλινδρο και τα μυαλά στα κάγκελα.

Τίγκα στα ανθρακονήματα, επίστρωση νιτριδίων τιτανίου στη ζελατίνα του φαίρινγκ, μονόμπρατσο και η πρώτη στο κόσμο με εξατμίσεις κάτω απο την ουρα. Απόδοση εξωπραγματική για την εποχή. Πλέον μουσιακό και συλλεκτικό κομμάτι, όχι γιατι είναι “παλιά” (αφού ακόμα και σήμερα, 16 χρόνια μετά παραμένει εντυπωσιακή και γρήγορη) αλλά γιατί πρέπει να διαφυλαχθεί ως κόρη οφθαλμού, εφόσον κάτι τέτοιο (ή κάτι αντίστοιχο) δεν θα ξαναπαραχθεί ποτέ. Δυο υπάρχουν στην Ελλάδα και μάλλον δεν θα πατήσουν τα λάστιχα τους στο δρόμο ξανά.

Όσο σκέφτομαι τόσο θα βρίσκω άλλα παραδείγματα. Είτε σύγχρονα είτε παλιά. Σε κάθε περίπτωση σπάνια, αχρησιμοποίητα, εξωτικά και απρόσιτα στη καθημερινή ζωή. Ωστόσο, ο δικός μου ορισμός dream bikes εδώ διαφέρει. Δεν θα προσποιηθώ ότι μηχανολογικά αριστουργήματα και κορυφαίες σχεδιαστικές εμπνέύσεις σαν τις παραπάνω με αφήνουν αδιάφορο. Κάθε άλλο. Μπορώ να ξεροσταλιάζω με τις ώρες μπροστά στο μόνιτορ χαζεύοντας φωτογραφίες τους και διαβάζοντας άρθρα για αυτές. Αλλά ρεαλιστικά, σε τούτη εδώ τη ζωή, δεν θα επιδίωκα ποτέ να αποκτήσω μια σαν τις παραπάνω. Εκτός και αν μου κάτσει το τζόκερ μεγάλε. Τότε, η NR θα είχε το πρώτο λόγο και την κεντρική θέση στο …σαλόνι μου.

Επιστρέφοντας στην πραγματικότητα, το δικό μου dream garage (το εφικτό) θέλω να περιέχει μηχανές που θα καβαλάω και που θα τις ζω, και όχι να αποτελεί μια μικρή version μουσείου-εκθετηρίου. Εφικτό και dream πάνε μαζί? Μια χαρά πάνε. Και αυτό γιατί η αίσθηση είναι εκεί έξω, όταν κυλάνε οι ρόδες τους, όχι μέσα, όταν στέκονται περίφανες μεν αλλά χωρίς να κάνουν αυτό για το οποίο φτιάχτηκαν δε.

Άλπεις 2008 – χάρτης διαδρομής

Ο επόμενος σύνδεσμος δίνει το χάρτη της διαδρομής στο google maps.

View Larger Map

Άλπεις 2008 – more photos

Άλπεις 2008

Ένα ταξίδι «με απ’ όλα». Χιλιόμετρα εύκολα και χιλιόμετρα δύσκολα. Όμορφα τοπία και θέα που κόβει την ανάσα. Καιρό καλό και καιρό περίεργο, ταιριαστό με το τόπο, τουλάχιστον έτσι όπως θα τον ήθελα στην πρώτη μου επίσκεψη στα μέρη αυτά. Με γρήγορες εναλλαγές, απο τον ήλιο στη βροχή, στο κρύο, στο ψ***κρυο, στα σύννεφα μέσα, λιγάκι χιονόνερο έτσι για να μας τρομάξει μόνο και ξανά στη λιακάδα και στη ζέστη. Πολλά απρόοπτα, απο μικρά και ασήμαντα, μέχρι σοβαρότερα, απο εκείνα που σου παγώνουν το αίμα και σε κάνουν να λές «όχι Θεέ μου, οχι …»

θέλαμε να περάσουμε απο γνωστά αλπικά πάσα, να οδηγήσουμε σε φημισμένες διαδρομές και μόνο αυτό. Δεν μας ενδιέφεραν συγκεκριμένες πόλεις ή περιοχές με αξιοθέατα, δεν πηγαίναμε για διακοπές και αραλίκι. Όπου θα μας έπιανε η νύχτα εκεί θα μέναμε… Ταξίδι δρόμου, όχι τουρισμός. Άμα θές τουρισμό πάρε το αεροπλάνο και πήγαινε δες τα αξιοθέατα. Η εμπειρία είναι στο δρόμο …

Πρόγραμμα αυστηρό δεν υπήρχε, παρά μόνο ότι  είχαμε 7 μέρες στη διάθεση μας και την επιθυμία να δούμε 3 ελβετικά πάσσα (Furkapass, Grimselpass, Sustenpass), το ιταλικό passo Stelvio, και το Grossglockner και το Edelweisspitze στην Αυστρία. Ότι στη πορεία μας προέκυψαν και άλλα καθόλου δεν μας πείραξε…

Πρωϊνό ξύπνημα κάθε μέρα στις 7, οδήγηση μέχρι τη δύση, και καθορισμός πορείας για την επόμενη μέρα το βράδυ συνοδεία μπύρας… Έτσι θα κυλούσε.

Μέρα 1η

Η 1^η μέρα ήταν διεκπεραιωτική. Το τρελό μποτιλιάρισμα στην autostrada μας έριξε τη μέση ωριαία σε 50, μπορεί και πιο κάτω. Φτάσαμε βράδυ στη Ferrara και ίσα που προλάβαμε το κλείσιμο των δρόμων στο ιστορικό κέντρο. Ferrara Busker’s Festival. Διεθνής συγκέντρωση καλλιτεχνών δρόμου, λέει. Πανυγήρι. Όλη η πόλη στο πόδι. Μπύρες στο χέρι και πάμε… Όμορφη πόλη, ιστορικό κέντρο, χαρούμενες φάτσες και μουσική παντού.

Μέρα 2η

Η 2^η μέρα προβλεπόταν επίσης διεκπεραιωτική, καθώς απείχαμε ακόμη από το προορισμό μας, την Ελβετία.

Σύντομη στάση στο όμορφο Como για φαγητό και καφέ. Στη συνέχεια η διαδρομή μας έκρυβε μια ευχάριστη έκπληξη. Στο χάρτη ο δρόμος που ενώνει το Locarno με τα Ιταλο-ελβετικά σύνορα φαινόταν μια ευθεία. Είμασταν προετοιμασμένοι για ένα ακόμα βαρετό κομάτι, όταν ξαφνικά συνειδητοποιούμε ότι ο δρόμος αυτός ήταν απόλαυση: ένα στενό πέρασμα, μεσα σε κατάφυτο φαράγγι με την κοίτη του να την διατρέχει κατά μήκος ένας ποταμός.

Η νύχτα μας βρήκε στη Domodossola. Κάναμε μερικούς γύρους στη πόλη για να βρούμε ξενοδοχείο αλλά τελικά επιστρέψαμε σε εκείνο που τσεκάραμε πρώτο. Τακτοποιήσαμε τα πράγματα σε διαμέρισμα – σοφίτα, ρίξαμε 2-3 κουτουλιές στον τοίχο που είναι επικλινής πάνω από το κρεβάτι, ακριβώς στο ύψος του κεφαλιού… γαμωσταυρίδια και γέλιο, “που πήγανε και τον βάλανε το τοίχο γαμω το φελέκι μου”.

Περπάτημα σε αυτή τη κωμόπολη η οποία ήταν αδιάφορη εντελώς. Κόσμος ελάχιστος. Πνίξαμε τη κούραση με pizza και μπύρα.

Μέρα 3η

Το προηγούμενο βράδυ ο σχεδιασμός πορείας για την ημέρα αυτή μας έδειξε ότι για να βγούμε στη τριάδα Furkapass-Sustenpass-Grimselpass, από δω που ήρθαμε θα περάσουμε αναγκαστικά από ένα ακόμα πάσο. Το Simplonpass. Αναγκαστικά… ευτυχία.

Αφήσαμε πίσω μας λοιπόν την Domodossola, με αρκετή ζέστη. Ιδρώσαμε. Λιώσαμε. Κορντούρες ανοιχτές, να μπεί λίγος αέρας μέσα. Στο Simplonpass όμως τα πράγματα άλλαξαν και τα t-shirt μέσα από τις κορντούρες έδωσαν τη θέση τους σε μπλούζες ή και θερμικές επενδύσεις και τα φερμουάρ αερισμού των μπουφάν έκλεισαν …

Ο καιρός βαρύς, σκοτεινιά και ψιχάλες…

Το simplonpass, στα 2005 μέτρα, ήταν εύκολο και γρήγορο σε σύγκριση με αυτό που θα ακολουθούσε αργότερα, αλλά παρόλα αυτά καθόλου αδιάφορο. Όλη η ανάβαση περνά από πράσινο τοπίο και καλό δρόμο και ο Ηλίας δεν χάνει ευκαιρία να τραβήξει φωτός on-board :

Ωστοσο από ψηλά θέα δεν είδαμε. Εγώ τουλάχιστον. Ηλίας? Νικολας? Εγω είχα παλαβώσει. Το πάσσο ήταν πνιγμένο στα σύννεφα και εμείς οδηγούσαμε μέσα από αυτά για αρκετή ώρα. Αλλά και αυτό έχει την ομορφιά του και εγώ πετούσα τη σκούφια μου. Ήταν το ορεκτικό της ημέρας, γιατί το Τρίγωνο που θα ακολουθούσε μετά ήταν ακόμα καλύτερο.

Στα ανοίγματα του καιρού, στάση για φωτό …

Περάσαμε το Brig, φτάσαμε στο Gletsch… H μια από τις 3 κορυφές του Τριγώνου. Ευθεία είναι η ανάβαση για Furka… Αριστερά μας για το Grimsel… Τι διλήμματα έχει να αντιμετωπίσει κανείς. Από πού να πάμε ρε? Πρώτα από δω ή πρώτα από κεί ?

Ανεβαίνουμε για αρχή τη Furka, χωρίς πολλές στάσεις καθώς για να κλείσουμε το Τρίγωνο και να συνεχίσουμε το δρόμο μας θα την ξανακάνουμε, οπότε είπαμε ότι θα σταματήσουμε τότε…

Αριστερά, έτσι για να δούμε τι μας περιμένει μετά, ο δρόμος που ανεβαίνει για Grimsel χάνεται μέσα στο σύννεφο:

Όχι ότι η ανάβαση για Furka μπροστά μας είναι καθαρή ενώ και αυτός ο δρόμος μοιάζει με παιχνίδι rollercoaster. To κτίριο που διακρίνεται είναι το Belvedere…

Ανεβαίνουμε, κάνουμε το πάσο, κατεβαίνουμε από την πίσω μεριά (ανατολικά). Εκεί ήλιος. Δε σταματάμε πουθενά για φωτό και απολαμβάνουμε το τοπίο και μια εκπληκτική θέα οδηγώντας. Χάζεμα. Πρόσεχε βλάκα. Έχει χαράδρα από κάτω… Κοιτάμε κοιτάμε, αλλά να βλέπουμε και που οδηγoύμε … Δύσκολο. Πανέμορφα….

Επειδή κατά το 1^ο κατέβασμα επικρατούσε ηλιοφάνεια σε εκείνο το κομμάτι, υποθέσαμε ότι θα είχαμε την ευκαιρία να σταματήσουμε για φωτός στο 2^ο πέρασμα. Έτσι, παρασυρμένοι από το τοπίο και με το μυαλό στο χρόνο που θέλαμε για να καλύψουμε τη διαδρομή, δεν κάναμε καμία στάση. Δεν φανταζόμασταν ότι στο 2^ο κατέβασμα το μέρος θα ήταν κρυμμένο στα γκρί, ότι δεν θα βλέπαμε πλάι μας ξανά … δεν έβλεπα τίποτα. Εκεί που στο 1^ο κατέβασμα θυμάμαι να χάνεται το βλέμμα μου προς τα κάτω προς τη βουτιά εκατοντάδων μέτρων, τώρα χανόταν στα 2-3 μέτρα δίπλα μου…

Η ανάβαση για Sustenpass μας επιφύλασσε το πρώτο απρόοπτο. Έρχεται αριστερή ανηφορική φουρκέτα. Βρέχει και ξαφνικά το pegaso νεκρώνει. Ηλεκτρικά χάνονται, όλα σβήνουν, κοντέρ, φώτα, κινητήρας. Ο Ηλίας μόλις περνά δίπλα μου, πιο πίσω ακολουθεί αυτοκίνητο… Σηκώνω το χέρι κάνοντας σήμα και ελπίζω να καταλάβει κάτι ώστε να ανοιχτεί και να μη καρφωθεί πάνω μου, ενώ με όση φόρα απομένει το κατευθύνω στην άκρη του δρόμου…

Γαμήσι?

Τώρα?

2 χρόνια απροβληματιστης σχέσης, τώρα σου ήρθε? Πάνω στη τρέλα σου ?

Αυτό το timing…

Φλασιές διάφορες… Αν συνέβαινε μερικά δευτερόλεπτα αργότερα, στο κέντρο της στροφής, θα πονούσε πολύ? Μάλλον ….  Αν συνέβαινε σε ευθεία με πολλά περισσότερα χλμ στο κοντέρ και πυκνή κυκλοφορία (βλ autostrada μια-δυο μέρες πρίν) , θα πονούσε και εκεί? Εκεί μαλάκα, περισσότερο…

Χμμ… βρέχει ρε … ε και τι? Εχει σχέση με το σβήσιμο? Καμία… Απλά μου άρεσε η εικόνα απεγνωσμένου biker σε μια ξένη χώρα σε ανάβαση πάσου, να έχει μείνει από βλάβη και να βρέχεται…

Τα καλώδια του κεντρικού διακόπτη αποφάσισαν ότι δεν έκαναν χωριό με την κόλληση που τα υποβάλει το Noale και την έκαναν με ελαφρά … Με βαριά καντήλια ανταπέδωσα εγώ… Και κόβονται τα καλώδια και πάπαλα… Μάλιστα… Η προσωρινή λύση : τους παίζεις μια, τα τραβάς, τα πετάς έξω (θα της πετάξω έξω τα #$%&*), τα ενώνεις, βάζεις μπρός και συνεχίζεις  …

Αλλά συνέχεια σκεφτόμουν για πόσο θα χρειστεί να το κάνω αυτό? Ή αν το ένωσε – χώρισε θα μπορούσε να δημιουργήσει προβλήματα, μήπως η πρόχειρη επαφή των καλωδίων θα μπορούσε να επιφυλάσσει κινδύνους, πχ στο να κάψει την ηλεκτρονική οπότε και το παιχνίδι θα ήταν οριστικά τελειωμένο. Γιατί ρε πουτάνα Απρίλια? Θέλω να σταματάω κάθε λίγο, να φωτογραφίζω, να κάνω το τσιγάρο μου, αυτή τη δουλειά θα κάνω συνέχεια? Θα έχω το κινητήρα να δουλεύει ασταμάτητα ή θα είμαι συνέχεια στο ξεκόλλα μονωτική, αποσύνδεσε καλώδιο (σβήσε), ξαναένωσε καλώδια, μόνωσε, ξεκίνα… ? Και ξανά και ξανά…. Θα μου γ*μήσεις το ταξίδι? Να πας να γ*μηθείς εσύ, εγω το ταξίδι θα το κάνω…

Στο susten δεν βλέπουμε και πολύ μακριά. Παρέα μας τα σύννεφα να καλύπτουν σχεδόν τα πάντα και κατά διαστήματα να ανοίγουν … Το ψιλόβροχο συνεχίζεται …

ενώ ο Ηλίας χαμογελά μέσα απο το κράνος του:

Στο κατέβασμα πλέον, βγαίνοντας από τη τελευταία σήραγγα βγήκαμε και από τα σύννεφα… Διακρίνονται Νικόλας και Ηλίας :

Στο grimsel μια από τα ίδια… Στην ανάβαση μέχρι το μεγάλο φράγμα απολαμβάνουμε στροφιλίκι και θέα για να  κρυφτούμε αργότερα για άλλη μια φορά σε γκρί πέπλο και υγρασία:

Κάτω είναι το 1^ο φράγμα στο grimsel, εμείς είμαστε στο 2^ο :

Λίγα μέτρα πιο πάνω φτάνουμε στη κορυφή του grimsel, στα 2165μ. Ομίχλη, σύννεφο, σχεδόν άσπρο μαύρο …

Ολοκληρώσαμε το grimsel και στο κατέβασμα του βλέπω τη Furka απέναντι. Ευφορία … “πάλι εκεί θα ανέβουμε? “. Βάλε κέρμα στο καρουζέλ και ανέβασε το πιτσιρίκι για άλλη μια γύρα λοιπόν … Λίγη ώρα μετά, έχουμε φτάσει για 2η φορά σε μια μέρα στο Belvedere, από όπου η θέα προς το Gletsch κάτω (εκεί από όπου ξεκινήσαμε νωρίτερα το Τρίγωνο) και με το grimsel δεξιά να πνίγεται από ένα σύννεφο που κινείται πολύ γρήγορα είναι εντυπωσιακή …

Το κατέβασμα απο το grimsel, από όπου ήρθαμε και κλείσαμε το Τρίγωνο :

Belvedere, λίγο πριν το ψηλότερο σημείο του furkapass :

Αφήνουμε το Furkapass και τα 2436 μέτρα. Το τρίγωνο των ελβετικών πάσσων ολοκληρώνεται οριστικά αυτή τη φορά στο Realp. Είμαστε γλυκά κουρασμένοι, 4 φορές ανέβα-κατέβα στα 2000+ μέσα σε λίγες ώρες είναι overdose, αλπικός οργασμός σε δόση XXL… τα 3 ΧΧΧ δεν μπήκαν τυχαία, κάτι σημαίνουν. Μοτοσικλετιστικό όργιο, πολλαπλώς και ακατασχέτως … Με κάτι ψιλοδιαλείματα κατά τη διάρκεια της συνουσίας γιατί η ιταλίδα μου έκανε τα δικά της και μου χαλούσε τη γκαύλα … Καριόλα μη με ξενερώνεις τώρα πάνω στα καλύτερα …

Κάποτε το λέγαν χαρακτήρα. Έχεις ευρωπαϊκό και δή Ιταλικό? Χαλάει … Άρα έχει χαρακτήρα… Ακολουθεί μονόλογος μηχανόβιου με την δίκυκλη. Ψιτ, κούκλα, αυτά σε άλλες εποχές, σέβεντυς, έϊτυς. Τώρα τα περί ρομαντισμού τα έχω χεσμένα, όπου ρομαντισμός βλ. σχέση αλληλένδετη με ξαφνικές και αναπάντεχες περιπτύξεις με γράσα, γερμανοπολύγωνα, και βίδες. Άμα ήθελα να το παίζω «fix it yourself» θα είχα αγοράσει γνήσιο μηχανάκι από τις εποχές εκείνες ή και ακόμα πιο vintage, να ξέρω ότι είναι στο πρόγραμμα. Να βγαίνω για βόλτα και αντι για έξτρα μπλούζα στα μπαγκάζια μου, να κρατάω εργαλεία, λάδια, ανταλλακτικά. Τότε όμως, θα το είχα σαν χόμπυ, συνειδητά, από επιλογή. Τώρα η επιλογή μου είναι άλλη. Άμα εσύ δε θές, υπάρχουν και αλλού πορτοκαλιές…

Αυτά σκεφτόμουν όταν φτάσαμε στο Realp, λίγο τσατισμένος, λίγο αγχωμένος, αλλά και πολύ αποφασισμένος να το πάμε όσο πάει.

Μέσα στο καφέ είναι η ώρα για ανασυγκρότηση. Η ιταλίδα μας έβγαλε λίγο εκτός χρόνου γιατί αλλού υπολογίζαμε ότι θα είμασταν στο τέλος της ημέρας, σαφώς μακρύτερα. Χάρτης στο τραπέζι, παραγγελία μπύρα, τι θα κάνουμε, που θα αράξουμε… Μας περιμένει μια ενδιαφέρουσα μέρα την επομένη. Ο Ηλίας σκεπτικός, μπορεί και να κατεβάζει καντήλια «viva Italia» , «στα έλεγα εγω μαλάκα, μη πάρεις Ιταλικό», «είμαστε μια παρέα, 2 μηχανές και μια Απρίλια» και άλλα τέτοια φαιδρά.

Ο Νικόλας από την άλλη δεν ταράχτηκε ούτε στιγμή, πέρα απο μερικές γρατζουνιές που προκάλεσε στα καπούλια της busa αφου τα σαμάρια έκατσαν πάνω χωρίς γκάφερ για προστασία.  Εγώ απο την άλλη :

…σκέφτομαι τα διαδικαστικά. Ξέρεις τώρα,  να ετοιμαζόμαστε για διαζύγιο, να βρούμε άλλη γκόμενα χωρίς ελαττώματα και τέτοια. Η μπύρα, η πείνα και η κούραση δεν βοήθησαν τη κατάσταση και κάθε τέτοια σκέψη εγκαταλήφθηκε προσωρινά, δλδ μέχρι να γυρίσουμε Ελλάδα.

Μείναμε στο andermatt. Κλασσικό επαρχιακό ελβετικό χωριό, δηλαδή όμορφο εως και κουκλίστικα ψεύτικο. Το πρωί πρέπει να βρούμε λύση πρακτική για το επαναλαμβανόμενο σταμάτα-ξεκίνα. Δεν γίνεται δουλειά με τη μονωτική και τα καλώδια του διακόπτη.

Ένας από τους λόγους της ανυσηχίας για τη κατάσταση του πέγκασο ήταν ότι στην επαρχία, στα βουνά επάνω, ακομα και αν μιλάμε για κεντρική Ευρώπη, δύσκολα θα βρείς συνεργείο ή ανταλλακτικά. Στη περίπτωση του διακόπτη βέβαια, δεν χρειαζόμασταν άμεσα συνεργείο μιας και η λύση που είχαμε σκεφτεί ήταν απλή και αφορούσε την εξεύρεση ενός διακόπτη … λαμπατερ! Ε, όταν το πρωί είδα ότι ακριβώς απέναντι από το ξενώνα μας υπήρχε μαγαζί με ηλεκτρικά είδη σκέφτηκα «δεν μπορεί, κάποιος μου κάνει πλάκα, μου την έχουν στημένη».

Διακόπτης : λογιστική αξία 0,5 ευρώ. Ταξιδιωτική αξία, ανεκτίμητη :

Τα καλώδια καθαρίστηκαν από την ελεεινή κόλληση του Νοάλε, συνδέσαμε το λαμπατέρ, δλδ το διακόπτη που φαίνεται παραπάνω, πατάς ανοίγει, πατάς κλείνει. Με το κλειδί να βρίσκεται στον κεντρικό διακόπτη διαβάζει το immobilizer, οπότε άψογα! Για αδιαβροχοποίηση μου πέρασε από το μυαλό να βάζαμε καπότα. Αντρίκια πράγματα?? Η μάρκα δεν θα είχε σημασία. Τελικά δεν του φόρεσα, πήρα τα ρίσκα μου …

και για όσους δεν κατάλαβαν :

Μέρα 4η

Ήμασταν περίπου 100 χλμ πίσω και με 1 ώρα καπέλο στην εκκίνηση.  Όταν ταξιδεύεις με ημερήσια μέση ωριαία που δεν ξεπερνά τα 50 χαω, αυτό σημαίνει κοντά 3 ώρες καθυστέρηση. Και με απροόπτα ιταλικής προέλευσης καθώς και με καιρό άστατο, κρατάς και μια πισινή για παν ενδεχόμενο.

Προορισμός μας είναι το Passo Stelvio αλλά η θεά τύχη (και καλά…) μας ρίχνει στο δρόμο άλλα δυο πάσα καθώς χαράσουμε διαδρομή απο Ελβετία προς Ιταλία. Το Julierpass στα 2284 μ. και το Berninapass στα 2330 μ.

καθοδόν προς Julierpass: χωριά, πρασινάδες, λίμνες, χρώματα:

…η ελβετική χώρα είναι πανέμορφη …

Άφιξη στο Julierpass, στάση για τσιγάρο και μια ζεστή σοκολάτα:

Στο Berninapass ο καιρός θύμισε τη προηγούμενη μέρα. Παγετώνας πάνω από τη λίμνη:

Το St. Moritz το περάσαμε transit, όμορφη πόλη αλλά δεν είχαμε χρόνο…

Και φτάνουμε στην ανάβαση του Stelvio. Και αρχίζουμε… και ανεβαίνουμε. .. και στάση… και φωτό.  Ξανά και ξανά. Αν σταματάμε σε κάθε στροφή που κρύβει και κάτι όμορφο, δεν θα φτάσουμε πάνω μέχρι το βράδυ. Πόσο όμορφο? ε πολύ… Επιπλέον, το κομάτι απο το davos μεχρι και το bormio και απο εκεί μέχρι τη κορυφη του πάσου έχει χαρακτηρισθεί  από μερικούς ως ο καλύτερος δρόμος στο κόσμο για οδήγηση! Ανάμεσα  σε εκείνους που έχουν αποδώσει το χαρακτηρισμό είναι και η γνωστή αγγλική τηλεοπτική σειρά Top Gear.  Μπορεί ο δρόμος μας να μην πέρασε απο το davos, μιας και ερχόμασταν απο λίγο πιο νότια, αλλά το τμήμα του bormio-stelvio το πιάσαμε μια χαρά και αποχαζέψαμε εντελώς! Θεωρώ πως εκείνο το κομμάτι της διαδρομής δεν το έχουν χαρακτηρίσει έτσι άδικα και ότι αποτελεί εναν απόλυτο προορισμό για κάθε μοτοσυκλετιστή που σέβεται τον εαυτό του. Τελεία και παύλα.

Είναι ακόμα αρχή στην ανάβαση :

Σε μια απο τις φωτο-στάσεις,  όπως πήγα να ξεκινήσω, κάνω μια έτσι, κοιτάζω αριστερά μου και προς τα πάνω, “μαλάκα ζαλίζομαι, που πάει ο δρόμος ωρέ ??” :

Σε κάποιο σημείο ξανασταματάμε… δλδ είχαν σταματήσει οι παντες και εγω φτάνοντας καθυστερημένος όπως πάντα αφού οι φωτογραφίες μου έτρωγαν χρόνο (γάντια, bagster κλπ) βλέπω τον Ηλία και τον Νικόλα να τρέχουν στον αυχένα του βουνού προς το γκρεμό… φαινόντουσαν ηλύθια χαρούμενοι μέχρι που χάθηκαν από κάτω… Που πάνε ρε τα χαμένα?

Αμ, μάλιστα. Έτσι εξηγείται … χωρίς άλλα σχόλια. Η φωτό είναι πραγματικά κακή, δεν έχει πιάσει τίποτα. Η αίσθηση της 3^ης διάστασης σε εκείνο το σημείο ήταν απίστευτη:

Με δυσκολία φύγαμε θαρρώ… Εγω τουλάχιστον δεν ξεκουνούσα. Εκεί είναι να κατσεις με τις ώρες.

Είχαμε όμως και άλλο ανέβασμα. Διάολε, πόσο πιο πολύ θα κολλήσουμε…

Από εκείνη τη πλευρά, τη δυτική, για λιγο ακόμα. Μετά τον αυχένα εκείνο όπου σαλέψαμε με τη θέα, η ανάβαση ομαλοποιείται αρκετά. Σταματάνε οι φουρκέτες και οι στροφές, ο δρόμος ουσιαστικά μπαίνει σε οροπέδιο, προχωρά προς τα «μέσα» και με φυσιολογικές κλίσεις καλύπτει τα υπολοιπόμενα ~300 μέτρα (υψομετρικά) για την κορυφή, οπότε η θέα προς τα «κάτω» κλείνει, εξαφανίζεται.

Αυτό για τη δυτική κατεύθυνση. Είμαι πλέον στη κορυφή του Stelvio, κοιτάζω δυτικά από όπου ήρθαμε και δε βλέπω τίποτα… Μέχρι να γυρίσω το κεφάλι από την άλλη πλευρά, ανατολικά… Και τότε κατεβάζω το χάπι. Χτες είχαμε σεξ άνευ περιορισμών, σήμερα αρχίζουμε τα ναρκωτικά :

Στη προηγούμενη φωτό διακρίνεται κάτω αριστερά ο δρόμος που θα ακολουθήσουμε αφήνοντας πίσω μας το Stelvio. Εκεί που χάνεται, από εκεί πίσω έχει και άλλο. Για την ώρα, είμαστε στα 2758 μ :

Τσιγάρο… φωτό… τσιγάρο πάλι, γιατί για ένα περίεργο λόγο το τρέμουλο στο χέρι δε φεύγει. Εϊναι η ένταση της πολύωρης οδήγησης, η ικανοποίηση ότι έφτασες σε ένα προορισμό που τόσο πολύ περίμενες… και το κρύο βεβαίως! Ανακτήσαμε δυνάμεις με Hotdog αλα τυρολέζικα, οπότε το δαγκώσαμε διπλά. Μια για το απολαυστικό λουκάνικο και μια από το κρύο.

Μπορεί το πρώτο να το χορτάσαμε, δεν ίσχυσε όμως το ίδιο για την θέα και το μεγαλεπήβολο του τοπίου που γενικότερα σε καθηλώνει εκεί πάνω. Αρχίσαμε να μαζεύουμε τα εγώ μας και πριν το κρύο διαπεράσει για τα καλά το πετσί μας καβαλήσαμε μηχανάκια και φύγαμε.

Φωτό αξιόλογη απο την κατάβαση/ανάβαση ανατολικής πλευράς δεν έχω. Μια για κέρασμα απο το internet :

Εκεί πάνω που τελειώνει ο δρόμος, έχουν βγεί οι προηγούμενες δυο φωτό. Για το κατέβασμα το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι είναι ατελείωτο, σαδιστικό, προκαλεί πόνο στα δάχτυλα απο το παρατεταμένο φρενάρισμα και φυσικά το λατρέψαμε.

Καταλήξαμε στο Bolzano χωρίς ίχνος αντοχής . Αφού ψάξαμε για αρκετή ώρα για ένα αξιοπρεπές ξενοδοχείο και σαλτάραμε με κάτι τιμές που μας έδιναν (200 ευρώ το τρικλινο) βρέθηκε μπροστά μας ένα συμπαθητικό youth hostel το οποίο και επιλέξαμε χωρίς δεύτερη κουβέντα. Περιμέναμε ότι θα βρίσκαμε κοινόβιο και είμασταν έτοιμοι να το καταπιούμε γιατί οι δυνάμεις μας μας εγκατέλειπαν, αλλά αποδύχθηκε εξαιρετικό, πεντακάθαρο, ύσηχο και  καλύτερο απο πολλά … “ξενοδοχεία” τουριστικού χαρακτήρα στην Ελλάδα.  Σωριαστήκαμε στο δωμάτιο με το όνομα «Λιθουανία». Απέναντι μας, το δωμάτιο «Ελλάδα». Για περιήγηση στη πόλη ούτε κουβέντα.  Μα ούτε για μια μπύρα? Μα τίποτα! Τέτοια εξάντληση. Κακό πράγμα τα πάσσα …

Μέρα 5η

Η 5^η μέρα προβλεπόταν χαλαρή και διεκπαιρεωτική. Είχαμε ολοκληρώσει τα 2/3 και μας απέμενε η Αυστρία με το Grossglockner και το Edelweisspitze. Είχαμε πει να φτάναμε στο Lienz για διανυκτέρευση και από εκεί να κάναμε τα αυστριακά πάσα την 6^η μέρα. Χαλαρά λοιπόν και βλέποντας ότι οι αποστάσεις βολεύουν, αποφασίζουμε να εντάξουμε μερικά ακόμα πάσσα στο μέτρημα. Έτσι βρε αδερφέ, να στρίψουμε λίγο ακόμα, να κρατηθούμε ζεστοί… Οι Δολομίτες!

Τα πάσα αυτά είναι πιο εύκολα από τα ελβετικά και το stelvio. Λιγότερο ασφυκτικές φουρκέτες, ανοδικές κλίσεις πιο ήπιες, και καλύτερη άσφαλτος, σε τσιγκλάνε να παίξεις. Το paso costalunga έφυγε σφαίρα, στο paso Pordoi είπαμε να πάρουμε μια ανάσα:

Κλασσικά, τζούρες, καφείνη και μετά καρμπονάρα … ανάποδα το πήγαμε, μετά έρχεται ο καφές αλλά δε βαριέσαι …

Όση ώρα τρώγαμε απολαμβάναμε μεταξύ άλλων και περάσματα απο κάθε λογής μηχανάκι. Τo αμερικάνικο μέταλλο είχε τη τιμητική του, όπως και σε όλα τα πάσα του ταξιδιού. Guzzi, παλιά fzr exup, cbr1000f του ‘90 κάτι, τενερέ το παλιό, μπέμπες R80, R100, και πολλά άλλα, όλα στην πένα! Καινούρια μοντέλα μηχανών… μπα… ελάχιστα. Άλλη νοοτροπία, άλλος τρόπος ζωής. Το πουλ μουρ δεν είναι βασική ανάγκη για τον Δυτικό-Κεντρο-Ευρωπαίο και κατ’ επέκταση δεν υπάρχει λόγος για τακτική ανανέωση της μηχανής του. Με ότι έχει θα ταξιδέψει σε όλη την ήπειρο και θα το χαρεί κιόλας. Ο βλαχογκλάμουρ Έλληνας όμως πρέπει να έχει το τοπ μόντελ ανα πάσα στιγμή.

Να μην ξεχνιώμαστε, είχε θέα …

Ώρα να φεύγουμε. Ο Νικόλας είχε την ιδέα να πάει να στηθεί λίγο πιο κάτω με τη βιντεοκάμερα. Να μας γράψει “όπως θα πέρνω τις στροφές” και έτσ…

Έφυγε λοιπόν ο Ηλίας, πάω να φύγω και εγω… κάτι κουνάει περίεργα. Στη πρώτη στροφή θα μπορούσα να είχα φύγει κανονικά. Για οικόπεδο δλδ… εκεί στα χειμερινά θέρετρα του σκι το αγροτεμάχιο-φιλέτο θα μου κόστιζε κάτι παραπάνω. Όπα όπα… πόδια κάτω, βάρος μπροστά και κουτσά στραβά το γυρνάω το μηχανάκι πισω. Φοβερή επιτυχία η σκηνοθεσία του Νικόλα, του το χάλασα βεβαια γιατι αμα έπεφτα το βιντεάκι στο youtube θα έκανε θραύση.

Γυρνά πίσω και ο Ηλίας … Τελικά, το καφέ που λέγαμε… ότι τον πίνουν μετά το φαγητό και όχι πριν…ε, τον ήπιαμε και αυτόν περιμένοντας την οδική βοήθεια, γιατι που να ξεζαντάρεις (σαμπρελωτό γαρ, και όχι tubeless) στα 2200 μ. χωρίς τα σύνεργα (λεβιέδες) και με σεβαστή αντιπροσωπία απο το ευρωπαϊκό μοτοσυκλετιστικό στερέωμα να είναι αραχτό στην καφετέρια και να κοιτάζει ? Αυτά έχουν οι ακτινωτοί τροχοί, τι να κάνουμε. Κορδονάκι δεν παίρνει…

Η οδική μας γύρισε πίσω. Την καθυστέρηση την είχαμε στο τσεπάκι απο την αρχή του ταξιδιού. “Ταξίδι χωρίς απρόοπτα δεν είναι ταξίδι” έλεγα για να μου δίνω θάρρος.

Πως θα πλερώκεις με ρωτά ο ιταλός στο φορτηγό μέσα, ενω κατεβαίναμε το πασο απο την ίδια κατεύθυνση που το ανεβήκαμε, και εγώ έβλεπα το χείλος του γκρεμού απο την υπερυψωμένη θέση της καμπίνας και με έπιανε ίλιγγος και κρύος ιδρώτας… ρε συ αυτός ξέρει που πατά η δεξιά του ρόδα ή θα πάμε κάτω κουτρουβαλώντας ?

- Χάου μάτς? τον ρωτάω παίζοντας το άνετος.
- Τού χάντρεντ φίφτυ, μου απαντά και η άνεση μου έκατσε στο λαιμό … της μαμάς σου ο κώλος μπούστη!

Η οπισθοδρόμηση μας έφερε στο χωριό Moena, γιατί μονο εκεί υπηρχε gomista. Εντωμεταξύ, οι άλλοι δυο απολάμβαναν την κατάβαση του Pordoi και έβλεπαν διάφορα άλλα που έκοβαν την ανάσα, όπως μια μπετονέρια να κατεβαίνει μπούνια και δίχως αύριο. Είναι τρελοί αυτοί οι Ρωμαίοι.

Στη Moena η αλλαγή έγινε γρήγορα. Την ίδια ώρα, ο Νικόλας έβρισκε λύση σε ένα δικό του δράμα. Βρήκε γκάφερ και κάλυψε επιτέλους τα οπίσθια της λευκής του γιαπωνέζας που τόσο της τα πλήγωσε με τα σαμάρια που πήγε και της φόρτωσε. Το πέγκασο φοράει καινούρια σαμπρέλα πίσω, ζυγοσταθμίζεται, λαδώνουμε και την αλυσίδα. Δείχνω το διακόπτη στο μηχανικό καθότι το μαγαζί έφερε ταμπέλα aprilia και έτρεφα φρούδες ελπίδες ότι θα έπαιζε ανταλλακτικό ή μια λύση έστω πιο “επαγγελματική” απο το λαμπατέρ. Ο τύπος με κοίταξε με απορία, ανασήκωσε τους ώμους,  “no no”… τον μπούλο και απο εδώ… συνεχίζουμε με διακόπτη λαμπατέρ, μια χαρά είναι.

Αλλαγή πορείας λοιπόν, να καλύψουμε το χαμένο έδαφος. Εντοπίζουμε νέα διαδρομη. Πλέον ο στόχος μας για διανυκτέρευση είναι η Cortina και για να φτάσουμε θα περάσουμε απο το passo Giaou. Όλη η διαδρομή μετά το San Pellegrino και γύρω απο την Alleghe και την πράσινη λίμνη της (απο τους αντικατοπτρισμούς του δάσους γύρω της) είναι εκπληκτική, το λάστιχο και τη καθυστέρηση την εχουμε ξεχάσει ήδη (εγώ τουλάχιστον, λες οι άλλοι να μπινελίκωναν ?) ενώ το ψιλόβροχο που έπεφτε δεν με ενοχλούσε καθόλου.

Και τώρα ?

Η ανάβαση για το paso Giaou έχει περίπου 20 φουρκέτες. Βρέχει εδώ και λίγη ώρα, πλησιάζουμε την αριστερή φουρκέτα  #10 . Μπροστά μου ο Ηλίας με το tiger, o Νικόλας έχει μείνει λίγο πίσω για φωτό…

Το σλοβάκικο polo κατεβαίνωντας ανοίγεται για να πάρει τη φουρκέτα “ιδανικά”, βγαίνοντας στο αντίθετο ρεύμα. Tiger μπροστά του.  Ο-χ-ι …..

Θολούρα…

Πλαστικά και μέταλλα αλλά χωρίς ήχο γιατί δεν θέλω να πιστέψω αυτό που εκτυλίγεται μπροστά μου. Βουβή η σκηνή. Αν μπορούσα θα έκλεινα και τα μάτια. Ο Ηλίας έχει φύγει απο την μια πλευρά του αυτοκινήτου, το tiger παίρνει μια σβούρα πάνω στο καπό του και σκάει κάτω, σερνώμενο μπρος τη μπαριέρα σταματάει μπροστά μου…

Παγωμάρα…

Τον βλέπω, είναι κάτω. Αλλά κωλοκάθεται, κοιτά τον σλοβάκο οδηγό του polo. Ανακούφιση 1η γιατί σκέφτομαι ότι είναι στοιχειωδως καλά. Τρέχω.

-Πονάς?

-Όχι, δλδ λίγο εδω στο πόδι

-Κουνάει?

-Ναι…

-Άλλου?

-Οχι.

-Κάτσε εκεί, μη σηκώνεσαι

Με τη βροχή να πέφτει περνούν τα πρώτα λεπτά και το αρχικό σοκ. Ο Ηλίας είναι καλά, καθισμένος κάτω χωρίς  να έχει κανενα εμφανή τραυματισμό, πέραν του πόνου στο πόδι. Το tiger πιστευουμε ότι ειναι game over…

Συνεννοήσεις ότι να ‘ναι. Οι ιταλοί στο κινητό δεν μιλάνε αγγλικά, ο Ηλίας είναι ο μόνος που μιλά λίγα ιταλικά  οπότε άντε βγάλε άκρη. “Που είστε?”. “κάπου εκεί, πασο Giaou… κάπου…”. Κομφούζιο…Τελικά τα καταφέρνουμε…

Το ασθενοφόρο με την Λάουρα έφτασε. Τσεκάρουν τον Ηλία, οκ, προληπτικά κολάρο, φορείο και νοσοκομείο. Φτάνει και η polizia stradalle… Και ενώ ο Ηλίας φαίνεται καλά καθώς το ασθενοφόρο τον μεταφέρει προς Cortina, εγω και ο Νικόλας πρέπει να πάρουμε μερικές γρήγορες αποφάσεις. Θα πάει κανείς μαζί του στο νοσοκομείο? Όχι, μας διαβεβαιώνει ότι είναι οκ, υπάρχει και η νοσοκόμα Λάουρα λέει χαριτολογόντας, το προληπτικό τσεκ θα είναι καθαρό. Μένουμε πίσω αφενός για να βγάλουμε άκρη με τη polizia, να δουμε τι θα γράψουν, να μη πάει να τα μαγειρέψει ο σλοβάκος, αφετέρου γιατί έχουμε μια μηχανή στη μέση του πουθενά σε μια ξένη χώρα και κάτι πρέπει να κάνουμε για την μεταφορά της.

Οι ιταλοί τροχαίοι τελικά έκαναν καταπληκτική δουλειά. Μέτρησαν τα πάντα, υπο βροχή, και ο Νικόλας και εγω μένουμε άφωνοι απο την σχολαστικότητα και τον επαγγελματισμό τους. Το σημείο της στούκας και η φουρκέτα έμοιαζαν με τόπο εγκλήματος όπου το CSI είχε σημαδέψει κάτω με κιμωλία τα πάντα, κάθε λεπτομέρεια… πειστήρια, μετρήσεις, γραμμές που τέμνονται, υπολογισμοί. Το πόρισμα βγαίνει κατευθείαν και ο σλοβάκος υπαίτιος πέραν κάθε αμφιβολίας. Τον υποχρεώνουν να πληρώσει επιτόπου πρόστιμο για παράβαση (αντίθετο ρεύμα),  το συμβάν καταγράφεται 100% εις βάρος του στο πρωτόκολλο και τον συνοδεύουν – πάλι υποχρεωτικά – μέχρι την Cortina και το νοσοκομείο για να δει τον Ηλία. Αλλιώς κύριοι, θεωρείται εγκατάλειψη θύματος !  Ακούει Ελλάντα? αρχίδια ακούει …

Έπειτα, πρέπει να κάνουμε κάτι με το tiger.  Βάζω τον τροχαίο πριν φύγει να μας καλέσει οδική.  Του εξηγώ σε αγγλικά και ελπίζω να καταλαβαίνει, οτι δεν ξέρουμε κανέναν, δεν έχουμε τηλεφωνικά νούμερα, ποιόν να καλέσουμε? Οκ. Μιλάνε στον ασύρματο. “Ερχονται, μάλλον απο κορτίνα” μου λέει. Χαιρετουμε, φεύγουν.

Αυτό το μάλλον δεν μου άρεσε. Μήπως δεν κατάλαβε καλά. Η Κορτίνα απείχε απο το σημείο περίπου 15 χλμ, η ώρα περνούσε, ήταν πλέον βράδυ, κατά διαστήματα έβρεχε και το κρύο απο το βουνό άρχισε να γίνεται εντονότερο και πλέον στο πασο δεν κυκλοφορούσε ψυχή. Είμαστε στα 1000 κάτι μέτρα, στη tornanto 10, μπροστά σε μια σηραγγα και κάνουμε μεταξύ μας αστεία για καταστάσεις επιβίωσης. Τα πάσα κανείς ντόπιος δεν τα διασχίζει βράδυ και δυο ξένοι, κάθονται και περιμένουν…

Τελικά η οδική ήρθε. Άργησε αλλά ήρθε. Φορτώσαμε, συνεννοηθήκαμε, αυτός στα Ιταλικά, εμείς στα αγγλικά, και όποιος κατάλαβε κατάλαβε και φυγαμε για το νοσοκομείο της Cortina. Τουλάχιστον θα λέμε οτι κάναμε πέρασμα σε δολομιτικό πάσο στις 10 τη νύχτα. Πίσω απο τα βουνά αστραπές… Ναι, τέτοια κάνε μας τώρα… άσε να φτάσουμε πρώτα ρε … και μετά ξεσκίσου στη βροχή …

Φτάνοντας στην Cortina o Ηλίας μας περίμενε στο προάυλιο του νοσοκομείου, περιποιημένος, με το τζηνάκι του και το κολάρο του. Περίεργο χαμόγελο… ανακούφηση σίγουρα. Μπορεί να φταίει και η Λάουρα. Βρήκαμε δωμάτιο με τη βοήθεια του ταξιτζή που μετέφερε τον Ηλία. Σωριαστήκαμε, αλλά απο την υπερένταση δεν κοιμήθηκα. Πολλές οι εικόνες, πάρα πολλές και άλλα τόσα τα συναισθήματα που μαζεύτηκαν σε μια μέρα, με μια γλυκόπικρη γεύση για το τι θα κάνουμε αύριο και για το αν το ταξίδι μας τελείωσε εδω.

Μέρη 6η

Σηκώνεσαι, ανοίγεις τα παράθυρα και αντικρύζεις κάτι που δεν το βλέπεις και κάθε μέρα στα ξυπνήματα σου. Τζούρα αέρα αυτή τη φορά και όχι τσιγάρου, αναζωογονητική.  Η εικόνα έχει το τοπίο, αλλά της λείπει κάτι…

…λείπει το tiger

Ο Ηλίας θέλει να μείνει Κορτινα, έχει ενοχλήσεις στο πόδι και στον αυχένα οπότε καλό θα είναι να ξεκουραστεί για μια μέρα. Να δει και το tiger στο γκαράζ. Το οποίο εκ των υστέρων μαθαίνουμε ότι είναι σχετικά οκ και ότι θα μπορέσει να βγάλει το δρόμο της επιστροφής αφου τελικά έχει μόνο σπασμένα πλαστικά, τα προστατευτικά κάγκελα χτυπημένα τα οποία έκαναν τη δουλειά τους, και διάφορα άλλα ψιλα.

Το προηγουμενο βράδυ, όση ώρα περιμέναμε την οδική στο πάσο το κοιτάξαμε και πήραμε μια πρώτη ιδέα. Δεν φαινόταν να είχε πάρει πουθενά το μπροστινό ή ο τροχός. Η σύγκρουση έγινε στο πλάι, ακριβώς πάνω στα προστατευτικά κάγκελα. Ο Νικόλας το οδήγησε για λίγα μέτρα αφου έφυγαν οι μπάτσοι και το μηχανάκι πήγαινε ευθεία. Κανένας κραδασμός, κανένας τζόγος και κανένα περίεργο τράβηγμα αριστερά ή δεξιά. Όλα λειτουργικά…

Αυτά ήταν λοιπόν ήταν τα επόμενα καλά νέα, μετά την σωματική ακεραιότητα του Ηλία, ο οποίος  με μια μέρα ξεκούραση θα μπορεί να συνεχίσει. Το 3ο σκέλος του ταξιδιού, το grossglockner και το edelweispitze, απείχαν απο την Κορτίνα κάτι λιγότερο απο 300 χλμ πήγαινε-έλα. “Πηγαίνετε χωρίς εμένα” ήταν η προτροπή απο τον Ηλία. “Μέχρι το απόγευμα θα έχετε γυρίσει. Μια καλή ημερήσια βόλτα είναι, εγώ το κομμάτι αυτό το έχω ξανακάνει, οπότε όλα καλά”. Χωρίς πολλές τύψεις ειναι η αλήθεια, τον αφήσαμε πίσω το καπετάνιο, ντυθήκαμε και φύγαμε για Αυστρία. Το βράδυ θα είμασταν πάλι πίσω στη Κορτίνα.

Έχοντας πλέον μπεί στην Αυστρία, κάναμε μια στάση στο καταρράκτη του Hohe Tauern Park, εκεί όπου κατά το μύθο η όμορφη παρθένα νεράιδα μοίραζε χυλόπιτες σε όλους τους άντρες που τη πολιορκούσαν, ακόμα και στο διάολο τον ίδιο που μεταμφιέστηκε και προσπάθησε να την ξεγελάσει. Έκανε ένα σάλτο από τα βράχια η παρθένα για να του ξεφύγει και έτσι ξεπήδησε ο καταρράκτης. Ο Νικόλας προσπάθησε αλλά την έφαγε τη χυλόπιτα και αυτός… ρε ούτε που τον κοίταξε μιλάμε…

Αλλιώς την περίμενα την ανάβαση για το grossglockner, πιο σφικτή. Τελικά είναι για παιχνίδι και αυτή. Ωραίο στροφιλίκι και μηχανές από όλη την Ευρώπη που το τιμούν δεόντως, ανέβα – κατέβα. Η χαιρετούρα στο δρόμο έδινε και έπαιρνε. Από τα πράγματα που μας αρέσουν όταν καβαλάμε μηχανή.

Φτάνοντας στο τέλος του δρόμου το κρύο είναι πολύ έντονο και ο δυνατός αέρας, που κατεβαίνωντας απο τον βουνό διασχίζει τον παγατώνα, έκανε εντονότερη την αίσθηση της χαμηλής θερμοκρασίας. Στο πάρκινγκ το αδιαχώρητο… moto only, biker’s friendly κλπ. Αυτοκίνητα δεν έμπαιναν εκεί. Είπαμε, άλλη κουλτούρα.

Πήγαμε να ανεβούμε στο πύργο Swarowski, να την δούμε λίγο πανοραμικά. Πάλι το μπούλο? “Σορρυ, closed for private event. Come tomorrow”. Τουμάροου θα σου στείλω χαιρετίσματα από Ανκόνα ρε μεγάλε… δε πειράζει, αφορμή για να ξανάρθουμε, αφήνουμε ανοιχτούς λογαριασμούς εδώ.

Στη φωτό, στο βάθος είναι η ατραξιόν του grossglockner, o παγετώνας pasterze ο οποίος κάθε χρόνο συρρικνώνεται κατά 10 μέτρα σύμφωνα με τα στοιχεία τους:

Αν εξω έκανε ψόφο, πήγαμε να περπατήσουμε λίγο στη σηραγγα που οδηγεί μέσα και γύρω από το παγετώνα… Ντάξ. Δαγκώ δαγκώ, την ουρά στα σκέλια και έξω.

Αναχωρήσαμε, στο κατέβασμα ένα morgan (μάλλον), και μια corvette μας τσάγιασαν κανονικά. Κλασσικά, εμείς και καλά χαζεύουμε το τοπίο, δεν ξέρουμε το δρόμο, έχουμε δικαιολογίες. Η συνέχεια του δρόμου προς edelweisspitze είναι περισσότερο απολαυστική.

Φτάσαμε στο Hochtor, στάση για φωτό :

Σήραγγα Hochtor:

Περνώντας τη σήραγγα αποκαλύπτεται ένα τοπίο απίστευτο και, για τα προσωπικά μου γούστα, το πιο επιβλητικό από όλα όσα είχαμε δει στο ταξίδι. Ίσως να ήταν ο καιρός που το έκανε να δείχνει έτσι. Πολύ άγριος και  μουντός. Δεν έβρεχε, αλλά σου προκαλούσε κάτι. Ίσως πάλι, ήταν ότι πίστευα πως πίσω από τη σήραγγα θα εμφανιζόταν το biker’s heaven ευθύς αμέσως, ενώ το μόνο που εμφανίστηκε ήταν μια τεράστια έκταση ορεινών όγκων μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι. Σάστισα για λίγο καθώς αισθάνθηκα πολύ μικρός και ασήμαντος ενώ μικρές νιφάδες χιονόνερου που έσκαγαν στη ζελατίνα του κράνους με έκαναν να θέλω να φτάσω γρήγορα.

Ο αέρας ήταν τόσο δυνατός που κάποιες στιγμές νόμιζα ότι εκανα surf με το ψηλό και ελαφρύ μονοκύλινδρο αφού έγερνα με δύναμη όλη τη μηχανή στο πλάι …για να πάω ευθεία! Η χαμηλή και βαριά busa φυσικά δεν αντιμετώπιζε τέτοια θέματα και ο Νικόλας έμενε πίσω και απολάμβανε το σόου. Wind surfing in the Alps γίνεται? Γίνεται, γίνεται !

Ήξερα ότι στο edelweiss pass γινεται της κακομοίρας από μηχανάκια. Έτσι είχα ακούσει. Η ονομασία biker’s heaven ή biker’s nest στο ηψηλότερο σημείο, στο καφέ, υποθέτω δεν είχε δοθεί τυχαία. Όμως, όταν εμείς φτάσαμε δεν υπηρχαν παρα 5-6 μηχανές όλες και όλες, και για όση ώρα μείναμε εκεί πάνω ο αριθμός αυτός δεν άλλαξε. Για τέτοιο καιρό μιλάμε.

Στην επόμενη φωτό διακρίνεται μια σήραγγα στο κέντρο και στο πάνω μέρος, σχεδόν στη κορυφογραμμή, είναι η σήραγγα του hochtor. Πίσω από εκεί έχει βγεί η προηγούμενη φωτό:

Στη κορυφή του edelweisspitze, στο biker’s nest, o Νικόλας το χαίρεται … φτάσαμε:

Πριν από καιρό, περνώντας την ώρα μου στο advrider.com είχα πετύχει μια φωτό. Ήταν καταπληκτική από κάθε άποψη (θέμα, τεχνική, φως). Μια φουρκέτα πλακώστρωτη, κοντά σε μια κορυφή, με εντυπωσιακά βουνά απέναντι. Δεν ήξερα, δεν είχα μάθει ποτέ που ήταν τραβηγμένη, έλεγα μόνο «τι ωραία που θα ήταν να βρισκόμουν σε ένα τέτοιο μέρος» και την είχα wallpaper. Στο edelweisspitze, στην 6η μέρα της βόλτας μας, τραβώντας την επόμενη φωτό συνειδητοποιώ ότι βρήκα το μέρος εκείνο και ότι έχω τραβήξει σχεδόν το ίδιο σημείο. Ένιωσα κάπως περίεργα. Ή μάλλον, πολύ περίεργα και σκέφτηκα ότι για κάτι τέτοιες στιγμές αξίζει το ταξίδι, η αναζήτηση, η ταλαιπωρία, ο δρόμος. Εδω, ένιωσα το ταξίδι να αυτοεκπληρώνεται χωρίς να το έχω επιδιώξει καθόλου.

Στα 2705 μέτρα:

Ήπιαμε μέσα ένα ζεστό καφέ να ξεπαγώσουν τα μυαλά μας και πήραμε την επιστροφή. Το βράδυ στην Κορτίνα ήπιαμε και τις τελευταίες μπύρες αυτού του ταξιδιού.

Μέρα 7η

Η 7η μέρα μας βρήκε και τους 3 να αρματώνουμε το tiger με 2, με 3? (με πόσα ρε?) ρολά γκάφερ για να ασφαλίσουμε τη σπασμένη μπαγκαζιέρα και τον καθρέπτη.  Η busa έλαβε και αυτή μια ενίσχυση γκαφερ παραπάνω στα καπούλια της και είμαστε έτοιμοι. Ο διακόπτης μου ήταν απτόητος.

Γυρίσαμε στην Ανκόνα για να διανυκτερεύσουμε εκεί. Για να έχουμε χρόνο να την δούμε την επόμενη μέρα πριν επιβιβαστούμε στο καράβι. Γιατι? Γιατί όχι. Όπως σωστά σχολίασε ο Ηλίας, πάντα τράνζιτ την περνά ο κόσμος χωρίς να της ρίξει μια ματιά. Πίνοντας το τελευταίο καφέ στον πεζόδρομο, έπεφταν ήδη οι υποσχέσεις για το επόμενο ταξίδι…

Λασηθιότικο στροφιλίκι

15αύγουστος στη Κρήτη και ενώ στο Ηράκλειο η βαρεμάρα χτυπάει κόκκινα και όλοι την πέφτουν σε κάποια παραλία, φεύγουμε για μια βόλτα σε δρόμους του οροπεδίου… Ωραίο στροφιλίκι αλλά απίστευτα γλυστρίματα. Πρόσφυση? ποια πρόσφυση? το άλλο με τον τοτό το ξέρεις?

Μια βόλτα-υπενθύμιση (προς τον εαυτό μου) ότι ειδικά το καλοκαίρι περνάω καλύτερα όταν κάνω αυτό που δεν είναι το σύνηθες (για τους περισσότερους ίσως).

Σερρες, 17-18 Μαιου 2008 – highlights

και σκέψεις σκόρπιες…

την επόμενη φορα δεν ξαναμπαίνω σε μεσαίο γκρούπ… δεν βγήκε ουτε ένας γύρος καθαρός. Και όχι, δεν έχω το τσαμπουκά να του “παρω” την γραμμή ούτε να του χωθώ του αλλουνού, οχι σε αυτό το γκρουπ. Εξάλλου trackday είναι, οχι club racing… Όμως ένα κράτημα του γκαζιού σε μια στροφή, περιμένωντας μετα να τον περάσεις στην έξοδο μεταφράζεται σε χαμένο χρόνο, από μερικά δέκατα μέχρι και 2 δεύτερα, αναλόγως τη στροφή, την απόσταση που θα του αφήσεις και τη φόρα που θα έχεις πάρει (ή που θα έχεις χάσει) …

κόκκινο γκρουπ λοιπόν στην επόμενη, εχει το ανέβει το επίπεδο, και να πάρω και κανενα “λαγό” από πίσω …

η είσοδος στην Κ1 βελτιώθηκε αρκετά… αυτό που πρέπει να δουλέψω την επόμενη φορά είναι η γραμμή απο το άπεξ και μετά… πόσο ανοιχτά, πόσο κοντά στο εξωτερικό βιράζ πριν το ξάπλωμα για την κ2, να συνηθησω την αίσθηση των χορταριών δίπλα μου και να ξέρω ότι δεν θα με πετάξει έξω… μήπως να πειραματιστώ και με εντελώς άλλη είσοδο στην Κ1? μπα, άστο… ας μείνω στο αρχικό σχέδιο και αν το εξαντλήσω χωρίς να δω βελτίωση, τότε βλέπουμε για αλλαγή γραμμής…

το ίδιο και για την γραμμή απο στο μέσο από την κ3 στην κ4… να μείνω εξωτερικά όσο γίνεται, πριν τη βουτιά για το άπεξ της κ4

κ11-12… σε ένα σεσσιον πρωϊνό δεν είχα κανένα απολύτως κόλλημα να μπω με όσα ερχόμουν… καταπληκτική ροή … αλλά και εδω χρειάζεται πειραματισμός με τη προσέγγιση του έξω βιραζ… για τον ίδιο λόγο που ισχύει στην Κ1-2 και Κ3-4…

κ13… έκανα τα πιο γρήγορα περάσματα μου μέχρι τώρα… και σε ταχύτητα εισόδου και κατα τη διάρκεια της στροφής μέχρι το σπάσιμο για το εσακι… σε ένα από αυτά τα περάσματα όμως είπα μια προσευχή σε χρόνο dt. Τη στιγμή που έιναι όλα κάτω, γόνατο και λίγο η μπίλια απο το μαρσπιε, κρατημένος κλειστά δίπλα στο εσωτερικό βιραζ, ξαφνικά το πίσω κουνάει, τρελλό γλύστριμα το λάστιχο. Αυτή ήταν η πρώτη αίσθηση τουλάχιστον. Aκαριαία το γλύστριμα δίνει ταλάντωση που ξεκινά απο τη πίσω ανάρτηση και μεταφέρεται σε όλη τη μηχανή… Είναι απο τις στιγμές που ο χρόνος διαστέλλεται, καμπυλώνεται, στρεβλώνεται, δεν ξέρω τι, πάντως ενώ το συμβαν στη πραγματικότητα διαρκεί μερικά δέκατα του δευτερολέπτου, φαίνεται οτι όλα γίνονται σε slow-motion… “μ@λ@κ@ την κάτσαμε τη βάρκα! … για να δω… που να προσγειωθώ? … εδω μέσα καλά είναι? … έχει πολύ χορτάρι, πιστεύω δεν θα πονέσει, να κλέισω τα μάτια τώρα ή να περιμένω λίγο ακόμα μπας και δω καμιά σπίθα? … γαμώτ γαμωτ…, … , …”

Όμως κάπου εδώ είναι που η εμπειρία και η προπόνηση σε αποζημιώνουν και το CSS κάνει απόσβεση στα λεφτά του… Το κακό θα είχε ολοκληρωθεί αν α) έκλεινα το γκάζι οποτε και θα εισέπρατα ένα μακρύσυρτο lowside, b) αν κυριαρχούσε το αίσθημα του πανικού και ενεργοποιούταν η ενστικτώδης αντίδραση όπου σφίγγεις τα χέρια στα κλιπον λες και πιάνεις ταύρο απο τα κέρατα οπότε και η ταλάντωση κλιμακώνεται, περνάει αυτούσια στο μπροστινό σύστημα και άντε γεια, κλείνεις ραντεβού με κτηματομεσίτη με το συμβόλαιο υπογεγραμένο και έτοιμο… η κ13 είναι πυκνοκατοικημένη?

Όποιο και απο τα δυο και αν συνέβαινε το αποτέλεσμα θα ήταν τρομακτικο, οδυνηρό και ψυχοφθόρο αλλά και εντυπωσιακό για τους απ’εξω που θα παραληρούσαν : “ε το μαλάκα, έπεσε…”, “ωωω, το είδες ρε?” “πςςςςςςςςς…”

Τίποτα απο αυτά δεν έγινε. Κράτησα το γκάζι ανοιχτό και το μπροστινό λάστιχο έμεινε ανενόχλητο. Άφησα τα χέρια χαλαρά και με το αριστερό να ξαπλώνει πάνω στο ντεπόζιτο η ταλάντωση σταμάτησε εκεί και το πιρούνι δούλεψε όπως θα έπρεπε. και όλως περιέργως, δεν ένιωσα κρυο ιδρώτα να τρέχει στη πλατη… Ποιος είσαι ρε μεγάλε?

Το γιατί γλύστρισε δεν το ξέρω. Τα λάστιχα ήταν ζεστα, βρισκόμουν στο 10λεπτο περίπου. Το πισω ήταν σε καλή κατάσταση. Πρώτη σκέψη θα ήταν ότι άνοιξα γκάζι, ότι δλδ ημουν στις απαρχές ένός highside. Με τίποτα. το γκάζι μου ήταν οσο ανοιχτό έπρεπε για να κρατήσει το πίσω φορτισμένο και το μπροστινό ελεύθερο. Μετά, αυτό συνέβει περίπου στο μέσο της κ13… εκεί δε βγαίνεις άγρια επιταχυνόμενος γιατί ακολουθεί το S … Δευτερη σκέψη, να μπήκα απο την αρχή φοβισμένος και να προκάλεσα εγω το κούνημα σφίγγοντας τα πάντα. Μπα, αν ήταν έτσι δεν θα το έσωνα όταν ξεκίνησε το κούνημα, θα συνέχιζα σφιγμένος, αγχωμένος και φοβισμένος… 3η σκέψη και πιο πιθανή. Εκεί κάπου, η κ13 έχει ενα νεροφάγωμα, μοιάζει λίγο με εκείνο της κ5… Μάλον η πίσω ρόδα έπεσε εκει μέσα, υπο γωνία και με τρόπο τέτοιο που έδωσε το γλίστρημα. Την επόμενη φορά καλύτερο σημάδι… Απο μέσα ή από έξω, όχι από πάνω!

έμεινα με την προσδοκία… το άσπρο 848 του τεστ που τόσο περίμενα να έρθει η σειρά μου, σαβουριάστηκε απο τον ψηλό στη κ13… μάλλον lowside. Κρίμα (για το μηχανάκι, όχι για τον ψηλό, αυτός την έβγαλε άθικτος, μόνο ο εγωισμός του τραυματίστηκε)…

το μεγάλο αδερφάκι, το 1098, πρέπει να ήταν αποκάλυψη… ο pap έλεγε στο μεσημεριανό διάλειμα “θα το πάρω για τεστ”. “Ασε” του λέω, “θα ψάχνεις για ανταλλαγή μετα”… Το τεστ τελείωσε, ο pap επέστρέψε στα πιτς μονολογόντας “ρε πούστη μου, πάλι σε έξοδα θα μπούμε το καλοκαίρι”…

Τόσες γυναικείες παρουσίες στη πίστα δεν έχω ξαναδεί… μέσα στη πίστα, οχι απ’εξω! το πρασίνο γκρουπ παραλίγο και θα ήταν … ροζ. Ένα R6 με αναβάτρια ντυμένη σε άσπρα δερμάτινα ήταν το επίκεντρο του ενδιαφέροντος, όχι για την ταχύτητα του.

Σερρες, 17-18 Μαιου 2008

σκηνή 1η : απόγευμα κυριακής, στο “καφέ” του ολύμπιου … η γλυκια εκείνη κούραση μπλέκεται με διάφορες σκέψεις για το πως πηγε το 2μερο, με ήχους αλλωνών που ακόμα γυρνάνε μέσα, με σημάδια αφυδάτωσης, μα που είναι η μακαρονάδα αργεί, μωρέ κάτσε να δω τι γράψαμε στη κάμερα μέχρι να έρθει το φαί, ασε βαριέμαι ακόμα και να τεντωθώ προς το τραπέζι να την πιάσω, αααμ τι πιάσιμο είναι αυτό, άραξε κάνε ένα τσιγάρο …

σκηνή 2η: δεν έχω προλάβει να γευτώ αυτές τις πουτάνες τις στιγμές, αυτο το άραγμα στη πίστα, και δευτέρα βράδυ είμαι Αθηνα πάνω απο ένα λαπτοπ να πασχίζω να βγάλω δουλειά. Κοιμήθηκα πάνω του.

Σκηνή 3η : Πήγε κιόλας παρασκευή ρε πούστη μου? γύρισα απο κομοτηνή όπου είχα πάει για δουλειά, το τελευταίο καιρό προσπαθω να μοιάσω στο βέγγο που έτρεχε, και δεν έχω ακόμα κάτσει να κάνω replay στο μυαλό μου τα όσα παίχτηκαν το προηγούμενο σκ στις σέρρες…

(φωτό απο παλιότερο trakcday, Σέρρες, Οκτώβριος ‘06 (φωτoγράφος: Στέλιος Εφραιμόπουλος)

Το 3μερο ξεκίνησε με σκέψεις για το πως θα γίνει η άνοδος. Ο ενδεδειγμένος τρόπος για να ανέβει κανείς στις σέρρες είναι φόρτωμα της μηχανής σε μεταφορική ή τραϊηλερ, και αραχτά σε αυτοκινητο με παρέα. Το τρένο δεν το μπορώ.

Με το 4τροχο δεν είναι ο πιο οικονομικός τρόπος, είναι όμως ο καλύτερος όσον αφορα τη φθορά στα λάστιχα ειδικά όταν φοράμε γόμες, είναι επίσης ο πιο ξεκούραστος και ο πιο πρακτικός. Άσε που (δανειζόμενος φράση μοτο-συντάκτη απο πρόσφατο τεύχος του) : Αθήνα-Θεσσαλονική απο εθνική δεν είναι ταξίδι. Έίναι διεκπεραίωση. Καλύτερα με αυτοκίνητο. Έτσι και αλλιώς με μοτό δεν θα δείς τίποτα ενδιαφέρον. Αυτοκίνητο όμως δεν υπήρχε, πάμε λοιπόν καβάλα.

Η κούραση λοιπόν.
Τι να λέμε τώρα… διπλωμένος σαν S πανω στο RR, με ολόσωμη, και ενα σακίδιο πλάτης γεμάτο να πιέζει τη μέση… Το RR η μαμά χόντα δεν το έφτιαξε για ταξίδια, ούτε καν για μακρινές βόλτες. Αναρτήσεις κούτσουρα, πλαίσιο ανένδοτο σε κάθε υποψία ελαστικότητας, σέλα τάκος, καρποί “σπασμένοι” χαμηλά να δέχονται όλο το βάρος και η τενοντίτιδα να καραδοκεί, αυχένας αντίστοιχα “σπασμένος” πάνω για να βλέπεις βρε αδερφέ. Αυτά όταν πηγαίνεις μαξ 140 … είπαμε… χρειάζεται συμβιβασμός όταν φοράς soft compounds στα πατούμενα… τρέφεις και το απατηλό όνειρο του παγκόσμιου-wannabe, ε πως να το κάνουμε δηλαδή? παγκόσμιος χωρίς γόμες γίνεται? δεν γίνεται? κάτσε φάε το παλούκι τώρα …

και κάπως έτσι, αφήνοντας πίσω μια βδομάδα που ανάσα δε πήρα απο δουλειά και τρεξίματα χωρίς να προλάβω να ξεκουραστώ καθόλου, έρχεται στο καπάκι το Αθήνα-Σέρρες α’λά χαμηλοκλιπονάτο να με αποτελειώσει….

6+ ώρες,μαζί με 2 στάσεις για να ισιώσει το κορμί, να πιώ νερό, να φάω γκούντις, να φύγει η κράμπα, να ξεπιαστεί ο κώλος…

Κώλος ε? αυτό είναι πρόκληση για iron butt ρε και άσε να λένε μετά τα μαστόδοντα τύπου GS, βαρκαντέρο, στρώμα-χαμαμάτσου κλπ, για χιλιομετρικές αποστάσεις και μακρινά κουραστικά ταξίδια. Ρε αραχτοί σε κινητές πολυθρόνες, ντροπή ρε … Προσφέρω το CBR μου χωρίς αντάλλαγμα σε αναβάτη ταξιδιάρας να κάνει ρεπετίσιον την άνοδο με τίς ίδιες παραμέτρους όμως. Θα εισπράξω ηθηκή ικανοποίηση μόνο και μόνο που θα δώ τη φάτσα του φτάνοντας…

Αυτά για την κούραση.

Και πάμε στα λάστιχα. Τα περί φθοράς επιβεβαιώθηκαν όταν το πρωί του Σαββάτου παρκάροντας στα pitts πέφτει το μάτι μου στο μπροστινό και βλέπω μια μπλέ περιοχή, λίγο πιο άκρη απο το κέντρο του ελαστικού. Γαμώτ, αυτό το μπλέ δεν υπήρχε 15 μέρες πρίν, όταν τα λάστιχα αυτά συμπλήρωσαν το 1ο τους 2μερο στη πίστα. Δηλδή ακόμα και με ρολαριστούς ρυθμούς σε εθνική, με 140 χαω, οι γόμες πολυμερίζονται και μπαίνουν σε θερμικό κύκλο που τις κάνει γάμησε τα ε? Και μετά, άντε να το βγάλεις απο το μυαλό σου αυτό, μήπως και σε προδώσει το μπλεδιασμένο το ρημάδι? όταν μπαίνεις μέσα και προσπαθεις να βελτιώσεις την οδήγηση σου, τη φόρα σου στο έμπα, να εξοικιωθείς με λίγο ακόμα μεγαλύτερη κλίση, και έχεις και άλλα τέτοιες “λεπτομέρειες” στο κεφάλι.

Τελικά το μπλε το ξέχασα σύντομα, δεν με απασχόλησε σε κανένα session, λύσσα κακιά!!

Δεν υπήρχε περίπτωση να με απασχολήσει, όχι σε αυτούς τους ρυθμούς που γυρνούσα τελικά και όχι χωρίς να παίζω με φρένα υπο κλίση μέσα στη στροφή. Ήταν ενα καλό 2μερο, ενα διπλό trackday με αποτέλεσμα βελτιωμένες γραμμές, βελτιωμένο χρόνο, τόσο ώστε να σκέφτομαι ότι αν σε κάθε επίσκεψη σε αυτή τη πίστα βλέπω τέτοια διαφορά τότε πάμε καλά…

Μεγαρα 16/4/08

Μπορεί τελευταία φορά να είχα μπει πίστα το περασμένο Νοέμβρη αλλά ήταν στις Σέρρες… τα μέγαρα είναι μια εντελώς άλλη ιστορία…

1,5 χρόνο είχα να μπω στο «χωράφι», μιας και μετά το κλείσιμο της σεζόν το Νοέμβρη του ‘06, ακολούθησε το σπάσιμο του ποδιού μου που με άφησε έξω για σχεδόν όλη τη σεζόν του ΄07… και όταν πλέον ήμουν έτοιμος το περασμένο φθινόπωρο, προτίμησα να κάνω ξανά αρχή με Σέρρες… Ύστερα μπήκε χειμώνας, και φτάσαμε τώρα εδώ, στο άνοιγμα της σεζόν 2008…

Πρώτη του 08 λοιπόν, στα μέγαρα…

Όχι με τις καλύτερες προϋποθέσεις. Το δεξί χέρι πονάει πολύ. Σημάδια από τενοντίτιδα στο ξεκίνημα της, αν κρίνω από τα συμπτώματα. Μπορεί και να είναι απλά κούραση από τη διαδρομή της Κυριακής στη βόρεια Εύβοια. Όμως τις προηγούμενες 2 μέρες δεν μπορούσα να βάλω δύναμη, στη δουλειά το PC το δούλευα μόνο με το αριστερό. Έπιανα το ποντίκι με το δεξί και είχα ενοχλήσεις…

Καθοδόν προς την πίστα δεν μπορούσα να στηρίξω το βάρος μου στο δεξί χέρι, δεν μπορούσα να φρενάρω… ενόχληση ως και πόνος… Ωραία… καλά ξεκινάμε…

Τι άλλο? Αέρας δυνατός… Όσο χρειάζεται για να γαμήσει τη ψυχολογία… Να σηκώνει σκόνη και να την πετάει στη πίστα… Να σκέφτομαι θα γλιστρήσει ή όχι? Επιπλέον, με ριπές αρκετά δυνατές που να χτυπάνε τη μηχανή σε κρίσιμα σημεία, ενώ είμαι «κάτω»… και να τα κουνήματα, και να η μπερδεμένη αίσθηση στα κλιπόν…Γιατί κούνησε τώρα? Ήταν από τον αέρα? Ήταν από σκόνη πάνω στην γραμμή? Ήταν από δικό μου κράτημα? (ακούσιο countersteer) …

Για να μπορέσει κανείς να πάει γρήγορα στη πίστα πρέπει καταρχήν να υπακούσει σε μερικούς κανόνες. Ένας από αυτούς είναι ότι δεν πρέπει να σε απασχολεί τίποτα άλλο εκτός από την οδήγηση. Οτιδήποτε έξτρα, έρχεται απλά για να αφαιρέσει ποσοστό από την αυτοσυγκέντρωση, από τους διαθέσιμους πόρους της CPU σου και ανάλογα μειώνεται η απόδοση και άρα η ταχύτητα σου, η ομαλή ροή, η αρμονία στη κίνηση.

Οι παραπάνω παράγοντες ήταν ήδη αρκετοί για να βραχυκυκλώσουν το σύστημα…

Το 1^ο session πήγε όπως περίμενα, δηλαδή αρκετά ψόφια… Αρκετοί γύροι μέχρι να ξαναδιαβάσω τη πίστα, να θυμηθώ τα πατήματα της, τη πρόσφυσή της, την αίσθηση της γενικότερα. Μετά έπρεπε να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου… και αυτό ήταν το πρώτο σημάδι ότι δεν γυρνούσα στρωτά. Όταν πράγματα όπως «πίεσε προσαγωγούς, βάρος στα πόδια, όχι στα χέρια, αγκώνες χαλαρά, κρεμάσου, 2-step, που είναι το apex, κυνήγα το vanishing point» είναι σκέψεις και όχι αυτόματοι μηχανισμοί, τότε κάτι δεν πάει καλά …

Στην αρχή γυρνάω χαμένος. Που είναι το turn point της Κ9? Της Κ4? Της Κ5… που είναι τα φρένα της πίσω ευθείας? Εντοπίζω δυο μαύρες κάθετες γραμμές με απόσταση λίγων μέτρων μεταξύ τους, πριν την ταμπέλα των 100. Δεν τις θυμόμουν, εδώ λοιπόν σημάδι για αρχή και στην πορεία βλέπουμε …

Λίγο αργότερα στο επόμενο πέρασμα, είσοδος στην Κ5 και το μπροστινό κουνάει πολύ, ξαφνικά το CBR βουτάει σαν σε απώλεια στήριξης. Ε όχι και lowside εδώ … Στην έξοδο το ίδιο και το πίσω… Τα supercorsa pro SC1-2 σίγουρα δεν είναι και στην καλύτερη κατάσταση σκέφτομαι, έχοντας βγάλει 2 σαββατοκύριακα στις Σέρρες. Ή μήπως έβαλα λάθος πιέσεις? 30 ½ πίσω, 31 ½ μπροστά. Σκατά… δώσ’ τους χρόνο να ζεσταθούν λίγο ακόμα και μετά βγάζουμε συμπέρασμα…

Κ6, αδυνατώ να τοποθετηθώ σωστά… στην έξοδο της ένα τρελό χαστούκι από τον αέρα και ευτυχώς που είναι πλέον ευθεία, έχω κάνει το pick-up αν και ακόμα έχω το σώμα κρεμασμένο στην εσωτερική … η ριπή στέλνει τη μηχανή λίγο παραπέρα … καλό, αν και τρομακτικό …

Κ9 … βιαστικό TP όταν συνοδεύεται με αργή ταχύτητα εισόδου τι μας κάνει ?? άνοιγμα γραμμής, ενώ μια κρεμασμένη 4^η δεν αρκεί να δώσει ώθηση και γενικώς τη γαμήσαμε την 9… ξανά και ξανά και ξανά ….

Μια από τα ίδια στην Κ4… άντε να τελειώνει το 1^ο session…

Έξω, pits, γιατί τίποτε δεν φαίνεται να δουλεύει. Λοιπόν, χαλαρά στο επόμενο, κάνε alt-control-delete, και πάμε σταδιακά να ανεβάσουμε ρυθμό χωρίς να σκέφτομαι πολλά πολλά… Τη πίστα τη διάβασα, θυμήθηκα τα πατήματα, ο αέρας αφού δεν έριξε κανέναν μέχρι τώρα δεν θα με απασχολήσει, τον ξεχνάω… Μένει μόνο ο πόνος στο χέρι, πως θα απαλλαγώ από αυτόν? Ένας τρόπος υπάρχει, δεν θα φρενάρω …

2^ο session, 2 γύροι για ζέσταμα και ανεβάζω σταδιακά ρυθμό χωρίς να με απασχολούν καθόλου τα φρένα πλέον… Ας είναι, αργό γυρολόγιο, δεν γίνεται αλλιώς… Να βρω τη ροή θέλω… Όταν το input απλοποιηθεί, το output μεγιστοποιείται… Κανόνας.

Χωρίς φρένα λοιπόν (ένα input λιγότερο), το χέρι αποφορτίζεται (2^ο input λιγότερο), δεν πονάει, τον αέρα τον ξέχασα (3^ο input), τι και αν σε κάθε πέρασμα από την έξοδο της 6 το χαστούκι ήταν ίδιο ξανά και ξανά – με περισσότερο κρέμασμα στην εσωτερική το αντιστάθμιζα. Σκόνη τελικά δεν υπήρχε ή αν υπήρχε δεν την ένιωσα, πάει και αυτό το άγχος (4^ο input), το γλίστρημα από τα λάστιχα ήταν μάλλον θέμα ζεστάματος, πάει και αυτό (εντυπωσιακή τελικά η αντοχή των supercorsa pro) …

Μετά από λίγο, βρισκόμουν να γυρνάω με ικανοποιητική ροή, απροβλημάτιστα και με άνεση παντού (εκτός της κ1)… Γύρο με τον γύρο η ξύστρα αφήνει υλικό κάτω και αδυνατίζει, γύρο με τον γύρο συνειδητοποιώ ότι έχω σαφή και σταθερά πατήματα, σταθερές εισόδους σε Κ4, Κ5, Κ6, και Κ9. Οι σκέψεις που έκανα στο 1^ο session δεν υπάρχουν εδώ, όλα μπήκαν στον αυτόματο, όλα τα controls είναι υποσυνείδητα. Go with the flow, Zen και οριακή οδήγηση όταν συμβαίνουν ταυτόχρονα είναι νιρβάνα και έκσταση μαζί… Αυτό είναι. Επανήλθαμε σκέφτομαι…

20 λεπτά αργότερα, καρό σημαία και βγαίνω στα pits με αυτήν την γνωστή γλυκιά κούραση που μόνο η πίστα σου δίνει και αισθάνομαι ικανοποίηση γιατί 1,5 χρόνο μετά νομίζω πως αυτό το session ήταν από τα καλύτερα μου στα μέγαρα …

Το αντίτιμο ήταν ότι η κούραση έμεινε και όταν τελείωσε το διάλειμμα και μπήκα στο 3^ο session δεν μπόρεσα να ξαναπιάσω ρυθμό… Ο δεξιός τετρακέφαλος τα έφτυσε γρήγορα δουλεύοντας υπερωρίες. Λίγο το ότι το αριστερό πόδι είναι ακόμα αδύναμο και δεν έχει επανέλθει μυϊκά στο 100% αφήνοντας έτσι το δεξί να τραβήξει όλο το ζόρι, λίγο το ότι η πίστα είναι δεξιόστροφη, μου ήταν αδύνατο μετά από λίγους μόλις γύρους να στηρίξω το σώμα μου, το δεξί πόδι έκαιγε σε κάθε στροφή…

Ας είναι, το 1^ο τεστ πήγε καλά… και έρχονται οι Σέρρες, σύντομα…η 1^η Μαΐου είναι κοντά

MotoGP San Marino – Misano 2007, μέρος 2ο

Αποφασίσαμε χωρίς πολύ σκέψη να κατευθυνθούμε προς την piazzale Michelangelo, κυρίως για την θέα που προσφέρει προς όλη την Φλωρεντία και την κοιλάδα του ποταμού Arno, και μετά ότι προλάβουμε από το ιστορικό κέντρο της πόλης, 2-3 σημεία δηλαδή…

Από την piazzale Michelangelo κοιτώντας βορειοανατολικα διακρίνονται οι γέφυρες της Φλωρεντίας, με την ponte vecchio (“παλιά γέφυρα”) να ξεχωρίζει, το παλάτι Pallazo Vecchio, η Basilica di Santa Croce di Firenze, όπου μεταξύ άλλων βρίσκονται οι τάφοι των Michelangelo, Galileo, Machiavelli, Dante, και τέλος το αρχιτεκτονικό κόσμημα της Φλωρεντίας, ο καθεδρικός ναός Santa Maria del Fiore, γνωστός ως The Duomo.

Ήπιαμε ένα espresso στη πλατεία, απολαμβάνοντας εκτός από τη θέα προς την πόλη, δυο πανέμορφες Ιταλίδες ντυμένες σε κατακόκκινα φορέματα που πόζαραν μαζί με ένα γαμπρό και τη νύφη του … viva Italia…

Κατεβήκαμε προς το ιστορικό κέντρο και αφήσαμε τις μηχανές σε ένα στενό σοκάκι. Αμέσως βγήκε ένας Ιταλός από ένα γκαράζ που με σπαστά αγγλικά μας προειδοποίησε «εδώ κλέβουν, δεν θα τις βρείτε άμα γυρίσετε». Βρήκαμε ένα άλλο σημείο πιο φωτεινό και με αρκετό κόσμο γύρω, τις κλειδώσαμε με ότι είχαμε και με λίγο άγχος περπατήσαμε προς τη γέφυρα ponte vecchio.

Τι να πρωτοδείς, που να πρωτοπάς και τι να πρωτοθαυμάσεις στις μόλις 2 ωρες που θέσαμε ως όριο νωρίτερα, για μια πόλη που

«αποτέλεσε εμπορικό και οικονομικό κέντρο της Ευρώπης κατά το μεσαίωνα, θεωρείται η γενέτειρα της ιταλικής αναγέννησης, αποκαλείται “η Αθήνα του μεσαίωνα”, ενώ το ιστορικό της κέντρο έχει ανακηρυχθεί Σημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO…» [πηγή : wikipedia]

Στους φίλους της αρχιτεκτονικής και της ιστορίας της τέχνης αυτή η πόλη έχει πάρα πολλά να δώσει και να δείξει, υποθέτω. Εμείς περιπλανηθήκαμε σαν τουρίστες που δεν ξέρουν και δεν μπορούν να αντιληφθούν την ιστορική αξία των όσων βλέπαμε, αλλά και να θέλαμε αναγκαστικά θα μέναμε με την απορία … Είπαμε, το ρολόι έτρεχε …. Υπόσχεση για την επόμενη φορά, με αρκετό χρόνο διαθέσιμο για αυτή τη πόλη. Πες πως εκείνη η μέρα ήταν ένα «ορεκτικό» για το μέλλον…

Αναχωρήσαμε από φλωρεντία κατά τις 7 το απόγευμα. Η πλειοψηφία είπε να επιστρέψουμε απο autostrada και όχι ξανά από τον ίδιο δρόμο SS67. Συμφώνησα γιατί ήμουν πολύ κουρασμένος για να δοκιμάσω ξανά το οργασμικό στροφιλίκι του paso d. Muraglione αν και εκ των υστέρων, το μετάνιωσα. Ρότα για Bologna λοιπόν, μέσω της autostrada A1 και από εκεί στην autostrada A14 με προορισμό νότια προς Ρίμινι. (συνολική απόσταση Φιρένζε – Bologna – Ρίμινι ~230 χλμ).

Στο βενζινάδικο έξω από τη Bologna, o υπάλληλος πλησίασε και είπε «καλησπέρα». Ναι, στα ελληνικά. Τα βασικά ήξερε. Καθώς μου έβαζε βενζίνη με ρώτησε στα ιταλικά πλέον: «τι θα υποστηρίξεις αύριο? Ροσσι, εε?» «Στόνερ» του απάντησα θέλοντας να τον πειράξω και να δω αντιδράσεις… «Αααα, θα σου βάλω πετρέλαιο στο ντεπόζιτο εεε, με ακούς Γκρέκο? Πετρέλαιο, εεε…»

Φεύγοντας μου φωνάζει : «εεε, SS67, πήγες?» «Si!» του απάντησα και έσκασε χαμόγελο…

Η autostrada A1 που ενώνει Firenze – Bologna έχει δυο λωρίδες ανά κατεύθυνση και θυμίζει κάτι από περιφερειακό Υμηττού, αλλά προς το καλύτερο. Αρκετό πράσινο δεξιά-αριστερά, πολλές γέφυρες και άλλες τόσες σήραγγες. Κορυφαία άσφαλτος, ανοιχτές καμπές-στροφές που αν στο επιτρέπει το κυκλοφοριακό, τις παίρνεις με όσα, και κάπου εκεί ξεχάστηκα και το μόνο που με επανάφερε στη πραγματικότητα ήταν η κούραση… Διαφορετικά θα έμενα ταμπουρωμένος πίσω από τη ζελατίνα του pegaso προσπαθώντας μάταια να πιάσω τους τρελαμένους Ιταλούς που πάνε μπούνια στην αριστερή λωρίδα με RS4, με Μ3, και άλλα τέτοια παλαβά τετράροδα …

«Ένα CBR που σας χρειάζεται εδώ» ήταν η σκέψη… Λες την επόμενη φορά να έρθω με την 600αρα γκέισα μου?

Κυριακή 2/9 – Ημέρα αγώνα

Ξέραμε ότι ο κόσμος αρχίζει και συρρέει από πολύ νωρίς το πρωί στη πίστα, ειδικά αυτοί που δεν έχουν εισιτήριο σε εξέδρα αλλά στα γρασίδια και στα πρανή γύρω γύρω (στις θέσεις «pratto»). Έτσι, είχαμε αποφασίσει από την προηγούμενη νύχτα να ξυπνήσουμε ξημερώματα και 6:45 το πρωί να είμαστε όλοι έτοιμοι για πρωινό.

7.30 αναχωρήσαμε. Μετά από 18 χλμ φτάσαμε έξω απο τη πίστα και ήδη επικρατούσε το αδιαχώρητο! Βρήκαμε παρόλα αυτά εύκολα θέσεις σε ένα συγκρότημα κατοικιών – studio, όπου είχαν μετατρέψει τον κεντρικό χώρο/πλατεία σε ελεγχόμενο χώρο στάθμευσης και η είσοδος/έξοδος γινόταν μόνο από ένα σημείο με χαρτάκι αριθμημένο.

Κάπου εδώ, άρχισαν τα χρώματα, οι ήχοι, το πανηγύρι, το “λουναπαρκ” και ενιώθα σαν μικρό παιδί … Αυτό που ξετυλιγόταν γύρω μου ήταν απίστευτο!

Από το πρωί ακόμα, πολύ πριν ξεκινήσει η όποια «αγωνιστική» δραστηριότητα, η ατμόσφαιρα, όλο το κλίμα, όλος ο κόσμος, όλες οι εικόνες που βλέπει κανείς εκεί είναι πέρα από τη δυνατότητα μου να τα περιγράψω.

Όταν δε, μπήκαμε στα κυρίως πιάτα, τότε χάθηκε η μπάλα! Αδυνατούσα να παρακολουθήσω αγώνα, έτσι όπως το κάνουμε στο σπίτι, από τη τηλεόραση. Δεν γίνεται! Μα που να πρωτοκοιτάξεις και σε τι να δώσεις προσοχή ?

Στον κόσμο που παραληρούσε στο πέρασμα του Ρόσσι και στις εκδηλώσεις λατρείας προς το πρόσωπο του?

Στις λεπτομέρειες από τη πίστα και τις γύρω υποδομές? (δεν αποφεύγεται η σύγκριση με την ελληνική πραγματικότητα για άλλη μια φορά και η σκέψη είναι καταθλιπτική)

Σε αυτά που σου έρχονται από δεξιά?

Σε αυτά που περνάνε από μπροστά σου?

Σε αυτά που στρίβουν λίγο πιο κάτω, αριστερά σου?

Στο videowall απέναντι για το τι γίνεται στον υπόλοιπο αγώνα? ή σε αυτά που χάνονται στο βάθος ?

Ο ρυθμός ήταν καταιγιστικός. Η αίσθηση της ταχύτητας δεν έχει καμία σχέση με αυτό που βλέπουμε στο χαζοκούτι, η τηλεοπτική εικόνα δεν είναι αντιπροσωπευτική. Στερείται  της αίσθησης των 3 διαστάσεων, και όταν τους βλέπεις να περνάνε από μπροστά σου ΕΤΣΙ, νιώθεις ξαφνικά δέος και σεβασμό. Και εκστασιάζεσαι και κάνεις τουμπεκί ταυτόχρονα … Τα 125 περνούσαν από μπροστά μου όπως περνάνε τα ελληνικά 600άρια και 1000αρια αγωνιάρικα στις Σέρρες…

Ο ήχος …. Αν αυτά που κατά καιρούς μπορεί να ακούμε από ελεύθερα ακραποβιτς-άρροου-ρεμους κλπ, είναι «δυνατά», τότε από ΚΟΝΤΑ ένας κινητήρας 800 κυβικών με 200+ ίππους να στροφάρει στις 18000 στροφές με ελεύθερο σύστημα εξαγωγής είναι εξωφρενικός! Διαπεραστικός ήχος, σε έκανε να θες να ουρλιάξεις. Σου σήκωνε τη τρίχα κάγκελο.

Λοιπόν, το φαινόμενο Ροσσι. Αυτή η ατμόσφαιρα που επικρατεί σήμερα στα motogp οφείλεται ως επί το πλείστον σε αυτόν τον άνθρωπο (κάποιοι θα ισχυριστουν ότι οφείλεται αποκλειστικά σε αυτόν. Ισως να εχουν δίκιο). Το αντιλαμβάνεσαι όταν βρεθείς εκεί. Πως γίνεται ένα ολόκληρο «γήπεδο» να ζητωκραυγάζει και να υποκλίνεται σε ΕΝΑΝ μόνο? Πως γίνεται να βλέπεις παντού «κίτρινο», και κόσμο να βάζει τα κλάματα όταν εγκαταλείπει ο Ροσσι? Ακόμα και οι εξέδρες των σουζούκι, χοντα, ντουκάτι, χειροκροτούσαν και επευφημούσαν το γιατρό στο πέρασμα του, περισσότερο από ότι έκαναν στους δικούς τους αναβάτες.

Το έβλεπα στα πρόσωπα τους, όλων δίπλα μου. Τον λατρεύουν, τον έχουν θεό τους. Άνδρες, γυναίκες, παιδία – στις εξέδρες ήταν οικογένειες ολόκληρες, εξάλλου δεν έτρεχε απλά ένας ιταλός, έτρεχε το δικό τους παιδί, το δικό τους «χωριανάκι» από την Tavollia (απέχει από το μιζανο λίγα  χλμ). Θαρρείς πως όλο αυτό το πανηγύρι, ο θίασος των motogp, δεν υπάρχει πρωταρχικά για τους αγώνες, ούτε για την τεχνολογική εξέλιξη, ούτε για δίψα του ανθρώπου για διάκριση και δόξα, ούτε για τα λεφτά. Υπάρχει μόνο για ένα φαινόμενο. Τον Rossi…

Όταν ο Βαλεντίνο σταματήσει, το motogp δεν θα είναι ποτέ ίδιο ξανά …

Αργά το απόγευμα, έχοντας επιστρέψει στο Ρίμινι το ρίξαμε σε πίτσα, μακαρονάδες και μπύρα Nastro Azzuro, προσπαθώντας να χωνέψουμε όχι το φαγητό αλλά την αίσθηση μιας αξέχαστης μέρας…

(to be continued)