Δεν έχει τα γκάζια ενός σύγχρονου supersport, ούτε καν ενός street, ούτε τα κρατήματα τους. Δεν έχει τις ανέσεις μιας ταξιδιάρας ή μιας ον-οφφ. Αλλά έχει κάτι που φωνάζει να την πάρεις για βόλτα, ξανά και ξανά. Με τις αισθητικές παρεμβάσεις του Αυστραλού Dan Anderson, η μηχανή είναι απλά χάρμα οφθαλμών.
(φωτό από το www.bikeexif.com )
Αναρτήθηκε στις μηχανολόγιο | Με ετικέτα bonneville, triumph | Leave a Comment »
3 μέρες στο San Sebastian, μια πανέμορφη πόλη που ήταν ότι χρειαζόμασταν για το μέσο του ταξιδιού μας. Μερική αποθεραπεία απο τις σέλες των μηχανών περπατώντας στις πλατείες, στα σοκάκια της παλιάς πόλης, στη παραλιακή και αράζοντας για λίγο στα tapas bars πίνοντας cervezas.
φωτό: tapas bar. H παλιά πόλη είναι γεμάτη απο αυτά
Παραθέτω μια σύντομη περιγραφή του συνταξιδιώτη Νίκου (aka npat) για τη πόλη:
Η Donostia, όπως λένε οι Βάσκοι το San Sebastian, είναι πανέμορφη. Ακόμη περισσότερο γύρω απ’ την μεγαλοπρεπή παραλία της και στις παλιές γειτονιές που βγαίνουν στο μικρό ψαράδικο λιμάνι. Ακόμη περισσότερο με αυτόν βαρύ καιρό που τόσο της πάει. Χλιδάτη, κυριλάτη, αρχοντική, αλλά συνάμα και λιγάκι αλήτικη. Ώρες-ώρες αντηχεί, ακόμη και σήμερα, έναν απόηχο από τον αέρα της μπελ επόκ, ανάκατα με μυρωδιές από τις δύσκολες και περίεργες εποχές που ακολούθησαν. Αξίζει τον κόπο να την περπατήσεις, να χωθείς στα σοκάκια, να βολτάρεις στην πλαζ, να δεις τη θάλασσα να τραβιέται διακόσια μέτρα μέσα το απόγευμα και να πνίγει τους μόλους το πρωί, αξίζει να την αράξεις σε ένα από τα ιδιότυπα “ταπάδικα”, αξίζει να ανέβεις σε έναν από τους γύρω λόφους και την δεις από ψηλά (είτε με το φως της μέρας, είτε γεμάτη λαμπιόνια τη νύχτα).
(περισότερες ματιές απο τον Νίκο για αυτό το ταξίδι στο blog του ).
Σε αυτή τη πλευρά των ακτων του Ατλαντικού ο καιρός είναι βαρύς και τις 3 μέρες που μείναμε φρόντισε να μας το δείξει. Δεν μας χάλασε ιδιαίτερα. Όπως γράφει και ο Νίκος παραπάνω ήταν ταιριαστός με τη πόλη και δε μπορώ παρά να συμφωνήσω.
Στη παραπάνω φωτογραφία είναι το ύψωμα Igeldo, από όπου τράβηξα την επόμενη με θέα τον ένα απο τους δυο κόλπους της πόλης (Bahía de La Concha – La Concha Bay) .
photo: το camping μας στο Igeldo. Tο βράδυ έριξε βροχή με το τουλούμι.
φωτό : στο δυτικό άκρο του La Concha bay βρίσκεται το γλυπτό “El Peine del viento (the comb of the wind)”
Αναρτήθηκε στις ταξιδιωτικά | Με ετικέτα Basque Country, donostia, χώρα Βάσκων, san sebastian | Leave a Comment »
La cuenta (ο λογαριασμός) :
18 μέρες (12 – 30 Αυγ), εκ των οποίων 2 εν πλω, 12 στο δρόμο από την ανατολή μέχρι τη δύση και 4 αραχτοί.
Κάτι περισσότερο από 5.000 χλμ
Ιταλία, Γαλλία, χώρα Βάσκων και πίσω, όχι δια της συντομότερης οδού αλλά δια της απολαυστικότερης, δηλαδή περνώντας από γαλλικές Άλπεις και διασχίζοντας τα Πυρηναία από άκρη σε άκρη δυο φορές, κάνοντας 33+2 ορεινά πάσα, Col γαλλιστί, port ή puerto στα σπανιόλικα, passo στα ιταλικά …
H παρέα :
MikeG, BMW F650GS
npat, Honda CBF600
sonik, KTM 990 Adv
thou-vou, BMW F650GS Dakar
road spirit, BMW F800GS
Η διαδρομή :
Τα 33+2* πάσα, με χρονική σειρά:
Μέρα 2η / Ιταλία, Γαλλία: col Agnel ή Col de Agnello, ακριβώς στο σύνορο Ιταλίας – Γαλλίας (στα 2744 μ.)
Μέρα 4η / Γαλλικά και Καταλανικά Πυρηναία : col de la Quillane (1713 m.), Col de Jau (1514 m.)
Μέρα 5η / Γαλλικά Πυρηναία: C. de Port (1250 m.), C. de Portet de Aspet (1069 m.), C. de Ares (797 m.), C. de Peyresourde (1569 m.)
Μέρα 6η / Ισπανικά Πυρηναία: Alto de Santa Barbara (864 m.)
Μέρα 7η / Ισπανικά Πυρηναία: Puerto de Belate (847 m.)
Μέρα 11η / Γαλλικά και Ισπανικά Πυρηναία: Puerto de Ibaneta (ή αλλιώς Roncevaux pass/ Roncesvalles pass, 1057 m.), Alto de Remendia (1040 m.), Portillo de Lazar (1129 m.), Portillo de Eraize (1578 m.), Col de la Pierre St. Martin (1760 m.), C. de Soudet (1540 m.), Pas de Guilhers (1436 m.), C. de Labays (1351 m.)
Μέρα 12η / Γαλλικά και Ισπανικά Πυρηναία: Col de Abisque (1709 m.), Col de Soulor, (~ 1.460 m.), C. de Tourmalet (2115 m.), C. d’Aspin (1489 m.), Col de Peyresourde (για 2η φορά στο ταξίδι), Port de la Bonaigua (2072 m.), C. del Canto (1725 m.)
Μέρα 13η / Γαλλικά και Καταλανικά Πυρηναία: Port de Envalira (Andorra, 2408 m.), Col de Puymorens (1920 m.), Col de Llous (~ 1345 m.), Col Rigat (~ 1500 m.), C. de la Perche (1579 m.)
Μέρα 15η / Γαλλικές Άλπεις : C. du Labouret (1240 m.), C. de Maure (1346 m.), Col de Restefond, Col de la Bonette (2803 m.)
Μέρα 16η / Ιταλία : passo Braco (613 m.)
Μέρα 18η / Ιταλία : passo Boca Tartaria (1049 m.)
*technically speaking, το Col de la Bonette δεν είναι ακριβώς πάσο αλλά για αυτό θα πούμε παρακάτω. Επίσης, περάσαμε και από άλλα μικρά πάσα (600 μ – 700 μ) τα οποία είτε δεν προκαλούν κανένα ενδιαφέρον (οδηγικά ή από φυσική ομορφιά) είτε δεν ήταν καν σηματοδοτημένα ώστε να αντιληφθούμε ότι κάνουμε πάσο.
φωτό: η τεχνητή λίμνη στο Pontechiannale. Βρισκόμαστε ακόμα στην Ιταλία, κοντά στα σύνορα με Γαλλία και καθοδόν προς το Col Agnel. Η φύση και η διαδρομή SP105 και SP 251 (ανάβαση Col Agnel) είναι απόλαυση
Μπορεί κατά καιρούς να λέμε ότι ζούμε στην καλύτερη χώρα για τη μοτοσικλέτα και αυτό να το ισχυριζόμαστε με κριτήριο την ηλιοφάνεια, αλλά μετά από ένα ακόμα ταξίδι στο εξωτερικό αυτή η άποψη για μένα πάει όλο και πιο πολύ στο πάτο του βαρελιού.
Πρέπει να γράψω ταξιδιωτικό λοιπόν… τώρα τι να γράψει κανείς για αυτό το οδηγικό παραλήρημα, γιατί περί τέτοιου πρόκειται. Όταν αποφασίζουμε να περάσουμε τις καλοκαιρινές μας διακοπές όχι κάνοντας μπάνια, όχι βλέποντας τουριστικούς προορισμούς κατά τα συνήθη – άσχετα αν αυτό που βρήκαμε στο τέλος το χάρτη ήταν ένας τέτοιος – αλλά
… ξυπνώντας κάθε πρωί 7 με 8,
… οδηγώντας μέχρι πριν σουρουπώσει, κλείνοντας κατ’ ελάχιστον 8ωρα στη σέλα (οι υπερωρίες εδώ σε ανταμείβουν θετικά στη ψυχή)
… στήνοντας και ξεστήνωντας σκηνές σχεδόν καθημερινά,
… ψάχνοντας ένα μέρος με σκιά για να σταματήσουμε πριν πάθουμε θερμοπληξία κάποια μεσημέρια,
… αναζητώντας τη τελευταία στιγμή μέρος για να κοιμηθούμε εξουθενωμένοι,
… έχοντας ως μόνο έντυπο υλικό για διάβασμα στο ελάχιστο ελεύθερο χρόνο τους χάρτες μας και όχι κάποιο βιβλίο.
Υπάρχει μια δόση μαζοχισμού σε αυτήν την κατάσταση γιατί τις πρώτες μέρες αφού επιστρέψαμε ένιωθα τόσο πολύ κουρασμένος σωματικά, αλλά στενοχωριόμουν ακόμα περισσότερο που τελείωσε και τα 5.000 χλμ μου φαινόντουσαν λίγα …
φωτό: ανεβαίνοντας στο Col Agnel
Δεν μπορώ να δώσω πολλές περιγραφές σε στυλ τουριστικού οδηγού από πόλεις, κωμοπόλεις ή χωριά που βρήκαμε στο δρόμο μας. Προσπάθησα να γράψω κάτι αλλά δεν… Εξάλλου δεν ήταν αυτός ο σκοπός του ταξιδιού. Δεν πήγαμε για αστικό τουρισμό, δεν είχαμε μυαλό για να δούμε πλατείες, αγορές, σοκάκια και κόσμο. Τις περισσότερες φορές – για να μη πώ όλες – όπου σταματούσαμε το μόνο που μας απασχολούσε ήταν να πιούμε λίγο νερό, λίγο καφέ, ένα τσιγάρο για να εξισορροπήσει η νικοτίνη την αδρεναλίνη. Να βαστάξουμε λίγο μπας και κόψουν οι 38 κέλσιοι και να στεγνώσουν οι κορντούρες από τον ιδρώτα και πάμε πάλι, έχει και άλλο στροφιλίκι μπροστά.
Οκ, φυσικά θα είναι ψέμα να πούμε ότι δεν το παίξαμε καθόλου τουρίστες: Ένα πρωινό στο Carcassone στο κάστρο, μια μέρα την προτελευταία του ταξιδιού στη Sienna, που μάταια έγιναν προσπάθειες να κερδισθεί η καρδιά της ρεσεψιονίστ στο κάμπινγκ και φυσικά στο San Sebastian που μας κέρδισε όλους τα τρία 24ωρα που του αφιερώσαμε.
Φωτό: από το Col Agnel, κοιτώντας προς την ανατολική πλευρά της ανάβασης (SP 251)
Εκτός απο τις φωτό λοιπόν θα αρκεστώ σε λίγες σκόρπιες σκέψεις μόνο απο το σημειωματάριο μου και σε μερικά σχόλια για ορισμένους δρόμους από όσους περάσαμε. Γιατί σχόλια για τους δρόμους? Γιατί αυτό το ταξιδιωτικό είναι για την οδήγηση. Αυτό πήγαμε να κάνουμε, να χαθούμε σε καμπές που ξετυλίγονταν σε μια οροσειρά στη δυτική πλευρά της Ευρώπης, τόσο απλά. Το κείμενο αυτό θα μπορούσε να είναι ένα τεστ, ένα review δρόμων φτιαγμένων για μοτοσικλέτα και τίποτα άλλο, όπου πήγαμε με αποστολή να κάνουμε αξιολόγηση χάραξης, στροφών και πρόσφυσης. Αλλά και αυτό δύσκολο να γραφτεί. Τι να περιγράψεις δλδ και πως? Για το μαύρο φίδι που μας έφαγε, φτιαγμένο από άσφαλτο με πρόσφυση υπεράνω κάθε προσδοκίας?
Ένα απίστευτο ξετύλιγμα δρόμων, ακόρεστο, δυνάμεις να έχεις να χτυπάς το τιμόνι ασταμάτητα δεξιά αριστερά, ξανά και ξανά μέχρι να φτάσεις στο σημείο να πεις «Φτάνει επιτέλους, δώστε μου μια ευθεία να ξεκουραστώ» (το είπα κάποια στιγμή, νομίζω ήταν την 16η μέρα, το ξέρω… σα δε ντρέπομαι ).
photo: η δυτική πλευρά του Col agnel
Το αποτέλεσμα της …αξιολόγησης, κατά την ταπεινή μου άποψη: τα Πυρηναία και κυρίως η γαλλική πλευρά τους είναι o ασφάλτινος Μοτοσυκλετιστικός Παράδεισος της Ευρώπης.
Οι Άλπεις είναι ένα κλικ πάνω όσον αφορά τη φυσική ομορφιά, εκείνη η αγριάδα και το επιβλητικό των αλπικών βουνών και των διαδρομών τους πάνω από τα 2000 μ. προσωπικά με κερδίζει, αλλά αν είναι να μιλήσουμε για στρίψιμο, ή μάλλον για Το Στρίψιμο, τότε τα Πυρηναία κατακτούν το θρόνο, μακράν!
Και για να μη σχηματιστούν λάθος εντυπώσεις: σαφώς και δεν είναι όλοι οι δρόμοι τέλειοι εκεί. Κάναμε αρκετά κομμάτια με σπασμένη άσφαλτο και μπαλώματα, ή κομμάτια τόσο στενά που ιδανικά θα ήθελες motard και πολύ καλή γνώση της διαδρομής για να το ευχαριστηθείς. Ωστόσο η συνολική αίσθηση που μου έμεινε ήταν ότι πρόκειται για τον ιδανικό δρομίσιο προορισμό. Όποιος διαβάζει θα αρκεστεί στο λόγο της τιμής μου ότι στην πλειοψηφία τους οι διαδρομές γαμάνε, προσφέρονται – αν τις ξέρεις, αχ ρε πούστη πότε θα ξαναπάμε – για να ξύνεις «τα πάντα όλα». Επίσης, όταν πιάσεις ρυθμό σε τέτοιο πεδίο βολής, πολύ απλά δε σταματάς για να φωτογραφήσεις. Είναι αμαρτία (αυτός είναι ενας λόγος που από αρκετά κομμάτια δεν υπάρχουν φωτογραφίες. Για την ακρίβεια η φωτογραφίες είναι πραγματικά λίγες, αφού δεν κάναμε άλλη δουλειά απο το να στρίβουμε).
Φωτό: η ομάδα των 4 στο Col Agnel. Tο πάσο είναι το 3ο υψηλότερο της Ευρώπης, στα 2744 μ. και βρίσκεται ακριβώς πάνω στη συνοριογραμμή Ιταλίας-Γαλλίας, συνδέοντας τη κοιλάδα Queyras (Hautes Alpes) με το Pontechiannale στην επαρχία του Cuneo
Εκτός από το καθαρό ασφαλτο-τεστ, αυτό το ταξιδιωτικό είναι και για μέρη που για κάποιο λόγο σε εμάς που καβαλάμε μοτοσικλέτα μας ασκούν μια περίεργη έλξη, ενώ κάποιους άλλους μπορεί να τους αφήνουν παγερά αδιάφορους. Γιατί δηλαδή να θες να δεις το Col τάδε? Τι είναι αυτό που σε τραβάει και πρέπει σώνει και καλά να κάνεις ορεινά περάσματα? Αν κάποιος ψάχνει να βρει αιτιολογία σε αυτές τις γραμμές, μπορεί κάλλιστα να μπεί σε κάποιο αλλο site. Όποιος ξέρει, συνεχίζει και διαβάζει τη συνέχεια 
«Που θα πας παιδί μου διακοπές το καλοκαίρι?»
«Θα πάω να στρίψω, στα βουνά στις Άλπεις και στα Πυρηναία».
«Ο Χριστός και Παναγία παιδί μου, ο Θεός να σε φωτίσει»…
«Τζόνυ που θα πας διακοπές ρε μαν? Για πες κάνα καλό νησί»
«Ελπίζω να μπορέσω να κάνω καμιά βουτιά στον Ατλαντικό ρε φίλε»
«Πας καλά μωρέ?»
«Ναι, δυτικά»
Φωτό: κάπου στην κοιλάδα Queyras, στάση για ανεφοδιασμό σε νερό από πηγές
Φωτό: δρόμοι D205t – D5 – D947 – D902 (νότια): φεύγοντας από το Col Agnel προς την κοιλάδα Queyras η διαδρομή κρύβει κομμάτια εξαιρετικής φυσικής ομορφιάς. Αφού ολοκληρωθεί η κατάβαση (D205t-D5) μεγάλο μέρος του D947 «γράφει» μέσα από φαράγγι με ποτάμι στα δεξιά, στενό δρόμο με σπασμένη αλλά καλής πρόσφυσης άσφαλτο, μικρές σήραγγες, πράσινο…
photo: o D947 διασχίζει το εθνικό πάρκο Queyras
Το τέλος των ορεινών διαδρομών στη Γαλλία, στην ευρύτερη περιοχή των Hautes Alpes, μας έφερε στο Gap όπου και διανυκτερεύσαμε. Η συνέχεια την επόμενη μέρα μας επιφύλασσε το πρώτο κύμα ζέστης. Κινούμενοι πλέον σε πεδινό κομμάτι φτάσαμε στην Avignon η οποία υποθέτω θα έχει αρκετό ενδιαφέρον μέσα στο μεσαιωνικό κομμάτι της το οποίο άλλοτε φιλοξενούσε τον Πάπα. Δεν της αφιερώσαμε χρόνο περισσότερο από μια μπύρα και ένα καφέ … Είχαμε μπροστά μας ένα βαρετό κομμάτι εθνικής να διασχίσουμε για να φτάσουμε στην απαρχή του κυρίως πιάτου του ταξιδιού μας, το ανατολικό κομμάτι των Πυρηναίων (Pyrenees Orientales) και αυτή η προσμονή μάλλον γαργαλούσε τα κωλομέρια μας.
φωτό : camping στο (ή στη) Gap
O 5oς της παρέας ήταν ο Βασίλης aka thouvou. Βρισκόταν στην Ιταλία , στη Γένοβα, και την επόμενη μέρα το απόγευμα θα ξεκινούσε για να μας συναντήσει κάπου… στα Πυρηναία. Είναι τρελός ο καραφλός είναι τρελός. Αλλά για αυτό τον γουστάρω. Έχουμε προπορία χιλίων χιλιομέτρων περίπου καθώς εμείς είμαστε ήδη στο Carcassone και αν συνεχίσουμε να κινούμαστε δυτικά τότε εκείνος μπορεί να χρειαστεί και δυο μέρες για να μας πιάσει.
Αποφασίσαμε λοιπόν να μην προχωρήσουμε εκείνη τη μέρα, αλλά να κάνουμε μια κυκλική διαδρομή ώστε να διατηρήσουμε την απόσταση που μας χωρίζει κάπου στη τάξη των 1000 χλμ. Ο χάρτης μας ήταν ξεκάθαρος : από το Carcassone νότια προς Quillan, από εκεί ένα κύκλο σε πράσινες διαδρομές, από αυτές που χαρακτηρίζονται «γραφικές ή φυσικού κάλους» και επιστροφή στο Quillan.
μεσαιωνικό κάστρο του carcassone
Ο D118 που οδηγεί στο Quillan και συνεχίζει νότια, είναι όμορφος και τα συνδυάζει όλα. Μέχρι την Axat είναι ανοικτό κομμάτι με καλή άσφαλτο και προσφέρεται για γρήγορο στρίψιμο με ροή. Τα street εκεί μπορούν να κάνουν πάρτυ. Μετά την Axat το τοπίο αλλάζει και γίνεται όπως στον D947 δυο μέρες πριν. Στενό – έως πολύ στενό – και επιβλητικό φαράγγι, νερά, σπασμένη άσφαλτος, αλλά με ον-οφφ το διασκεδάζεις δεόντως!
στον D118 οι πινακίδες μας πληροφορούν ότι πλέον βρισκόμαστε στο στοιχείο μας, "department des Pyrenees Orientales"
Oκ, o D118 ήταν ορεκτικό. Γιατί ακολούθησε το επικό κομμάτι, ο N116 από Mont Luis μέχρι Prades … Ήταν το δώρο που μας έγινε, αυτό που μας βγήκε σε καλό για να περιμένουμε τον Dakarόπληκτο.
Απίστευτο! Στρίψε! Στρίψε! ξανά και ξανά! από αργό πολύ τεχνικό κατηφορικό κομμάτι με αμέτρητες φουρκέτες (που αμα τις ξέρεις τις παίρνεις τάπα, όπως ο τύπος με το Benelli TNT που μας πέρασε ξαπλωμένος), μέχρι ένα παραλήρημα συνεχόμενων S, σε φλατ δρόμο που αμα δεν έχει κίνηση μπορείς ναι μεν να τα κόψεις όλα ευθεία αλλά γιατί να το κάνεις αυτό το μεγάλο ατόπημα? Μιλάμε ότι οι εναλλαγές κλίσεων χτυπούσαν κόκκινα, γρήγορα σαν τις μπάλες των φλίππερ όταν βρίσκουν σε εκείνα τα πλευρικά λάστιχα και εκσφενδονίζονται από τη μια πλευρά στην άλλη αλύπητα! Μιλάμε για ένα κομμάτι δρόμου, μήκους ~ 35 χλμ όπου η μηχανή μένει όρθια για το ελάχιστο δυνατό. Αν δεν είχε κίνηση σε επιμέρους σημεία, τότε θα μιλάγαμε για tilt!
photo: στη λίμνη matemale, στη διαδρομή D118. Το έπος του Ν116 δεν φωτογραφήθηκε, καθώς επρόκειτο για σκληρό πορνό και δεν γινόταν να μας κόψουμε και να μείνουμε με τη … φαγούρα στο χέρι!
Κάπου εκεί και με τη συνδρομή κυκλοφοριακού μποτιλιαρίσματος σε ένα χωριό κοπήκαμε στα δυο, χαθήκαμε με τον νπατ. Αφού κάναμε μια στάση για ανεφοδιασμό σε νερό και στερεά καύσιμα, το παραλήρημα του N116 έδωσε τη θέση του σε σκηνικό βγαλμένο από τον άρχοντα του δαχτυλιδιών είπα εγώ, για ξωτικά, μαγείες και άλλα τέτοια ειπε ο νπατ. Εκεί μέσα στο D14-D84-D17 από Prades μέχρι Axat … Εκεί μέσα? τι εννοεί το ποιητή? εννοεί ότι πήγανε και φυτέψανε ένα δρόμο μέσα σε ένα μαύρο δάσος. Είχε αρχίσει να ρίχνει που και που καμιά σταγόνα, γενικώς μύριζε βροχή, το δάσος σκούρενε, δεν έμπαινε φως ήλιου εκεί μέσα. Το μέρος ήταν απόκρυφο, μυστικιστικό και κάποια στιγμή με είχε συνεπάρει τόσο πολύ που νόμιζα ότι άκουγα μυθικές σειρήνες. Τελικά θέλω να πιστεύω ότι ήταν βουητό από το αράι μου, αλλά είχα πάθει κοκομπλόκο… Το γιατί όμως ο νπατ, που έκανε μόνος του τη διαδρομή αφου είχαμε χωριστεί, θα μας πει ότι άκουγε και αυτός διάφορα δε ξέρω πόση σύμπτωση μπορεί να κρύβει.
photo: το Col de Jau βρίσκεται στο τελείωμα του D14 και στην αρχή του μαγικού D84
To D14-D84-D17 είχε στροφιλίκι βεβαίως βεβαίως, απλά στην περίπτωση ετούτη ηταν πολύ στενό (δεν χωράνε 1 αυτοκίνητο και η μοτο αν συναντηθούν, σε μεγάλο τμήμα της διαδρομής), και η άσφαλτος ενώ κρατάει τρελά (κατράμι μαύρη, προδιαγραφών «το πιο χοντρό γυαλόχαρτο») έχει τόσο έντονο ανάγλυφο με αποτέλεσμα οι αναρτήσεις να μη σταματάνε το χορό. Επιπλέον το πολύ ψιλό χαλίκι διάσπαρτο σε σημεία έκανε το παιχνίδι να θέλει προσοχή.
Εν τω μεταξύ κάπου μακριά ο παλαβός με το ντακάρ ήταν καθοδόν.
Ξημερώματα… 6 παρά και ξυπνάω μέσα στη σκηνή μου από τον ήχο εισερχόμενου μηνύματος στο κινητό μου.
“Είμαι έξω από το κάμπινγκ”.
Αν πω ότι συγκινήθηκα όταν βγήκα έξω και πήγα μέχρι την είσοδο και τον είδα να κάθετε εκεί, θα με πουν κάπως? Ασταδιάλα … Ρε καριόλη έκανες 1000 κάτι χλμ για να μας πιάσεις και να συνεχίσουμε παρέα, οδηγώντας όλη νύχτα από Γένοβα μέχρι Quillan, ε ασταδιάλα ένιωσα κάπως. Από τις στιγμές του ταξιδιού που δεν θα ξεχάσω ….
Φωτό: η υπερένταση και ο ενθουσιασμός μας καλούσαν κάθε βράδυ πριν σβήσουμε στις σκηνές μας, να υγιαίνουμε με καυτό νερό της λεβεντογένας Κρήτης. Η γκαζόζα «Φήμη» εξυπηρέτησε καθαρά σκοπούς καμουφλάζ. Μέσα κρύβονται πολλά οκτάνια. Ο ΠορτοκαλοΜάικ είχε φέρει στα μπαγκάζια του αρκετές από αυτές τις «χειροβομβίδες»
Η επόμενη μέρα μας βρήκε, και τους 5 πλέον, στη καρδιά των Πυρηναίων να κάνουμε τα C. de Port (1250 m.), C. de Portet de Aspet (1069 m.), C. de Ares (797 m.), C. de Peyresourde (1569 m.). Διαδρομή για να ανοίγει το μάτι και η ψυχή.
Σε πολλές από τις διαδρομές του ταξιδιού τα ποτάμια είναι άφθονα και δίπλα τους βρίσκαμε ευκαιρία για διάλειμμα τα μεσημέρια και αναπλήρωση δυνάμεων. Μεγάλος χορηγός των πικνικ μας τα Carrefour. Ε, περί χορηγίας πρόκειται, όταν βρίσκεις φθηνότερα από ότι στην Ελλάδα αρκετές από τις προμήθειες που συνιστούν το γεύμα σου και κρατάς το budget του ταξιδιού χαμηλά. Αρχίζεις να αναρωτιέσαι για τη μαλακία που μας δέρνει εδώ και το κόστος ζωής.
Είχαμε και τις άτυχες επιλογές μας βέβαια, με κάτι τυποποιημένες σαλάτες που δεν τρωγόντουσαν. Ή να θυμηθώ καλύτερα τη κονσέρβα πολυσαλάτα με κοτόπουλο το οποίο για κάποιο περίεργο λόγο γευόμουν ως τόνο. Την έφαγα τη σαλάτα αλλά μαζί και το δούλεμα απο τους άλλους. Ας όψονται τα γαλλικά …
Φωτό: κοντά στη Massat
H μετάβαση στα κεντρικά πυρηναία από τη γαλλική πλευρά στην ισπανική οδηγεί σε άλλο κόσμο. Η διαδρομή A138 μετά το τούνελ Bielsa μέχρι την Ainsa είναι καλή αλλά δεν θυμίζει βέβαια τη γαλλική πλευρά. Αυτό είναι χαρακτηριστικό της ευρύτερης περιοχής. Βρίσκεσαι στα γαλλικά πυρηναία (hautes Pyrenees) και η βλάστηση οργιάζει, η θερμοκρασία είναι ιδανική. Περνάς στην ισπανική επαρχία Huesca και αμέσως το τοπίο αρχίζει και κιτρινίζει με τη θερμοκρασία να ανεβαίνει κατά 6ο C κατ’ ελάχιστον…
φωτό: στο τούνελ Bielsa στα ~ 1820 μ. υψόμετρο, περιμένωντας να περάσουμε τα σύνορα Γαλλίας – Ισπανίας
Οδηγικά, ο δρόμος δεν είναι αδιάφορος αλλά δεν φτάνει τη μαγεία των Haute Pyrenees. Έχει καλή άσφαλτο, όμορφες στροφές, αρκετά πιο ανοιχτές από ότι είχαμε συνηθίσει στη γαλλική πλευρά, και αισθάνομαι ότι αν δεν με είχε βαρέσει η ζέστη κατακέφαλα θα τον απολάμβανα πολύ περισσότερο.
Φτάνοντας Ainsa τρώμε ένα μικρό ξενέρωμα καθώς ο δρόμος έχει μια λωρίδα ανα κατεύθυνση και ξαφνικά αρχίζει να σχηματίζεται ουρά χιλιομέτρων από ακινητοποιημένα αυτοκίνητα, αναγκάζοντας μας να κινηθούμε πολύ αργά αφού με τις βαλίτσες να προεξέχουν θέλει προσοχή. Δεν πρέπει να ήταν καν 12:00 και το θερμόμετρο έδειχνε ήδη τους 33ο , σκεφτόμουν πόσο έχει να ανέβει ακόμα, για πόσο έχει να κρατήσει αυτό το μποτιλιάρισμα και κάπου εκεί αποφάσισα ότι δεν αντέχω να σταματήσω στην Ainsa για να αναζητήσω το φωτογραφικό στόχο της ημέρας.
Φωτό: η εικόνα είναι δανεική απο το internet … Αυτός ήταν και ο μόνος λόγος που είχα χαράξει διαδρομή νότια αφήνοντας πίσω μας την οροσειρά. Να βρούμε την βυθισμένη εκκλησία στην Ainsa.
Δεν τη πάλευα για να το πω απλά. Άσε που μου ήρθε φλασιά ότι ναι μεν «βυθισμένη», αλλά είχα δει και φωτός που κατά καιρούς, λόγω πτώσης της στάθμης των νερών στη τεχνιτή λίμνη το καλοκαίρι, ολόκληρη η εκκλησία αναδυέται και τότε χάνεις το αξιοθέατο της υπόθεσης… Άσ’το, στην μάχη αυτή επικράτησε η αίσθηση του ιδρώτα να ποτίζει την κορντούρα και υπέκυψα…. Φύγαμε …
Μετά την Ainsa και μέχρι το Barbastro σε γενικές γραμμές το σκηνικό παραμένει ίδιο, αλλά προς το τέλος έχουμε εγκαταλείψει πλέον ότι πρασινάδα υπήρχε και οδηγούμε σε τοπίο εντελώς άγονο και ξερό.
φωτό: κοντά στην Ηuesca
Τα ίδια συνεχίζονται και μετά το Barbastro, έχοντας πλέον στρίψει δυτικά με πορεία για Huesca. Πια δεν μιλάμε για Πυρηναία, εδώ μιλάμε για καταστάσεις Mexico! Ο δρόμος …. από Barbastro μέχρι Huesca είναι εντελώς αδιάφορος, εκτός και αν σας αρέσουν εικόνες από εκτάσεις με ξερό χόρτο δεξιά, το ίδιο και αριστερά και στη μέση ένας δρόμος Είχε πλέον μεσημεριάσει για τα καλά και η ένδειξη στο καντράν της μοτο έδειχνε θερμοκρασία περιβάλλοντος 38ο . Στάση επειγόντως! Που ρε καραμήτρο, πού? Που δεν υπάρχει σκιά όσο πιάνει το μάτι και κανένα άνοιγμα στο δρόμο.
Με αυτή τη ζέστη, μέσα στη ζάλη και την κούραση, στα όρια θερμοπληξίας το μυαλό κάνει παιχνίδια. Φευγαλέες εικόνες ότι εδώ θα αφήσουμε τα κόκαλα μας, μοναχικοί καβαλάρηδες στη μέση μιας ερήμου, όρνεα να ίπτανται απο πάνω και άλλα τέτοιες εικόνες φλασάρουν. Τελικά φτάσαμε σε βενζινάδικο και το νερό που είχα μαζί μου στο σακίδιο, παρόλο που είχε βράσει και δεν πινόταν, το αισθάνθηκα πολύ δροσιστικό όπως το άδειαζα ολόκληρο στο κεφάλι μου. Θα ορκιζόμουν ότι σύννεφα ατμών ξεπήδησαν απο το κεφάλι μου απο το βράσιμο.
φωτό: To θερμόμετρο έχει χτυπήσει κόκκινα και αυτό μπροστά θα μπορούσε να είναι οπτασία, σαν άλλη όαση…
Η Huesca ήταν μια πόλη φάντασμα, όλα κλειστά, ψυχή στους δρόμους. Μετά από ένα break μαζέψαμε δυνάμεις για να προσπαθήσουμε να κάνουμε όσο πιο πολλά χλμ αντέξουμε στο υπόλοιπο της ημέρας και να βρούμε ένα κάμπινγκ… Φυσικά τα όρια τις αντοχής μας έδωσαν τέλος στη προσπάθεια καμιά 100η χλμ παραπέρα, ήμασταν τελειωμένοι! Το μέρος βρέθηκε, ένα camping πάνω στη λίμνη Yelsa, και δεν θυμάμαι να έχω απολαύσει άλλη φορά τόσο πολύ βουτιά σε πισίνα!
Στην Ισπανία η βενζίνη είναι (ήταν) φθηνή. Αντιθέτως στη Γαλλία βάζαμε με μέσο όρο πάνω από 1,4 / lit. Στη φωτό, μόλις έχουμε διασχίσει το τούνελ Bielsa και πατάμε για πρώτη φορά Ισπανικό έδαφος. Η πρασινάδα που φαίνεται δε θα διαρκέσει για πολύ ακόμα …
Άφιξη στη Pamplona. Η διαδρομή από τη λίμνη Yelsa ως εκεί είναι αδιάφορη μιας και στην αρχή ο επαρχιακός Ν240 δεν προσφέρει καμιά ομορφιά και εν συνεχεία η εθνική (χωρίς διόδια) Α21 είναι αυτό που είναι. Μια βαρετή ευθεία …
Στη πόλη που αμολάνε τους ταύρους στους δρόμους και οι μπουζουκοκέφαλοι τρέχουν να γλυτώσουν, φτάσαμε πρωί και οι ρυθμοί των κατοίκων ήταν ακόμα νωχελικοί. Αφήνουμε τα μηχανάκια σε ένα στενό με διαγράμμιση για παρκάρισμα μοτό και περπατάμε σε κεντρικό πεζόδρομο με τα περισσότερα μαγαζιά να είναι κλειστά ακόμα. Κεντρική πλατεία, πρωϊνός καφές και ο νπατ ειδοποιεί ότι ρύθμισε ένα θέμα με τις κλειδαριές στις βαλίτσες και έρχεται να μας βρεί …
Φωτό: Βρισκόμαστε στην αυτόνομη κοινότητα της Navarra η οποία όσο αφορά τη διοικητική διαίρεση είναι διακριτή από την αυτόνομη κοινότητα των Βάσκων. Ωστόσο οι επιγραφές έχουν διπλή γραφή, ισπανικά και βασκικά, αφού πολιτισμικά και ιστορικά και η Νavarra θεωρείται περιοχή βάσκων
Φτάσαμε στο San Sebastian (Donostia στη γλώσσα των Βάσκων) και το 1ο σκέλος του ταξιδιού μας είχε τελειώσει. Ακολούθησαν 3 μέρες αφιερωμένες σε αυτή τη πανέμορφη πόλη… (to be continued).
Αναρτήθηκε στις ταξιδιωτικά | Με ετικέτα alps, basque, col agnel, col de la bonette, donostia, euskal herria, πυρηναία, χώρα Βάσκων, άλπεις, βάσκοι, pyrenees, san sebastian | Leave a Comment »
Καλά, ότι την έχουμε αυτή την αίσθηση όσοι καβαλάμε το ξέρουμε. Άντε να το πεις σε άλλους όμως, μερικοί σε κοιτάνε με ύφος “καλά παιδάκι μου, βλαμμένο είσαι?”. Άλλοι απλά χαμογελάνε και δήθεν προσπερνάνε…
Πλέον έχουμε και αποδείξεις! Ας δούμε τι λέει άρθρο που δημοσιεύεται στην εφημερίδα “Καθημερινή” στις 4/3/09.
Η οδήγηση μοτοσυκλέτας … ξανανιώνει
Σύμφωνα με πειράματα, οι οδηγοί μηχανής έκαναν λιγότερα λάθη στη δουλειά τους και αισθάνονταν πιο ευτυχισμένοι.AFP
Η οδήγηση μοτοσικλέτας βοηθά τους οδηγούς να διατηρούνται νέοι, τονώνοντας το μυαλό τους, σύμφωνα με μια νέα επιστημονική έρευνα.
«Οι εγκέφαλοι των οδηγών ενεργοποιούνται με την οδήγηση της μοτοσικλέτας, γιατί απαιτεί υψηλό βαθμό εγρήγορσης», δήλωσε ο Ριούτα Καβασίμα, μετά από πειράματα που πραγματοποίησε σε μεσήλικες άνδρες η ερευνητική του ομάδα σε συνεργασία με την Yamaha.
«Σε ένα βολικό και άνετο περιβάλλον, ο ανθρώπινος εγκέφαλος και το σώμα συνηθίζει να μειώνει τις απαιτήσεις. Το τελικό μας συμπέρασμα είναι ότι η οδήγηση μοτοσικλέτας μπορεί να οδηγήσει σε έναν «έξυπνο» τρόπο γήρατος», υποστηρίζει ο Ριούτα Καβασίμα.
Ο Καβασίμα είναι ο σχεδιαστής του λογισμικού «Brain Training» (εκπαίδευση εγκεφάλου), το οποίο περιλαμβάνει κουίζ και άλλα παιχνίδια και είναι διαθέσιμο στις κονσόλες Nintendo DS.
Στο πείραμα συμμετείχαν 22 άνδρες – όλοι σαραντάρηδες και πενηντάρηδες – και οι οποίοι αν και είχαν δίπλωμα οδήγησης μηχανής, δεν είχαν πάει ούτε μια βόλτα για τουλάχιστον μια δεκαετία.
Τυχαία χωρίστηκαν σε δύο ομάδες. Στη μία κατηγορία ζητήθηκε να επαναλάβουν την οδήγηση μοτοσικλέτας για δύο μήνες και στην άλλη κατηγορία να συνεχίσουν να χρησιμοποιούν ποδήλατα ή αυτοκίνητα.
Η ομάδα που οδηγούσε μηχανές κατέγραψε υψηλότερη βαθμολογία στα νοητικά – λειτουργικά τεστ. Για παράδειγμα, σε ένα τεστ, στο οποίο απαιτούσαν από τους άνδρες να θυμηθούν μια ομάδα αριθμών με αντίστροφη σειρά, οι οδηγοί κατέγραψαν ποσοστό πάνω από 50% μέσα σε δύο μήνες, ενώ οι υπόλοιποι παρουσίασαν επιδείνωση. Επιπλέον, οι οδηγοί μηχανής έκαναν λιγότερα λάθη στη δουλειά τους και αισθάνονταν πιο ευτυχισμένοι.
“Η διανοητική φροντίδα είναι πολύ σημαντικό ζήτημα στην σύγχρονη κοινωνία», υποστηρίζει ο Καβασίμα. «Νομίζω ότι προκαλέσαμε μια ενδιαφέρουσα αίσθηση, καθώς τα στοιχεία έδειξαν ότι μπορείς να ενισχύσεις την ψυχική σου κατάσταση, απλά χρησιμοποιώντας μοτοσικλέτα».
Αναρτήθηκε στις γενικά | Leave a Comment »
Είναι ενδιαφέρον το πως ταξινομεί ο καθένας μοτοσικλέτες της αρεσκείας του ως dreambikes… Για κάποιον που είναι κολλημένος με ατελείωτες ευθείες και ταχύτητες διακτινισμού, ονειρευόμενος να κατατροπώνει οτιδήποτε κινείται στο διάβα του, τέτοια μοτο μπορεί να είναι μια hayabusa είτε νορμάλ είτε φτιαγμένη, για τον όγκο της και τον απίστευτο κινητήρα της που μπορεί να της χαρίσει εύκολα τα 300+ χαω (να μην πούμε για 400+ με διάφορες μοντίφες). Μια μοτο που έχει κυριαρχήσει το τελευταίο καιρό στα dragstrips ανα το κόσμο…
Για κάποιον άλλο, μια πανάκριβη εξωτική και περιορισμένης παραγωγής μοτο είναι ίσως ο ορισμός μιας dreambike. Μια duc desmosedicci για παράδειγμα…
Σκάς 60+ χιλιάρικα και την παίρνεις… και την βάζεις στο σαλόνι, μάλλον. Εκτός και αν είσαι ο Λάτσης οπότε στα αρχίδια σου και η όποια πτώση ή ζημιά, αφού πας και αγοράζεις ανταλλακτικά λες και παίρνεις τσιγάρα απο το περίπτερο. Ωστόσο, στην Ελλάδα οι 3 επιβεβαιωμένες που έχουν πωληθεί μέχρι σήμερα είναι μάλλον απίθανο να εντοπίζονται στη πίστα (το φυσικό τους περιβάλλον) ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Άντε, μια στο τόσο για το δημοφιλή δημοσιογράφο που έφερε τα motogp στην ελληνική τηλεόραση και ο οποίος δηλώνει ευτυχής κάτοχος της μιας …
Ακόμα πιο σπάνιες περιπτώσεις είναι σίγουρο ότι θα αποτελούν ευσεβείς πόθους για ορισμένους. Σε σύγχρονες εκδοχές, μόνο μια μου έρχεται στο μυαλό ως το απόλυτο σύμβολο. HONDA NR.
H μοτοσικλέτα ορόσημο για την Honda που ουσιαστικά αποτέλεσε μια επίδειξη τεχνολογικής υπεροχής και υπέρβασης. Πίσω, στο 1992 που παράχθηκε σε 1000 μόνο αριθμημένα κομμάτια με τιμολόγηση τότε στα $50.000, ενσωμάτωνε λύσεις ανήκουστες. V4 με Οβάλ πιστόνια και διπλές μπιέλες ανά πιστόνι, 8 βαλβίδες ανα κύλινδρο και τα μυαλά στα κάγκελα.
Τίγκα στα ανθρακονήματα, επίστρωση νιτριδίων τιτανίου στη ζελατίνα του φαίρινγκ, μονόμπρατσο και η πρώτη στο κόσμο με εξατμίσεις κάτω απο την ουρα. Απόδοση εξωπραγματική για την εποχή. Πλέον μουσιακό και συλλεκτικό κομμάτι, όχι γιατι είναι “παλιά” (αφού ακόμα και σήμερα, 16 χρόνια μετά παραμένει εντυπωσιακή και γρήγορη) αλλά γιατί πρέπει να διαφυλαχθεί ως κόρη οφθαλμού, εφόσον κάτι τέτοιο (ή κάτι αντίστοιχο) δεν θα ξαναπαραχθεί ποτέ. Δυο υπάρχουν στην Ελλάδα και μάλλον δεν θα πατήσουν τα λάστιχα τους στο δρόμο ξανά.
Όσο σκέφτομαι τόσο θα βρίσκω άλλα παραδείγματα. Είτε σύγχρονα είτε παλιά. Σε κάθε περίπτωση σπάνια, αχρησιμοποίητα, εξωτικά και απρόσιτα στη καθημερινή ζωή. Ωστόσο, ο δικός μου ορισμός dream bikes εδώ διαφέρει. Δεν θα προσποιηθώ ότι μηχανολογικά αριστουργήματα και κορυφαίες σχεδιαστικές εμπνέύσεις σαν τις παραπάνω με αφήνουν αδιάφορο. Κάθε άλλο. Μπορώ να ξεροσταλιάζω με τις ώρες μπροστά στο μόνιτορ χαζεύοντας φωτογραφίες τους και διαβάζοντας άρθρα για αυτές. Αλλά ρεαλιστικά, σε τούτη εδώ τη ζωή, δεν θα επιδίωκα ποτέ να αποκτήσω μια σαν τις παραπάνω. Εκτός και αν μου κάτσει το τζόκερ μεγάλε. Τότε, η NR θα είχε το πρώτο λόγο και την κεντρική θέση στο …σαλόνι μου.
Επιστρέφοντας στην πραγματικότητα, το δικό μου dream garage (το εφικτό) θέλω να περιέχει μηχανές που θα καβαλάω και που θα τις ζω, και όχι να αποτελεί μια μικρή version μουσείου-εκθετηρίου. Εφικτό και dream πάνε μαζί? Μια χαρά πάνε. Και αυτό γιατί η αίσθηση είναι εκεί έξω, όταν κυλάνε οι ρόδες τους, όχι μέσα, όταν στέκονται περίφανες μεν αλλά χωρίς να κάνουν αυτό για το οποίο φτιάχτηκαν δε.
Αναρτήθηκε στις μηχανολόγιο | Με ετικέτα desmosedicci, dream bikes, NR | Leave a Comment »
Ο επόμενος σύνδεσμος δίνει το χάρτη της διαδρομής στο google maps.
Αναρτήθηκε στις ταξιδιωτικά | Leave a Comment »
Ένα ταξίδι «με απ’ όλα». Χιλιόμετρα εύκολα και χιλιόμετρα δύσκολα. Όμορφα τοπία και θέα που κόβει την ανάσα. Καιρό καλό και καιρό περίεργο, ταιριαστό με το τόπο, τουλάχιστον έτσι όπως θα τον ήθελα στην πρώτη μου επίσκεψη στα μέρη αυτά. Με γρήγορες εναλλαγές, απο τον ήλιο στη βροχή, στο κρύο, στο ψ***κρυο, στα σύννεφα μέσα, λιγάκι χιονόνερο έτσι για να μας τρομάξει μόνο και ξανά στη λιακάδα και στη ζέστη. Πολλά απρόοπτα, απο μικρά και ασήμαντα, μέχρι σοβαρότερα, απο εκείνα που σου παγώνουν το αίμα και σε κάνουν να λές «όχι Θεέ μου, οχι …»
θέλαμε να περάσουμε απο γνωστά αλπικά πάσα, να οδηγήσουμε σε φημισμένες διαδρομές και μόνο αυτό. Δεν μας ενδιέφεραν συγκεκριμένες πόλεις ή περιοχές με αξιοθέατα, δεν πηγαίναμε για διακοπές και αραλίκι. Όπου θα μας έπιανε η νύχτα εκεί θα μέναμε… Ταξίδι δρόμου, όχι τουρισμός. Άμα θές τουρισμό πάρε το αεροπλάνο και πήγαινε δες τα αξιοθέατα. Η εμπειρία είναι στο δρόμο …
Πρόγραμμα αυστηρό δεν υπήρχε, παρά μόνο ότι είχαμε 7 μέρες στη διάθεση μας και την επιθυμία να δούμε 3 ελβετικά πάσσα (Furkapass, Grimselpass, Sustenpass), το ιταλικό passo Stelvio, και το Grossglockner και το Edelweisspitze στην Αυστρία. Ότι στη πορεία μας προέκυψαν και άλλα καθόλου δεν μας πείραξε…
Πρωϊνό ξύπνημα κάθε μέρα στις 7, οδήγηση μέχρι τη δύση, και καθορισμός πορείας για την επόμενη μέρα το βράδυ συνοδεία μπύρας… Έτσι θα κυλούσε.
Η 1η μέρα ήταν διεκπεραιωτική. Το τρελό μποτιλιάρισμα στην autostrada μας έριξε τη μέση ωριαία σε 50, μπορεί και πιο κάτω. Φτάσαμε βράδυ στη Ferrara και ίσα που προλάβαμε το κλείσιμο των δρόμων στο ιστορικό κέντρο. Ferrara Busker’s Festival. Διεθνής συγκέντρωση καλλιτεχνών δρόμου, λέει. Πανυγήρι. Όλη η πόλη στο πόδι. Μπύρες στο χέρι και πάμε… Όμορφη πόλη, ιστορικό κέντρο, χαρούμενες φάτσες και μουσική παντού.
Η 2η μέρα προβλεπόταν επίσης διεκπεραιωτική, καθώς απείχαμε ακόμη από το προορισμό μας, την Ελβετία.
Σύντομη στάση στο όμορφο Como για φαγητό και καφέ. Στη συνέχεια η διαδρομή μας έκρυβε μια ευχάριστη έκπληξη. Στο χάρτη ο δρόμος που ενώνει το Locarno με τα Ιταλο-ελβετικά σύνορα φαινόταν μια ευθεία. Είμασταν προετοιμασμένοι για ένα ακόμα βαρετό κομάτι, όταν ξαφνικά συνειδητοποιούμε ότι ο δρόμος αυτός ήταν απόλαυση: ένα στενό πέρασμα, μεσα σε κατάφυτο φαράγγι με την κοίτη του να την διατρέχει κατά μήκος ένας ποταμός.
Η νύχτα μας βρήκε στη Domodossola. Κάναμε μερικούς γύρους στη πόλη για να βρούμε ξενοδοχείο αλλά τελικά επιστρέψαμε σε εκείνο που τσεκάραμε πρώτο. Τακτοποιήσαμε τα πράγματα σε διαμέρισμα – σοφίτα, ρίξαμε 2-3 κουτουλιές στον τοίχο που είναι επικλινής πάνω από το κρεβάτι, ακριβώς στο ύψος του κεφαλιού… γαμωσταυρίδια και γέλιο, “που πήγανε και τον βάλανε το τοίχο γαμω το φελέκι μου”.
Περπάτημα σε αυτή τη κωμόπολη η οποία ήταν αδιάφορη εντελώς. Κόσμος ελάχιστος. Πνίξαμε τη κούραση με pizza και μπύρα.
Το προηγούμενο βράδυ ο σχεδιασμός πορείας για την ημέρα αυτή μας έδειξε ότι για να βγούμε στη τριάδα Furkapass-Sustenpass-Grimselpass, από δω που ήρθαμε θα περάσουμε αναγκαστικά από ένα ακόμα πάσο. Το Simplonpass. Αναγκαστικά… ευτυχία.
Αφήσαμε πίσω μας λοιπόν την Domodossola, με αρκετή ζέστη. Ιδρώσαμε. Λιώσαμε. Κορντούρες ανοιχτές, να μπεί λίγος αέρας μέσα. Στο Simplonpass όμως τα πράγματα άλλαξαν και τα t-shirt μέσα από τις κορντούρες έδωσαν τη θέση τους σε μπλούζες ή και θερμικές επενδύσεις και τα φερμουάρ αερισμού των μπουφάν έκλεισαν …
Ο καιρός βαρύς, σκοτεινιά και ψιχάλες…
Το simplonpass, στα 2005 μέτρα, ήταν εύκολο και γρήγορο σε σύγκριση με αυτό που θα ακολουθούσε αργότερα, αλλά παρόλα αυτά καθόλου αδιάφορο. Όλη η ανάβαση περνά από πράσινο τοπίο και καλό δρόμο και ο Ηλίας δεν χάνει ευκαιρία να τραβήξει φωτός on-board :
Ωστοσο από ψηλά θέα δεν είδαμε. Εγώ τουλάχιστον. Ηλίας? Νικολας? Εγω είχα παλαβώσει. Το πάσσο ήταν πνιγμένο στα σύννεφα και εμείς οδηγούσαμε μέσα από αυτά για αρκετή ώρα. Αλλά και αυτό έχει την ομορφιά του και εγώ πετούσα τη σκούφια μου. Ήταν το ορεκτικό της ημέρας, γιατί το Τρίγωνο που θα ακολουθούσε μετά ήταν ακόμα καλύτερο.
Στα ανοίγματα του καιρού, στάση για φωτό …
Περάσαμε το Brig, φτάσαμε στο Gletsch… H μια από τις 3 κορυφές του Τριγώνου. Ευθεία είναι η ανάβαση για Furka… Αριστερά μας για το Grimsel… Τι διλήμματα έχει να αντιμετωπίσει κανείς. Από πού να πάμε ρε? Πρώτα από δω ή πρώτα από κεί ?
Ανεβαίνουμε για αρχή τη Furka, χωρίς πολλές στάσεις καθώς για να κλείσουμε το Τρίγωνο και να συνεχίσουμε το δρόμο μας θα την ξανακάνουμε, οπότε είπαμε ότι θα σταματήσουμε τότε…
Αριστερά, έτσι για να δούμε τι μας περιμένει μετά, ο δρόμος που ανεβαίνει για Grimsel χάνεται μέσα στο σύννεφο:
Όχι ότι η ανάβαση για Furka μπροστά μας είναι καθαρή ενώ και αυτός ο δρόμος μοιάζει με παιχνίδι rollercoaster. To κτίριο που διακρίνεται είναι το Belvedere…
Ανεβαίνουμε, κάνουμε το πάσο, κατεβαίνουμε από την πίσω μεριά (ανατολικά). Εκεί ήλιος. Δε σταματάμε πουθενά για φωτό και απολαμβάνουμε το τοπίο και μια εκπληκτική θέα οδηγώντας. Χάζεμα. Πρόσεχε βλάκα. Έχει χαράδρα από κάτω… Κοιτάμε κοιτάμε, αλλά να βλέπουμε και που οδηγoύμε … Δύσκολο. Πανέμορφα….
Επειδή κατά το 1ο κατέβασμα επικρατούσε ηλιοφάνεια σε εκείνο το κομμάτι, υποθέσαμε ότι θα είχαμε την ευκαιρία να σταματήσουμε για φωτός στο 2ο πέρασμα. Έτσι, παρασυρμένοι από το τοπίο και με το μυαλό στο χρόνο που θέλαμε για να καλύψουμε τη διαδρομή, δεν κάναμε καμία στάση. Δεν φανταζόμασταν ότι στο 2ο κατέβασμα το μέρος θα ήταν κρυμμένο στα γκρί, ότι δεν θα βλέπαμε πλάι μας ξανά … δεν έβλεπα τίποτα. Εκεί που στο 1ο κατέβασμα θυμάμαι να χάνεται το βλέμμα μου προς τα κάτω προς τη βουτιά εκατοντάδων μέτρων, τώρα χανόταν στα 2-3 μέτρα δίπλα μου…
Η ανάβαση για Sustenpass μας επιφύλασσε το πρώτο απρόοπτο. Έρχεται αριστερή ανηφορική φουρκέτα. Βρέχει και ξαφνικά το pegaso νεκρώνει. Ηλεκτρικά χάνονται, όλα σβήνουν, κοντέρ, φώτα, κινητήρας. Ο Ηλίας μόλις περνά δίπλα μου, πιο πίσω ακολουθεί αυτοκίνητο… Σηκώνω το χέρι κάνοντας σήμα και ελπίζω να καταλάβει κάτι ώστε να ανοιχτεί και να μη καρφωθεί πάνω μου, ενώ με όση φόρα απομένει το κατευθύνω στην άκρη του δρόμου…
Γαμήσι?
Τώρα?
2 χρόνια απροβληματιστης σχέσης, τώρα σου ήρθε? Πάνω στη τρέλα σου ?
Αυτό το timing…
Φλασιές διάφορες… Αν συνέβαινε μερικά δευτερόλεπτα αργότερα, στο κέντρο της στροφής, θα πονούσε πολύ? Μάλλον …. Αν συνέβαινε σε ευθεία με πολλά περισσότερα χλμ στο κοντέρ και πυκνή κυκλοφορία (βλ autostrada μια-δυο μέρες πρίν) , θα πονούσε και εκεί? Εκεί μαλάκα, περισσότερο…
Χμμ… βρέχει ρε … ε και τι? Εχει σχέση με το σβήσιμο? Καμία… Απλά μου άρεσε η εικόνα απεγνωσμένου biker σε μια ξένη χώρα σε ανάβαση πάσου, να έχει μείνει από βλάβη και να βρέχεται…
Τα καλώδια του κεντρικού διακόπτη αποφάσισαν ότι δεν έκαναν χωριό με την κόλληση που τα υποβάλει το Noale και την έκαναν με ελαφρά … Με βαριά καντήλια ανταπέδωσα εγώ… Και κόβονται τα καλώδια και πάπαλα… Μάλιστα… Η προσωρινή λύση : τους παίζεις μια, τα τραβάς, τα πετάς έξω (θα της πετάξω έξω τα #$%&*), τα ενώνεις, βάζεις μπρός και συνεχίζεις …
Αλλά συνέχεια σκεφτόμουν για πόσο θα χρειστεί να το κάνω αυτό? Ή αν το ένωσε – χώρισε θα μπορούσε να δημιουργήσει προβλήματα, μήπως η πρόχειρη επαφή των καλωδίων θα μπορούσε να επιφυλάσσει κινδύνους, πχ στο να κάψει την ηλεκτρονική οπότε και το παιχνίδι θα ήταν οριστικά τελειωμένο. Γιατί ρε πουτάνα Απρίλια? Θέλω να σταματάω κάθε λίγο, να φωτογραφίζω, να κάνω το τσιγάρο μου, αυτή τη δουλειά θα κάνω συνέχεια? Θα έχω το κινητήρα να δουλεύει ασταμάτητα ή θα είμαι συνέχεια στο ξεκόλλα μονωτική, αποσύνδεσε καλώδιο (σβήσε), ξαναένωσε καλώδια, μόνωσε, ξεκίνα… ? Και ξανά και ξανά…. Θα μου γ*μήσεις το ταξίδι? Να πας να γ*μηθείς εσύ, εγω το ταξίδι θα το κάνω…
Στο susten δεν βλέπουμε και πολύ μακριά. Παρέα μας τα σύννεφα να καλύπτουν σχεδόν τα πάντα και κατά διαστήματα να ανοίγουν … Το ψιλόβροχο συνεχίζεται …
ενώ ο Ηλίας χαμογελά μέσα απο το κράνος του:
Στο κατέβασμα πλέον, βγαίνοντας από τη τελευταία σήραγγα βγήκαμε και από τα σύννεφα… Διακρίνονται Νικόλας και Ηλίας :
Στο grimsel μια από τα ίδια… Στην ανάβαση μέχρι το μεγάλο φράγμα απολαμβάνουμε στροφιλίκι και θέα για να κρυφτούμε αργότερα για άλλη μια φορά σε γκρί πέπλο και υγρασία:
Κάτω είναι το 1ο φράγμα στο grimsel, εμείς είμαστε στο 2ο :
Λίγα μέτρα πιο πάνω φτάνουμε στη κορυφή του grimsel, στα 2165μ. Ομίχλη, σύννεφο, σχεδόν άσπρο μαύρο …
Ολοκληρώσαμε το grimsel και στο κατέβασμα του βλέπω τη Furka απέναντι. Ευφορία … “πάλι εκεί θα ανέβουμε? “. Βάλε κέρμα στο καρουζέλ και ανέβασε το πιτσιρίκι για άλλη μια γύρα λοιπόν … Λίγη ώρα μετά, έχουμε φτάσει για 2η φορά σε μια μέρα στο Belvedere, από όπου η θέα προς το Gletsch κάτω (εκεί από όπου ξεκινήσαμε νωρίτερα το Τρίγωνο) και με το grimsel δεξιά να πνίγεται από ένα σύννεφο που κινείται πολύ γρήγορα είναι εντυπωσιακή …
Το κατέβασμα απο το grimsel, από όπου ήρθαμε και κλείσαμε το Τρίγωνο :
Belvedere, λίγο πριν το ψηλότερο σημείο του furkapass :
Αφήνουμε το Furkapass και τα 2436 μέτρα. Το τρίγωνο των ελβετικών πάσσων ολοκληρώνεται οριστικά αυτή τη φορά στο Realp. Είμαστε γλυκά κουρασμένοι, 4 φορές ανέβα-κατέβα στα 2000+ μέσα σε λίγες ώρες είναι overdose, αλπικός οργασμός σε δόση XXL… τα 3 ΧΧΧ δεν μπήκαν τυχαία, κάτι σημαίνουν. Μοτοσικλετιστικό όργιο, πολλαπλώς και ακατασχέτως … Με κάτι ψιλοδιαλείματα κατά τη διάρκεια της συνουσίας γιατί η ιταλίδα μου έκανε τα δικά της και μου χαλούσε τη γκαύλα … Καριόλα μη με ξενερώνεις τώρα πάνω στα καλύτερα …
Κάποτε το λέγαν χαρακτήρα. Έχεις ευρωπαϊκό και δή Ιταλικό? Χαλάει … Άρα έχει χαρακτήρα… Ακολουθεί μονόλογος μηχανόβιου με την δίκυκλη. Ψιτ, κούκλα, αυτά σε άλλες εποχές, σέβεντυς, έϊτυς. Τώρα τα περί ρομαντισμού τα έχω χεσμένα, όπου ρομαντισμός βλ. σχέση αλληλένδετη με ξαφνικές και αναπάντεχες περιπτύξεις με γράσα, γερμανοπολύγωνα, και βίδες. Άμα ήθελα να το παίζω «fix it yourself» θα είχα αγοράσει γνήσιο μηχανάκι από τις εποχές εκείνες ή και ακόμα πιο vintage, να ξέρω ότι είναι στο πρόγραμμα. Να βγαίνω για βόλτα και αντι για έξτρα μπλούζα στα μπαγκάζια μου, να κρατάω εργαλεία, λάδια, ανταλλακτικά. Τότε όμως, θα το είχα σαν χόμπυ, συνειδητά, από επιλογή. Τώρα η επιλογή μου είναι άλλη. Άμα εσύ δε θές, υπάρχουν και αλλού πορτοκαλιές…
Αυτά σκεφτόμουν όταν φτάσαμε στο Realp, λίγο τσατισμένος, λίγο αγχωμένος, αλλά και πολύ αποφασισμένος να το πάμε όσο πάει.
Μέσα στο καφέ είναι η ώρα για ανασυγκρότηση. Η ιταλίδα μας έβγαλε λίγο εκτός χρόνου γιατί αλλού υπολογίζαμε ότι θα είμασταν στο τέλος της ημέρας, σαφώς μακρύτερα. Χάρτης στο τραπέζι, παραγγελία μπύρα, τι θα κάνουμε, που θα αράξουμε… Μας περιμένει μια ενδιαφέρουσα μέρα την επομένη. Ο Ηλίας σκεπτικός, μπορεί και να κατεβάζει καντήλια «viva Italia» , «στα έλεγα εγω μαλάκα, μη πάρεις Ιταλικό», «είμαστε μια παρέα, 2 μηχανές και μια Απρίλια» και άλλα τέτοια φαιδρά.
Ο Νικόλας από την άλλη δεν ταράχτηκε ούτε στιγμή, πέρα απο μερικές γρατζουνιές που προκάλεσε στα καπούλια της busa αφου τα σαμάρια έκατσαν πάνω χωρίς γκάφερ για προστασία. Εγώ απο την άλλη :
…σκέφτομαι τα διαδικαστικά. Ξέρεις τώρα, να ετοιμαζόμαστε για διαζύγιο, να βρούμε άλλη γκόμενα χωρίς ελαττώματα και τέτοια. Η μπύρα, η πείνα και η κούραση δεν βοήθησαν τη κατάσταση και κάθε τέτοια σκέψη εγκαταλήφθηκε προσωρινά, δλδ μέχρι να γυρίσουμε Ελλάδα.
Μείναμε στο andermatt. Κλασσικό επαρχιακό ελβετικό χωριό, δηλαδή όμορφο εως και κουκλίστικα ψεύτικο. Το πρωί πρέπει να βρούμε λύση πρακτική για το επαναλαμβανόμενο σταμάτα-ξεκίνα. Δεν γίνεται δουλειά με τη μονωτική και τα καλώδια του διακόπτη.
Ένας από τους λόγους της ανυσηχίας για τη κατάσταση του πέγκασο ήταν ότι στην επαρχία, στα βουνά επάνω, ακομα και αν μιλάμε για κεντρική Ευρώπη, δύσκολα θα βρείς συνεργείο ή ανταλλακτικά. Στη περίπτωση του διακόπτη βέβαια, δεν χρειαζόμασταν άμεσα συνεργείο μιας και η λύση που είχαμε σκεφτεί ήταν απλή και αφορούσε την εξεύρεση ενός διακόπτη … λαμπατερ! Ε, όταν το πρωί είδα ότι ακριβώς απέναντι από το ξενώνα μας υπήρχε μαγαζί με ηλεκτρικά είδη σκέφτηκα «δεν μπορεί, κάποιος μου κάνει πλάκα, μου την έχουν στημένη».
Διακόπτης : λογιστική αξία 0,5 ευρώ. Ταξιδιωτική αξία, ανεκτίμητη :
Τα καλώδια καθαρίστηκαν από την ελεεινή κόλληση του Νοάλε, συνδέσαμε το λαμπατέρ, δλδ το διακόπτη που φαίνεται παραπάνω, πατάς ανοίγει, πατάς κλείνει. Με το κλειδί να βρίσκεται στον κεντρικό διακόπτη διαβάζει το immobilizer, οπότε άψογα! Για αδιαβροχοποίηση μου πέρασε από το μυαλό να βάζαμε καπότα. Αντρίκια πράγματα?? Η μάρκα δεν θα είχε σημασία. Τελικά δεν του φόρεσα, πήρα τα ρίσκα μου …
και για όσους δεν κατάλαβαν :
Ήμασταν περίπου 100 χλμ πίσω και με 1 ώρα καπέλο στην εκκίνηση. Όταν ταξιδεύεις με ημερήσια μέση ωριαία που δεν ξεπερνά τα 50 χαω, αυτό σημαίνει κοντά 3 ώρες καθυστέρηση. Και με απροόπτα ιταλικής προέλευσης καθώς και με καιρό άστατο, κρατάς και μια πισινή για παν ενδεχόμενο.
Προορισμός μας είναι το Passo Stelvio αλλά η θεά τύχη (και καλά…) μας ρίχνει στο δρόμο άλλα δυο πάσα καθώς χαράσουμε διαδρομή απο Ελβετία προς Ιταλία. Το Julierpass στα 2284 μ. και το Berninapass στα 2330 μ.
καθοδόν προς Julierpass: χωριά, πρασινάδες, λίμνες, χρώματα:
…η ελβετική χώρα είναι πανέμορφη …
Άφιξη στο Julierpass, στάση για τσιγάρο και μια ζεστή σοκολάτα:
Στο Berninapass ο καιρός θύμισε τη προηγούμενη μέρα. Παγετώνας πάνω από τη λίμνη:
Το St. Moritz το περάσαμε transit, όμορφη πόλη αλλά δεν είχαμε χρόνο…
Και φτάνουμε στην ανάβαση του Stelvio. Και αρχίζουμε… και ανεβαίνουμε. .. και στάση… και φωτό. Ξανά και ξανά. Αν σταματάμε σε κάθε στροφή που κρύβει και κάτι όμορφο, δεν θα φτάσουμε πάνω μέχρι το βράδυ. Πόσο όμορφο? ε πολύ… Επιπλέον, το κομάτι απο το davos μεχρι και το bormio και απο εκεί μέχρι τη κορυφη του πάσου έχει χαρακτηρισθεί από μερικούς ως ο καλύτερος δρόμος στο κόσμο για οδήγηση! Ανάμεσα σε εκείνους που έχουν αποδώσει το χαρακτηρισμό είναι και η γνωστή αγγλική τηλεοπτική σειρά Top Gear. Μπορεί ο δρόμος μας να μην πέρασε απο το davos, μιας και ερχόμασταν απο λίγο πιο νότια, αλλά το τμήμα του bormio-stelvio το πιάσαμε μια χαρά και αποχαζέψαμε εντελώς! Θεωρώ πως εκείνο το κομμάτι της διαδρομής δεν το έχουν χαρακτηρίσει έτσι άδικα και ότι αποτελεί εναν απόλυτο προορισμό για κάθε μοτοσυκλετιστή που σέβεται τον εαυτό του. Τελεία και παύλα.
Είναι ακόμα αρχή στην ανάβαση :
Σε μια απο τις φωτο-στάσεις, όπως πήγα να ξεκινήσω, κάνω μια έτσι, κοιτάζω αριστερά μου και προς τα πάνω, “μαλάκα ζαλίζομαι, που πάει ο δρόμος ωρέ ??” :
Σε κάποιο σημείο ξανασταματάμε… δλδ είχαν σταματήσει οι παντες και εγω φτάνοντας καθυστερημένος όπως πάντα αφού οι φωτογραφίες μου έτρωγαν χρόνο (γάντια, bagster κλπ) βλέπω τον Ηλία και τον Νικόλα να τρέχουν στον αυχένα του βουνού προς το γκρεμό… φαινόντουσαν ηλύθια χαρούμενοι μέχρι που χάθηκαν από κάτω… Που πάνε ρε τα χαμένα?
Αμ, μάλιστα. Έτσι εξηγείται … χωρίς άλλα σχόλια. Η φωτό είναι πραγματικά κακή, δεν έχει πιάσει τίποτα. Η αίσθηση της 3ης διάστασης σε εκείνο το σημείο ήταν απίστευτη:
Με δυσκολία φύγαμε θαρρώ… Εγω τουλάχιστον δεν ξεκουνούσα. Εκεί είναι να κατσεις με τις ώρες.
Είχαμε όμως και άλλο ανέβασμα. Διάολε, πόσο πιο πολύ θα κολλήσουμε…
Από εκείνη τη πλευρά, τη δυτική, για λιγο ακόμα. Μετά τον αυχένα εκείνο όπου σαλέψαμε με τη θέα, η ανάβαση ομαλοποιείται αρκετά. Σταματάνε οι φουρκέτες και οι στροφές, ο δρόμος ουσιαστικά μπαίνει σε οροπέδιο, προχωρά προς τα «μέσα» και με φυσιολογικές κλίσεις καλύπτει τα υπολοιπόμενα ~300 μέτρα (υψομετρικά) για την κορυφή, οπότε η θέα προς τα «κάτω» κλείνει, εξαφανίζεται.
Αυτό για τη δυτική κατεύθυνση. Είμαι πλέον στη κορυφή του Stelvio, κοιτάζω δυτικά από όπου ήρθαμε και δε βλέπω τίποτα… Μέχρι να γυρίσω το κεφάλι από την άλλη πλευρά, ανατολικά… Και τότε κατεβάζω το χάπι. Χτες είχαμε σεξ άνευ περιορισμών, σήμερα αρχίζουμε τα ναρκωτικά :
Στη προηγούμενη φωτό διακρίνεται κάτω αριστερά ο δρόμος που θα ακολουθήσουμε αφήνοντας πίσω μας το Stelvio. Εκεί που χάνεται, από εκεί πίσω έχει και άλλο. Για την ώρα, είμαστε στα 2758 μ :
Τσιγάρο… φωτό… τσιγάρο πάλι, γιατί για ένα περίεργο λόγο το τρέμουλο στο χέρι δε φεύγει. Εϊναι η ένταση της πολύωρης οδήγησης, η ικανοποίηση ότι έφτασες σε ένα προορισμό που τόσο πολύ περίμενες… και το κρύο βεβαίως! Ανακτήσαμε δυνάμεις με Hotdog αλα τυρολέζικα, οπότε το δαγκώσαμε διπλά. Μια για το απολαυστικό λουκάνικο και μια από το κρύο.
Μπορεί το πρώτο να το χορτάσαμε, δεν ίσχυσε όμως το ίδιο για την θέα και το μεγαλεπήβολο του τοπίου που γενικότερα σε καθηλώνει εκεί πάνω. Αρχίσαμε να μαζεύουμε τα εγώ μας και πριν το κρύο διαπεράσει για τα καλά το πετσί μας καβαλήσαμε μηχανάκια και φύγαμε.
Φωτό αξιόλογη απο την κατάβαση/ανάβαση ανατολικής πλευράς δεν έχω. Μια για κέρασμα απο το internet :
Εκεί πάνω που τελειώνει ο δρόμος, έχουν βγεί οι προηγούμενες δυο φωτό. Για το κατέβασμα το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι είναι ατελείωτο, σαδιστικό, προκαλεί πόνο στα δάχτυλα απο το παρατεταμένο φρενάρισμα και φυσικά το λατρέψαμε.
Καταλήξαμε στο Bolzano χωρίς ίχνος αντοχής . Αφού ψάξαμε για αρκετή ώρα για ένα αξιοπρεπές ξενοδοχείο και σαλτάραμε με κάτι τιμές που μας έδιναν (200 ευρώ το τρικλινο) βρέθηκε μπροστά μας ένα συμπαθητικό youth hostel το οποίο και επιλέξαμε χωρίς δεύτερη κουβέντα. Περιμέναμε ότι θα βρίσκαμε κοινόβιο και είμασταν έτοιμοι να το καταπιούμε γιατί οι δυνάμεις μας μας εγκατέλειπαν, αλλά αποδύχθηκε εξαιρετικό, πεντακάθαρο, ύσηχο και καλύτερο απο πολλά … “ξενοδοχεία” τουριστικού χαρακτήρα στην Ελλάδα. Σωριαστήκαμε στο δωμάτιο με το όνομα «Λιθουανία». Απέναντι μας, το δωμάτιο «Ελλάδα». Για περιήγηση στη πόλη ούτε κουβέντα. Μα ούτε για μια μπύρα? Μα τίποτα! Τέτοια εξάντληση. Κακό πράγμα τα πάσσα …
Η 5η μέρα προβλεπόταν χαλαρή και διεκπαιρεωτική. Είχαμε ολοκληρώσει τα 2/3 και μας απέμενε η Αυστρία με το Grossglockner και το Edelweisspitze. Είχαμε πει να φτάναμε στο Lienz για διανυκτέρευση και από εκεί να κάναμε τα αυστριακά πάσα την 6η μέρα. Χαλαρά λοιπόν και βλέποντας ότι οι αποστάσεις βολεύουν, αποφασίζουμε να εντάξουμε μερικά ακόμα πάσσα στο μέτρημα. Έτσι βρε αδερφέ, να στρίψουμε λίγο ακόμα, να κρατηθούμε ζεστοί… Οι Δολομίτες!
Τα πάσα αυτά είναι πιο εύκολα από τα ελβετικά και το stelvio. Λιγότερο ασφυκτικές φουρκέτες, ανοδικές κλίσεις πιο ήπιες, και καλύτερη άσφαλτος, σε τσιγκλάνε να παίξεις. Το paso costalunga έφυγε σφαίρα, στο paso Pordoi είπαμε να πάρουμε μια ανάσα:
Κλασσικά, τζούρες, καφείνη και μετά καρμπονάρα … ανάποδα το πήγαμε, μετά έρχεται ο καφές αλλά δε βαριέσαι …
Όση ώρα τρώγαμε απολαμβάναμε μεταξύ άλλων και περάσματα απο κάθε λογής μηχανάκι. Τo αμερικάνικο μέταλλο είχε τη τιμητική του, όπως και σε όλα τα πάσα του ταξιδιού. Guzzi, παλιά fzr exup, cbr1000f του ‘90 κάτι, τενερέ το παλιό, μπέμπες R80, R100, και πολλά άλλα, όλα στην πένα! Καινούρια μοντέλα μηχανών… μπα… ελάχιστα. Άλλη νοοτροπία, άλλος τρόπος ζωής. Το πουλ μουρ δεν είναι βασική ανάγκη για τον Δυτικό-Κεντρο-Ευρωπαίο και κατ’ επέκταση δεν υπάρχει λόγος για τακτική ανανέωση της μηχανής του. Με ότι έχει θα ταξιδέψει σε όλη την ήπειρο και θα το χαρεί κιόλας. Ο βλαχογκλάμουρ Έλληνας όμως πρέπει να έχει το τοπ μόντελ ανα πάσα στιγμή.
Να μην ξεχνιώμαστε, είχε θέα …
Ώρα να φεύγουμε. Ο Νικόλας είχε την ιδέα να πάει να στηθεί λίγο πιο κάτω με τη βιντεοκάμερα. Να μας γράψει “όπως θα πέρνω τις στροφές” και έτσ…
Έφυγε λοιπόν ο Ηλίας, πάω να φύγω και εγω… κάτι κουνάει περίεργα. Στη πρώτη στροφή θα μπορούσα να είχα φύγει κανονικά. Για οικόπεδο δλδ… εκεί στα χειμερινά θέρετρα του σκι το αγροτεμάχιο-φιλέτο θα μου κόστιζε κάτι παραπάνω. Όπα όπα… πόδια κάτω, βάρος μπροστά και κουτσά στραβά το γυρνάω το μηχανάκι πισω. Φοβερή επιτυχία η σκηνοθεσία του Νικόλα, του το χάλασα βεβαια γιατι αμα έπεφτα το βιντεάκι στο youtube θα έκανε θραύση.
Γυρνά πίσω και ο Ηλίας … Τελικά, το καφέ που λέγαμε… ότι τον πίνουν μετά το φαγητό και όχι πριν…ε, τον ήπιαμε και αυτόν περιμένοντας την οδική βοήθεια, γιατι που να ξεζαντάρεις (σαμπρελωτό γαρ, και όχι tubeless) στα 2200 μ. χωρίς τα σύνεργα (λεβιέδες) και με σεβαστή αντιπροσωπία απο το ευρωπαϊκό μοτοσυκλετιστικό στερέωμα να είναι αραχτό στην καφετέρια και να κοιτάζει ? Αυτά έχουν οι ακτινωτοί τροχοί, τι να κάνουμε. Κορδονάκι δεν παίρνει…
Η οδική μας γύρισε πίσω. Την καθυστέρηση την είχαμε στο τσεπάκι απο την αρχή του ταξιδιού. “Ταξίδι χωρίς απρόοπτα δεν είναι ταξίδι” έλεγα για να μου δίνω θάρρος.
Πως θα πλερώκεις με ρωτά ο ιταλός στο φορτηγό μέσα, ενω κατεβαίναμε το πασο απο την ίδια κατεύθυνση που το ανεβήκαμε, και εγώ έβλεπα το χείλος του γκρεμού απο την υπερυψωμένη θέση της καμπίνας και με έπιανε ίλιγγος και κρύος ιδρώτας… ρε συ αυτός ξέρει που πατά η δεξιά του ρόδα ή θα πάμε κάτω κουτρουβαλώντας ?
- Χάου μάτς? τον ρωτάω παίζοντας το άνετος.
- Τού χάντρεντ φίφτυ, μου απαντά και η άνεση μου έκατσε στο λαιμό … της μαμάς σου ο κώλος μπούστη!
Η οπισθοδρόμηση μας έφερε στο χωριό Moena, γιατί μονο εκεί υπηρχε gomista. Εντωμεταξύ, οι άλλοι δυο απολάμβαναν την κατάβαση του Pordoi και έβλεπαν διάφορα άλλα που έκοβαν την ανάσα, όπως μια μπετονέρια να κατεβαίνει μπούνια και δίχως αύριο. Είναι τρελοί αυτοί οι Ρωμαίοι.
Στη Moena η αλλαγή έγινε γρήγορα. Την ίδια ώρα, ο Νικόλας έβρισκε λύση σε ένα δικό του δράμα. Βρήκε γκάφερ και κάλυψε επιτέλους τα οπίσθια της λευκής του γιαπωνέζας που τόσο της τα πλήγωσε με τα σαμάρια που πήγε και της φόρτωσε. Το πέγκασο φοράει καινούρια σαμπρέλα πίσω, ζυγοσταθμίζεται, λαδώνουμε και την αλυσίδα. Δείχνω το διακόπτη στο μηχανικό καθότι το μαγαζί έφερε ταμπέλα aprilia και έτρεφα φρούδες ελπίδες ότι θα έπαιζε ανταλλακτικό ή μια λύση έστω πιο “επαγγελματική” απο το λαμπατέρ. Ο τύπος με κοίταξε με απορία, ανασήκωσε τους ώμους, “no no”… τον μπούλο και απο εδώ… συνεχίζουμε με διακόπτη λαμπατέρ, μια χαρά είναι.
Αλλαγή πορείας λοιπόν, να καλύψουμε το χαμένο έδαφος. Εντοπίζουμε νέα διαδρομη. Πλέον ο στόχος μας για διανυκτέρευση είναι η Cortina και για να φτάσουμε θα περάσουμε απο το passo Giaou. Όλη η διαδρομή μετά το San Pellegrino και γύρω απο την Alleghe και την πράσινη λίμνη της (απο τους αντικατοπτρισμούς του δάσους γύρω της) είναι εκπληκτική, το λάστιχο και τη καθυστέρηση την εχουμε ξεχάσει ήδη (εγώ τουλάχιστον, λες οι άλλοι να μπινελίκωναν ?) ενώ το ψιλόβροχο που έπεφτε δεν με ενοχλούσε καθόλου.
Η ανάβαση για το paso Giaou έχει περίπου 20 φουρκέτες. Βρέχει εδώ και λίγη ώρα, πλησιάζουμε την αριστερή φουρκέτα #10 . Μπροστά μου ο Ηλίας με το tiger, o Νικόλας έχει μείνει λίγο πίσω για φωτό…
Το σλοβάκικο polo κατεβαίνωντας ανοίγεται για να πάρει τη φουρκέτα “ιδανικά”, βγαίνοντας στο αντίθετο ρεύμα. Tiger μπροστά του. Ο-χ-ι …..
Θολούρα…
Πλαστικά και μέταλλα αλλά χωρίς ήχο γιατί δεν θέλω να πιστέψω αυτό που εκτυλίγεται μπροστά μου. Βουβή η σκηνή. Αν μπορούσα θα έκλεινα και τα μάτια. Ο Ηλίας έχει φύγει απο την μια πλευρά του αυτοκινήτου, το tiger παίρνει μια σβούρα πάνω στο καπό του και σκάει κάτω, σερνώμενο μπρος τη μπαριέρα σταματάει μπροστά μου…
Παγωμάρα…
Τον βλέπω, είναι κάτω. Αλλά κωλοκάθεται, κοιτά τον σλοβάκο οδηγό του polo. Ανακούφιση 1η γιατί σκέφτομαι ότι είναι στοιχειωδως καλά. Τρέχω.
-Πονάς?
-Όχι, δλδ λίγο εδω στο πόδι
-Κουνάει?
-Ναι…
-Άλλου?
-Οχι.
-Κάτσε εκεί, μη σηκώνεσαι
Με τη βροχή να πέφτει περνούν τα πρώτα λεπτά και το αρχικό σοκ. Ο Ηλίας είναι καλά, καθισμένος κάτω χωρίς να έχει κανενα εμφανή τραυματισμό, πέραν του πόνου στο πόδι. Το tiger πιστευουμε ότι ειναι game over…
Συνεννοήσεις ότι να ‘ναι. Οι ιταλοί στο κινητό δεν μιλάνε αγγλικά, ο Ηλίας είναι ο μόνος που μιλά λίγα ιταλικά οπότε άντε βγάλε άκρη. “Που είστε?”. “κάπου εκεί, πασο Giaou… κάπου…”. Κομφούζιο…Τελικά τα καταφέρνουμε…
Το ασθενοφόρο με την Λάουρα έφτασε. Τσεκάρουν τον Ηλία, οκ, προληπτικά κολάρο, φορείο και νοσοκομείο. Φτάνει και η polizia stradalle… Και ενώ ο Ηλίας φαίνεται καλά καθώς το ασθενοφόρο τον μεταφέρει προς Cortina, εγω και ο Νικόλας πρέπει να πάρουμε μερικές γρήγορες αποφάσεις. Θα πάει κανείς μαζί του στο νοσοκομείο? Όχι, μας διαβεβαιώνει ότι είναι οκ, υπάρχει και η νοσοκόμα Λάουρα λέει χαριτολογόντας, το προληπτικό τσεκ θα είναι καθαρό. Μένουμε πίσω αφενός για να βγάλουμε άκρη με τη polizia, να δουμε τι θα γράψουν, να μη πάει να τα μαγειρέψει ο σλοβάκος, αφετέρου γιατί έχουμε μια μηχανή στη μέση του πουθενά σε μια ξένη χώρα και κάτι πρέπει να κάνουμε για την μεταφορά της.
Οι ιταλοί τροχαίοι τελικά έκαναν καταπληκτική δουλειά. Μέτρησαν τα πάντα, υπο βροχή, και ο Νικόλας και εγω μένουμε άφωνοι απο την σχολαστικότητα και τον επαγγελματισμό τους. Το σημείο της στούκας και η φουρκέτα έμοιαζαν με τόπο εγκλήματος όπου το CSI είχε σημαδέψει κάτω με κιμωλία τα πάντα, κάθε λεπτομέρεια… πειστήρια, μετρήσεις, γραμμές που τέμνονται, υπολογισμοί. Το πόρισμα βγαίνει κατευθείαν και ο σλοβάκος υπαίτιος πέραν κάθε αμφιβολίας. Τον υποχρεώνουν να πληρώσει επιτόπου πρόστιμο για παράβαση (αντίθετο ρεύμα), το συμβάν καταγράφεται 100% εις βάρος του στο πρωτόκολλο και τον συνοδεύουν – πάλι υποχρεωτικά – μέχρι την Cortina και το νοσοκομείο για να δει τον Ηλία. Αλλιώς κύριοι, θεωρείται εγκατάλειψη θύματος ! Ακούει Ελλάντα? αρχίδια ακούει …
Έπειτα, πρέπει να κάνουμε κάτι με το tiger. Βάζω τον τροχαίο πριν φύγει να μας καλέσει οδική. Του εξηγώ σε αγγλικά και ελπίζω να καταλαβαίνει, οτι δεν ξέρουμε κανέναν, δεν έχουμε τηλεφωνικά νούμερα, ποιόν να καλέσουμε? Οκ. Μιλάνε στον ασύρματο. “Ερχονται, μάλλον απο κορτίνα” μου λέει. Χαιρετουμε, φεύγουν.
Αυτό το μάλλον δεν μου άρεσε. Μήπως δεν κατάλαβε καλά. Η Κορτίνα απείχε απο το σημείο περίπου 15 χλμ, η ώρα περνούσε, ήταν πλέον βράδυ, κατά διαστήματα έβρεχε και το κρύο απο το βουνό άρχισε να γίνεται εντονότερο και πλέον στο πασο δεν κυκλοφορούσε ψυχή. Είμαστε στα 1000 κάτι μέτρα, στη tornanto 10, μπροστά σε μια σηραγγα και κάνουμε μεταξύ μας αστεία για καταστάσεις επιβίωσης. Τα πάσα κανείς ντόπιος δεν τα διασχίζει βράδυ και δυο ξένοι, κάθονται και περιμένουν…
Τελικά η οδική ήρθε. Άργησε αλλά ήρθε. Φορτώσαμε, συνεννοηθήκαμε, αυτός στα Ιταλικά, εμείς στα αγγλικά, και όποιος κατάλαβε κατάλαβε και φυγαμε για το νοσοκομείο της Cortina. Τουλάχιστον θα λέμε οτι κάναμε πέρασμα σε δολομιτικό πάσο στις 10 τη νύχτα. Πίσω απο τα βουνά αστραπές… Ναι, τέτοια κάνε μας τώρα… άσε να φτάσουμε πρώτα ρε … και μετά ξεσκίσου στη βροχή …
Φτάνοντας στην Cortina o Ηλίας μας περίμενε στο προάυλιο του νοσοκομείου, περιποιημένος, με το τζηνάκι του και το κολάρο του. Περίεργο χαμόγελο… ανακούφηση σίγουρα. Μπορεί να φταίει και η Λάουρα. Βρήκαμε δωμάτιο με τη βοήθεια του ταξιτζή που μετέφερε τον Ηλία. Σωριαστήκαμε, αλλά απο την υπερένταση δεν κοιμήθηκα. Πολλές οι εικόνες, πάρα πολλές και άλλα τόσα τα συναισθήματα που μαζεύτηκαν σε μια μέρα, με μια γλυκόπικρη γεύση για το τι θα κάνουμε αύριο και για το αν το ταξίδι μας τελείωσε εδω.
Σηκώνεσαι, ανοίγεις τα παράθυρα και αντικρύζεις κάτι που δεν το βλέπεις και κάθε μέρα στα ξυπνήματα σου. Τζούρα αέρα αυτή τη φορά και όχι τσιγάρου, αναζωογονητική. Η εικόνα έχει το τοπίο, αλλά της λείπει κάτι…
…λείπει το tiger
Ο Ηλίας θέλει να μείνει Κορτινα, έχει ενοχλήσεις στο πόδι και στον αυχένα οπότε καλό θα είναι να ξεκουραστεί για μια μέρα. Να δει και το tiger στο γκαράζ. Το οποίο εκ των υστέρων μαθαίνουμε ότι είναι σχετικά οκ και ότι θα μπορέσει να βγάλει το δρόμο της επιστροφής αφου τελικά έχει μόνο σπασμένα πλαστικά, τα προστατευτικά κάγκελα χτυπημένα τα οποία έκαναν τη δουλειά τους, και διάφορα άλλα ψιλα.
Το προηγουμενο βράδυ, όση ώρα περιμέναμε την οδική στο πάσο το κοιτάξαμε και πήραμε μια πρώτη ιδέα. Δεν φαινόταν να είχε πάρει πουθενά το μπροστινό ή ο τροχός. Η σύγκρουση έγινε στο πλάι, ακριβώς πάνω στα προστατευτικά κάγκελα. Ο Νικόλας το οδήγησε για λίγα μέτρα αφου έφυγαν οι μπάτσοι και το μηχανάκι πήγαινε ευθεία. Κανένας κραδασμός, κανένας τζόγος και κανένα περίεργο τράβηγμα αριστερά ή δεξιά. Όλα λειτουργικά…
Αυτά ήταν λοιπόν ήταν τα επόμενα καλά νέα, μετά την σωματική ακεραιότητα του Ηλία, ο οποίος με μια μέρα ξεκούραση θα μπορεί να συνεχίσει. Το 3ο σκέλος του ταξιδιού, το grossglockner και το edelweispitze, απείχαν απο την Κορτίνα κάτι λιγότερο απο 300 χλμ πήγαινε-έλα. “Πηγαίνετε χωρίς εμένα” ήταν η προτροπή απο τον Ηλία. “Μέχρι το απόγευμα θα έχετε γυρίσει. Μια καλή ημερήσια βόλτα είναι, εγώ το κομμάτι αυτό το έχω ξανακάνει, οπότε όλα καλά”. Χωρίς πολλές τύψεις ειναι η αλήθεια, τον αφήσαμε πίσω το καπετάνιο, ντυθήκαμε και φύγαμε για Αυστρία. Το βράδυ θα είμασταν πάλι πίσω στη Κορτίνα.
Έχοντας πλέον μπεί στην Αυστρία, κάναμε μια στάση στο καταρράκτη του Hohe Tauern Park, εκεί όπου κατά το μύθο η όμορφη παρθένα νεράιδα μοίραζε χυλόπιτες σε όλους τους άντρες που τη πολιορκούσαν, ακόμα και στο διάολο τον ίδιο που μεταμφιέστηκε και προσπάθησε να την ξεγελάσει. Έκανε ένα σάλτο από τα βράχια η παρθένα για να του ξεφύγει και έτσι ξεπήδησε ο καταρράκτης. Ο Νικόλας προσπάθησε αλλά την έφαγε τη χυλόπιτα και αυτός… ρε ούτε που τον κοίταξε μιλάμε…
Αλλιώς την περίμενα την ανάβαση για το grossglockner, πιο σφικτή. Τελικά είναι για παιχνίδι και αυτή. Ωραίο στροφιλίκι και μηχανές από όλη την Ευρώπη που το τιμούν δεόντως, ανέβα – κατέβα. Η χαιρετούρα στο δρόμο έδινε και έπαιρνε. Από τα πράγματα που μας αρέσουν όταν καβαλάμε μηχανή.
Φτάνοντας στο τέλος του δρόμου το κρύο είναι πολύ έντονο και ο δυνατός αέρας, που κατεβαίνωντας απο τον βουνό διασχίζει τον παγατώνα, έκανε εντονότερη την αίσθηση της χαμηλής θερμοκρασίας. Στο πάρκινγκ το αδιαχώρητο… moto only, biker’s friendly κλπ. Αυτοκίνητα δεν έμπαιναν εκεί. Είπαμε, άλλη κουλτούρα.
Πήγαμε να ανεβούμε στο πύργο Swarowski, να την δούμε λίγο πανοραμικά. Πάλι το μπούλο? “Σορρυ, closed for private event. Come tomorrow”. Τουμάροου θα σου στείλω χαιρετίσματα από Ανκόνα ρε μεγάλε… δε πειράζει, αφορμή για να ξανάρθουμε, αφήνουμε ανοιχτούς λογαριασμούς εδώ.
Στη φωτό, στο βάθος είναι η ατραξιόν του grossglockner, o παγετώνας pasterze ο οποίος κάθε χρόνο συρρικνώνεται κατά 10 μέτρα σύμφωνα με τα στοιχεία τους:
Αν εξω έκανε ψόφο, πήγαμε να περπατήσουμε λίγο στη σηραγγα που οδηγεί μέσα και γύρω από το παγετώνα… Ντάξ. Δαγκώ δαγκώ, την ουρά στα σκέλια και έξω.
Αναχωρήσαμε, στο κατέβασμα ένα morgan (μάλλον), και μια corvette μας τσάγιασαν κανονικά. Κλασσικά, εμείς και καλά χαζεύουμε το τοπίο, δεν ξέρουμε το δρόμο, έχουμε δικαιολογίες. Η συνέχεια του δρόμου προς edelweisspitze είναι περισσότερο απολαυστική.
Φτάσαμε στο Hochtor, στάση για φωτό :
Σήραγγα Hochtor:
Περνώντας τη σήραγγα αποκαλύπτεται ένα τοπίο απίστευτο και, για τα προσωπικά μου γούστα, το πιο επιβλητικό από όλα όσα είχαμε δει στο ταξίδι. Ίσως να ήταν ο καιρός που το έκανε να δείχνει έτσι. Πολύ άγριος και μουντός. Δεν έβρεχε, αλλά σου προκαλούσε κάτι. Ίσως πάλι, ήταν ότι πίστευα πως πίσω από τη σήραγγα θα εμφανιζόταν το biker’s heaven ευθύς αμέσως, ενώ το μόνο που εμφανίστηκε ήταν μια τεράστια έκταση ορεινών όγκων μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι. Σάστισα για λίγο καθώς αισθάνθηκα πολύ μικρός και ασήμαντος ενώ μικρές νιφάδες χιονόνερου που έσκαγαν στη ζελατίνα του κράνους με έκαναν να θέλω να φτάσω γρήγορα.
Ο αέρας ήταν τόσο δυνατός που κάποιες στιγμές νόμιζα ότι εκανα surf με το ψηλό και ελαφρύ μονοκύλινδρο αφού έγερνα με δύναμη όλη τη μηχανή στο πλάι …για να πάω ευθεία! Η χαμηλή και βαριά busa φυσικά δεν αντιμετώπιζε τέτοια θέματα και ο Νικόλας έμενε πίσω και απολάμβανε το σόου. Wind surfing in the Alps γίνεται? Γίνεται, γίνεται !
Ήξερα ότι στο edelweiss pass γινεται της κακομοίρας από μηχανάκια. Έτσι είχα ακούσει. Η ονομασία biker’s heaven ή biker’s nest στο ηψηλότερο σημείο, στο καφέ, υποθέτω δεν είχε δοθεί τυχαία. Όμως, όταν εμείς φτάσαμε δεν υπηρχαν παρα 5-6 μηχανές όλες και όλες, και για όση ώρα μείναμε εκεί πάνω ο αριθμός αυτός δεν άλλαξε. Για τέτοιο καιρό μιλάμε.
Στην επόμενη φωτό διακρίνεται μια σήραγγα στο κέντρο και στο πάνω μέρος, σχεδόν στη κορυφογραμμή, είναι η σήραγγα του hochtor. Πίσω από εκεί έχει βγεί η προηγούμενη φωτό:
Στη κορυφή του edelweisspitze, στο biker’s nest, o Νικόλας το χαίρεται … φτάσαμε:
Πριν από καιρό, περνώντας την ώρα μου στο advrider.com είχα πετύχει μια φωτό. Ήταν καταπληκτική από κάθε άποψη (θέμα, τεχνική, φως). Μια φουρκέτα πλακώστρωτη, κοντά σε μια κορυφή, με εντυπωσιακά βουνά απέναντι. Δεν ήξερα, δεν είχα μάθει ποτέ που ήταν τραβηγμένη, έλεγα μόνο «τι ωραία που θα ήταν να βρισκόμουν σε ένα τέτοιο μέρος» και την είχα wallpaper. Στο edelweisspitze, στην 6η μέρα της βόλτας μας, τραβώντας την επόμενη φωτό συνειδητοποιώ ότι βρήκα το μέρος εκείνο και ότι έχω τραβήξει σχεδόν το ίδιο σημείο. Ένιωσα κάπως περίεργα. Ή μάλλον, πολύ περίεργα και σκέφτηκα ότι για κάτι τέτοιες στιγμές αξίζει το ταξίδι, η αναζήτηση, η ταλαιπωρία, ο δρόμος. Εδω, ένιωσα το ταξίδι να αυτοεκπληρώνεται χωρίς να το έχω επιδιώξει καθόλου.
Στα 2705 μέτρα:
Ήπιαμε μέσα ένα ζεστό καφέ να ξεπαγώσουν τα μυαλά μας και πήραμε την επιστροφή. Το βράδυ στην Κορτίνα ήπιαμε και τις τελευταίες μπύρες αυτού του ταξιδιού.
Η 7η μέρα μας βρήκε και τους 3 να αρματώνουμε το tiger με 2, με 3? (με πόσα ρε?) ρολά γκάφερ για να ασφαλίσουμε τη σπασμένη μπαγκαζιέρα και τον καθρέπτη. Η busa έλαβε και αυτή μια ενίσχυση γκαφερ παραπάνω στα καπούλια της και είμαστε έτοιμοι. Ο διακόπτης μου ήταν απτόητος.
Γυρίσαμε στην Ανκόνα για να διανυκτερεύσουμε εκεί. Για να έχουμε χρόνο να την δούμε την επόμενη μέρα πριν επιβιβαστούμε στο καράβι. Γιατι? Γιατί όχι. Όπως σωστά σχολίασε ο Ηλίας, πάντα τράνζιτ την περνά ο κόσμος χωρίς να της ρίξει μια ματιά. Πίνοντας το τελευταίο καφέ στον πεζόδρομο, έπεφταν ήδη οι υποσχέσεις για το επόμενο ταξίδι…
Αναρτήθηκε στις ταξιδιωτικά | Με ετικέτα edelweisspitze, furkapass, grimselpass, grossglockner, άλπεις, δολομίτες, pordoi, stelvio, sustenpass | Leave a Comment »
15αύγουστος στη Κρήτη και ενώ στο Ηράκλειο η βαρεμάρα χτυπάει κόκκινα και όλοι την πέφτουν σε κάποια παραλία, φεύγουμε για μια βόλτα σε δρόμους του οροπεδίου… Ωραίο στροφιλίκι αλλά απίστευτα γλυστρίματα. Πρόσφυση? ποια πρόσφυση? το άλλο με τον τοτό το ξέρεις?
Μια βόλτα-υπενθύμιση (προς τον εαυτό μου) ότι ειδικά το καλοκαίρι περνάω καλύτερα όταν κάνω αυτό που δεν είναι το σύνηθες (για τους περισσότερους ίσως).
Αναρτήθηκε στις στο δρόμο | 1 σχόλιο »
και σκέψεις σκόρπιες…
την επόμενη φορα δεν ξαναμπαίνω σε μεσαίο γκρούπ… δεν βγήκε ουτε ένας γύρος καθαρός. Και όχι, δεν έχω το τσαμπουκά να του “παρω” την γραμμή ούτε να του χωθώ του αλλουνού, οχι σε αυτό το γκρουπ. Εξάλλου trackday είναι, οχι club racing… Όμως ένα κράτημα του γκαζιού σε μια στροφή, περιμένωντας μετα να τον περάσεις στην έξοδο μεταφράζεται σε χαμένο χρόνο, από μερικά δέκατα μέχρι και 2 δεύτερα, αναλόγως τη στροφή, την απόσταση που θα του αφήσεις και τη φόρα που θα έχεις πάρει (ή που θα έχεις χάσει) …
κόκκινο γκρουπ λοιπόν στην επόμενη, εχει το ανέβει το επίπεδο, και να πάρω και κανενα “λαγό” από πίσω …
η είσοδος στην Κ1 βελτιώθηκε αρκετά… αυτό που πρέπει να δουλέψω την επόμενη φορά είναι η γραμμή απο το άπεξ και μετά… πόσο ανοιχτά, πόσο κοντά στο εξωτερικό βιράζ πριν το ξάπλωμα για την κ2, να συνηθησω την αίσθηση των χορταριών δίπλα μου και να ξέρω ότι δεν θα με πετάξει έξω… μήπως να πειραματιστώ και με εντελώς άλλη είσοδο στην Κ1? μπα, άστο… ας μείνω στο αρχικό σχέδιο και αν το εξαντλήσω χωρίς να δω βελτίωση, τότε βλέπουμε για αλλαγή γραμμής…
το ίδιο και για την γραμμή απο στο μέσο από την κ3 στην κ4… να μείνω εξωτερικά όσο γίνεται, πριν τη βουτιά για το άπεξ της κ4
κ11-12… σε ένα σεσσιον πρωϊνό δεν είχα κανένα απολύτως κόλλημα να μπω με όσα ερχόμουν… καταπληκτική ροή … αλλά και εδω χρειάζεται πειραματισμός με τη προσέγγιση του έξω βιραζ… για τον ίδιο λόγο που ισχύει στην Κ1-2 και Κ3-4…
κ13… έκανα τα πιο γρήγορα περάσματα μου μέχρι τώρα… και σε ταχύτητα εισόδου και κατα τη διάρκεια της στροφής μέχρι το σπάσιμο για το εσακι… σε ένα από αυτά τα περάσματα όμως είπα μια προσευχή σε χρόνο dt. Τη στιγμή που έιναι όλα κάτω, γόνατο και λίγο η μπίλια απο το μαρσπιε, κρατημένος κλειστά δίπλα στο εσωτερικό βιραζ, ξαφνικά το πίσω κουνάει, τρελλό γλύστριμα το λάστιχο. Αυτή ήταν η πρώτη αίσθηση τουλάχιστον. Aκαριαία το γλύστριμα δίνει ταλάντωση που ξεκινά απο τη πίσω ανάρτηση και μεταφέρεται σε όλη τη μηχανή… Είναι απο τις στιγμές που ο χρόνος διαστέλλεται, καμπυλώνεται, στρεβλώνεται, δεν ξέρω τι, πάντως ενώ το συμβαν στη πραγματικότητα διαρκεί μερικά δέκατα του δευτερολέπτου, φαίνεται οτι όλα γίνονται σε slow-motion… “μ@λ@κ@ την κάτσαμε τη βάρκα! … για να δω… που να προσγειωθώ? … εδω μέσα καλά είναι? … έχει πολύ χορτάρι, πιστεύω δεν θα πονέσει, να κλέισω τα μάτια τώρα ή να περιμένω λίγο ακόμα μπας και δω καμιά σπίθα? … γαμώτ γαμωτ…, … , …”
Όμως κάπου εδώ είναι που η εμπειρία και η προπόνηση σε αποζημιώνουν και το CSS κάνει απόσβεση στα λεφτά του… Το κακό θα είχε ολοκληρωθεί αν α) έκλεινα το γκάζι οποτε και θα εισέπρατα ένα μακρύσυρτο lowside, b) αν κυριαρχούσε το αίσθημα του πανικού και ενεργοποιούταν η ενστικτώδης αντίδραση όπου σφίγγεις τα χέρια στα κλιπον λες και πιάνεις ταύρο απο τα κέρατα οπότε και η ταλάντωση κλιμακώνεται, περνάει αυτούσια στο μπροστινό σύστημα και άντε γεια, κλείνεις ραντεβού με κτηματομεσίτη με το συμβόλαιο υπογεγραμένο και έτοιμο… η κ13 είναι πυκνοκατοικημένη?
Όποιο και απο τα δυο και αν συνέβαινε το αποτέλεσμα θα ήταν τρομακτικο, οδυνηρό και ψυχοφθόρο αλλά και εντυπωσιακό για τους απ’εξω που θα παραληρούσαν : “ε το μαλάκα, έπεσε…”, “ωωω, το είδες ρε?” “πςςςςςςςςς…”
Τίποτα απο αυτά δεν έγινε. Κράτησα το γκάζι ανοιχτό και το μπροστινό λάστιχο έμεινε ανενόχλητο. Άφησα τα χέρια χαλαρά και με το αριστερό να ξαπλώνει πάνω στο ντεπόζιτο η ταλάντωση σταμάτησε εκεί και το πιρούνι δούλεψε όπως θα έπρεπε. και όλως περιέργως, δεν ένιωσα κρυο ιδρώτα να τρέχει στη πλατη… Ποιος είσαι ρε μεγάλε?
Το γιατί γλύστρισε δεν το ξέρω. Τα λάστιχα ήταν ζεστα, βρισκόμουν στο 10λεπτο περίπου. Το πισω ήταν σε καλή κατάσταση. Πρώτη σκέψη θα ήταν ότι άνοιξα γκάζι, ότι δλδ ημουν στις απαρχές ένός highside. Με τίποτα. το γκάζι μου ήταν οσο ανοιχτό έπρεπε για να κρατήσει το πίσω φορτισμένο και το μπροστινό ελεύθερο. Μετά, αυτό συνέβει περίπου στο μέσο της κ13… εκεί δε βγαίνεις άγρια επιταχυνόμενος γιατί ακολουθεί το S … Δευτερη σκέψη, να μπήκα απο την αρχή φοβισμένος και να προκάλεσα εγω το κούνημα σφίγγοντας τα πάντα. Μπα, αν ήταν έτσι δεν θα το έσωνα όταν ξεκίνησε το κούνημα, θα συνέχιζα σφιγμένος, αγχωμένος και φοβισμένος… 3η σκέψη και πιο πιθανή. Εκεί κάπου, η κ13 έχει ενα νεροφάγωμα, μοιάζει λίγο με εκείνο της κ5… Μάλον η πίσω ρόδα έπεσε εκει μέσα, υπο γωνία και με τρόπο τέτοιο που έδωσε το γλίστρημα. Την επόμενη φορά καλύτερο σημάδι… Απο μέσα ή από έξω, όχι από πάνω!
έμεινα με την προσδοκία… το άσπρο 848 του τεστ που τόσο περίμενα να έρθει η σειρά μου, σαβουριάστηκε απο τον ψηλό στη κ13… μάλλον lowside. Κρίμα (για το μηχανάκι, όχι για τον ψηλό, αυτός την έβγαλε άθικτος, μόνο ο εγωισμός του τραυματίστηκε)…
το μεγάλο αδερφάκι, το 1098, πρέπει να ήταν αποκάλυψη… ο pap έλεγε στο μεσημεριανό διάλειμα “θα το πάρω για τεστ”. “Ασε” του λέω, “θα ψάχνεις για ανταλλαγή μετα”… Το τεστ τελείωσε, ο pap επέστρέψε στα πιτς μονολογόντας “ρε πούστη μου, πάλι σε έξοδα θα μπούμε το καλοκαίρι”…
Τόσες γυναικείες παρουσίες στη πίστα δεν έχω ξαναδεί… μέσα στη πίστα, οχι απ’εξω! το πρασίνο γκρουπ παραλίγο και θα ήταν … ροζ. Ένα R6 με αναβάτρια ντυμένη σε άσπρα δερμάτινα ήταν το επίκεντρο του ενδιαφέροντος, όχι για την ταχύτητα του.
Αναρτήθηκε στις γυροσκόπιο | Με ετικέτα Σέρρες, trackdays | Leave a Comment »
Μονοδιάστατος (άμα καβαλάς πιθανόν να ταιριάξουμε, αν όχι μη κουράζεσαι) και αντικοινωνικός στα μάτια των περισσότερων (ε, μάλλον δίκιο έχουν). Απλά μη οπαδός των mainstream τάσεων τους δηλώνω εγώ, της κουλτούρας του φραπέ, της reality tv, του σκυλάδικου πολιτισμού.
Γουστάρω τη μοτοσικλέτα και σχεδόν ότι περιστρέφεται γύρω απο αυτήν, όχι τα πάντα όμως. Για αυτό και το παρόν ιστολόγιο.
Ερασιτέχνης καπνιστής. Πότης (κοινωνικός ντε, έτσι μας είπαν να γράψουμε στα στρατά). Μονίμως ακατάστατος. Το τελευταίο 1 χρόνο συντονίζω λέει δικτυακές συζητήσεις στο moto.gr.
Το φθινόπωρο και η άνοιξη είναι οι καλύτερες εποχές, το καλοκαίρι η χειρότερη. Με ενδιαφέρει η φωτογραφία και τη ψάχνω αλλά για τα αποτελέσματα δεν είμαι σίγουρος.
